ΥΠΑΡΧΕΙ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΑΤΟΣ;

Μένει κανείς άφωνος με όσα συμβαίνουν στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Ενω υπάρχουν αντικειμενικά οι δυνατότητες η χώρα να μεγαλουργήσει αυτό που επικρατεί είναι απογοήτευση, σαπίλα και κοινωνική παρακμή. Σε μιά εποχή που όλοι ομολογούν πως «το μικρό είναι όμορφο», χώρες δηλ. με μικρό πληθυσμό και ασήμαντη έκταση πρωταγωνιστούν στις διεθνείς οικονομικές, ερευνητικές, επιστημονικές και κοινωνικές εξελίξεις κυρίως λόγω εθνικής ομοιογένειας και ευελιξίας προσαρμογής στα νέα δεδομένα, η Ελλάδα βυθίζεται στην ανυποληψία, την αδράνεια και τον αναχρονισμό.

Ιεράρχες κηρύσσουν τον εθνικιστικό φανατισμό, δικαστικοί λειτουργοί παραβιάζουν πρώτοι αυτοί τους νόμους (με την διαρροή των απορρήτων υποτίθεται στοιχείων της όποιας ανάκρισης), τα ηλεκτρονικά κυρίως μέσα ενημέρωσης διαδίδουν χυδαιότητα, ανασφάλεια και αποβλάκωση ενώ η πολιτική διδάσκει ανηθικότητα, αναποτελεσματικότητα, υποχωρητικότητα και την τεχνική του εύκολου βολέματος.

Σε κάθε γιορτή, επαίτειο η αργία η ειδησεογραφία πλημμυρίζει από γοερές κραυγές απόγνωσης για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν από τις υψηλές τιμές και την καθημερινή ακρίβεια. Την ίδια ώρα δεν υπάρχει θέρετρο εντός Ελλάδος, Ευρώπης, των ΗΠΑ η και της μακρυνής Ασίας που να μην κατακλύζεται από έλληνες επισκέπτες που ξοδεύουν αδιαμαρτύρητα για την πρόσκαιρη καλοπέρασή τους. Παράλληλα, πανάκριβα μαγαζιά, καφέ και υπερκαταστήματα γεμίζουν από πελάτες που δίχως έλεγχο διασκεδάζουν η αγοράζουν οτιδήποτε μεγάλης αξίας προιόν βρίσκεται μπροστά τους. Οι «πεινασμένοι της απόλυτης ευημερίας» συμπατριώτες μας συνθέτουν ένα ανίκητο πάζλ που μοναχά τα ανοητεύοντα ΜΜΕ θα έπρεπε να κληθούν να λύσουν.

Οι πολίτες βέβαια έχουν την δυνατότητα να απαιτήσουν από τις πολιτικές αρχές διορατικότητα, ποιότητα, δυναμισμό και προοπτική. Οταν οι πολίτες βολεύονται με μετριότητες, τέτοιες ακριβώς θα εισπράξουν. Οταν συνεχίζουν να εμπιστεύονται ΜΜΕ που αερολογούν και να υποστηρίζουν πολιτικές παρατάξεις που δεν λένε απολύτως τίποτα για την ουσία των προβλημάτων τότε εξυπακούεται πως η κατάσταση θα χειροτερεύει. Η πολιτική ζωή της χώρας σήμερα εκφράζεται με το τρίπτυχο: απογοήτευση, μετριότητα και δυσοίωνες προοπτικές. Αυτό το τρίπτυχο τα λέει όλα. Τα πόδια έχουν ανεβεί πολύ ψηλά και χτυπάνε πλέον το κεφάλι. Ασίγαστες φιλοδοξίες, δίχως αίσθηση της πραγματικότητας και των ρεαλιστικων δεδομένων, κατακλύζουν το πολιτικό μας προσωπικό. Ο καθένας, ανεξάρτητα από προσόντα και ουσιαστικό κύρος, μπορεί να προσβλέπει στο ο,τιδήποτε. Δεν υπάρχει πλέον ιεραρχία και αναγνώριση αυθεντίας και γνώσεων. Ο πάτος έφτασε και πλημμύρισε την επιφάνεια.


Από την άλλη μεριά τα προβλήματα παραμένουν και μεγαλώνουν. Οι πολιτικές αρχες απεραντολογούν ενώ κάποιοι με αφέλεια ομιλούν για πράγματα απίθανα και εξωπραγματικά. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ζούν σε ένα κόσμο ονειρικό, απομακρυσμένο από την ζοφερή καθημερινή πραγματικότητα. Ομιλούν για μιά «άλλη πολιτική» που όμως αποφεύγουν να εξειδικεύσουν. Ο εχθρός είναι πάντα η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελεύθερισμός. Και στόχος είναι μιά κοινωνία αλληλεγγύης, ομορφιάς και απόλυτης σχεδόν ευτυχίας. Ο οδικός χάρτης όμως που οδηγεί στο ιδανικό αυτό αποτέλεσμα δεν αποσαφηνίζεται. Με επικοινωνιακού τύπου επισκέψεις στον Τσαβέζ της Βενεζουέλας - αγνοώντας πως οι «τρέλες» του συνέβαλαν στην αύξηση κατά 10 $ περίπου της τιμής του πετρελαίου, που βασανίζει τους φτωχούς έλληνες συνανθρώπους του – ο επικείμενοις νέος ηγέτης της ανανεωτικής, λεγόμερνης, Αριστεράς αποδεικνύει πως πρόκειται για λίγο από τα ίδια.

