ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ

Η αλήθεια συχνά δεν αρέσει. Κι αυτό ιδιαίτερα ισχύει στην πολιτική. Με κορύφωση βέβαια τον τομέα των εξωτερικών σχέσεων μιάς χώρας. Αρέσει η ενδοσκόπηση και η άγνοια των παραμέτρων του διεθνούς περιβάλλοντος. Αποτέλεσμα είναι γεγονότα που επωάζονται για καιρό να ξεσπούν άξαφνα σαν απροσδόκητες εξελίξεις. Και συχνά να προκαλούν παραλογισμούς και επικίνδυνες εθνικιστικές εξάρσεις.

Αν θέλουμε όμως να μην επαναλαμβάνουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον και να μαθαίνουμε από το παρελθόν οφείλουμε να κοιτάμε την αλήθεια κατάματα. Ακόμα κι αν κάτι τέτοιο στην αρχή προκαλεί αντιδράσεις και επιθετικότητα.

Για πολλούς εμφανίσθηκε σαν παράλογο το γεγονός πως η Ελλάδα στο Βουκουρέστι βρέθηκε σχεδόν μόνη. Με την πλάτη καρφωμένη περίπου στον τοίχο. Ένα κράτος, παλιός σύμμαχος, πως ήταν δυνατόν να μην βρεί την συμπαράσταση των περισσότερων μελών της συμμαχίας, αναρωτήθηκαν πολλοί σχολιαστές αλλά και σημαντικά πολιτικά πρόσωπα της χώρας. Υπάρχουν γεγονότα όμως που εξηγούν τις εξελίξεις. Και που κάνουν σχεδόν ακατανόητη, στο παγκόσμιο πλαίσιο, την …ελληνική και όχι την συμμαχική συμπεριφορά!!

Ας ξεκινήσουμε από τα περίπου αυτονόητα. Και που σχετίζονται με δραματικά λάθη της εξωτερικής μας πολιτικής. Οταν οι ΗΠΑ απροσδόκητα αναγνώρισαν την γειτονική χώρα σαν Μακεδονία η ελληνική αντίδραση υπήρξε από διακριτική έως ανύπαρκτη. Αντιδρώντας σπασμωδικά στην απόφαση της Αμερικής, το μήνυμα που εκπέμψαμε ήταν αυτό της ανοχής και του συμβιβασμού. Μπορούσαμε να είχαμε τότε καταγγείλει την ενδιάμεση συμφωνία και, παρεμβαίνοντας στο ΝΑΤΟ, να επισημαίναμε την καθαρά αντι-συμμαχική συμπεριφορά των αμερικανών.

Η τότε ηγεσία του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών κινήθηκε πάνω στην γραμμή του «μην ταράζετε τα νερά», αλλά και δέχθηκε ακόμη σαν βάση συζήτησης την στην συνέχεια απίθανη πρόταση Νίμιτς για διπλή ονομασία!! Το παιχνίδι είχε αρχίσει ήδη από τότε να χάνεται.

Ποτέ επίσης το κλίμα ψυχρότητας με τις ΗΠΑ, που εκδηλώθηκε, καταιγιστικά στην αρχή, με την Νατοική επέμβαση στο Κόσοβο και συνεχίσθηκε με την επίσκεψη – ντροπή του Μπίλ Κλίντον στην Αθήνα, δεν βελτιώθηκε. Σε πρώτη ευκαιρία κόμματα, πολιτικές ηγεσίες αλλά και η κορυφή της πολιτειακής πυραμίδας – ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας – πρόβαλαν καθαρά αντι-αμερικανικές θέσεις, εκτοξεύοντας επιθετικά η και ειρωνικά ακόμη σχόλια.

Την ίδια ώρα οι γειτονικές μας χώρες, διαβλέποντας την πορεία των διεθνών υποθέσεων και αντιλαμβανόμενες πως τα δεδομένα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν υπάρχουν πιά, καλλιεργούν την προσωπικότητα του πιστού σε όλα φίλου και συμπαραστάτη προς τις ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο πως η ΠΓΔΜ έχει στείλει – αν και δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ - το ένα τέταρτο των μικρών της ενόπλων δυνάμεων σε νατοικές αποστολές. Σε αναλογία δηλ. δέκα φορές παραπάνω από την ελληνική συμβολή. Η οποία είναι (λ.χ. Αφγανιστάν, Κόσοβο) πάντοτε υπό όρους. Δεν είναι δηλ. διαθέσιμη για κάθε είδους αποστολή.

Ζυγίζοντας συμφέροντα και καταστάσεις η Δύση δεν μας αγκαλιάζει όπως παλιά. Εξετάζοντας τα δεδομένα, ας χαράξουμε επιτέλους μια σοβαρή πολιτική.