ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΘΡΙΑΜΒΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

                        ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΘΡΙΑΜΒΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ


Είχα από την αρχή διαφωνίες με την μαχητική πολεμική ορισμένων απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου. Διότι κακώς είχαν φορτωθεί σε αυτόν όλες οι αδυναμίες του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Δίχως να εξαιρεθούν βέβαια οι ευθύνες του Αρχηγού, η εικόνα του Πασόκ τα τελευταία τρία χρόνια δεν απηχούσε τις καθαρές προσωπικές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου. Μπορούσε εύκολα κάποιος να διακρίνει την κατάσταση αυτή από την γενικότερη παγερότητα με την οποία κορυφαία στελέχη και κομμάτι του μηχανισμού του κόμματος υποδεχόταν τις όποιες επιλογές του Προέδρου του.

Πολλές και σημαντικές για την γενικότερη πολιτική του τόπου τοποθετήσεις του Γ, Παπανδρέου έμειναν στο ψυγείο και ξεχάσθηκαν. Οι θέσεις του λ.χ. για την συμμετοχική δημοκρατία (που την έκανε πράξη στις εσωτερικές εκλογές του Πασόκ, παρά την αντίδραση και στον τομέα αυτό διακεκριμένων στελεχών της κορυφής), για την παιδεία και αρχικά για το άρθρο 16, για την στήριξη των άνεργων νέων, για την μειονότητα και τους μετανάστες ουδέποτε έγιναν αντικείμενο μελέτης, προβληματισμού και αναπαραγωγής από μεγαλοστελέχη και οργανώσεις. Πως είναι δυνατόν ένα αρχηγός να λειτουργεί στο κενό, δίχως στήριξη και παραταξιακή επικοινωνιακή κινητοποίηση;

Αλλά και πολλές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου σε πρόσωπα και στρατηγικές κινήσεις κατακρίθηκαν κατά κύριο λόγο μέσα από τον δικό του χώρο. Η συμμετοχή η δική μου και του Στέφανου Μάνου συγκέντρωσε πυρά επικρίσεων από νεοπαγείς Πασόκους που είδαν κινδύνους εκεί που δεν υπήρχαν. Το Πασόκ το 2004 αναθάρρησε στις δημοσκοπήσεις (που ξεπέρναγαν σε βάρος του μιά διαφορά του 6-7%) μετά την δική μας παρουσία. Και, σε τελευταία ανάλυση οι εκλογές του 2004 χάθηκαν με τους ψηφοφόρους να στρέφονται δεξιότερα. Δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να με πείσει πως μία ενδεχόμενη απογοήτευση από την παρουσία «νεοφιλελεύθερων» στο Πασόκ θα έστελνε τον αριστερό εκλογέα ...δεξιότερα!!

Δεν είναι εξ άλλου τυχαίο πως το ασυμβίβαστο της βουλευτικής μου ιδιότητας με την απασχόλησή μου σαν σύμβουλος της Ρωσικής κυβέρνησης αναδείχθηκε, και δικαστικά ακόμη, από στελέχη και μηχανισμούς που εσωκομματικά βρίσκονταν στην απέναντι πλευρά από τον Πρόεδρό του. Κάτι παρόμοιο έγινε και με την, εθνικά ορθότατη κατά την γνώμη μου, επιλογή της κας Καραχασάν για την Νομαρχία της Ροδόπης. Πλήθος επίσης εσωκομματικών αντιδράσεων αντιμετώπισε ο κ. Παπανδρέου για την σύνθεση του ψηφοδελτίου των Ευρωεκλογών αλλά και για το Επικρατείας του 2007. Μέσα σε αγκάθια δηλ. περπατούσε σαν ηγέτης ο Πρόεδρος του Πασόκ. Τα οποία και δεν μπορούσε, στο όνομα της ενότητας, να ξεριζώσει στη διάρκεια της πρώτης του αυτής θητείας. Αν δεν στέκεσαι καλά στον χώρο σου πως είναι δυνατόν να δώσεις μάχες αποτελεσματικές και ολοκληρωμένες με τους όποιους απέναντι;


Ηταν όμως επίσης δεδομένο πως ο κ. Παπανδρέου θα κέρδιζε και πάλι την εσωκομματική σύγκρουση στο Πασόκ. Πέραν του ότι δεν είχε νά χάσει και πολλά πράγματα (με νίκη είχε τα πάντα ανοιχτά μπροστά του, με ήττα απλά συμπλήρωνε την ήδη υπαρκτή αποτυχία των εκλογών κι’ επιβεβαίωνε τα όσα είχαν ήδη χαθεί) οι δυνατότητες που είχε για πολιτική αναδίπλωση ήσαν πολλές. Ο κόσμος δεν είχε αποδοκιμάσει το 2007 τον Παπανδρέου. Τον απωθούσε ακόμη το παλιό, «καθεστωτικό», Πασόκ. Που όμως, σε μιά νύχτα σχεδόν μόνο, ενσωματώθηκε στον κύριο αντίπαλό του. Η στάση Σημίτη, η στράτευση εναντίον του Γ. Παπανδρέου στελεχών περίπου ταυτισμένων με την παλιά κατάσταση, με παράγοντες των ΜΜΕ και με εξωκομματικούς μεγαλομηχανισμούς έπεισε τον κόσμο πως ο Γιώργος ήταν μόνος του. Ενάντια σε κυκλώματα, παράγοντες και σε μέρος του νεοελληνικού κατεστημένου.

Στα μάτια λοιπόν του πολύ κόσμου ο Γ. Παπανδρέου εξαγνίσθηκε από τις περισσότερες αμαρτίες του απωθητικού παλιού Πασόκ. Και ήταν φυσιολογικό, μοναχά από την εξέλιξη αυτή και μόνο, να σαρώσει στην τελική εκλογική αναμέτρηση. Το κομματικό ποσοστό που στήριξε τον αντίπαλό του, στα μάτια του κόσμου, αντανακλά το κρατικοδίαιτο Πασόκ που διψά για εξουσία με στόχο την παλινόρθωση προσωπικών συμφερόντων και εξασφάλιση κρατικών πόστων.

Το καινούργιο λοιπόν στο αποτέλεσμα της εκλογής για τον Πρόεδρο του Πασόκ είναι η δυνατότητα του Γ. Παπανδρέου να ξεκινήσει με λευκές κόλες χαρτί μπροστά του και να απευθυνθεί με μεγαλύτερη ευκολία και προσβασιμότητα στα κοινωνικά στρώματα που δεν στήριξαν το κόμμα του στις τελευταίες εκλογές. Το σχετικό εγχείρημα βέβαια απαιτεί πολύ μεγάλη προσοχή. Το κάθε τι που θα παραπέμπει, έστω και έμμεσα στο παρελθόν, θα ενοχλήσει.

Η συνέχεια για τον Γ. Παπανδρέου δεν σημαίνει επιστροφή στις προδιαγραφές τιου κόμματος που άφησε πίσω ο πατέρας του. Συνέχεια σημαίνει εναγκαλισμός και ταύτιση με την παράδοση του θρύλου του Ανδρέα. Που σημαίνει δηλ. οικοδόμηση καινούργιων ριζοσπαστικών επιλογών που θα ανοίγουν νέους δρόμους για το μέλλον. Το 1974 το νέο ήταν ο δύσπεπτος για την Ελλάδα σοσιαλισμός της εποχής εκείνης. Το νέο σήμερα είναι η προσαρμογή στις ανάγκες των ανοιχτών οικονομικών συνόρων των ημερών μας και η προστασία των αδυνάτων από τις δονήσεις που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. Προσαρμογή δηλ. της σοσιαλδημοκρατίας σε μέρος των κυρίαρχων σήμερα φιλελεύθερων επιλογών. Με τελικό στόχο την αύξηση της ευημερίας και του πλούτου για να χτισθεί το οικοδόμημα της προστασίας των πραγματικά αδυνάτων.

