ΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ

Εδώ και χρόνια έχω άδεια οπλοφορίας. Που έχω υποχρέωση να ανανεώνω πληρώνοντας ένα σεβαστό ποσό σαν παράβολο και καταθέτοντας πιστοποιητικό γιατρού πως δεν έχω παραφρονήσει. Εν τούτοις στην Κρήτη η πολιτεία κάνει τα στραβά μάτια σε εκατοντάδες ορεσίβιους – και οχι μόνο – που κατέχουν ολόκληρο οπλοστάσιο από όπλα παλιάς αλλά και τελευταίας τεχνολογίας. Υπουργοί και πολλοί άλλοι δημόσιοι λειτουργοί συνδιασκεδάζουν με τέτοιους οπλοφόρους απολαμβάνοντας τους ήχους των πολυβόλων που γαζώνουν τον αέρα. Η αιτιολογία πουν συχνά προβάλλεται είναι πως στην Κρήτη η σχετική ανοχή οφείλεται σε παλιά έθιμα. Αλλά πουθενά ο σχετικός νόμος για την οπλοφορία δεν περιλαμβάνει εξαιρέσεις για λόγους παράδοσης η τοπικών εθίμων. Και αν η δική μου οικογένεια, με Μανιάτικες ρίζες, κουβαλάει συνήθειες οπλοφορίας από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας γιατί δεν δικαιούμαι και εγώ να φέρω όπλα δίχως την σχετική άδεια της αστυνομίας;

Πληρώνω επίσης φόρους. Χρηματοδοτώντας έτσι, μεταξύ άλλων, την – λαθεμένη κατά την γνώμη μου – επίσημη πολιτική καταστολής στο πρόβλημα των ναρκωτικών, Ετήσια ξοδεύονται εκατομμύρια (ίσως και δις) ευρώ στην προσπάθεια της πολιτείας να καταπολεμήσει την εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών. Η πολιτική βέβαια αυτή της καταστολής το μόνο που πετυχαίνει είναι την άνοδο της τιμής των ουσιών αυτών και τον πλουτισμό παραγωγών και εμπόρων. Τώρα μάλιστα αποδεικνύεται πως οι αρχές του κράτους μας γνωρίζουν περιοχές της χώρας που περίπου ελεύθερα καλλιεργείται το χασίς και οι «εξαθλιωμένοι» δήθεν αγρότες μας θησαυρίζουν. Το άβατο των Ζωνιανών στην Κρήτη δεν αποτελεί τελικά το μοναδικό σημείο της χώρας που παράνομες καλλιέργειες χασίς και οργανωμένα εργαστήρια επεξεργασίας λογής ναρκωτικών ουσιών λειτουργούν κάτω από την ανοχή – η και την προστασία – κρατικών αρχών.

Είναι αυτονόητο πως μιά πολιτική νομιμοποίησης της χρήσης των ουσιών αυτών θα στερήσει δις. ευρώ από δεκάδες παράγοντες τέτοιων «παράνομων» (;) κυκλωμάτων. Εν τούτοις, όλοι εμείς οι υπόλοιποι φόρους πληρώνουμε. Για την δίωξη υποτίθεται όλων αυτών των κυκλωμάτων. ΄Τελικά όμως καταλήγουμε να χρηματοδοτούμε δημόσιες υπηρεσίες που όμως εξυπηρετούν συμφέροντα αντίθετα με τα καλώς εννοούμενα δικά μας... Κανένας εισαγγελέας δεν έχει μέχρι τώρα εντοπίσει το πρόβλημα ώστε να πάρει κάποιες πρωτοβουλίες; Τελικά, γιατί να πληρώνουμε φόρους;

