ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ(;)

Η καταιγιστική κρίση ηθικής διάβρωσης που κατακλύζει την χώρα μαζί με την συνακόλουθη καθολική αμφισβήτηση των θεσμών – συμπεριλαμβανόμενης και της Δικαιοσύνης – έχει οδηγήσει πολλούς να πιστεύουν πως έφτασε το τέλος του δικομματισμού. Μαζί βέβαια και με το συχνά αναφερόμενο τέλος της μεταπολίτευσης. Δεν τελειώνει όμως έτσι ένα σύστημα που αποτελεί απλά προιόν εκλογικής μηχανικής. Ο εκλογικός νόμος δηλ. διαμορφώνει το κομματικό σύστημα. Μαζί βέβαια και με τις λαικές επιλογές – καθ΄όσον αφορά την ταυτότητα των δύο πρωταγωνιστών. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως με το ίδιο εκλογικό σύστημα το Πασόκ από μικρό κόμμα αμφισβήτησης έγινε παράταξη εξουσίας

Αυτό όμως που πραγματικά τελειώνει είναι η εποχή της λεγόμενης «δημοκρατικής αθωότητας» και η πίστη στην ειλικρίνεια και εντιμότητα πολιτικών, δημοσιογράφων και δικαστών. Ο κόσμος δεν πιστεύει πλέον σε διακηρύξεις και πλούσιες υποσχέσεις. Επιδιώκει ορατά εξυγιαντικά αποτελέσματα και έμπρακτες ηθικοπλαστικές συμπεριφορές. Μιά προοππτική διόλου εύκολη αν αναλογισθεί κανείς πως θα πρέπει να υλοποιηθεί σε ένα περιβάλλον μηντιακής ζούγκλας και αδίστακτων εκβιασμών. Δεν είναι εύκολο για κανέναν σήμερα να αποδείξει την ειλικρίνια των προθέσεών του όταν τα θιγόμενα συμφέροντα και μηχανισμοί καταφεύγουν σε χτυπήματα κάτω από την μέση για την συντριβή του «αντίπαλου».

Δυστυχώς ο κόσμος ακόμη παρασύρεται από παραπειστικά δημοσιεύματα και ψεύτικους ισχυρισμούς. Με κάλυψη την υποστήριξη δήθεν των λαικών συμφερόντων οι θιγόμενοι «νονοί» της ελληνικής οικονομίας σπιλώνουν κάθε πολιτικό πρόσωπο που θα τολμούσε να πάει κόντρα στις επιδιώξεις τους και υπονομεύουν κάθε πρωτοβουλία που αντιτίθεται στην συνεχιζόμενη άλωση του δημόσιου τομέα. Και στην κατεύθυνση αυτή βέβαια βοηθούν και οι ίδιοι οι πολιτικοί των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας με την προσκόλλησή τους σε παραδοσιακές αντιλήψεις ενίσχυσης των λαικών συμφερόντων μέσα από πολιτικές αξιοποίησης του δημόσιου τομέα.

Εξ ίσου απογοητευτικές είναι και οι θέσεις των μικρότερων κομμάτων της Αριστεράς αλλά και του κομματιδίου της άκρας δεξιάς. Ολοι αυτοί επιμένουν απλουστευτικά πως για τα πάντα σχεδόν είναι υπεύθυνη η παγκοσμιοποίηση και η οικονομία της αγοράς. Τα λαικά συμφέροντα θα εξυπηρετηθούν, υποστηρίζουν, με την ενίσχυση του δημόσιου τομέα και την προώθηση πολιτικών αναδιανομής των εισοδημάτων με την χρησιμοποίηση της άμεσης φορολογίας.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι καινούργιο. Ανεξάρτητα αν βαφτίζεται επιτηδευμένα «προοδευτικό». Απηχούν μάλιστα αυτές οι απόψεις αντιλήψεις των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που παντού αλλού σχεδόν έχουν εγκαταλειφθεί. Το «σχεδόν» αναφέρεται σε ψήγματα της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, όπως λ.χ. η Βενεζουέλα και η Κούβα, όπου όμως τα αρνητικά αποτελέσματα των πολιτικών αυτών για τα λαικά στρώματα ιδιαίτερα αρχίζουν ήδη να είναι εμφανέστατα. Ακόμα και στη Ρωσία του Πούτιν οι καινούργιες τάσεις (όραμα 20ετίας) είναι προς την κατεύθυνση της μείωσης των άμεσων φόρων, της ενίσχυσης του ελεύθερου ανταγωνισμού, της καταπολέμησης της δημόσιας γραφειοκρατίας και του κρατικού επεκτατισμού στην οικονομία.