Δικαιοσύνη, λοιπόν, ισονομία, πάταξη της λαφυραγώγησης του κράτους από τις βολεμένες συντεχνίες και τους διαπλεκόμενους του κρατικοδίαιτου κεφαλαίου και γρήγορη ευημερία θα πρέπει να είναι το πολιτικό στίγμα του θριαμβευτή πλέον Γ. Παπανδρέου.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ

                                  ΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ

Εδώ και χρόνια έχω άδεια οπλοφορίας. Που έχω υποχρέωση να ανανεώνω πληρώνοντας ένα σεβαστό ποσό σαν παράβολο και καταθέτοντας πιστοποιητικό γιατρού πως δεν έχω παραφρονήσει. Εν τούτοις στην Κρήτη η πολιτεία κάνει τα στραβά μάτια σε εκατοντάδες ορεσίβιους – και οχι μόνο – που κατέχουν ολόκληρο οπλοστάσιο από όπλα παλιάς αλλά και τελευταίας τεχνολογίας. Υπουργοί και πολλοί άλλοι δημόσιοι λειτουργοί συνδιασκεδάζουν με τέτοιους οπλοφόρους απολαμβάνοντας τους ήχους των πολυβόλων που γαζώνουν τον αέρα. Η αιτιολογία πουν συχνά προβάλλεται είναι πως στην Κρήτη η σχετική ανοχή οφείλεται σε παλιά έθιμα. Αλλά πουθενά ο σχετικός νόμος για την οπλοφορία δεν περιλαμβάνει εξαιρέσεις για λόγους παράδοσης η τοπικών εθίμων. Και αν η δική μου οικογένεια, με Μανιάτικες ρίζες, κουβαλάει συνήθειες οπλοφορίας από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας γιατί δεν δικαιούμαι και εγώ να φέρω όπλα δίχως την σχετική άδεια της αστυνομίας;

Πληρώνω επίσης φόρους. Χρηματοδοτώντας έτσι, μεταξύ άλλων, την – λαθεμένη κατά την γνώμη μου – επίσημη πολιτική καταστολής στο πρόβλημα των ναρκωτικών, Ετήσια ξοδεύονται εκατομμύρια (ίσως και δις) ευρώ στην προσπάθεια της πολιτείας να καταπολεμήσει την εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών. Η πολιτική βέβαια αυτή της καταστολής το μόνο που πετυχαίνει είναι την άνοδο της τιμής των ουσιών αυτών και τον πλουτισμό παραγωγών και εμπόρων. Τώρα μάλιστα αποδεικνύεται πως οι αρχές του κράτους μας γνωρίζουν περιοχές της χώρας που περίπου ελεύθερα καλλιεργείται το χασίς και οι «εξαθλιωμένοι» δήθεν αγρότες μας θησαυρίζουν. Το άβατο των Ζωνιανών στην Κρήτη δεν αποτελεί τελικά το μοναδικό σημείο της χώρας που παράνομες καλλιέργειες χασίς και οργανωμένα εργαστήρια επεξεργασίας λογής ναρκωτικών ουσιών λειτουργούν κάτω από την ανοχή – η και την προστασία – κρατικών αρχών.

Είναι αυτονόητο πως μιά πολιτική νομιμοποίησης της χρήσης των ουσιών αυτών θα στερήσει δις. ευρώ από δεκάδες παράγοντες τέτοιων «παράνομων» (;) κυκλωμάτων. Εν τούτοις, όλοι εμείς οι υπόλοιποι φόρους πληρώνουμε. Για την δίωξη υποτίθεται όλων αυτών των κυκλωμάτων. ΄Τελικά όμως καταλήγουμε να χρηματοδοτούμε δημόσιες υπηρεσίες που όμως εξυπηρετούν συμφέροντα αντίθετα με τα καλώς εννοούμενα δικά μας... Κανένας εισαγγελέας δεν έχει μέχρι τώρα εντοπίσει το πρόβλημα ώστε να πάρει κάποιες πρωτοβουλίες; Τελικά, γιατί να πληρώνουμε φόρους;

Διαπιστώνουμε όμως και την συνεχιζόμενη αυθαιρεσία συνδικαλιστών. Του δημόσιου πάντα τομέα της οικονομίας. Που έχοντας εξασφαλίσει λογής εξοργιστικά προνόμια, επιμένουν να αγνοούν τα συμφέροντα των φορέων – εταιριών στις οποίες δουλεύουν και συνεχώς παραφέρονται. Το θέαμα συνδικαλιστών της ΔΕΗ να καταλαμβάνουν – με το καφεδάκι στο χέρι – τα γραφεία της Διοίκησης της εταιρίας απεικονίζει την κατάσταση μερικής διάλυσης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.

Ουδεμία όμως από αυτές τις αυθαιρεσίες δεν έχει σαν συνέπεια την μείωση των υποχρεώσεων – και σαν συνέπεια των φόρων – των πολιτών απέναντι στην επιβίωση των εταιριών αυτών. Το είδαμε το έργο αυτό στην Ολυμπιακή, στις Αστικές Συγκοινωνίες, στον ΟΤΕ. Τώρα το βλέπουμε και στην ΔΕΗ. Οι μέτοχοι άραγε της επιχείρησης γιατί αδρανούν; Εχουν δικαίωμα παρέμβασης εφ’ όσον κάποιοι προκαλούν ζημιά στον προγραμματισμό αλλά και στην δημόσια εικόνα της εταιρίας. Αλλά και το κράτος οφείλει να αντιμετωπίσει δραστικά τέτοια φαινόμενα διότι, σε τελευταία ανάλυση, διαχειρίζεται χρήματα φορολογουμένων που συχνά διοχετεύονται σε τέτοιες, σχεδόν απόλυτα, κρατικές εταιρίες.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως στην χώρα δεν λειτουργεί η ισονομία. Με κραυγαλέο μάλιστα τρόπο. Τα κορόιδα πληρώνουν. Και οι έξυπνοι (και οι κατάλληλα δικτυωμένοι) απολαμβάνουν. Μέχρι πότε οι έλληνες φορολογούμενοι θα αδρανούν;

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

                         ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ



Ο Ουώλτερ Λακέρ έχει σημαδέψει την σκέψη μου από τα φοιτητικά χρόνια. Την εποχή της απόλυτης σχεδόν κυριαρχίας των ιδεών της Αριστεράς ο Λακέρ, διδάσκοντας στο Χάρβαρντ και το Σικάγο, έδινε τις μάχες του επιμένοντας για τον τυραννικό χαρακτήρα των καθεστώτων του υπαρκτού ολοκληρωτισμού. Με το βιβλίο του «Tyranny» απέδιδε με ακρίβεια τις ταυτίσεις ανάμεσα στις ακροδεξιές (Φασισμός, Ναζισμός) και ακροαριστερές (Κομμουνισμός) δικτατορίες.

Δεν μπόρεσα να μείνω λοιπόν αδιάφορος μπροστά στην καινούργια του συγγραφική δουλειά. Που έχει ήδη ξεσηκώσει θύελλα συζητήσεων σε Δύση και Ανατολή (με την εξαίρεση βέβαια της σε ύπνωση ευρισκόμενης Ελλάδας). Αφορά τις ρεαλιστικές προοπτικές της Ευρώπης («The Last Days of Europe: Epitaph for an Old Continent»). Ο Αμερικανός συγγραφέας επιμένει με γλαφυρότητα και πλήθος αδιαμφισβήτητων επιχειρημάτων πως το μέλλον του λεγόμενου ευρωπαικού κοινωνικού μοντέλου, αλλά και του ευρωπαικού πολιτισμού γενικότερα, είναι απειλητικά σκοτεινό.