Αδιανόητη επίσης είναι η ανοχή της κοινωνίας απέναντι σε συνδικαλιστές του δημόσιου κυρίως τομέα. Που αφού απλώνουν δίχτυα πατρωνείας για τον διορισμό τους σε επιχειρήσεις κοινής ωφελείας στη συνέχεια αποθρασύνονται και απαιτούν συνδιοίκηση και συναπόφαση. Με ποιά λογική οι εργαζόμενοι έχουν άποψη για επιχειρηματικές και επενδυτικές πρωτοβουλίες των φορέων που εργάζονται; Και μέσω ποιάς δεοντολογίας κυβέρνηση και διοικήσεις αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τέτοιες συμπεριφορές και συνδιαλέγονται με τους φορείς τους;

Αλλά και οι επιμέρους κυβερνητικές επιλογές πέφτουν στο κενό. Οπως οι πρωτοβουλίες στο λεγόμενο ασφαλιστικό. Που είναι μεθοδολογικά ατυχέστατες και επί της ουσίας εντελώς αναποτελεσματικές και αδύναμες να αλλάξουν το οτιδήποτε. Ζούμε περισσότερο, γεννάμε λιγότερα παιδιά και εκ των πραγμάτων τα λεφτα ενός διανεμητικού συστήματος είναι αδύνατον να είναι αρκετά. Το ασφαλιστικό, με βάση το σημερινό σύστημα, δεν έχει μέλλον. Αν δεν κατανοήσιυμε την απλή αυτή πραγματικότητα τότε απλά υπεκφεύγουμε και αερολογούμε. Θα γίνει κάτι επί της ουσίας; Αμφιβάλλω. Διότι όλοι – και κυρίως οι πολιτικοί - τρέμουν την αλλαγή. Μοναδικοί πετυχημένοι – μέσω δικτυομένων κυρίως αλλά και ημιμαθών δημοσιογράφων - θεωρούνται αυτοί που δεν κάνουν απολύτως τίποτε. Και ο πολύς κόσμος βέβαια σιγοντάρει. Οι περισσότεροι βολεύονται με το τέλμα, την ακινησία και την διατήρηση των άθλιων κεκτημένων.

Κι όλα αυτά βέβαια κορυφώνονται αρνητικά στο επίπεδο της ηθικής. Οπου ολόκληρη η κοινωνία στενάζει κάτω από την σήψη και το ηθικό τέλμα. Δεν υπάρχει δυστυχώς στη χώρα αστική ηθική. Που αποτελεί συνήθως το εργαλείο συνοχής μιάς σύγχρονης δυτικής κοινωνίας. Γιατί δεν υπάρχει στη χώρα εθνική αστική τάξη. Η ταχύτατη κοινωνική αναρρίχηση – με κάθε μέσο - αποτελεί αυτοσκοπό. Και στοιχείο μάλιστα κομπορημοσύνης. Σε κάθε κοινωνία είναι αξιοθαύμαστη η επιτυχία κάποιου που ξεκινά από χαμηλά και κατακτά τα ύψη. Οταν όμως γίνεται κανόνας τα πράγματα σκουραίνουν. Διότι η αναρρίχηση γίνεται συνήθως μέ μέσα αμφισβητούμενα. Μοναχά στην Ελλάδα θα διαπιστώσει κανείς πως τα ίδια προσωπα εναλλάσσονται με θαυμαστή ευκολία από το αστυνομικό δελτίο στις σελίδες κοινωνικής γκλαμουριάς των εφημερίδων. Κυριαρχεί το «δεν κλέβω μήπως και με πιάσουνε». Δεν υπάρχει το «δεν κλέβω διότι δεν μου το επιτρέπει η συνείδησή μου». Κι αυτό είναι δοσμένο από την κοινωνική κάποιου καταγωγή. Η συνειδησιακή ηθική στάση εμπεδώνεται από το οικογενειακό περιβάλλον και τον άμεσο κοινωνικό περίγυρο. Δεν αποκτάται με την ανάγνωση νόμων, κανόνων και το άκουσμα παροτρύνσεων. Κι εκεί υπάρχει έλλειμμα παραδοσιακά υπαρκτής εθνικής αστικής τάξης.

Ισως στο μέλλον η κατάσταση να βελτιωθεί. Μέχρι τότε όμως η αγωνία είναι αν υπάρχει και χαμηλότερα πάτος στον οποίο θα φθάσουμε...