ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ

           ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ


Μου είναι αδύνατον να αποδεχθώ την αδιαφορία που υπάρχει στη χώρα για επικείμενες εξελίξεις και σημαντικής σημασίας γεγονότα. Πριν λίγες ημέρες η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (International Energy Agency) εξέδωσε μιά ανακοίνωση που τάραξε τα νερά σε Ανατολή και Δύση. Σύμφωνα με την σχετική αναφορά οι ενεργειακές προοπτικές του πλανήτη δεν είναι ευχάριστες. Η ζήτηση ενέργειας (πετρελαίου και αερίου) θα συνεχίσει να αυξάνει (2% τον χρόνο) λόγω των θεαματικών ρυθμών ανάπτυξης πληθυσμιακά γιγαντιαίων χωρών της Ασίας (Κίνα και Ινδία). Ενώ η παραγωγή δεν θα είναι σε θέση να ακολουθήσει (1% ετήσια). Η Ρωσία ήδη έχει κάμψη εξαγωγών ενώ στο αέριο η ίδια η Γκάζπρομ έχει επισημάνει πως σε πέντε περίπου χρόνια θα δυσκολευθεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει η Ρωσία (με Ελλάδα, Βουλγαρία, Τουρκία, Κίνα κλπ). Και σίγουρα το πρόβλημα θα είναι οξύτερο – ελλείψεις δηλ. - στην εσωτερική Ρωσική αγορά.

Καθ’ όσον αφορά την τιμή του μαύρου χρυσού τα πράγματα γίνονται όλο και περισσότερο δύσκολα. Mετά το 2000, οι τιμές του πετρελαίου κάθε χρονιά διαμορφώνονταν, συμπτωματικά βέβαια, σύμφωνα με το τελευταίο νούμερο της χρονιάς. Το 2002, το βαρέλι είχε φθάσει τα 20 δολάρια. Το 2003, ακουμπούσε τα 30. Το 2006, τα 60. Τώρα, το 2007, έφθασε ήδη τα 70 και υπάρχουν φόβοι πως είναι ενδεχόμενο να πλησιάσει τα 80. Εχω γράψει και στο βιβλίο μου [«Ολοκληρωτικός Πόλεμος για την Ενέργεια» (2006)] πως η τιμή του πετρελαίου εξαρτάται περισσότερο από γεγονότα που συμβαίνουν πάνω στη γή, παρά από τα δεδομένα που υπάρχουν κάτω από αυτή.

Ο κόσμος δεν έχει εξαντλήσει τα αποθέματα ενέργειας που υπάρχουν στα έγκατα του πλανήτη. Ομως καινούργιες επενδύσεις για την ανακάλυψη πεδίων πετρελαίου και αερίου και για την εξόρυξη και εκμετάλλευσή τους δεν γίνονται. Διότι τα κόστη είναι μεγάλα. Και λίγοι έχουν εμπιστοσύνη σε κάποια σταθερότητα των τιμών. Τυφώνες, θύελλες και διάφορες θεομηνίες καταστρέφουν πετρελαικές εγκαταστάσεις και θέτουν εκτός λειτουργίας διυλιστήρια. Τα τελευταία είκοσι χρόνια δεν έχει κτισθεί ούτε ένα καινούργιο διυλιστήριο. Για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος κυρίως. Και κάθε καταστροφή, μαζί με την αυξημένη ζήτηση βέβαια, μειώνει τις δυνατότητες διύλισης. Ανεβάζοντας τις τιμές της βενζίνης και των άλλων πετρελαικών προιόντων. Αυτή είναι η πρώτη επίπτωση της οικολογίας πάνω στις τιμές της ενέργειας.

Υπάρχουν όμως και πράξεις τρομοκρατίας (όπως οι επιθέσεις κατά αγωγών στον Καύκασο και το Ιράκ και κατά εγκαταστάσεων στην Σαουδική Αραβία, όσο και κατά προσωπικού πετρελαικών εταιριών στο Δέλτα του Νίγηρα, το Σουδάν, στο Ζινζιάνγκ της Κίνας και την Αλγερία) που μειώνουν τις διαθέσιμες ποσότητες του μαύρου χρυσού διεθνώς και ανεβάζουν συνακόλουθα και τις τιμές. Ζητήματα πολιτικών επιλογών επίσης διακόπτουν την ελεύθερη ροή ενέργειας από χώρα σε χώρα (Βενεζουέλα και Βολιβία, το αέριο της Ρωσίας σε Ουκρανία και Λευκορωσία κλπ) ενώ πολιτικές ανατροπές έχουν επίδραση πάνω στη λειτουργία των αγωγών μεταφοράς (ο αγωγός της βόρειας Κασπίας, αναταράξεις στη Γεωργία, προβλήματα στον Καύκασο κλπ). Ολες αυτές οι εξελίξεις επιδρούν πάνω στις τιμές και κάνουν τις όποιες μακροχρόνιες επιχειρηματικές συμφωνίες και επενδύσεις παρακινδυνευμένες.

Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων το μέλλον φαντάζει δύσκολο. Στη χώρα μας όμως κανένας δεν δείχνει να νοιάζεται. Το ζήτημα της παγκόσμιας έλλειψης πετρελαίου πέρασε απαρατήρητο. Οι επικείμενες αυξήσεις τιμών της βενζίνης θα φανούν σαν έκπληξη. Και η απόγνωση ξαφνικά θα μας πνίξει. Πότε θα αρχίσουμε επιτέλους να σχεδιάζουμε έγκαιρα για το μέλλον;

Πλήρες Άρθρο »

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ

                                     ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ

 

Ακουγα προ ημερών στη Μόσχα που βρισκόμουν μιά περίεργη ιστορία που σε ελληνικά αυτιά θα φάνταζε εξώκοσμη και απίθανη. Η Ρωσική κυβέρνηση ανακοίνωσε πρόσφατα την πρόθεσή της να διαθέσει 130 δις. ρούβλια (6,9 δις. δολάρια!) για την προώθηση της νανοτεχνολογίας. Αμέσως άρχισαν στην Ρωσική πρωτεύουσα οι εκδοχές για την διάθεσή τους.

Η πρώτη και απλούστερη μέθοδος, υποστηρίζει η εν λόγω ιστορία, είναι η εμφάνιση ενός στελέχους δημόσιας επιχείρησης η υπηρεσίας (ακόμα και κάποιας ιδιωτικής εταιρίας) στο αφεντικό του. «Εχω μιά πολύ συμφέρουσα πρόταση» του λέει «για την οργάνωση ενός ερευνητικού προγράμματος ύψους 100 εκ. ρουβλίων που θα βάλει τελικά στην τσέπη την δική σου και την δική μου γύρω στα 80 εκ.»

«Ωραία» ανταπαντάει το αφεντικό «αλλά πως θα το κάνουμε να φαίνεται ελκυστικό στο χαρτί;»

«Μη νοιάζεσαι. Απλά θα ανακοινώσουμε πως κατασκευάζουμε ένα φωτοαντιδραστικό νανοδιασπαστόμετρο».

«Και πως θα δικαιολογήσουμε πως τελικά δεν θα φτιάξουμε τίποτα;»

«Θα ανακοινώσουμε απλά πως το ερευνητικό πρόγραμμα δεν πέτυχε!!»

Τα χρήματα εγκρίνονται, μοιράζονται κανονικά και καταλήγουν σε Ελβετικούς Τραπεζικούς λογαριασμούς. Τέλος της ιστορίας.*

Υπάρχουν κι’ άλλες εκδοχές της ίδιας απάτης. Οπως η πρόταση ενός ερευνητή για γνήσια ερευνητική δουλειά που όμως ο προιστάμενός του οικειοποιείται, την αναθέτει – αφού την κοπιάρει – σε άλλους άσχετους, αγοράζει δυσεύρετα, υποτίθεται, ερευνητικά υλικά από συγγενείς και φίλους, εξανεμίζοντας τελικά έτσι τις όποιες επιδοτήσεις δίχως το περαμικρό αποτέλεσμα. Εκτός του παράνομου πλουτισμού βέβαια του ιδίου και των «δικών του». Ο ερευνητής όμως πηγαίνει στις ΗΠΑ και γίνεται σύντομα εκατομμυριούχος, μέσω της εμπορικής αξιοποίησης της ιδέας του.

Βέβαια, είπαμε. Αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα. Την κοιτίδα της εντιμότητας, της σκληρής δουλειάς, της προώθησης της καινοτομίας και του ...επανιδρυμένου κράτους. Αυτές είναι ιστορίες ξένες σε εμάς. Αποκρουστικές και απαράδεκτες. Δεν μας αγγίζουν, δεν μας αφορούν, μας αφήνουν αδιάφορους. Για να συνεχίσουμε, προφανώς απερίσπαστοι, το δημιουργικό μας έργο!!

