ΑΓΩΓΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ

Σύγχρονη ελληνική μαγική εικόνα. Πόσες φορές έχουν γίνει επίσημα εγκαίνια και τελετές υπογραφής της συμφωνίας για το έργο κατασκευής του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη; Πάνω από έξη. Το έργο όμως ακόμη δεν έχει κάν ξεκινήσει. Γιατί; Διότι δεν έχουν εξασφαλισθεί ακόμη οι ποσότητες του καυσίμου που θα είναι σε θέση να γεμίσουν τον αγωγό. Και που σαν συνέπεια θα επιτρέψουν την Τραπεζική χρηματοδότηση του έργου και την έναρξη των εργασιών κατασκευής του!!

Όλα αυτά έχουν ξεκινήσει από το γεγονός της συμφωνίας ελέγχου πλειοψηφικά του έργου κατασκευής και λειτουργίας του αγωγού από την πλευρά της Ρωσίας. Που δεν είναι όμως σε θέση την ίδια στιγμή να τον γεμίσει με Ρωσικό πετρέλαιο. Εχει όμως την απαίτηση να τον ελέγχει. Και εφ΄όσον είμαστε Ελλάδα η κάθε καθυστέρηση έχει και τις συνακόλουθες φυσικές αρνητικές της συνέπειες. Ξεσηκώθηκαν λοιπόν στην Αλεξανδρούπολη οικολόγοι και άλλοι τινες αντιδρώντες στην κατασκευή του αγωγού. Και απειλούν με κινητοπιήσεις, μπουκοτάζ και άλλα τινα ευγενή, εν πολλοίς απερίσκεπτα και, κατά τα άλλα, καθαρά νεοελληνικά…

Μήπως όμως και στην περίπτωση του αγωγού αερίου South Stream βρισκόμαστε μπροστά σε μια παρόμοια προοπτική; Ποια διαβεβαίωση έχουμε από την Ρωσική πλευρά, με έγγραφα συμβόλαια, πως η Γκάζπρομ, η γιγαντιαία Ρωσική εταιρία εξόρυξης, παραγωγής, εκμετάλλευσης και μεταφοράς αερίου, έχει διαθέσιμες τις απαραίτητες ποσότητες του σχετικού προιόντος ώστε να μπορεί να γεμίσει τις πολλαπλούς αγωγούς μεταφοράς αερίου που έχει γενναιόδωρα υποσχεθεί; North Stream (προς Γερμανία), Blue Stream (προς Τουρκία), South Stream (σε τρείς τουλάχιστον παραλλαγές προς Σερβία, Βουλγαρία, Κροατία, Αλβανία και Ελλάδα) αλλά και αγωγούς ανατολικά προς την Κίνα και ενδεχόμενα προς την Ιαπωνία;

Τα υπαρκτά στοιχεία δείχνουν πως η Γκαζπρομ δεν παράγει αρκετό αέριο για να εκπληρώσει τις τρέχουσες υποχρεώσεις της. Και να καλύψει απόλυτα τις αυξανόμενες ανάγκες της εσωτερικής Ρωσικής αγοράς. Και αναγκάζεται να υποχρεώνει σε συγχωνεύσεις μαζί της άλλες μικρότερες ιδιωτικές εταιρίες (ΤΝΚ-ΒΡ, ΙΤΕRA) η να διαπραγματεύεται με άγχος την παραγωγή χωρών της Κεντρικής Ασίας (Τουρκμενιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν) ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της. Τι θα γίνει λοιπόν όταν οι ανάγκες αυτές πολλαπλασιασθούν;

Μήπως, όπως συνήθως συμβαίνει, δίχως την κατάλληλη προετοιμασία μπαίνουμε σε περιπέτειες που θα δημιουργήσουν γενικότερα καινούργια προβλήματα για τους εξωτερικούς και διεθνείς μας προσανατολισμούς; Ο εναγκαλισμός του Ρωσικού σχεδίου για τον αγωγό South Stream έχει ένα σαφές και ευδιάκριτο αποτέλεσμα. Εκλαμβάνεται σαν μπουκότ / υπονόμευση του ανταγωνιστικού ευρωπαικής έμπνευσης αγωγού Ναμπούκο (Τουρκμενιστάν, Αζερμπαιτζάν, Τουρκία, Βουλγαρία, Δυτική Ευρώπη). Κυρίως διότι και τα δύο σχέδια είναι φανερό πως επιχειρούν να προσελκύσουν την παραγωγή αερίου του Τουρκμενιστάν. Το οποίο έχει ήδη υποσχεθεί διπλάσιες περίπου ποσότητες αερίου από όσες έχει την δυνατότητα να παράγει σε Ρώσους, Ευρωπαίους και Κινέζους. Το πιο αξιόπιστο επιχειρηματικό σχέδιο είναι φανερό πως στο τέλος θα κερδίσει την προτίμηση της μουσουλμανικής κεντρασιατικής αυτής χώρας. Ποιες θα είναι οι συνέπειες για την χώρα μας αν με την στάση μας συμβάλουμε ώστε η Ευρώπη να χάσει τελικά τα σχετικά συμβόλαια;

Αντί για αγωγούς ενέργειας δεν θα είναι απίθανο να καταλήξουμε να διαχειριζόμαστε στο τέλος αγωγούς ονείρων η, ακόμη χειρότερα, αγωγούς εφιαλτών…