Παρά τις εμμονές πολλών ευρωπαικών πολιτικών δυνάμεων οι παλιές αριστερές κοινωνικές πολιτικές είναι πλέον αναποτελεσματικές και αδύναμες. Διότι στηρίζονται σε πήλινα πόδια. Εφ’ όσον τα κοινωνικο - οικονομικά δεδομένα που τις είχαν για δεκαετίες στηρίξει δεν υπάρχουν πιά. Η λεγόμενη «ευρωσκλήρωση», η εμμονή δηλ. των λαών και πολλών ηγεσιών της Ευρώπης να αρνούνται την πραγματικότητα απορρίπτοντας κάθε σοβαρή πρσπάθεια μεταρρυθμίσεων, εγκλωβίζει την παλιά ήπειρο σε μιά πορεία αναπότρεπτης παρακμής.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Ενώ μεγάλες μάζες της κοινωνίας δείχνουν έτοιμες να δεχθούν σοβαρές αλλαγές διεφθαρμένων και αναποτελεσματικών πολιτικών, τα κόμματα αντίθετα αλλοιθωρίζουν προς τα Αριστερά καλλιεργώντας φτηνούς και αδιέξοδους λαικισμούς. Το ΚΚΕ υπόσχεται παροχές με πόρους που δεν υπάρχουν. Ο ΣΥΝ ευαγγελίζεται πανανθρώπινη ευημερία αλλά με ανέγγιχτα τα κακώς κείμενα και με υπεύθυνη για όλα τα αρνητικά μιά απροσδιόριστη - και έμμεσα παντοδύναμη (!) - παγκοσμιοποίηση. Το δε ΠΑΣΟΚ αναζητά στις πολιτικές του ρίζες των αρχών της δεκαετίας του ’80 τον επαναπροσδιορισμό της στρατηγικής του δυναμικής. Ακόμα και η ΝΔ, παρά την στήριξή της από τα δυναμικότερα στρώματα της κοινωνίας, οραματίζεται ουσιαστικά προς τα Αριστερά τις όποιες μελλοντικές της κινήσεις. Σαν έκφραση ενοχής για το γεγονός πως δεν είναι και de jure αριστερό κόμμα!

Η αλματώδης παρακμή της Ευρώπης, που αφορά και την Ελλάδα βέβαια, συνίσταται κατά τον Λακέρ στην δημογραφική της αποψίλωση και στην αδυναμία πλέον χρηματοδότησης του κραταιού της κατά το παρελθόν κοινωνικού κράτους. Η απουσία δυναμικής πλέον οικονομικής ανάπτυξης, που οφείλεται στις απηρχαιωμένες δομές του οικονομικού (κρατικός παρεμβατισμός, υψηλοί φόροι, άδειες και κανονισμοί, γραφειοκρατία) και εργασιακού (δύσκαμπτη αγορά εργασίας, εύκολες κινητοποιήσεις, ξεπερασμένο εκπαιδευτικό σύστημα) της μοντέλου κάνει αδύνατη την χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους. Με πολιτικές αριστερής έμπνευσης οι λαοί της Ευρώπης θα γίνονται όλο και φτωχότεροι. Και η δυστυχία θα τρώει τα κοινωνικά της σωθικά.

Καινούργιοι παίκτες κυριαρχούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και δεν αντιμετωπίζονται με αδράνεια και με ρηχά ξόρκια ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Κυρίως είναι αδύνατον να πολεμηθούν με την εμμονή των ευρωπαίων στην ακινησία και στην διατήρηση των λεγομένων «κεκτημένων». Το έλλειμμα, για παράδειγμα, του εμπορικού ισοζυγίου της Ευρώπης με την Κίνα αυξάνει κατά 20 εκατ. δολ. κάθε ώρα που περνάει!! Ενώ οι καταναλωτές πετρελαίου πληρώνουν 4 – 5 δισ. δολ. περισσότερα σε καθημερινή βάση για την αγορά πετρελαίου σήμερα απ’ ό,τι πλήρωναν μόλις πριν πέντε χρόνια! Αν δεν αλλάξουν οι ρυθμοί δουλειάς και δεν αυξηθούν οι γνώσεις, η δημιουργικότητα σε καινοτομία και η παραγωγικότητα των Ευρωπαίων, η περιθωριοποίηση των κοινωνιών μας θα είναι σε λίγα μόνο χρόνια γεγονός.

Την ίδια ώρα ο γηράσκων γηγενής πληθυσμός μαζί με την αστείρευτη είσοδο κυμάτων μεταναστών θα κάνει ακόμη δυσκολότερη την διατήρηση των όποιων κοινωνικών προνομίων. Είναι χαρακτηριστικό, όπως επισημαίνει ο Λακέρ, πως στις Βρυξέλλες, για παράδειγμα, το 2004 πάνω από το 55% των μωρών που γεννήθηκαν ήσαν παιδιά μεταναστών. Στο Βερολίνο, την ίδια εποχή, οι μισές γυναίκες επιστήμονες ήσαν άτεκνες. Είναι ανησυχητικό επίσης πως μεταξύ 1995 και 2050 θα χρειασθούν 700 εκ. ξένοι μετανάστες για να διατηρηθεί η πληθυσμιακή ισορροπία που εξασφαλίζει την σημερινή – όχι πάντως ιδιαίτερα ικανοποιητική – οικονομική παραγωγή της ευρωπαικής ηπείρου. Θα διογκωθούν έτσι οι προοπτικές αλλοίωσης της παραδοσιακής, μέχρι σήμερα, εθνικής της σύνθεσης. Που συνακόλουθα θα έχει και πάλι επιπτώσεις στην οικονομία και στην υπονόμευση του ευρωπαικού κοινωνικού μοντέλου.

Μοναδική λύση είναι η ταχύτατη επιλογή πολιτικών ραγδαίων μεταρρυθμίσεων και ανοιχτών οικονομικών αγορών. Μαζί και με αναθεωρημένες πολιτικές αντιμετώπισης της παράνομης μετανάστευσης. Στον πρώτο τομέα στόχος θα πρέπει να είναι το δυνάμωμα της οικονομίας. Μέσα από την εισροή επενδύσεων και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Στην δεύτερη η επιδίωξη οφείλει να είναι μια πολιτική ενσωμάτωσης και αφομοίωσης των ξένων στον κυρίαρχο εθνικό κορμό. Σε κάθε άλλη περίπτωση η περιθωριοποίηση και η παρακμή είναι αναπότρεπτες. Η επιβίωση λοιπόν του κοινωνικού κράτους και της ευημερίας βρίσκεται σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά αριστερές μπορεί να είναι.




Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΕΝΖΙΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ ΣΙΤΑΡΙ;

           ΤΙ  ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΒΕΝΖΙΝΗ  ΚΑΙ  ΤΟ    ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ  

                                                      ΣΙΤΑΡΙ;

Οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου ξαναπήραν την ανηφόρα. Και οργιάζουν τα σενάρια για κερδοσκοπία των λεγομένων «επιτηδείων». Χωρίς ποτέ βέβαια να διευκρινίζεται ποιοί ακριβώς είναι αυτοί. Οι ίδιοι αναλυτές επέμεναν παλαιότερα πως η αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ έγινε για τα πετρέλαια. Ούτε σταγόνα όμως πρόσθετου Ιρακινού πετρελαίου δεν έχει εισρεύσει από τότε στις διεθνείς αγορές. Μήπως όλοι αυτοί ζήτησαν συγγνώμη από το κακοπληροφορημένο τους κοινό; Οχι βέβαια. Συνεχίζουν απλά την παραπληροφόρηση και τις συνακόλουθες ανοησίες...

