Οταν Σπέρνεις Ανέμους…

Η δυσαρέσκεια της Ρωσίας δεν κρύφτηκε ποτέ. Επανειλημένα η Μόσχα διατυμπάνισε σε όλους τους τόνους πως η μονομερής αναγνώριση του Κόσοβου από πολλές δυτικές χώρες αποτελούσε πρόκληση που θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου. Κάτω από το ασαφές επιχείρημα πως το Κόσοβο αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση (αν και η αναγνώρισή του τίναζε στον αέρα την επιχειρηματολογία της προηγούμενης Νατοικής επέμβασης στην περιοχή «για να μην υπάρξουν αλλαγές συνόρων») αγνοήθηκαν οι ευαισθησίες της Ρωσίας, περιφρονήθηκε ο ΟΗΕ και παραβιάσθηκαν κανόνες της διεθνούς νομιμότητας. Το διεθνές κύρος της Ρωσίας τσαλακώθηκε με την κα Ράις να τονίζει από νωρίς πως «είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε στην αναγνώριση». Προφανέστατα οι δυνατότητες ανταπόδοσης από την πλευρά της Μόσχας είχαν υποτιμηθεί.


Όταν ο κος Τσακαασβίλι αποφάσισε να λύσει μονομερώς το πρόβλημα της Νότιας Οσετίας οι εκτιμήσεις για μια πιθανότατα παθητική αντίδραση της Μόσχας φαίνεται πως ήσαν ακόμη ισχυρότατες. Η εισβολή της Ρωσίας ήταν αναπάντεχη. Η Δύση και το ΝΑΤΟ βρέθηκαν κυριολεκτικά στον αέρα. Μοιράζοντας υποσχέσεις για ασφάλεια που δεν μπορούσαν όμως στην πράξη να υλοποιήσουν, πολλοί αναγνώρισαν πως ήταν σοφή η απόφαση του Βουκουρεστίου να καθυστερήσει η ένταξη Γεωργίας και Ουκρανίας στην δυτική συμμαχία. Αν η Γεωργία ήταν μέλος του ΝΑΤΟ και η συμμαχία δεν θα ήταν σε θέση να συνοδεύσει τα λόγια με έργα, το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό.


Η Μόσχα όμως δεν έμεινε εκεί. Γυρίζοντας την υπόθεση του Κόσοβου ανάποδα, αναγνώρισε τις αποσχισμένες περιοχές της Γεωργίας. Επιχειρηματολογώντας υπέρ της ανάγκης προστασίας του εκεί Ρωσικού πληθυσμού. Και προκαλώντας σοβαρή αναταραχή στην Ουκρανία (κυρίως) για την Ρωσόφωνη κατά πλειοψηφία Κριμαία, στην Μολδαβία για την Τρανσδνειστερεία και στο Καζακστάν για τις Ρωσόφωνες δυτικές του επαρχίες. Παράλληλα, τίναξε στον αέρα ένα ολόκληρο πλέγμα καθιερωμένων διεθνών πρακτικών νομιμοποιώντας επεμβάσεις για την προστασία μειονοτικών πληθυσμών. Κερδισμένοι θα βγούν από κάτι τέτοιο οι Αρμένιοι στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, οι Τούρκοι στην Κύπρο κι ενδεχόμενα οι Αλβανοί στο Τέτοβο και μελλοντικά (;) οι Βούλγαροι στην ΠΓΔΜ (δίχως να γνωρίζει κανείς πως θα προγραμματίσουν οι Τούρκοι κινήσεις αμφισβήτησης στην Δ. Θράκη).


Το νερό μπήκε ήδη στο αυλάκι της διεθνούς έντασης. Η Ρωσία δήλωσε πως αδιαφορεί πλέον για την ένταξή της στον Διεθνή Οργανισμό Εμπορίου. Και διέκοψε κάθε σχέση με το ΝΑΤΟ. Το Αζερμπαιτζάν, αψηφώντας τις ΗΠΑ, συμφώνησε να πουλήσει πετρέλαιο της Κασπίας στο Ιράν – μετά τις ζημιές του αγωγού στα εδάφη της Γεωργίας. Πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ πέρασαν ήδη τα Στενά κι’ αναπτύσσονται γύρω από την Κριμαία. Οι πιο διαλλακτικές απέναντι στη Ρωσία χώρες της Ευρώπης (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία) βρίσκονται ήδη με την πλάτη στον τοίχο. Η δε επερχόμενη νέα ηγεσία των ΗΠΑ (Μπάιντεν στο στρατόπεδο Ομπάμα και Ρόμπετ Κάγκαν στην πλευρά ΜακΚέην) συσπειρώνεται αρνητικά απέναντι σε μιά 'απολυταρχική' Ρωσική Ομοσπονδία. Η 'επιστροφή της ιστορίας' είναι εδώ.


Λάθη συσσωρεύονται στο όνομα του εθνικισμού και της όποιας περιφερειακής ισχύος. Οι τραγωδίες όμως συνήθως έχουν σαν αφετηρία λαθεμένες εκτιμήσεις. Το νερό δυστυχώς δεν γυρίζει πίσω. Μπήκαμε ήδη στο ναρκοπέδιο μιάς γενικότερης ρήξης. Από την οποία, αν τελικά πυροδοτηθεί, οι πάντες θα βγούν χαμένοι.