Η ΕΛΛΑΔΑ «ΠΝΙΓΕΤΑΙ» ΣΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Περίεργα πράγματα!! Δίχως να ακριβαίνει το νόμισμα, με τις εισαγωγές στα ίδια επίπεδα (μιά και στον τόπο δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα) και με μοναδικη διαφοροποίηση την αύξηση του πετρελαίου, στην Ελλάδα οι τιμές έχουν πραγματικά τρελλαθεί. Τραβούν την ανηφόρα παράλογα και δίχως προοπτική. Στην Κίνα λ.χ. όπου οι τιμές του πετρελαίου και η σχετική στασιμότητα της Αμερικανικής οικονομίας – που είναι ο βασικός της πελάτης – έχουν δημιουργήσει σημαντικές αδυναμίες, αρκετές επιχειρήσεις κλείνουν γιατί, λόγω ανταγωνισμού, τους είναι αδύνατο να ανεβάσουν τις τιμές των προιόντων τους.

Τι συμβαίνει λοιπόν στην Ελλάδα; Κατά βάση το πρόβλημα έχει να κάνει με το περισσευούμενο χρήμα (χρήμα δηλ. αδήλωτο, και που δεν προέρχεται από παραγωγική διαδικασία) που κυκλοφορεί και καταναλώνει τις υψηλότερες τιμές. Το πράγμα είναι σχετικά απλό. Αν δεν υπήρχε χρήμα να αγοράσει τα ακριβά προιόντα, αυτά απλά δεν θα ακρίβαιναν. Ουδείς θα έβγαζε προιόντα που κανείς δεν θα αγόραζε.

Το άλλο πρόβλημα έχει να κάνει με την ανυπαρξία ουσιαστικά πραγματικού ανταγωνισμού. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού έχει σχεδόν το προσωπικό που είχε επί των ημερών μου και χειρίζεται ζητήματα που έχουν παραπεμφθεί για κρίση εδώ και δέκα περίπου χρόνια. Στην Ρωσία, μιά χώρα που ακόμη ψάχνεται για την εφαρμογή κανόνων αγοράς, οι αρμόδιες αρχές ανταγωνισμού είναι στελεχωμένες με 2.000 περίπου υπαλλήλους και τμήματα στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της χώρας.

Μιά πρώτη λοιπόν λύση είναι η κατάργηση του Υπουργείου Εμπορίου και η μετατροπή του σε Υπουργείο Ανταγωνισμού (και Ιδιωτικοποιήσεων). Η εκπαίδευση όλων του των στελεχών στις αρχές του ανταγωνισμού και της οικονομίας της αγοράς θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα. Και η επάνδρωση με αναλυτές και εξειδικευμένους σε ζητήματα αντι-τράστ και συγχωνεύσεων ώστε σύντομα να μπορούν να εντοπίσουν, νε ελέγξουν και να εισηγηθούν κινήσεις και αποφάσεις, το δεύτερο.

Το σημαντικότερο όμως ζήτημα συνδέεται με τις ποινές. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα είναι τραγελαφικό. Ο νόμος του ανταγωνισμού προβλέπει πως οι ποινές δεν εφεσιβάλλονται. Εν τούτοις τα Δικαστήρια παρεμβαίνουν με βάση τις λεγόμενες «γενικές αρχές του δικαίου». Με αποτέλεσμα μέχρι σήμερα σχεδόν καμία ποινή, χρηματική πάντα, να μην έχει καταβληθεί.

Η λύση είναι η νομοθετική καθιέρωση της δυνατότητας του Υπουργού να επιβάλει υψηλά πρόστιμα μετά από διαπίστωση πρακτικών τράστ και καρτέλ στην αγορά. Οι ποινές να είναι υποχρεωτικά καταβλητέες μέσα σε δέκα το πολύ ημέρες. Και σε περίπτωση άρνησης να αφαιρείται η άδεια λειτουργίας της επιχείρησης (και της επαγγελματικής δράσης των ιδιοκτητών) οριστικά. Κι εφ’ όσον αργότερα η επιχείρηση δικαιωθεί, τα ποσά να επιστρέφονται...

Μιά τέτοια πολτική δεν είναι αντίθετη με τις αρχές μιά γνήσιας οικονομίας της αγοράς. Ο Φρήντριχ Χάυεκ, ο γνησιότερος εκπρόσωπος του σύγχρονου φιλελευθερισμού, δεν είχε μασήσει τα λόγια του. «Η μοναδική κρατική παρέμβαση που επιτρέπεται στην οικονομία είναι για την επιβολή του ανταγωνισμού...»