Η αύξηση στις τιμές του πετρελαίου προέκυψε μάλλον σαν αναπόφευκτη. Και λίγο – πολύ ήταν αναμενόμενη. Εδώ και δύο χρόνια περίπου είχα σημειώσει – μιλώντας μάλιστα στην τηλεόραση – πως οι τιμές μέσα στο 2007 θα ξεπερνούσαν τα 80 δολάρια. Και πως κοντά στα τέλη του 2008 πιθανότατα να βρίσκονται κοντά στα 100. Οι απόψεις αυτές στηρίζονται στην απλή λογική. Και προκύπτουν από γεγονότα που εκτυλίσσονται κατά κύριο λόγο, πάνω στο έδαφος της γής. Και όχι, όπως πολλοί νομίζουν, στο υπέδαφός της.

Η άνοδος των τιμών οφείλεται στην σταθερά αυξημένη ζήτηση. Κι όχι σε μείωση της προσφοράς. Ο μέσος αμερικανός πολίτης καταναλώνει τον χρόνο 30 περίπου βαρέλια πετρέλαιο. Και ο ευρωπαίος 25. Ο μέσος Κινέζος όμως χρησιμοποιεί μοναχά 4. Και ο Ινδός 2-3. Την ίδια ώρα οι δύο αυτές χώρες (με πληθυσμό 1,3 δις. η μία και 1 δις η άλλη) αναπτύσσονται ετήσια με ρυθμό 8-10%. Η ζήτηση λοιπόν μεγαλώνει με γιγαντιαία βήματα από χρονιά σε χρονιά. Ενώ η παραγωγή του προιόντος παραμένει σταθερή. Τα νέα πεδία αποθεμάτων στο Κασαγκάν του Καζακστάν και στη Σαχαλίνη 1 και Σαχαλίνη 2 της Ρωσίας παραμένουν ακόμη, για διάφορους λόγους, ανεκμετάλλευτα. Την ίδια ώρα προβληματισμός επικρατεί για τα πραγματικά αποθέματα της Σαουδ. Αραβίας και άλλων ώριμων παραγωγικά χωρών.

Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου, ακριβώς επειδή προέρχεται από διόγκωση της ζήτησης (σαν αποτέλεσμα ταχείας οικονομικής ανάπτυξης
στην Ανατ. και την Νότια Ασία) δεν προκαλεί διεθνή οικονομική κρίση (demand driven). Και γι’ αυτό δεν κάμπτεται. Toυλάχιστον εύκολα.

Πολιτικά γεγονότα επίσης σε διάφορες γωνιές της γής αναχαιτίζουν την ομαλή ροή του προιόντος. Το αντάρτικο στο Δέλτα του Νίγηρα, η αστάθεια στη Βενεζουέλα, οι εξελίξεις στο Σουδάν, η κρίση στο Ιρακινό Κουρδιστάν, η αβεβαιότητα γύρω από το Ιράν και άλλες μικρότερες κρίσεις κάνουν νευρικές τις αγορές και προσθέτουν δολάρια στην τελική τιμή του κάθε βαρελιού. Οι θεομηνίες επίσης (τυφώνες στον Κόλπο του Μεξικού και η διακοή της παραγωγής και μεταφοράς πετρελαίου καθώς και η καταστροφή διυλιστηρίων) έχουν αυξήσει τις σχετικές αβεβαιότητες. Αν προσθέσει κανείς σε όλα αυτά τον επικείμενο παγωμένο χειμώνα στο βόρειο ημισφαίριο, την μείωση των ενεργειακών στρατηγικών αποθεμάτων στις ΗΠΑ και τις κατά καιρούς απειλές της Αλ Κάιντα για επιθέσεις σε παραγωγικές εγκαταστάσεις στην Σαουδ. Αραβία και σε άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου, εύκολα συμπεραίνει πως η τιμή του πετρελαίου δύσκολα θα καμφθεί δραστικά (αυξομειώσεις θα υπάρξουν βέβαια) στους μήνες που έρχονται.

Αξίζει να σημειώσει εδώ κάποιος πως η λύση, για την ώρα βέβαια, δεν βρίσκεται στην ενίσχυση της παραγωγής βιοκαυσίμων. Διότι η παραγωγή τους επιδοτείται με τεράστια ποσά από τα κράτη για την παραγωγή προιόντων που βασικά δεν υποκαθιστούν αλλά συμπληρώνουν τις βενζίνες. Και που δεν οδηγούν σε σημαντική μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα – σύμφωνα με την μελέτη “Biofuels – At What Cost?” της Global Subsidies Initiative, Οκτ. 2006.

Επίσης, η παραγωγή βιοκαυσίμων αυξάνει καταστρεπτικά για τον καταναλωτή και για τους φτωχούς και πεινασμένους κατοίκους χωρών της Αφρικής κυρίως, τις τιμές του σταριού και άλλων προιόντων αναγκαίων για το φαγητό των απλών ανθρώπων. Δεν είναι λογικό σε μιά υποτιθέμενη προσπάθεια υποκατάστασης της βενζίνης να τινάζουμε στα ύψη τις τιμές των τροφίμων και να διακινδυνεύουμε την σχετικά άνετη επιβίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού.

Πλήρες Άρθρο »

ΘΥΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΗ

                         ΘΥΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΗ



Υπάρχουν πολλοί λόγοι που στην Ελλάδα μπορείς να βγείς από τα ρούχα σου. Η κακή πληροφόρηση, η ανοησία, η αμετροέπεια συχνά ηγετών κα πολιτικών παραγόντων συνθέτουν ένα κοκτέιλ που πνίγει την χώρα στην μετριότητα και πιθανότατα στην οπισθοδρόμηση. Κλεισμένοι σε ένα οπισθοδρομικό μικρόκοσμο συχνά βλέπουμε τον υπόλοιπο κόσμο μέσα από παραμορφωτικούς φακούς. Που μας κάνουν να νομίζουμε πως είμαστε περίπου μόνοι μας και πως οι άλλοι οφείλουν να συμφωνούν μαζί μας και να μας ακολουθούν.

Μιά περίπτωση χαρακτηριστική είναι της Κύπρου. Για δεκαετίες μετά την Τουρκική εισβολή επιμέναμε πως μοναχά μέσω του ΟΗΕ θα εξασφαλισθεί κάποια λύση. Κι’ όταν αυτή ήλθε – το σχέδιο Ανάν – αποφασίσαμε πως δεν μας αρέσει. Διότι το «Οχι» θα μας εξασφάλιζε καλύτερα από την αποδοχή του. Τόσα χρόνια όμως μετά το σχετικό δημοψήφισμα η απόλυτη ακινησία χαρακτηρίζει τις εξελίξεις στην Κύπρο. Και μερικές φορές μάλιστα κάποιες σοβαρές ζημιές γίνονται σε βάρος μας (η αναφορά της Βρετανίας σε Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου).

Εξ ίσου προβληματική είναι η πολιτική μας στο λεγόμενο Σκοπιανό. Μοναχά εμείς έχουμε ανακαλύψει την μέθοδο να ονομάζεις ένα λαό με όνομα διαφορετικό από αυτό που εκείνος χρησιμοποιεί. Και διαστρεβλώνουμε γεγονότα και πραγματικότητες σύμφωνα με την βόλεψή μας. Δεν θέλουμε , λένε κάποιοι, όνομα με την λέξη Μακεδονία να περιλαμβάνεται σε αυτό. Αποδεχόμαστε όμως την ονομασία ΠΓΔΜ. Που περιλαμβάνει βέβαια την λέξη «Μακεδονία»!! Φωνάζουν τα ΜΜΕ πως αθλητές της γείτονος αποχώρησαν από αγώνες στην Θεσ/νίκη διότι επέμεναν, δήθεν, να χρησιμοποιείται η ονομασία Μακεδονία. Η αλήθεια ειναι πως ήθελαν την αποδεκτή από την χώρα μας επίσημη πλήρη ονομασία Former Yugoslav Republic of Macedonia. Ενώ οι δικοί μας επέμεναν να τους αποκαλούν με το ακρωνύμιο FYROM. Που πρακτικά δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Και που δεν το χρησιμοποιεί κανένας στον κόσμο...