________________________________
*Βλ. σχετ. Yulia Latynina, “Science Funding Down to a Science”, The Moscow Times, 4 Ιουλίου 2007








Πλήρες Άρθρο »

ΝΕΟΣ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ, Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

                          ΝΕΟΣ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ, Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ


Η ευρωπαική αριστερά αλλά και οι κατεστημένες συντηρητικές δυνάμεις δεν μπορούν να αποχωρισθούν τις αγκάλες του κράτους. Με ελάχιστα πλέον να του χωρίζουν οι δύο παρατάξεις που αντανακλούν το παρελθόν δίνουν τα χέρια για την δαιμονοποίηση του καινούργιου. Οταν η Θάτσερ και ο Ρήγκαν κατεδάφιζαν, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τις ψευδαισθήσεις του προστατευτικού δήθεν κράτους ελεεινολόγησαν τον νεοφιλελευθερισμό. Οταν πολλά και σοσιαλδημοκρατικά ακόμη κόμματα προσχώρησαν, στη δεκαετία του ’90, στην συναίνεση της οικονομίας της αγοράς κατήγγειλαν τον εκσυγχρονισμό. Τώρα πιά που όλα τα τείχη κατέρρευσαν, κατέφυγαν στο τελευταίο τους ανάχωμα. Ο εχθρός σήμερα είναι ο ανταγωνισμός!!

Οπως συνήθως συμβαίνει στην Ευρώπη, την σημαία της αντίδρασης την κραδαίνει η Γαλλία. Ο Νικολά Σαρκοζί δεν άργησε να επιβεβαιώσει αυτούς που έβλεπαν με ιδιαίτερο σκεπτικισμό την εκλογή του. Κυρίως κάποιους παρατηρητές που απογοητευμένοι από τους αστήρικτους ισχυρισμούς της κας Ρουαγιάλ συνιστούσαν, «κλείστε την μύτη και ψηφίστε Σαρκοζί»!! Στον σημερινό Γάλλο Πρόεδρο δεν έβλεπαν παρά ένα τυπικό προιόν του Γαλλικού υπερ-παρεμβατικού κρατισμού. Ανεξάρτητα από την μεταρρυθμιστική του ρητορική. Και τους όρκους, αμφίβολης, πίστης που έδινε στην φιλελεύθερη οικονομία της αγοράς.

Πρώτη του κίνηση ήταν η επιβεβαίωση της πίστης του στην δημιουργία και συντήρηση επιχειρηματικών εθνικών πρωταθλητών. Σε βάρος την νομοθεσίας για έλεγχο των συγχωνεύσεων και παρεμβαίνοντας για να εμποδίσει την απόλυτα νόμιμη εξαγορά των επιχειρήσεων αυτών από ξένους. Η κορύφωση όμως υπήρξε η ανοιχτή του επίθεση ενάντια στον ανταγωνισμό. Σε τίποτα δεν έχει βοηθήσει αυτός την ανάπτυξη, ισχυρίσθηκε. Αρα, οι επιλεκτικές κρατικές παρεμβάσεις υπέρ κάποιων, και σε βάρος άλλων βέβαια, θα είναι ωφέλιμες.

Τίποτα δεν βρίσκεται όμως μακρύτερα από την αλήθεια. Οσες επιτυχίες έχει η ΕΕ αποτελούν ακριβώς προιόντα του ανταγωνισμού και της πολιτικής της ενάντια στα τράστ. Από την τρέχουσα εμπειρία μου επίσης στην Ρωσία είναι φανερό πως μοναχά ο πλήρης και αδέσμευτος ανταγωνισμός βοηθάει την ανάπτυξη κι απελευθερώνει από εξαρτήσεις που έχουν σχέση με τις διεθνείς τιμές των πρώτων υλών. Με την εξαίρεση των γιγαντιαίων μονάδων παραγωγής και μεταφοράς αερίου και πετρελαίου καθώς και σειράς μεταλλευμάτων – όπου και δημιουργούνται τελευταία διάφορα προβλήματα δυσλειτουργίας – στο υπόλοιπο εμπόριο ο ανταγωνισμός έχει αρχίσει να λειτουργεί. Με αποτέλεσμα η Ρωσία να αναπτύσσεται με θεαματική ταχύτητα ενώ οι ξένες επενδύσεις – όσες θέλει βέβαια η κυβέρνηση – εισρέουν στη χώρα.

