Η ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ

Αμα απλώσεις μια κουβέρτα στον κήπο και την γεμίσεις τρόφιμα είναι σίγουρο πως σύντομα θα πλημμυρίσει από μυρμήγκια. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την οικονομία της χώρας. Μόλις η κυβέρνηση αποφασίσει να αρχίσει να μοιράζει λεφτά μαζεύονται δίχως χρονοτριβή λογής επιτήδιοι. Τρωκτικά του δημόσιου τομέα, βολεμένες συντεχνίες, ειδικά συμφέροντα και κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές με τις αυλές τους ξεπροβάλλουν από το πουθενά με αιτήματα ξεχυλισμένα, υποτίθεται, από κοινωνική ευαισθησία. Η κυβέρνηση αδυνατεί να συγκρατηθεί και σύντομα το δημόσιο θησαυροφυλάκιο αγκομαχά κάτω από το βάρος των παροχών που καλείται να ικανοποιήσει.

Τον λογαριασμό τελικά πληρώνει ο φορολογούμενος. Αποστερείται μέρος του πλούτου που με κόπο δημιούργησε ώστε οι πολιτικοί να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια ορισμένων η να εξαγοράσουν τις ψήφους κάποιων άλλων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι αποθάρρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, οικονομικό τέλμα, ανεργία και γενικότερη κοινωνική αναστάτωση και παρακμή.

Το μόνιμο κλίμα δυσπραγίας και κακομοιριάς που χτυπάει για καιρό την χώρα δεν είναι παρά αποτέλεσμα τέτοιων πολιτικών επιλογών. Η κουβέρτα έχει απλωθεί διάπλατα εδώ και πολλά χρόνια. Και τα τρωκτικά έχουν μαζευτεί, κάνοντας μεθοδικά την δουλειά τους. Τα σωθικά της οικονομίας μας έχουν λιανιστεί σε όφελος των καλοβολεμένων ολίγων. Σε βάρος των σκληρά εργαζόμενων πολλών. Και το κακό είναι πως όσοι αντιπολιτεύονται την σημερινή κυβέρνηση υπόσχονται όλοι ακόμη μεγαλύτερο άπλωμα της κουβέρτας.

Το πρόβλημα είναι γενικότερο. Από χρόνια επισημαίνω πως ο κόσμος ολόκληρος, με επικεφαλής τις ΗΠΑ του κ. Μπούς - αλλά και με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις βέβαια, είχε αρχίσει να εγκαταλείπει τις αρχές της ελεύθερης κι’ ανεμπόδιστης οικονομίας της αγοράς. Και πως τα αρνητικά αποτελέσματα που αναπόφευκτα θα έρχονταν, ήταν αδιανόητο να χρεωθούν στις ελεύθερες αγορές. Κάτι που ετεροχρονισμένα σήμερα κάνουν αρκετοί έλληνες και ξένοι σχολιαστές. Που βολικά βέβαια ξεχνούν τις τότε θριαμβολογίες τους πως, «ο Μπούς εγκαταλείπει τον νεοφιλελευθερισμό». Πολλές χώρες, ενθαρρυμένες από τα θετικά αποτελέσματα δύο δεκαετιών περίπου πολιτικής ελεύθερων αγορών, είχαν αρχίσει να απλώνουν την κουβέρτα.

Είναι εκπληκτικό αλλά ο «σοσιαλδημοκράτης» Μπίλ Κλίντον στις ΗΠΑ υπήρξε περισσότερο «σφιχτός» δημοσιονομικά και πιο πιστά αφοσιωμένος στην λογική της μη παρέμβασης στις αγορές από τον συντηρητικό Τζώρτζ Μπούς. Κορυφαίοι οικονομολόγοι αλλά και οικονομικά φιλελεύθερα κέντρα ερευνών στην Ουάσιγκτον επεσήμαιναν από πολύ νωρίς τα προβλήματα που επρόκειτο να δημιουργηθούν. Εγκυροι συγγραφείς καταδίκαζαν από το 2002 τις πολιτικές των Ρεπουμπλικάνων, προβλέποντας τις τωρινές εξελίξεις. Προστατευτικοί δασμοί και επιδοτήσεις υπονόμευαν την λειτουργία του δημοκρατικού καπιταλισμού. Όταν αρχίσεις να μοιράζεις χρήματα δεν υπάρχει τελειωμός. Μια κουλτούρα ασυδοσίας και οικονομικής ανευθυνότητας αναπτύσσεται.

Τα μεγάλα προβλήματα ήδη εμφανίσθηκαν. Η αμερικανική οικονομία κλυδωνίζεται. Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ με θράσος χρηματοδότησαν τους ανεύθυνους Τραπεζίτες που προκάλεσαν την κρίση των στεγαστικών δανείων. Απαξιώνοντας έτσι την υγιή οικονομική δραστηριότητα. Η κουβέρτα απλώθηκε σαν τον τραχανά. Τα μυρμήγκια μαζεύονται. Η δυσπραγία απειλεί…


Επί τη ευκαιρία: Τη Μάργκαρετ Θάτσερ θεωρούν οι Βρετανοί ως την καλύτερη πρωθυπουργό της χώρας τη μεταπολεμική περίοδο, σύμφωνα με δημοσκόπηση του YouGov που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Daily Telegraph. Ακολουθούν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Τόνι Μπλερ, ενώ ο Γκόρντον Μπράουν συγκεντρώνει ποσοστό μόλις 1%.