Σε όλα αυτά είναι εκπληκτικό πως ουδείς αντιλαμβάνεται ότι η σταθερή αρνητική στάση λαού, ΜΜΕ και ηγεσιών (Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρώην Πρόεδρος της Βουλής κλπ) απέναντι στην Δύση και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ έχει και συνέπειες. Και κάποιες από αυτές αντικρίζουμε όταν οι θέσεις μας τσαλακώνονται και ενθαρρύνονται οι επιλογές των αντιπάλων μας. Θα ήταν μάλλον ακατανόητο εμείς να καθυβρίζουμε τους πάντες και εκείνοι αδιάφοροι να αγωνίζονται για την υλοποίηση των συμφερόντων και των πολιτικών μας στόχων...

Εξ ίσου ενοχλητική υπήρξε και η συγχορδία εναντίον του περίφημου βιβλίου Ιστορίας. Διότι, λέει, δεν αναφέρει την πλήρη ιστορική αλήθεια. Η οποία όμως ποιά ακριβώς είναι; Αυτή που μαθαίναμε στο σχολείο η αυτή που αποκαλύπτουν οι διεθνείς ιστορικές πηγές; Σταχυολογώ μερικές μόνο από τις ανακρίβειες που διδάσκονται τα παιδιά μας. Ποιοί ακριβώς απελευθερώθηκαν όταν μπήκε ο ελληνικός στρατός στην Θεσ/νίκη εφ’ όσον οι έλληνες αποτελούσαν μειοψηφία; Στην Μικρά Ασία μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Τούρκοι, πρώην Οθωμανοί, ζητούσαν εθνική αυτοδιάθεση και δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός ποιός ακριβώς θα διοικήσει εκεί. Η Αντάντ όμως την παρέδωσε σε εμάς τους έλληνες. Που δεν αποτελούσαμε βέβαια πλειοψηφία εκεί. Και που στις ελληνικές επιχειρήσεις απαγόρευαν οι συμπατριώτες μας την πρόσληψη Τούρκων!! Ενώ παράλληλα δεν υπηρετούσαν, μέχρι τα τελευταία προς της ελληνικής εισβολής χρόνια, στον Οθωμανικό στρατό. Και που βέβαια προχώρησαν πρός την Ανατολία. Αυτό δεν ήταν κατακτητική κίνηση; Και τι αντιδράσεις θα μπορούσαμε να περιμένουμε σαν ανταπόδοση από τους κατακτημένους Τούρκους; Συνεπικουρούμενους βέβαια από άτακτους Κούρδους (και Τσέτες) που έκαναν και τις μεγαλύτερες σφαγές.

Εμείς όμως σήμερα μισούμε τους Τούρκους και υποστηρίζουμε τους Κούρδους στις φονικές τους επιδρομές κατά άμαχων πολιτών. Χορεύουμε δε με περηφάνια και ζειμπέκικο. Τον χορό δηλ. των ληστών της Μικράς Ασίας που κατά κανόνα απολάμβαναν οι σφαγείς των Ελλήνων στη διάρκεια της επέλασής τους προς την Σμύρνη.

Ολοι ομιλούν για την εγκατάλειψη της Ελλάδας από του Δυτικούς, όταν άρχισε ο Κεμάλ την αντεπίθεση. Οι Τούρκοι ιστορικοί όμως αναγνωρίζουν την βοήθεια των Σοβιετικών που άνοιξαν τα σύνορά τους, που είχε κλείσει η Τσαρική Ρωσία, κι’ εφοδίασαν τις δυνάμεις των εθνικιστών της Ανατολίας με οπλισμό. Και ουδείς μιλάει στην Ελλάδα για την στάση των απανταχού μουσουλμάνων. Που είχαν ξεσηκωθεί παντού υπέρ των Τούρκων πιέζοντας τους Γάλλους στην Βόρεια Αφρική και τους Βρετανούς στην Ινδία*.

Την ίδια ώρα δεν σταματάμε να μιλάμε για τα δεινά που υπέστησαν οι έλληνες από τους Τούρκους στην διάρκεια της μακρόχρονης κατοχής της χώρας μας. Πως όμως εξηγείται έτσι το γεγονός πως στα τέλη του 19ου αιώνα, κι αφού υπήρχε για δεκαετίες ολόκληρες ελληνικό κράτος και μάλιστα κατά καιρούς σε αντιδικία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε απογραφή στην Κων/πολη το 70% των εκεί ελλήνων είχε εγκατασταθεί – φεύγοντας από την Ελλάδα - από τα μέσα του 1860 και έπειτα!! Θα ήταν μάλλον παράλογο κάποιοι να διώκονται και να βασανίζονται, κι εντούτοις να φεύγουν από την χώρα τους για να ζήσουν στην χώρα που τους καταπιέζει...

Δεν συζητώ βέβαια για τον κλήρο που κάθε άλλο παρά διωκόμενος ήταν στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας. Τα διάφορα εκκλησιαστικά ντοκουμέντα (κηρύγματα, εγκύκλιοι κλπ) αποδεικνύουν τα προνόμια που απολάμβανε και την ριζική του αντίθεση (τουλάχιστον της ηγεσίας του) στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Για αυτό και τα περί «Κρυφού Σχολειού» είναι παραμύθια. Οι Οθωμανοί ουδέποτε επεδίωκαν τον εξισλαμισμό. Γι αυτό και αναγνώριζαν και τα διάφορα «Μιλλιέτ» (έθνη) στην επικράτειά τους αποδίδοντας τιμές στις ηγεσίες (συνήθως θρησκευτικές) τους. Αλλο πράγμα βέβαια είναι αν οι εκκλησιές, εκεί που δεν υπήρχαν άλλες δυνατότητες, έπαιζαν τον πολύτιμο ρόλο και του σχολείου. Ποτέ όμως «κρυφού»!!
Εξ άλλου, πως γίνεται η Τουρκία να ονοματίζεται σαν επεκτατική όταν τα τελευταία εκατό τουλάχιστον χρόνια, μέσα από πολέμους κυρίως, αυτή γεωγραφικά σμικρύνεται ενώ η Ελλάδα μεγαλώνει; Ακατανόητα πράγματα...

Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα που μόνιμα υποβαθμίζουμε. Τις απόψεις γειτόνων μας για μας και για τις σχέσεις μας με τους Οθωμανούς. Στην Μολδαβία η ιστορία τους είναι γεμάτη από αισθήματα αδιαφορίας για τους Τούρκους που για 400 χρόνια περίπου ασκούσαν έμμεσες εξουσίες επάνω τους. Η αντίδρασή τους όμως απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία γιγαντώθηκε μόλις έλληνες πρίγκιπες, από το Φανάρι, άρχισαν να διορίζονται ηγεμόνες στη χώρα τους. Και εκεί και στην Βλαχία, σημερινή Ρουμανία, οι Φαναριώτες ηγεμόνες ενθάρρυναν την παρουσία ελλήνων εμπόρων οδηγώντας τον ντόπιο πληθυσμό στην εξαθλίωση και σε συχνούς ξεσηκωμούς. Δύσκολα ένα έθνος διωκόμενο, υποτίθεται, από τους Οθωμανούς θα μπορούσε να απολαμβάνει τόσων προνομίων και εξουσιών!!

