ΠΑΡΑΜΕΛΟΥΝ ΜΕ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Να βάλουμε κατ’ αρχήν κάποια πράγματα στην θέση τους. Αν πρόκειται όλα τα αρνητικά (από την ασθένεια των πτηνών, τα μολυσμένα τρόφιμα στην αγορά, τους σεισμούς στην Κίνα, τις εωτερικές δυσκολίες στο Πασόκ και τα πατσουλί πουκάμισα του κ. Τσίπρα) να τα βαφτίζουμε νεοφιλελεύθερα και ότι θετικό προκύψει να λογίζεται σαν αριστερό, τότε η συζήτηση από την αρχή τελειώνει. Ο αναγνώστηςδεν χρειάζεται να προχωρήσει παρακάτω. Ολα λύθηκαν και η πολιτική ισοροπία είναι αποκατεστημένη.

Αν θελήσουμε όμως να ψάξουμε σοβαρότερα τα πράγματα διαπιστώνουμε μπόλικα παράδοξα. Συνηθίζουν οι πολιτικοί σχολιαστές στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πρώην, νύν η και αντεπιστέλλοντα μέλη της ΚΝΕ, να αναζητούν νεοφιλελεύθερες παγίδες και να προσάπτουν απόλυτες ευθύνες στην οικονομία της αγοράς για το καθετί. Σκιαγραφούν συνήθως με επιτυχία ορισμένες πτυχές των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων. Το συνηθέστερο επιχείρημα είναι πως η αγορά πρέπει να είναι απόλυτα ελεύθερη. Γιατί έτσι θα λειτουργήσει ο ανταγωνισμός και θα μειωθεί τελικά η ανεργία. Κι αφού αυτά προφανέστατα δεν συμβαίνουν, η χρεωκοπία της νεοφιλελεύθερης επιλογής θεωρείται αυατπόδεικτη.

Ολοι όμως αυτοί οι επιθετικοί σχολιαστές είναι φανερό πως έχουν εντρυφήσει με πάθος στις διδασκαλίες αριστερών αναζητητών της αλήθειας. Η έστω στις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ (δεν λέω του ΚΚΕ διότι θεωρείται πλέον κάπως ντεμοντέ). Δεν έχουν όμως ιδέα από μελέτες για την οικονομία της αγοράς και για τους προβληματισμούς του γνήσιου νεοφιλελευθερισμού. Κι όταν δεν γνωρίζεις κάτι είναι μεγαλύτερη η άνεση με την οποία το καταδικάζεις. Ο νεοφιλελευθερισμός λ.χ. δεν σημαίνει απλά ελευθερία της αηοράς. Αλλά μείωση φόρων, περικοπή δημοσίων δαπανών και περιορισμό του δημόσιου τομέα και γενικά απορύθμιση των μηχανισμών λειτουργίας των αγορών.

Που βρίσκονται όλα αυτά στην ελληνική πραγματικότητα; Το δημόσιο ελέγχει για την ώρα πάνω από το 60% της οικονομικής δραστηριοτητας. Τα κλειστά επαγγέλματα ζούν και βασιλεύουν. Η φορολογία (ατόμων και επιχειρήσεων) είναι ακόμη, με διεθνή κριτήρια, γιγαντιαία. Και ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να μεγαλώνει (τουλάχιστον 300 νέοι φορείς διαφόρων τύπων δημιουργήθηκαν από το 2002 και δώθε). Ολα αυτά σημαίνουν δαπάνες. Και χρήμα που κυκλοφορεί στην αγορά από δραστηριότητες που δεν παράγουν πλούτο.

Σαν συνέπεια, το μόνο στο οποίο όλα αυτά οδηγούν είναι ακρίβεια!! Πως θα υπήρχε διαφορετικά ακρίβεια αν δεν υπήρχαν χρήματα (άσπρα και μαύρα) διαθέσιμα για την αγορά των ακριβών αυτών προιόντων; Και είναι δυστυχώς αυτά χρήματα που κυκλοφορούν από λεφτά που κσορπάει το κράτος. Δίχως να παράγουν πλούτο - είναι δηλ. εντελώς αντι-παραγωγικές.
Στο (νεοφιλελεύθερο !!) εξωτερικό οι τιμές δεν ανεβαίνουν επειδή τα εισοδήματα είναι ελεγμένα. Το δημόσιο δεν σκορπάει χρήματα και οι εμπορικές επιχειρήσεις θα αυξήσουν τις πωλήσεις τους μόνο αν κάνουν προσφορές και τα προιόντα τους φτηνότερα και πιό ελκυστικά!! Να μην μιλάμε λοιπόν στην Ελλάδα για το φάντασμα ενός φιλελευθερισμού που όλοι καταδικάζουν και που πουθενά βέβαια δεν υπάρχει...Επειδή ακριβώς δεν είναι νεοφιλελεύθερη, η κοινωνία, είναι παραμελημένη.