Η υστερία και η αλήθεια

Οσο πλησιάζει η ώρα των τελικών αποφάσεων για τα περισσότερα ζητήματα της δημόσιας ζωής της χώρας οι έξαλλες φωνές αντίδρασης και πανικού πληθαίνουν. Και η επίκληση συνδρόμων καταστροφής και μελλοντικών φόβων πολλαπλασιάζονται. Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ ουρλιάζουν για τα δεινά που θα συμβούν στον φτωχό λαό από το ακριβό υποτίθεται ρεύμα που θα προκαλέσουν οι όποιες ιδιωτικοποιήσεις. Φροντίζουν όμως κινητοποιούμενοι να ζημιώνουν δραματικά την ΔΕΗ ευνοώντας έμμεσα άλλα ιδιωτικά συμφέροντα. Η σχέση επίσης της σημερινής τσουχτερής τιμής του ρεύματος, μαζί και με τις ενδεχόμενες μελλοντικές ενεργειακές ανεπάρκειες της χώρας, με τις δαπάνες ασφάλισης και παροχών για το προσωπικό δεν προβάλλονται πουθενά. Ούτε βέβαια και το πραγματικό πρόβλημα των ιδιωτικοποιήσεων. Που σηματοδοτούν το τέλος των κάτω από το τραπέζι παροχών, την αργομισθία των συνδικαλιστικών στελεχών και την ευνοιοκρατία των χαριστικών διορισμών στην επιχείρηση των παιδιών των στελεχών της.

Τα ίδια ακούμε και κατά καιρούς – όταν τα ΜΜΕ δεν έχουν άλλο «πιασάρικο» θέμα – για την ακρίβεια. «Δεν γίνονται έλεγχοι στην αγορά». «Οργιάζει η κερδοσκοπία». «Εξοντώνονται οι καταναλωτές», ουρλιάζουν τα Δελτία Βραδυνής Ψυχαγωγίας. Την ίδια ώρα όμως επιμένουμε να παίρνουν μεγάλες επιδοτήσεις και να πωλούν σε υψηλές τιμές οι αγρότες. Δεν θέλουμε να είναι ελεύθερες οι φτηνές εισαγωγές. Μας ενοχλούν τα φτηνά Κινέζικα. Δεν αντέχουμε όμως και τα ακριβά ντόπια. Τελικά τι θέλουμε; Να μην υπάρχει προφανώς αγορά. Ωστε να εξαλειφθεί και η κερδοσκοπία. Που αποτελεί την πεμπτουσία μιάς φιλελεύθερης οικονομίας. Υπάρχει όμως μιά μικρή, τόση δα, λεπτομέρεια. Οπου οι αντιλήψεις αυτές εξάλειψης του κέρδους και της αγοράς εφαρμόσθηκαν, οδήγησαν στον αφανισμό των προιόντων, στην μετατροπή των καταναλωτών σε υπηκόους – επαίτες κάποιων πραγματικά πανάκριβων αγαθών στη μαύρη αγορά. Η κατάργηση της κερδοσκοπίας οδηγεί στην εμπέδωση της κρατικής ασυδοσίας Και στην δυστυχία των λαικών κυρίως στρωμάτων.

Εκεί όμως που ο παραλογισμός, χέρι χέρι με την ανόητη υστερία, καταλαμβάνει την κεντρική πολιτική σκηνή είναι στα ζητήματα διεκδίκησης των εθνικών μας συμφερόντων. Ο μουσικοσυνθέτης, φιλόσοφος και τώρα γεωπολιτικός αναλυτής, μαζί με τον εθνικό μας πιά σήμερα διασκεδαστή και με κάποιες φυλλάδες εθνικιστικής υπερβολής, αποφάνθηκαν πως η καταστροφή βρίσκεται προ των πυλών. Σε ένα όργιο κινδυνολογίας και διαστρέβλωσης παρουσιάζουν την χώρα να βαδίζει στον Κεάδα. Διότι δεν πέτυχε να αλλάξει το όνομα ενός άλλου λαού. 45 χρόνια οι άνθρωποι αυτοί αποκαλούνταν «Μακεδόνες» και εμείς δεν λέγαμε τίποτα. Τρείς γενιές μεγάλωσαν με αυτό τον προσδιορισμό. Ελληνες πολιτικοί ηγέτες έπλεκαν το εγκώμιο του Τίτο ενώ οι Σλαύοι υπήκοοί του αποφάσιζαν, μπροστά στα μάτια μας, κάποιους συμπατριώτες τους να τους αλλάξουν εθνότητα και ονομασία. Ο μουσικοσυνθέτης, από τα ίδια τα Σκόπια, είχε καταγγείλει σαν αντιδραστική την πολιτική αντιπαράθεσης μαζί τους για την ονομασία. Πως θα τους αλλάξεις τώρα το όνομα;