Η οργή λοιπόν για την παραπληροφόρηση και την συνακόλουθη εθνική τύφλωση είναι εύλογη. Αν όμως κάποτε δεν αγκαλιάσουμε «ό,τι είναι αληθινό» έχουμε ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον;

________________________

*Τα κινήματα λ.χ. Κιλαφάτ και του Σέιχ Μουσίρ Χοσαίν Κιντουαί στην Ινδία, του Αχμάντ αλ-Σανούσι στη Λιβύη αλλά ακόμη και οι θέσεις του ίδιου του Ινδουιστή ηγέτη Μαχάτμα Γκάντι στην Ινδική χερσόνησο

Πλήρες Άρθρο »

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                                 ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:

                    Ο ΝΕΟΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ


Σύγχρονη πολιτική αξιοποιεί μεθόδους νεωτερικές σε σχέση με τις παλιότερες πρακτικές. Πάντα η Επικοινωνία εργαλείο. Δεν γίνεται πολιτική που να μην επικοινωνείται. Οι διαφορές:

Κατά παρελθόν: H πολιτική επικοινωνούσε αποφάσεις, πρωτοβουλίες επιτεύγματα. Η πολιτική μετέδιδε στο λαό τις δραστηριότητές της.

Σήμερα: H πολιτική επικοινωνεί μηνύματα. Η επικοινωνία μεταδίδει στο λαό τις τεχνικές και τις διαστάσεις της. (λ.χ. ο Ρος Περό δεν είχε βγεί από το γραφείο του. Και πήρε 19%).

Η πολιτική δεν γίνεται σήμερα σε γειτονιές, σε λαικές συναθροίσεις, σε μαζώξεις ενδιαφερομένων πολιτών και σε μαζικούς χώρους. Η πολιτική εκπηγάζει από τα μηνύματα που εκπέμπονται μέσω μέσων επικοινωνίας και άλλων τεχνικών μετάδοσης μηνυμάτων.

Ποιά είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την σημερινή κατάσταση:

1. Τα μέσα διψούν για ειδήσεις. Ιδιαίτερα για γεγονότα που ενέχουν εικόνα και εντυπωσιασμό.
2. Ο μέσος πολίτης καταναλίσκει πολλές ώρες μπροστά στην TV και συντροφεύεται από κάποιο ραδιοφωνικό δέκτη.
3. Ιδιόμορφο φαινόμενο του «απασχολημένου αδρανούς» θεατή. Πολλά κανάλια ερίζουν γα τον χρόνο του. Αγώνας για την απορρόφηση κάποιων αποσπασμάτων της προσοχής του.
4. Μεγαλύτερο και πιό ανόμοιο κοινό λόγω εξάπλωσης καταναλωτικής δύναμης.
5. Ενδυνάμωση αυτοεκτίμησης λόγω μεγαλύτερων δυνατοτήτων κατανάλωσης. «Μπορώ να έχω ό,τι έχουν και οι άλλοι». Ελξη προσώπων που προσεγγίζουν στον κοινό μέσο παρονομαστή. (Επιτυχία των reality shows και διάσταση celebrity προσώπων ασήμαντης καθημερινότητας.)
6. Συνακόλουθη μείωση νοητικού μέσου όρου άμεσων παραληπτών μηνυμάτων. Αφού σχεδόν όλοι γίνονται παραλήπτες, φυσιολογικά η χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου μάζα κυριαρχει αριθμητικά στο πλήθος των αποδεκτών.
7. Σύγχιση πολιτικών μηνυμάτων απαμαβλύνει ιδεολογικές η πολιτικές διαφορές. Σημασία έχει το μέσον και η εικόνα και όχι το μήνυμα αυτό καθ εαυτό.



Μέθοδοι ανάπτυξης μιάς πολιτικής στρατηγικής επικοινωνίας.

Α. Το επικοινωνιακό περιβάλλον τρέφεται από την καθημερινή ειδησεογραφία. Αν δεν τροφοδοτηθεί με ειδήσεις θα τις αναζητήσει η θα τις κατασκευάσει από μόνο του. Ανάγκη λοιπόν «ανεμοστροβίλου» μηνυμάτων για κυνηγητό και κατασπάραξη από ΜΜΕ.

Β. Η προβαλλόμενη είδηση έχει σημασία να προβάλλεται με ελκυστικό και δημοσιογραφικά «πιασάρικο» τρόπο. Η ξερή μετάδοση μιάς είδησης δεν αρκεί. Απαραίτητη η διάνθησή της με σχόλια, ανάλυση κι εκτιμήσεις για συνέπειες.

Γ. Απαραίτητος ο απόλυτος έλεγχος της μηνυματικής ροής ενός οργανισμού. Το προφίλ του φορέα διαμορφώνεται με βάση τα μηνύματα που εκπέμπονται. Αυτά συνδέονται με τις μορφές δομικής μορφής και λειτουργικής ροής του οργανισμού καθώς και με τα επικοινωνιακά σήματα που εκπέμπει. Ανάγκη κεντρικού ελέγχου. Τίποτα δεν εκπέμπεται δίχως το ο.κ. της κεντρικής μονάδας.

Δ. Ακρογωνιαίος λίθος της στρατηγικής επικοινωνίας δεν είναι η επιδίωξη ενημέρωσης αλλά η εξασφάλιση της πειθούς. Και βασικό εργαλείο προς την κατεύθυνση αυτή είναι η εξασφάλιση της πειθούς μέσω εκστρατείας προβολής εικόνας. Iconocity αποτελεί την πεμπτουσία κάθε επικοινωνιακής καμπάνιας. Εικόνα με δυναμισμό κι αντισυμβατικότητα. Λ.χ. Benetton και Calvin Klein.

E. Στόχος της στρατηγικής πολιτικής πειθούς είναι η μεταβολή των ψυχολογικών και κοινωνικο-πολιτικών τάσεων των εκλογέων. Τα μηνύματα προσεγμένα και οικοδομημένα στη βάση μελετών που εξετάζουν όχι το τι ο κόσμος πιστεύει αλλά τι είναι εκείνο που μπορεί να τους κάνει να αλλάξουν άποψη γι’ αυτο που πιστεύουν. Και να ενστερνισθούν κάτι άλλο.

ΣΤ. Ιδιαίτερη προσοχή στο περιεχόμενο και τις διαστάσεις της διαδικασίας πειθούς. Η Ανατομία της Πειθούς. Οχι έμφαση στην προβολή αντιθέσεων ανάμεσα σε αντιπάλους. Οικοδόμηση αξιοπιστίας με κατ’ αρχήν παραδοχή κάποιων θέσεων της άλλης πλευράς. Η δύναμη της υποβολής (suggestion). Ενίσχυση ήδη υπαρκτών ψυχολογικών στάσεων.

Ζ. Πως μεταβάλλονται και διαμορφώνονται κατάλληλα οι ψυχολογικές τάσεις των πολιτών. Χρηση των μέσων (media) και των διαπροσωπικών σχέσεων σε ίση περίπου ποσότητα.

Η. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην μετάδοση σαν πραγματικού κάτι που δεν υπαρχει. Communicating Unreality συνιστά σήμερα ακρογωνιαίο στοιχείο κάθε δυναμικής επικοινωνικής στρατηγικής. Τα μέσα σήμερα σχεδιάζουν και διαμορφώνουν την αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Με το κατάλληλο υλικό και τις παράλληλες δραστηριότητες και τα spin concepts μπορεί να εγκατασταθεί μιά συνείδηση πραγματικότητας φτιαγμένη από υπολογιστές και το Ιντερνέτ. Δώρα cds, videos και pc η video games μπορεί να καλλιεργήσουν ατμόσφαιρα αλλοιώτικη από την πραγματική.