Ο δικομματισμός λοιπόν, με την έννοια της κυριαρχίας ΝΔ και Πασόκ, είναι ενδεχόμενο να κλονίζεται. Και τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς δείχνουν να ενισχύονται. Με την προοπτική βέβαια κάποιο από αυτά να αντικαταστήσει έναν από τους δύο μεγάλους στο πάνθεο της κυριαρχίας στην πολιτική μας σκηνή. Η ουσία όμως είναι πως ο δικομματισμός δεν δείχνει να υποχωρεί. Στον τομέα των πολιτικών τουλάχιστον. Η χώρα θα εξακολουθήσει να κυριαρχείται από πολιτικές γιγαντιαίων κρατικών παρεμβάσεων. Που θα έχουν στόχο είτε την ρουσφετολογία και την εξυπηρέτηση εργολαβικών και προμηθευτικών συμφερόντων είτε την οικονομική αναδιάταξη των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων με βάση επιχειρούμενες αλλαγές στη φορολογία εισοδήματος.

Το τελικό αποτέλεσμα δεν θα είναι άλλο από την αποτυχία και την συνέχιση η και εμβάθυνση του σημερινού τέλματος. Που αποτελεί προιόν του δικομματισμού. Οχι τόσο σε επίπεδο σταθερής εναλλαγής κομμάτων Οσο στην απουσία αλλαγής πολιτικών. Ακούγονται τελευταία φωνές καταγγελίας του διεθνούς καπιταλισμού. Πάνω στη βάση διαπιστωμένων αδυναμιών των διεθνών αγορών και κάποιου κλονισμού των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Το μήνυμα που οι αναλυτές αυτοί επιδιώκουν να μεταδώσουν στην ελληνική κοινωνία είναι πως το σύστημα της οικονομίας της αγοράς αντιμετωπίζει δυσκολίες. Και πως πνέει τα λοίσθια.

Παραβλέπουν όμως όλοι αυτοί κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες. Κατά κύριο λόγο πως οι δυσκολίες αυτές αναφέρονται στον εφαρμοσμένο υπερκαπιταλισμό ( σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Ράιχ) των ,μεγάλων χωρών της Δύσης, που γρήγορα όμως ανακτά τις αναγκαίες ισορροπίες επούλωσης των αδυναμιών του. Και δεν έχει σχέση βέβαια με τον περιθωριακό «καπιταλισμό» της ευρείας κρατικής παρέμβασης, των συντεχνιών και της σχεδόν ολοκληρωτικής ακινησίας που χαρακτηρίζει την ταλαίπωρη χώρα μας.

Η εξυγιαντική αριστερά λ.χ. της Ελλάδας ομιλεί για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των κρατικών επιχειρήσεων, για την πάταξη της εισφοροδιαφυγής και για την κατάργηση της αξιολόγησης στα κρατικά και την καταδίκη των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Δεν μας αποκαλύπτει όμως η ίδια Αριστερά πως θα καλύψει τα ελλείμματα των κρατικών αυτών επιχειρήσεων, τι θα κάνει με την εισφοροδιαφυγή για παράδειγμα της Ολυμπιακής αλλά και κάποιων χιλιάδων μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων, πως θα βγάλει την παιδεία από το τέλμα και πως θα εξυγιάνει τα αποσαθρωμένα δημόσια πανεπιστήμια...

Για όσο λοιπόν η κοινωνία δεν συνειδητοποιεί τα αδιέξοδα και δεν επιζητεί κάτι άλλο, ο πολιτικο-ιδεολογικός δικομματισμός θα συνεχίσει να κυριαρχεί και η χώρα θα κολυμπάει στα προβλήματα και την απαισιοδοξία.