Τώρα καταλάβαμε λ.χ. πως στο όνομα ΠΓΔΜ ( FYROM) η τελευταία λέξη είναι «Μακεδονία»; Εγώ το φώναζα από τότε, ειρωνευόμενος βέβαια όσους επέμεναν πως δεν θα πρέπει να υπάρχει η λέξη Μακεδονία στο όνομα. Και που όμως στήριζαν το FYROM!! Η υπόθεση υπήρξε από την αρχή χαμένη. Διαλέξαμε λάθος στόχο και πεδίο για να δώσουμε μάχη. Αυτοπαγιδευτήκαμε. Παραβλέποντας ακόμη και τα στοιχειώδη. Παράδειγμα: Αν αυτοί αποφάσιζαν από την αρχή να ονομασθούν λ.χ. Βαντάρσκα. Θα τους δεχόμασταν παντού και με τυμπανοκρουσίες. Ποιός θα τους εμπόδιζε όμως στην συνέχεια να αλλάξουν όνομα και να γίνουν «Μακεδονία»; Εξ άλλου και σε εμάς δεν ισχύει το διπλό όνομα; Είμαστε Ελληνες και Ελλάδα. Για όλο όμως τον υπόλοιπο κόσμο είμαστε Γραικοί (Greece, Greeks). Πολλές χώρες έχουν αλλάξει όνομα δίχως κανείς να μπορεί να κάνει το παραμικρό γι αυτό (η Δαχομέη έγινε Μπενίν, η Κευλάνη Σρι Λάνκα, η Ροδεσία Ζιμπάμπουε, η Καμπότζη Καμπουτσέα, το Σιάμ Ταυλάνδη, η Περσία Ιράν, η Αίγυπτος Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία και αντίστροφα. Η Ανω Βόλτα μετονομάσθηκε σε Μπουργκίνα Φάσσο, η Βιρμανία σε Μπενίν, η Νοτιο-Δυτική Αφρική σε Ναμίμπια, η Ανατ. Βεγγάλη σε Μπανγκλαντές κλπ).

Το πρόβλημά μας δεν είναι πως λέγονται οι γείτονές μας. Αλλά να αποτρέψουμε πιθανό μελλοντικό αλυτρωτισμό. Και στον τομέα αυτό θα μπορούσαμε να έχουμε κερδίσει. Με πολλούς τρόπους. Ενας θα ήταν ίσως η απειλή αντιστροφής του αλυτρωτισμού αν δεν άλλαζαν πορεία. Και να γεμίζαμε την χώρα με ελληνικά σχολεία, πολιτιστικά κέντρα και επενδύσεις. Το ζήτημα σήμερα είναι πως εξαντλούμε την πολιτική και διπλωματική μας δράση για ένα ζήτημα επιπέδου πραγματικής υποσημείωσης στα διεθνή δεδομένα αλλά και στην ιεράρχηση των εθνικών μας συμφερόντων. Είναι φανερό πως είμαστε μπλεγμένοι σε ένα περίτεχνο σκακιστικό/διπλωματικό παιχνίδι. Οπου παρασυρόμαστε με όλες μας σχεδόν τις δυνάμεις σε ένα σημείο της σκακιέρας (στο Σκοπιανό) ενώ το πραγματικό μας πρόβλημα βρίσκεται στην αντίπερα πλευρά (στο Αλβανικό). Οταν το καταλάβουμε θα είναι αργά. Και με εξαντλημένα τα περισσότερα διπλωματικά μας ερείσματα.

Χαμόγελα όμως προκαλούν και οι κινδυνολογίες για το Κυπριακό. Πικρά δάκρυα χύνονται για τον Τάσσο. Που είπε το «όχι» στο Σχέδιο Ανάν. Δίχως καμία καταστροφή υποτίθεται να χτυπήσει το νησί. Ομως το Κυπριακό πλέον σήμερα σε όλο σχεδόν τον κόσμο δεν αποτελεί ζήτημα εχθρικής εισβολής. Αλλά πρόβλημα απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Η ελληνική Κύπρος δεν αποτελεί πιά το χαιδεμένο παιδί του ΟΗΕ. Αλλά μάλλον το μαύρο πρόβατο και εκεί και στην ΕΕ. Ακόμα και η Ρωσία έκανε τους απαξιωτικούς της υπαινιγμούς με αφορμή την αναγνώριση του Κόσοβου. Δηλαδή τι περίμεναν κάποιοι πως θα ήταν η «καταστροφή»; Η εισβολή κάποιας ξένης δύναμης; Τι πέτυχε τελικά ο Τάσσος; Μοναχά την εγκατάλειψή του τελικά από την απογοητευμένη πλειοψηφία του Κυπριακού εκλογικού σώματος.

Αλλά και οι κραυγές καταγγελίας των αμερικανών πλημμυρίζουν από υποκρισία. Οι ΗΠΑ κοιτάζουν τα δικά τους συμφέροντα. Και όχι βέβαια απαραίτητα τα ελληνικά. Αν εκτιμούμε πως χρειαζόμαστε την βοήθειά τους είναι ανάγκη να προετοιμαζόμαστε γι’ αυτό. Και δεν σημαίνει βέβαια αυτό πως τους θεωρούμε δεδομένους, σαν συμμάχους, κι από εκεί και πέρα κάνουμε τα δικά μας. Οτι κι αν συμβαίνει στον κόσμο, ακόμα κι αν σφάζονται η δολοφονούνται δυτικοί, το κυρίαρχο κλίμα στην Ελλάδα είναι ο αντι-αμερικανισμός. Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας έκανε μήνυση σε διεθνές δικαστήριο εναντίον του αμερικανού προέδρου για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράκ. Δεν ενοχλήθηκε όμως από τις διώξεις νομικών και δημοσιογράφων – μαζί με εκτελέσεις – από το καθεστώς του Φιντέλ στην Κούβα. Κάθε μήνα σχεδόν υπάρχουν πορείες στην αμερικανική πρεσβεία. Ποτέ όμως καμία διαμαρτυρία για σφαγές στο Σουδάν, στο Κογκό, στην Τσετσενία η την Σομαλία. Και ο έλληνας Πρόεδρος ειρωνεύτηκε δημόσια των Πρόεδρο των ΗΠΑ, μαζεύοντας κολακευτικότατα σχόλια από τον ελληνικό τύπο. Ολα αυτά ενδεχομένως κάποτε ανταποδίδονται. Και ο λογαριασμός καμιά φορά είναι βαρύς.

Η μυωπία σε κάνει να μην μπορείς συνήθως να δείς μακριά. Η βλακεία όμως σε τυφλώνει απόλυτα.