Θ. Η κουλτούρα του soundbite. Ειδική προσπάθεια μετάφρασης σε λιγοστές περιεκτικές φράσεις ελκυστικών μηνυμάτων με δυναμισμό και ιδιαίτερο νεωτερικό περιεχόμενο. Στην εποχή της επικοινωνίας έχει πεθάνει η συζήτηση. Πολλαπλά μηνύματα καταναλώνουν κάθε διαθέσιμο χρόνο. Πολυεπίπεδη ανάλυση χαμένος κόπος. Ο τηλεθεατής βασικά δεν ακούει ούτε και παρατηρεί, αλλά «βλέπει».

Η Στρατηγική του Ελέγχου των Ζημιών.

Εναλλακτικά σενάρια για επιθέσεις των αντιπάλων. Ειδικό τμήμα «απαντήσεων» με πλήρεις φακέλλους τοποθετήσεων και δηλώσεων της άλλης πλευράς.

Σε περιπτώσεις θετικών πωτοβουλιών αντιπάλων, μπαράζ εντυπωσιακών ειδήσεων (αληθινών η κατασκευασμένων) που να επισκιάζουν το ουσιαστικό εκτόπισμα των ειδήσεων της άλλης πλευράς.

Επικοινωνιακή αντιμετώπιση «κρίσεων». Υποχρέωση για τακτικά drills πάνω σε διάφορα θέματα για αξιολόγηση διαθέσιμου έμψυχου υλικού και υπαρκτών τεχνικών μέσων. Πρωτοβουλία στην αποκάλυψη της κρισης, στην αναγνώριση της ύπαρξής της και στην ομολογία πραγματικών δυνατοτήτων για την αντιμετώπισή της.

Ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο: Απευθυνόμενος στο κοινό σχετικά με την κρίση απαραίτητο να μεταδοθεί το μήνυμα που ο κόσμος θέλει να ακούσει κι όχι αυτό που ο ενδιαφερόμενος οργανισμός θέλει να εκφράσει. (Παράδειγμα Μάρκου Αντώνιου μετά τον φόνο του Ιουλίου Καίσαρα).

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΕΝΕΩΝ

                                             ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ  ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ  ΓΕΝΕΩΝ



Στη διάρκεια του 99% της πορείας του ανθρώπινου γένους η μέση προσδοκία ζωής δε ξεπερνούσε τα 18 χρόνια. Η γενιά που σήμερα προετοιμάζεται να τελειώσει την ενεργό παραγωγική της πορεία, η γενιά δηλ. των λουλουδιών, του Μάη του '68, του Γούντστοκ και του Πολυτεχνείου μπορεί να έχει προσδοκίες ζωής που είναι δυνατόν να φθάνουν σε μέσο όρο τα 80 ή και τα 90 χρόνια. Την ίδια στιγμή βέβαια ο αριθμός των γεννήσεων περιορίζεται.
Το πρόβλημα λοιπόν της κοινωνικής ασφάλισης χάσκει απειλητικό. Εναντίον κυρίως των νέων.

Η κοινωνία μας στην ουσία δείχνει μια αδυσώπητη σκληρότητα προς τους νέους. Που φθάνει ίσως και μέχρι τα όρια του μίσους!! Παρά τις φραστικές διακηρύξεις και τις φτιασιδωμένες εκφράσεις ευαισθησίας για τα προβλήματα της νέας γενιάς, η κοινωνία μας συνειδητά και σε καθημερινή βάση πριονίζει τις δυνατότητες των νέων παιδιών να χτίσουν ένα μέλλον σιγουριάς και οικονομικής ασφάλειας. Θα γίνω πιο συγκεκριμένος.

Η χώρα αντιμετωπίζει ένα βεβαιωμένο πρόβλημα γήρανσης του πληθυσμού. Οι νέοι γίνονται ποσοστιαία λιγότεροι από τους ηλικιωμένους. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως όλο και λιγότεροι θα εισέρχονται ως εργαζόμενοι στην παραγωγική διαδικασία για να χρηματοδοτήσουν τις απολαβές (συντάξεις, περίθαλψη) των όλο και περισσοτέρων που θα εξέρχονται από αυτήν. Η πίεση προς τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης θα γίνει εντονότερη με την αναμενόμενη κυριαρχία της Νέας Οικονομίας, των οικονομικών δηλ. δραστηριοτήτων που στηρίζονται στις νέες τεχνολογίες, στην παραγωγική διαδικασία. Έχει υπολογισθεί λ.χ. στις ΗΠΑ, πως για την παραγωγή των σημερινών βιομηχανικών προϊόντων, κι εφ όσον χρησιμοποιηθούν σε όλους τους τομείς οι νέες τεχνολογίες, θα χρειάζεται μοναχά το 5% του συνολικού εργατικού δυναμικού ενώ για την παραγωγή αγροτικών προϊόντων μοναχά το 2%. Εφ όσον δεν έχουν γίνει οι κατάλληλες υποδομές στην παιδεία ώστε η πλειοψηφία των εργαζομένων να μπορεί με αξιώσεις να μετέχει στην παραγωγική έκρηξη των νέων τεχνολoγιών η ανεργία θα φθάσει στα ύψη και οι επιπτώσεις στην κοινωνική ασφάλιση - από την έλλειψη εισφορών - θα είναι θανατηφόρες.

Σύντομα το σύστημα θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο με κύριο θύμα τους νεώτερους. Που είναι μαθηματικά βέβαιο πως, ανεξάρτητα από τις τρέχουσες ή και τις μελλοντικές τους συνεισφορές, θα είναι αδύνατον να απολαύσουν το οτιδήποτε όταν φθάσουν και εκείνοι σε ηλικία αποχώρησης από την ενεργό δράση. Διότι μέχρι τότε τα κοινωνικο-ασφαλιστικά συστήματα θα έχουν ολότελα χρεοκοπήσει. Όσοι λοιπόν σήμερα και αύριο εισέλθουν στην παραγωγική διαδικασία θα επιδοτούν τις απολαβές των ηλικιωμένων, ενώ αντικειμενικά δεν θα μπορούν να προσδοκούν σε καμία παροχή προς τους εαυτούς τους στο μέλλον!!

Δεν χωράει αμφιβολία πως ένα τόσο αδιέξοδο σύστημα έχει άμεση ανάγκη μεταρρύθμισης. Εν τούτοις, κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δυσχερές. Διότι όσοι σήμερα απολαμβάνουν ή προσδοκούν σε λίγα χρόνια να απολαύσουν τις παροχές του δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν έστω και κάποιο μέρος από τα μέχρι σήμερα κατοχυρωμένα δικαιώματά τους για να εξασφαλίσουν κάποια αντίστοιχη κοινωνική προστασία για τις γενιές του αύριο. Το πρόβλημα γίνεται περισσότερο σύνθετο, αν αναλογιστεί κανείς πως καθ' όσον η τάση γήρανσης του πληθυσμού θα διογκώνεται τόσο περισσότεροι αριθμητικά θα γίνονται εκείνοι που με κανέναν τρόπο δε θα επιθυμούν τροποποίηση του συστήματος. Η δύναμη της ψήφου τους θα ακυρώνει κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης, ενώ θα καθοδηγεί τα νομοθετικά σώματα σε πρωτοβουλίες που θα επιβαρύνουν όλο και περισσότερο τα ήδη σε αδιέξοδο ευρισκόμενα νεώτερα στρώματα του πληθυσμού. Το σύστημα θα ευνοεί λοιπόν από τα πράγματα τους πολυπληθέστερους ηλικιωμένους. Το αδιέξοδο θα είναι περίπου πλήρες!!

