ΚΡΑΤΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Τα ελληνικά παράδοξα κορυφώνονται. Οι συντριπτικά πλειοψηφούντες οπαδοί του εκτεταμένου κρατικού παρεμαβατισμού στη χώρα μένουν φαντάζομια άφωνοι μπροστά στην απόλυτη αδυναμία του κράτους αυτού να αντιμετωπίσει και στοιχειώδεις του υποχρεώσεις. Κλασσικό παράδειγμα αυτά που συμβαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Οπου οπαδοί της Αριστεράς κάνουν ότι μπορούν ώστε στο τέλος μοναχά τα παιδιά των πλουσίων οικογενειών να μπορούν πραγματικά να σπουδάζουν. Πηγαίνοντας στο εξωτερικό και παίρνοντας πτυχία απο σχολεία καταξιωμένα και με διεθνή αναγνώριση.

Το ζήτημα όμως δεν βρίσκεται στις θέσεις και τις απόψεις της αριστεράς, αλλά στις ευθύνες του κράτους για την πορεία αυτοκαταστροφής που ακολουθεί η παιδεία. Eίναι δυνατόν οι όποιοι γνήσιοι η υποτιθέμενοι φοιτητές να εγκλωβίζουν καθηγητές για ώρες στα γραφεία της πρυτανείας η να χτίζουν τα γραφεία κάποιων από αυτούς; Να καταστρέφονται επίσης πανάκριβοι εξοπλισμοί των πανεπιστημίων από χάσκοντες μπροστά στους φακούς των τηλεοράσεων αποβλακωμένους νεολαίους και κανένας ουσιαστικά να μην αντιδρά;

Στη διάρκεια των εξεγέρσεων του 1968 ημουνα και εγώ ανάμεσα στους κινητοποιούμενους φοιτητές της εποχής εκείνης. Αγωνιζόμασταν όμως τότε στα πλαίσια μιάς γενικότερης, πανευρωπαικής ουσιαστικά, ιδεολογικής ανασύνταξης. Και είχαμε γνώση των ευθυνών μας. Μιλώντας τότε στην τηλεόραση του BBC, εκπροσωπώντας τους εξεγερμένους φοιτητές του Πανεπιστημίου μου, αποσαφήνιζα πως θα είχαμε και ατομικές ευθύνες για κάθε πράξη (βιαιοπραγίας, καταστροφής, βανδαλισμού) που θα συνέβαιανε. Και παίρναμε μέτρα για να τις αποτρέψουμε.

Οι τωρινοί «αγωνιστές» κινούνται απόλυτα εκ του ασφαλούς. Με τα κόμματα της Αριστεράς στο κατόπι και την κυβέρνηση και τις δημόσιες αρχές πανικόβλητες οι υποτιθέμενοι αμφισβητίες του λεγόμενου κατεστημένου – τις απαράδεκτες μετριότητες του οποίου βέβαια με πάθος στηρίζουν – τραμπουκίζουν στα σίγουρα δίχως συνέπειες. Το κρατικίστικο πολιτικό σκηνικό στηρίζει ενός κράτους ανύπαρκτου. Ενός δημόσιου τομέα ικανού για να βάζει εμπόδια στους δημιουργικούς και δυναμικούς έλληνες. Και ασπίδα όμως υπεράσπισης των ανικάνων, των μετριοτήτων και των κάθε λογής υπονομευτών της προοδου.

