Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Η ΤΣΙΠΑ

Ενας νεαρούλης παλαιο-Κνιτάκος που εκτοξεύθηκε απρόσμενα στην ηγεσία του Συνασπισμού έχει κερδίσει τις εντυπώσεις και αποτελεί καίριο ζήτημα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία. Δεν είναι βέβαια οι πολιτικές του θέσεις που συγκινούν τους έλληνες. Ούτε και ο, ανύπαρκτος κατ’ ουσία, ορθολογικός πολιτικός του λόγος. Αλλά ούτε και η έλλειψη εικόνας εμπιστοσύνης, σιγουριάς και εγγύησης που αποπέμπει η παρουσία και το ειδικό του πολιτικό βάρος.

Αυτό που εκτόξευσε με δύναμη καταπέλτη τον νεαρό Τσίπρα στην κορυφή των προτιμήσεων των ελλήνων για την ηγεσία της χώρας τους είναι η κάθετη απογοήτευση από την συμπεριφορά των δύο μέχρι σήμερα κομμάτων εξουσίας. Αλλά και το σκηνικό χαβαλέ κι ωχαδερφισμού που με επιμονή καλλιεργείται τα τελευταία χρόνια από το περιβάλλον των ΜΜΕ.

Η ελληνική δημόσια ζωή δεν βρίσκεται απλά σε κάποια φάση κρίσης. Αλλά παράγει και αναπαραγάγει αποτελμάτωση και αδιέξοδα. Μετά το δημιουργικό κοινό επίτευγμα των Ολυμπιακών Αγώνων η χώρα κατρακύλησε στην αδράνεια, την ανυποληψία και τα αδιέξοδα. Η κυβέρνηση της ΝΔ από διαπύρσιος κήρυκας εντιμότητας, κάθαρσης και διαφάνειας μετατράπηκε σε φορέα διαφθοράς, παρακμής και κλεπτοκρατίας. Ενώ κανένας δεν αμφισβητεί την προσωπική εντιμότητα και τις καλές προθέσεις του Πρωθυπουργού χρεώνεται όμως με την αδιαφορία και την ανοχή που προφανέστατα δείχνει σε ανεπαρκείς συνεργάτες και ψοφοδεείς Υπουργούς.

Η αξιωματική αντιπολίτευση από την άλλη μεριά δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την πορεία της κοινωνίας. Ενώ τα πνεύματα κλείνουν, τα ακραιοσυντηρητικά αντανακλαστικά θεριεύουν και ένα είδος κλειστοφοβικού αλλά καλοπερασάτου ατομισμού πλημμυρίζει την κοινωνική πραγματικότητα το Πασόκ καταφεύγει σε παλαιο-σοσιαλιστικά συνθήματα της δεκαετίας του ’70 για τα αυτιά κυρίως της κρατικοδίαιτης και φαυλοσυνδικαλισμένης του πελατείας. Η κοινωνία μπατάρει συντηρητικά και το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος, με πρωτοπορία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ονειρεύεται αριστερά!

Τα ΜΜΕ πάλι, και ιδίως τα ηλεκτρονικά, στον βωμό της φτηνής εξασφάλισης μετρημένης τηλεθέασης υποκύπτουν στα χαμηλού επιπέδου γούστα της άκριτης και κατά βάση ακαλλιέργητης τηλεοπτικής πιάτσας. Το αποτέλεσμα είναι το αύνολο της κοινωνίας να βομβαρδίζεται με τηλεοπτικά προιόντα που αντανακλούν τις προτιμήσεις ενός κατά βάση, από πλευράς καλλιέργειας, γνώσεων και δημιουργικής δράσης, περιθωρίου. Οι ασυνάρτητοι τηλεοπτικοί καυγάδες, οι ημίγυμνες μοντέλες και τα πνευματικά μπλοκέ καλλιεπή αγόρια, οι χαζοχαρούμενες σειρές και οι κραυγές συμπαράστασης από εκατομμυριούχους αστέρες σε κακοπάσχοντες συνταξιούχους και, μέσω των reality shows, η εκμετάλλευση πνευματικά καθυστερημένων συμπολιτών μας βομβαρδίζουν ανατρεπτικά κάθε προσπάθεια οικοδόμησης μιάς συνεκτικής, και με στοιχεία στιβαρής ηγεσίας, αστικής τάξης.

Από την χύμα αυτή πολιτικο-κοινωνική πραγματικότητα δεν αποτελεί έκπληξη η ανάδειξη στα πρωτεία των προτιμήσεων της κοινής γνώμης ενός πρώην Κνίτη. Του οποίου ο πολιτικός λόγος αντανακλά φόβο για το αύριο, δαιμονοποίηση του σήμερα και εξιδανίκευση του χθές. Εκφράζει όμως τους απογοητευμένους νέους. Που αντί για μαχητές του αύριο έχουν μεταβληθεί σε αδιάφορους παρατηρητές του τώρα. Εξ αιτίας της έλλειψης τσίπας ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.