Διαπιστώνουμε όμως και την συνεχιζόμενη αυθαιρεσία συνδικαλιστών. Του δημόσιου πάντα τομέα της οικονομίας. Που έχοντας εξασφαλίσει λογής εξοργιστικά προνόμια, επιμένουν να αγνοούν τα συμφέροντα των φορέων – εταιριών στις οποίες δουλεύουν και συνεχώς παραφέρονται. Το θέαμα συνδικαλιστών της ΔΕΗ να καταλαμβάνουν – με το καφεδάκι στο χέρι – τα γραφεία της Διοίκησης της εταιρίας απεικονίζει την κατάσταση μερικής διάλυσης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Αγνοούν οι κύριοι αυτοί πως οι επιχειρήσεις στις οποίες απασχολούνται στόχο έχουν τη εξυπηρέτηση των πελατών τους. Κι όχι την καλοπέραση των υπαλλήλων τους. Και πως εκεί έχουν προσληφθεί για να εργάζονται και να εφαρμόζουν οδηγίες. Και όχι για να διοικούν.

Ουδεμία όμως από αυτές τις αυθαιρεσίες δεν έχει σαν συνέπεια την μείωση των υποχρεώσεων – και σαν συνέπεια των φόρων – των πολιτών απέναντι στην επιβίωση των εταιριών αυτών. Το είδαμε το έργο αυτό στην Ολυμπιακή, στις Αστικές Συγκοινωνίες, στον ΟΤΕ. Τώρα το βλέπουμε και στην ΔΕΗ. Οι μέτοχοι άραγε της επιχείρησης γιατί αδρανούν; Εχουν δικαίωμα παρέμβασης εφ’ όσον κάποιοι προκαλούν ζημιά στον προγραμματισμό αλλά και στην δημόσια εικόνα της εταιρίας. Αλλά και το κράτος οφείλει να αντιμετωπίσει δραστικά τέτοια φαινόμενα διότι, σε τελευταία ανάλυση, διαχειρίζεται χρήματα φορολογουμένων που συχνά διοχετεύονται σε τέτοιες, σχεδόν απόλυτα, κρατικές εταιρίες.

Υπάρχουν όμως και οι έξυπνοι επιχειρηματίες. Που προμηθεύουν αποκλειστικά σχεδόν το δημόσιο. Με προιόντα και υλικά που μπορεί να χειάζονται η και όχι. Με διαγωνισμούς «μιλημένους» η και με απ’ ευθείας αναθέσεις. Και οι εργολάβοι. Που κάνουν τις τύχες τους με αποκλειστικό σχεδόν πελάτη το κράτος. Με δουλειές συχνά ανεξέλεγκτες. Με αποτελέσματα πολλές φορές πενιχρά. Που σε πολύ λίγες περιπτώσεις αντέχουν στο χρόνο. Με πελατεία όμως σταθερή. Και όχι ιδιαίτερα απαιτητική. Το χρήμα όμως ρέει. Από τις τσέπες των φορολογουμένων βέβαια. Που κάνει κάποιους πλούσιους όχι με βάση την αποτελεσματικότητα και τις ικανότητές τους στον ελεύθερο ανταγωνισμό του ιδιωτικού τομέα. Αλλά με στήριγμα τις γνωριμίες, τις διασυνδέσεις και τις κάτω από το τραπέζι συμφωνίες με παράγοντες του κράτους.

Με τέτοιες αντιλήψεις και μεθοδεύσεις η χώρα είναι αδύνατον να βηματίσει με σταθερότητα πάνω στον δρόμο της σύγχρονης ανάπτυξης και ευημερίας. Με την επικράτηση στο κλίμα των ιδεών ενός θολού αριστερισμού κάθε ορθολογικό βήμα επιβολής του νόμου και της λογικής καταδικάζεται και απορρίπτεται. Και διαιωνίζεται έτσι η αυθαιρεσία, η αδικία, ο φαβοριτισμός και εν τέλει ο νόμος της ζούγκλας. Η χώρα αντί για εμπρός κινείται ταχύτατα προς τα πίσω. Η κοινωνική αναταραχή δεν είναι καθόλου απίθανη.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως στην χώρα δεν λειτουργεί η ισονομία. Με κραυγαλέο μάλιστα τρόπο. Τα κορόιδα πληρώνουν. Και οι έξυπνοι (και οι κατάλληλα δικτυωμένοι) απολαμβάνουν. Μέχρι πότε οι έλληνες φορολογούμενοι θα αδρανούν;