Σε επίπεδο κατά κεφαλήν παροχών το Δημόσιο δεν δαπανά σχεδόν τίποτε για το μέλλον της κοινωνίας. Δε ξοδεύει παρά ελάχιστα χρήματα για τη νέα γενιά. Την ίδια ώρα δαπανά πολλά δις για τους ηλικιωμένους. Οι βαρύτερες δαπάνες του κράτους είναι αυτές που καταναλίσκονται στην περίθαλψη και τις συντάξεις. Και είναι αυτές, δαπάνες καθαρά καταναλωτικές. Με άλλα λόγια είναι χρήματα που δεν επενδύονται για μελλοντική αξιοποίηση, αλλά εξανεμίζονται σχεδόν άμεσα στην κατανάλωση.

Η κοινωνία λοιπόν απομυζά φορολογικά τις αριθμητικά φθίνουσες νεώτερες γενιές για να στηρίξει τις καταναλωτικές ανάγκες των πολυπληθέστερων πλέον ηλικιωμένων. Αν σε όλα αυτά μάλιστα συνυπολογίσουμε και τα χαμηλότερα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης που με τα χρόνια έχουν καθιερωθεί, μαζί και με τον συνεχώς επιμηκυνόμενο μέσο όρο ζωής, η κατάσταση γίνεται σχεδόν βίαια εχθρική για τους νέους και εκρηκτική για τη συνοχή της κοινωνίας.

Η ριζική μεταρρύθμιση είναι αναγκαία. Ποιός όμως θα την αποτολμήσει;

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

                                          ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ


Δεν πρόκειται να μειωθούν οι συντάξεις. Δεν θα μεγαλώσουν τα όρια ηλικίας. Δεν θα αυξηθούν οι εισφορές. Πάνω στον παραλογισμό τούτο στελέχη της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και σύσσωμο το συνδικαλιστικό κίνημα και τα κόμματα τη αντιπολίτευσης συντονίζουν τις θέσεις τους πάνω στο επικείμενο διάλογο για το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης. Πρόκειται βέβαια για την προσδοκία ενός καινούργιου θαύματος. Το προηγούμενο είχε γίνει πριν από 2.007 χρόνια ακριβώς. Τότε μιά γυναίκα συνέλαβε δίχως σωματική συνουσία. Και τον ουρανό για ημέρες στόλιζε το φωτεινό άστρο της Βηθλεέμ. Ετσι και τώρα. Με το επικείμενο νεότερο θαύμα της «αναίμακτης» επίλυσης του ασφαλιστικού προβλήματος το άστρο προφανέστατα θα ξαναβγεί στους ουρανούς. Και θα ήταν αμαρτία να μην βγούμε το βράδυ στα μπαλκόνια μας για να το αντικρίσουμε...

Τα ζητήματα είναι σχετικά απλά. Ο πληθυσμός της χώρας μας γερνάει. Οι γεννήσεις μειώνονται, ενώ ο μέσος όρος ζωής επιμηκύνεται. Ο αριθμός των εν ενεργεία εργαζομένων μικραίνει. Ενώ εκείνοι που λαμβάνουν συντάξεις και έχουν ανάγκη περίθαλψης αυξάνονται. Κάτω και από τις πιό ομαλές συνθήκες λοιπόν το ανταποδοτικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα χρηματοδότησης. Το σύστημά μας όμως έχει πρόσθετα προβλήματα από τον ανορθόδοξο τρόπο διάρθρωσής του ( η κάθε κοινωνική ομάδα το ταμείο της, το κάθε σωματείο με γνωριμίες την ιδιαίτερη ευνοική γι αυτό ρύθμιση, χαριστικές εντάξεις ταμείων στο ΙΚΑ και εξωφρενικές παροχές σε ημετέρους (συντάξεις πάνω από τον μισθό) και άδικες επιβαρύνσεις για άλλους).

Από τα πράγματα λοιπόν το ασφαλιστικό σύστημα χρειάζεται μεταρρύθμιση. Αν πρόκειται να συνεχίσει να υπάρχει. Για την διατήρηση του ανταποδοτικού, λεγόμενου, συστήματος (pay as you go) θα χρειασθούν πολύ επίπονες κοινωνικά παρεμβάσεις. Εφ’ όσον τα χρήματα δεν φθάνουν και εφ’ όσον καινούργιοι φόροι είναι και άδικο αλλά και οικονομικά καταστρεπτικό να επιβληθούν, τότε από τα πράγματα οι λύσεις θα αναζητηθούν σε δομικές μεταβολές του ίδιου του συστήματος. Η κοινή λογική λέει πως τέτοιες δεν μπορεί παρά να ακουμπίσουν και τις εισφορές, και τα όρια ηλικίας αλλά και το ύψος των παρεχομένων συντάξεων.

Τελικά κάποιος θα πρέπει να απευθυνθεί στους Ελληνες με καθαρές κουβέντες. Και να τους μιλήσει με ειλικρίνεια για το μέλλον. Καλά είναι τα συστήματα των εξωπραγματικών παροχών. Λ.χ. οι εργαζόμενοι στα πετρέλαια παίρνουν 17 μισθούς τον χρόνο!! Αλλοι πάλι, όπως εκείνοι που εργάζονταν στα προβληματικά κρατικά ναυπηγεία, έπαιρναν ...επίδομα κανονικότητας. Δηλ. αμοίβονταν με έξτρα χρήματα εφ’ όσον ήσαν συνεπείς στη δουλειά τους !! Επίσης καλά είναι τα συστήματα των ρουσφετολογικών προσλήψεων στο δημόσιο ώστε κάποιοι να εξασφαλίζουν μονιμότητα, υψηλές σχετικά αμοιβές και κοινωνική προστασία δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τους συμπολίτες τους που αγωνίζονται στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Ολα αυτά όμως δυναμιτίζουν την λογική ενός οργανωμ΄’ενου κοινωνικού και οικονομικού συστήματος. Μιάς πραγματικότητας δηλαδή που θεωρεί όλους του πολίτες ίσους. Και φροντίζει για την ισότιμη συμμετοχή τους στην οικονομική ζωή.

Το ίδιο λογικό είναι να ισχύσει και για τις συντάξεις. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν συνταξιούχοι που να παίρνουν περισσότερα σαν απόμαχοι από τον μισθό τους όταν ήσαν εν ενεργεία. Ούτε βέβαια και να δηλώνουν σαν επαγγελματίες εικονικά χαμηλά εισοδήματα και να έχουν την απαίτηση σαν συνταξιούχοι να απολαμβάνουν αποδοχές ίσες με την τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα.

Εφ’ όσον λοιπόν γινόμαστε πληθυσμιακά λιγότεροι, ζούμε περισσότερο και δεν έχουμε, εύλογα, καμία διάθεση να πληρώσουμε περισσότερους φόρους, τότε αντικειμενικά, και για να διασωθεί το ίδιο σύστημα ασφάλισης, θα είναι αναπόφευκτη είτε η μείωση των συντάξεων είτε η αύξηση των εισφορών η των ορίων ηλικίας. Εκτός και αν η κυβέρνηση τολμήσει και προχωρήσει στο κεφαλαιοποιητικό συνταξιοδοτικό σύστημα. Που θα ανοίξει σίγουρα καινούργιες προοπτικές για τον τόπο. Θα κατηγορηθεί όμως τότε για νεοφιλελευθερισμό. Και φοβάται τις κατηγορίες αυτές περισσότερο κι από την κατάρρευση του σημερινού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης της χώρας.

Γι’ αυτό ας ετοιμαζόμαστε για το άστρο της Βηθλεέμ. Γιατί μόνο με θαύμα θα διασωθεί το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με βάση τις προθέσεις κυβέρνησης, αντιπολίτευσης και συνδικάτων των εργαζομένων.

Πλήρες Άρθρο »