ΤΟ DNA ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

Στην στάση μας στο ζήτημα των Σκοπίων υπάρχει αντιφατικότητα. Εχουμε ξεσηκωθεί ώστε η γειτονική χώρα να αλλάξει το όνομά της – που εντούτοις για δεκαετίες ανεχόμασταν πλέκοντας συνάμα διακομματικά το εγκώμιο του Στρατάρχη Τίτο που το είχε αρχικά εμπνευσθεί – φοβούμενοι πως είναι ενδεχόμενο να εγείρει μελλοντικά αλυτρωτικά ζητήματα απέναντί μας. Η ελληνική στάση πηγάζει από τον φόβο μας πως η γειτονική χώρα επιβουλεύεται την εδαφική μας ακεραιότητα και στοχεύει – έστω μακροπόθεσμα – στην έγερση διεκδικήσεων εναντίον μας.

Ταυτόχρονα όμως διακηρύσσουμε τα φιλικά μας αισθήματα προς τους Σκοπιανούς. Διαβεβαιώνοντας τους πάντες πως η αλλαγή και μόνο του ονόματος θα διαλύσει κάθε σύννεφο καχυποψίας. Σαν αδέλφια πλέον θα πορευθούμε προς το μέλλον! Κανένας ουδέτερος παρατηρητής δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά τετοιες διακηρύξεις. Ο ραδιούργος υπονομευτής της εθνικής μας ακεραιότητας θα μετατραπεί άξαφνα σε ειλικρινή φίλο επειδή κάποια κυβέρνησή του αποφάσισε να κάνει μιά μικρή υποχώρηση. Ο αλυτρωτισμός, δηλαδή, και η υπονόμευση εξαντλούνται στην μη χρησιμοποίηση του προσδιορισμού «Νέα» η «Ανω» μπροστά από την λέξη Μακεδονία;

Τέτοιου είδους αφέλειες ελάχιστους πείθουν. Ούτε συμβάλλουν στην γενικότερη εικόνα σοβαρότητας που θα θέλαμε διεθνώς να προβάλουμε.Η αντιφατικότητα και η υποκρισία τείνουν να μετατραπούν πλέον σε εθνοτικά μας χαρακτηριστικά. Διότι και η ιστορία του ντόπινγκ έτσι μας παρουσίασε στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης. Είμαστε η χώρα που δεν παύει επίσημα να υπεραμύνεται της ανάγκης απο-εμπορευματοποίησης των Ολυμπιακών Αγώνων (αλλά και του αθλητισμού γενικότερα). Δεν χάνουμε όμως ευκαιρία απόδειξης πως είμαστε οι πρώτοι στην εξαπάτηση, στην νόθευση και στην κοροιδία. Μέσα μάλιστα σε ένα περιβάλλον συσκότισης και ατιμωρησίας.

Σε πολλές χώρες η ντόπα, η βία και η διαφθορά έκαναν την εμφάνισή τους στους αθλητικούς στίβους. Εκεί όμως οι απαράδεκτες ...νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις των κουτόφραγκων η των μισητών αμερικανών τσάκισαν τους παραβάτες, τιμώρησαν ομάδες και οπαδούς, διέκοψαν πρωταθλήματα κι’ απαγόρευσαν σε φιλάθλους να ακολουθούν τις ομάδες τους σε αναμετρήσεις στο εξωτερικό. Εδώ, στην υπερήφανη και μόνιμα αδικημένη υποτίθεται Ελλάδα, εξαντληθήκαμε σε δηλώσεις, τηλεοπτικές κονταρομαχίες αλλά και σε τελικά χαιδέματα προς τους αδικημένους, υποτίθεται, πρωταθλητές αλλά και προς τους φανατικούς κι οργανωμένους οπαδούς των σωματείων μας.

Αλλά, να μην το ξεχνάμε. Είναι στον DNA των ελλήνων να νικάνε. Και των ελλήνων οπαδών, φαντάζομαι, να αγριεύουν και να λυσσάνε. Κι άμα λάχει να βοηθάει και κανένα φάρμακο τους πρώτους η κανένας λοστός τους δεύτερους, στα κομμάτια να πάει... Εμείς, σε τελευταία ανάλυση, θα αγιάσουμε;

H γενική, πάντως, παράκρουση εκδηλώθηκε και στο ζήτημα της Ολυμπιακής φλόγας. Ξεσηκώνονται για ψύλλου πήδημα λογής προοδευτικοί - κατά κανόνα μασκοφόροι μαλλιάδες. Για τις κάμερες στους δρόμους, για το άσυλο, για το Ιράκ, για το Κόσοβο. Ο κατάλογος δεν τελειώνει. Για τους ξυλοδαρμένους μοναχούς του Θιβέτ όμως ανένας δεν νοιάστηκε. Δεν τους καταπιέζουν βλέπετε οι αμερικάνοι!! Το DNA της υποκρισίας σε όλο του το μεγαλείο.