Η Ευρώπη λοιπόν και πάλαι θα μείνει πίσω και θα χάσει. Διότι πίσω από τον κ. Σαρκοζί θα συσπειρωθούν οι περισσότεροι ευρωπαίοι κρατιστές. Με προφανή στόχο να ματαιώσουν κάθε κίνηση ριζικής μεταρρύθμισης στην Ευροζώνη.
Τις πρώτες κινήσεις τις βλέπουμε ήδη στο ποδόσφαιρο. Οπου η εφαρμογή μέχρι σήμερα των κανόνων του ανταγωνισμού έχει δημιουργήσει ορισμένες ισχυρότατες ομάδες – εταιρίες με αποτέλεσμα το πλούσιο θέαμα και τις υψηλού επιπέδου επιδόσεις. Γίνεται όμως ήδη μιά προσπάθεια να επιβληθούν κανόνες εξίσωσης - όπως στα σπόρ στις ΗΠΑ. Οπου έχουν όμως ήδη αρχίσει να χάνουν καλούς αθλητές και να χαμηλώνουν το επίπεδο των αθλημάτων τους. Τι έγιναν οι θρυλικοί Chicago Bulls; Και μήπως τυχαία η αμερικανική ομάδα μπάσκετ έχασε από την ελληνική;

Ο ανταγωνισμός φέρνει αποτελέσματα. Ας μην τον δαιμονοποιήσουμε και καταστρέψουμε τελείως τις αγορές μας.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

                                  ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ



Τελευταία αρχίζουν να αναδύονται φαινόμενα που μπερδεύουν τον παρατηρητή κι επιβάλλουν ένα καινούργιο είδος πολιτικής κουλτούρας. Φαίνεται πως στην Ελλάδα ανακαλύψαμε τον τρόπο να συντρίψουμε μιά γιά πάντα την ανεργία. Αντί για τον σχεδιασμό μακροχρόνιων οικονομικών πολιτικών που πιέζουν μεγάλα κοινωνικά στρώματα και συχνά προκαλούν δυσκολίες και προβλήματα στους φορολογούμενους το ζήτημα μπορεί να αντιμετωπισθεί ευκολότερα, γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα. Την λύση την βλέπουμε να εξελίσσεται μέσα από τα γεγονότα που γίνονται στο Αγ. Δημήτριο της Κοζάνης. Οι κάτοικοι ενός χωριού ξεσηκώθηκαν και απαιτούν από την ΔΕΗ να διορίσει άνεργους του χωριού στις υπηρεσίες της. Διαφορετικά, παρεμποδίζουν τις λειτουργίες των ορυχείων της. Και ουσιαστικά κλείνουν μιά επιχείρηση μέχρι να ενδώσει στις απαιτήσεις τους.

Με άλλα λόγια, ομάδες ανέργων θα παρεμποδίζουν την λειτουργία της όποιας επιχείρησης εφ’ όσον αυτή δεν αποφασίζει να τους διορίσει. Με την μέθοδο αυτή σε λίγο δεν θα υπάρχουν άνεργοι. Το αν θα υπάρχουν επιχειρήσεις ικανές να ανταποκριθούν στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς είναι μιά διαφορετική ιστορία. Οπως και στην μακαρίτισσα Σοβιετική Ενωση. Οπου ανεργία δεν υπήρχε. Δεν υπήρχε βέβαια και ουσιαστική παραγωγική διαδικασία. Ούτε και βιώσιμες επιχειρήσεις. Δίχως την συνεχή οικονομική επιδότηση του κράτους. Που με τα σημερινά δεδομένα της παγκοσμιοποίησης και της ευρύτερης ευρωζώνης είναι βέβαια αδύνατη.

Εν τούτοις οι κάτοικοι του Αγ. Δημητρίου επιμένουν. Και η ελληνική κοινή γνώμη το ανέχεται. Δίχως να ξεσπάει σε γέλια. Η, κατά περίπτωση, σε κλάματα. Γι΄ αυτό ο τόπος δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει από το περιθώριο. Και να προχωρήσει μπροστά.

Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Που ευτυχώς συμβαίνουν, για την ώρα, εκτός Ελλάδος. Στην Ζιμπάμπουε ανακάλυψαν τρόπο να πολεμήσουν αποτελεσματικά τον πληθωρισμό και την ακρίβεια. Διατάσσοντας ουσιαστικά τις τιμές. Κι απειλώντας με κυρώσεις αν αυτές δεν υπακούσουν. Ετσι μόλις την εβδομάδα αυτή 1.300 διευθυντές επιχειρήσεων και έμποροι συνελήφθησαν διότι δεν πειθάρχησαν στις σχετικές κυβερνητικές εντολές. Που είχαν διατάξει την μείωση των τιμών στα επίπεδα της 1ης Ιουνίου. Που προφανώς ήσαν, κατά τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, ικανοποιητικές. Ο Πρόεδρος Μουγκάμπε, που είχε εκδώσει τις σχετικές εντολές, έγινε έξω φρενών με την απήθεια της αγοράς. Κι επειδή προφανώς δεν μπορούσε να φυλακίσει τις τιμές, διάλεξε τον εύκολο δρόμο. Να τιμωρήσει δηλ. τους εμπόρους.