Αυτό που είναι πραγματικά εκπληκτικό είναι η εκτίμηση από κόμματα και οπαδούς της Αριστεράς πως είμαστε όλοι τυφλοί. Η, έστω, ηλίθιοι. Ακούμε καταγγελίες για αστυνομικές επιθέσεις, όταν μέσα από τις τηλεοράσεις αντικρύζουμε μασκοφόρους «διαδηλωτές» να κραδαίνουν στυλάρια και να τα κατεβάζουν με μανία – εντελώς απρόκλητα – στα κεφάλια των παραταγμένων ειδικών αστυνομικών δυνάμεων. Στέλεχος σοβαρό του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε για τα έκτροπα στα Πανεπιστήμια πως υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση που, «ρίχνει συνεχώς 'λάδι στη φωτιά', επιμένοντας να προωθήσει, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, ένα καταδικασμένο στις συνειδήσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας και αναποτελεσματικό νόμο». Δηλαδή, η εφαρμογή ψηφισμένου από την εθνική αντιπροσωπεία νόμου προκαλεί τους διαδηλωτές και τους «εξωθεί» - πέρα προφανώς από τις δεδομένες ειρηνικές τους προθέσεις – σε πράξεις βανδαλισμού και βίας. Η στάση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα πως κυριάρχος πολιτικός θεσμός της χώρας δεν είναι το Κοινοβούλιο αλλά οι αίθουσες συνεδριάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ κι άλλων συναφών «δημοκρατικών δυνάμεων».

Εξυπακούεται πως κάτω από την ίδια λογική έχει απόλυτη βάση το χιουμοριστικό σύνθημα κάποιων: «Καταργήστε την αστυνομία. Κάνει νευρικούς τους εγκληματίες».

Οι παραλογισμοί όμως δεν έχουν τέλος. Ανεξάρτητα από τα αίσχη που έδειξαν οι οθόνες των τηλεοράσεων, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ βγήκε δημόσια να υποστηρίξει πως οι φοιτητές στην Θεσσαλονίκη απλά στάθηκαν όρθιοι μπροστά στον πρύτανή. Δηλαδή δεν τον ξυλοκόπησαν αλλά ούτε και τον κατακράτησαν. Ισως μάλιστα, στα πλαίσια αυτής της λογικής, να έχει και ευθύνες που δεν τους έδωσε καρέκλα να καθήσουν. Και κινδύνευσαν να λιποθυμήσουν από εξάντληση!!

Είδαμε όμως και την εισβολή στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Που παρουσιάθηκε σαν απλό χάππενινγκ σε αγαστή συνεργασία με «χαρούμενους»(!) υπαλλήλους του Υπουργείου. Με ποιό τρόπο η εισβολή στην είσοδο ενός Υπουργείου βοηθάει στην προστασία του περιβάλλοντος μοναχά οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην στελέχη του ΚΚΕ, μπορούν να εξηγήσουν. Ιδιίως μάλιστα που δεν ξεστόμησαν λέξη όσα χρόνια η αγαπημένη τους τότε Σοβιετική Ενωση, μιά και ήσαν στελέχη του ΚΚΕ, κατέστρεφε το φυσικό περιβάλλον της Κεντικής Ασίας, του Βόλγα και των Ουραλίων στο όνομα της ευρύτερα αποδεκτής τότε σοσιαλιστικής ανάπτυξης.

Ο δε αποκλεισμός της ΔΕΗ στην Πτολεμαίδα με στόχο την προσληψη ατόμων της περιοχής σαν υπαλλήλων της, του οποίου υπεραμύνθηκε ο νεαρός Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αλήθεια πως εισάγει μιά πραγματικά πρωτότυπη μέθοδο καταπολέμησης της ανεργίας. Οσοι βρίσκονται χωρίς δουλειά δεν θα έχουν παρά να κάνουν κατάληψη στα γραφεία της επιχείρησης στην οποία επιθυμούν να διορισθούν. Είναι αυτονόητο πως συντομότατα έτσι η ανεργία θα έχει εξαρθρωθεί. Αν στην πορεία αυτή θα την έχει ακολουθήσει και η οικονομία είναι μιά λεπτομέρεια που δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τα στελέχη της Αριστεράς.

Στη χώρα κυριαρχεί ένα περίεργο είδος κρατιστών. Που θέλουν το κράτος μηχανισμό καταλήστευσης των εισοδημάτων και του πλούτου μας. Και δυνάστη κάθε επιχειρηματικής και γενικότερα οικονομικής μας πρωτοβουλίας. Το θέλουν όμως ανύπαρκτο στην επιβολή της τάξης και στον σεβασμό των νόμων. Το κράμα αυτό γιγάντωσης από την μιά και ανικανότητας από την άλλη συνθέτει ακριβώς το δράμα της σύγχρονης Ελλάδας.