ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΝΟΕΡΙΦΙΑ

Από παλιά γνώριζα πως οι ελληνοποιήσεις αφορούσαν ποδοσφαιριστές και αθλητές της πάλης και της άρσης βαρών. Από τα υστερικά ελληνικά ΜΜΕ, το Πασχα πάντοτε και τα Χριστούγεννα με τις γαλοπούλες, μαθαίνω πως υπάρχει και ζήτημα ελληνοποίησης και αμνοεριφίων. Ενα θέμα που ξεσηκώνει τους δημοσιογράφους και κατ επέκταση τους καταβαλωτές. Πιθανότατα τα ελληνοποιημένα ξένα πρώην ζωντανά να κατηγορούνται για αλλοίωση της εθνικής φυσιογνωμίας του ελληνικού ζωικού βασιλείου. Πιθανότατα κάποιοι να υποπτεύονται την παρουσία ξένου δάκτυλου για την απάβλυνση κάθε ντόπιας αντίδρασης στην επέλαση και κυριαρχία ξένων προτύπων στις γαστρονομικές μας συνήθειες!!

Η παγκοσμιοποίηση λοιπόν χτυπάει αλύπητα σε όλα τα επίπεδα. Την βλέπουμε παντού δίπλα μας. Πέρα από τα αμνοερίφια παρατηρούμε πως ξένα πρότυπα αλλά και αλλοδαπές προσωπικότητες καθορίζουν την ατζέντα θεμάτων που σοβαρά απασχολούν την ελληνική κοινή γνώμη. Στην Γιουροβίζιον στέλνουμε τραγουδάκια αμερικάνικα – με ομογενείς μάλιστα συχνά αοιδούς – ενώ στο ποδόσφαιρο (αλλά και στο μπάσκετ) «ύποπτοι» κατά τα άλλα Τούρκοι και Σκοπιανοί πτωταγωνιστούν καταλυτικά, γκρεμίζοντας προκαταλήψεις και κάθε είδους εθνικιστικό σκεπτικισμό. Στο ποδόσφαιρο ο Βραζιλιάνος Ριβάλντο κυριαρχεί συνήθως στην επικαιρότητα ενώ αλλοδαποί προπονητές συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των φίλαθλων λαικών στρωμάτων.

Ζούμε λοιπόν καθημερινά με την παγκοσμιοποίηση. Και είναι τουλάχιστον υποκριτική η τακτική πολιτικών και τηλε-μοδάτων αναλυτών να την εξορκίζουν σαν υπεύθυνη για κάθε είδους κακό. Η παγκοσμιοποίηση δεν επιβάλλει πολιτικές. Αυτές είναι αποτέλεσμα επιλογών των κυβερνήσεων που οι λαοί εκλέγουν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η παγκοσμιοποίηση δεν έχει και σκοτεινές πλευρές. Αυτές όμως προέρχονται από τους ταχύτατους ρυθμούς με τους οποίους κινούνται πληροφορίες και οικονομικές συναλλαγές. Καθώς και η εγκύτητα πια που υπάρχει ανάμεσα σε ηπείρους, χώρες και αγορές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το φάσμα της πείνας που απειλεί την υφήλιο. Η παγκοσμιοποίηση έχει προκαλέσει ευημερία. Πάμπτωχοι και λιμοκτονούντες μέχρι πριν λίγο Ινδοί και Κινέζοι καταναλώνουν τώρα κρέας και ποσότητες ψωμιού. Τα ζώα που εκτρέφονται για να καλύψουν αυτές τις ανάγκες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων απαιτούν κι’ αυτά τροφή. Ανεξαρτήτως εθνικότητας, είτε ελληνικά δηλ. είτε ξένα, τα αμνοερίφια χρειάζονται φαγητό για να μεγαλώσουν. Αποτελούν λοιπόν κι από μιά άλλη πλευρά αντικείμενα των κινδύνων της παγκοσμιοπόίησης. Παράλληλά, οι νέες ευαισθησίες για το περιβάλλον οδηγούν στην χρήση βιοκαυσίμων για υποκατάσταση του πετρελαίου. Αυτό όμως σημαίνει αλλαγή των καλλιεργειών. Κι’ ακόμη λιγότερα, σαν συνέπεια, σιτηρά για το τραπέζι των ανθρώπων και τις στάνες των ζώων.

Ενας συνάδελφός μου εδώ στο Woodrow Wilson Center στην Ουάσιγκτον, ο δημοσιογράφος των Τάιμς του Λονδίνου Misha Glenny, δημοσίευσε πρόσφατα ένα συγκλονιστικό βιβλίο για την διεθνή εγκληματικότητα (McMafia). Aποκαλύπτει εκεί πως ο ηλεκτρονικά συνδεμένος πλανήτης διευκολύνει μιά αλυσσίδα πολύπλοκων και παράνομων συναλλαγών που καλύπτουν το 1/5 της παγκόσμιας οικονομίας! Και που καλύπτουν διακινήσεις αφορολόγητων τσιγάρων, ναρκωτικών, ανθρώπινων υπάρξεων, όπλων και ραδιενεργών υλικών.

Η παγκοσμιοποίηση προκαλεί λοιπόν προβλήματα. Από την εξάπλωση όμως της ευημερίας – κι όχι λόγω φτώχειας.