Ο πληθωρισμός όμως δεν θα υποχωρήσει. Ανεξάρτητα από τις ποινές εμπόρων και διευθυντών. Αν τεχνητά (δια της βίας δηλ.) κρατηθεί χαμηλά, τότε θα εξαφανισθούν βασικά προιόντα. Που θα πωλούνται κάτω από το τραπέζι (στη μαύρη αγορά δηλ.) σε τιμές πολύ υψηλότερες από τις «επίσημες».

Παρά λοιπόν τα διάφορα εξωφρενικά πού τελευταία ακούγονται, η αγορά εξακολουθεί να είναι ο καλύτερος και αποτελεσματικότερος ρυθμιστής. Αντικειμενικός και δίκαιος. Με αυστηρούς κανόνες ανταγωνισμού και με την δίκαιη παρουσία του κράτους – δίχως ευνοιοκρατικές ρυθμίσεις και παράνομες επιδοτήσεις – η αγορά μπορεί να εξασφαλίσει ισορροπία και δικαιοσύνη. Μακριά από παραλογισμούς και ανοησίες.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΖΑΜΙ ...ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!

                         ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΖΑΜΙ ...ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!



Εκπληκτοι παρακολουθούν πολλοί έλληνες τα γεγονότα στην πρωτεύουσα του Πακιστάν Ισλαμαμπάντ. Φανατικοί μουλάδες προπαγανδίζουν τον Ιερό Πόλεμο ενάντια και σε ομόπιστούς τους ακόμη μουσουλμάνους. Ενώ δεν διστάζουν να κρατούν σαν ομήρους γυναίκες και αθώα μικρά παιδιά. Απειλώντας την εκτέλεσή τους στην περίπτωση που η κυβέρνηση θα αποφάσιζε να εκπορθήσει τον θρησκευτικό και εκπαιδευτικό τους χώρο. Διότι το Κόκκινο Τζαμί είναι και πανεπιστήμιο. Και πολιτιστικό κέντρο. Με αντιλήψεις βέβαια, συνήθειες και πρακτικές θεμελιακά διαφορετικές από αυτές που δίνουμε στην Δύση στους ίδιους θεσμούς και χώρους.

Ακούμε για φοιτητές που συγκρούονται με την αστυνομία και στο μυαλό μας σχηματίζονται οι συνήθεις για την Δύση εικόνες ατημέλητων νέων που πετούν πέτρες και ίσως και βόμβες Μολότωφ σε μονάδες υπομονετικών συνήθως ΜΑΤ. Εξω όμως από τις μουσουλμανικές Μαντράσσες, σχολές δηλ. του Ισλάμ, οι αντίστοιχες συγκρούσεις είναι θανατηφόρες. Οι μουλάδες διδάσκουν την φυσική εξόντωση όλων όσοι δεν πιστεύουν στην δική τους εκδοχή του Ισλάμ. Και οι «φοιτητές» τους οποίους καθοδηγούν είναι οπλισμένοι με Καλίσνικωφ αυτόματα όπλα, αντι-αρματικές ρουκέτες και επιθετικές χειροβομβίδες. Κι αντιμετωπίζουν ειδικά εκπαιδευμένους κομμάντος του Πακιστανικού στρατού, αντι-τρομοκρατικές μονάδες και μέρος μιάς ταξιαρχίας πεζικού!

ΚΙ όλα αυτά γιατί; Διότι το ακραίο Ισλάμ, που διδάσκουν τα Ισλαμικά Κέντρα που στηρίζονται κατά βάση σε Σαουδαραβικούς πόρους και προπαγανδίζουν τον Βαχαμπισμό (η την Ινδο-Πακιστανική του μετάλλαξη, τον Ντεομπαντισμό) επιδιώκει την δια της βίας επιβολή του. Και την εξόντωση των αντιπάλων. Είτε αυτοί είναι δυτικοί χριστιανοί, είτε αλλόδοξοι μουσουλμάνοι. Αυτό είναι ένα επίκαιρο μάθημα για όλους αυτούς που μόνιμα δικαιολογούν τις πράξεις αποτρόπαιης βίας των ακραίων ισλαμιστών κάτω από την δικαιολογία των εξαθλιωμένων δήθεν από την φτώχεια λαικών τάξεων του τρίτου κόσμου είτε σαν εκδίκηση για την επιθετική συμπεριφορά της Δύσης στο Ιράκ και την Παλαιστίνη.

Οι περισσότεροι από τους γαλουχούμενους ζιχαντιστές στις θεολογικές σχολές του Πακιστάν προέρχονται από εύπορα αστικά στρώματα διαφόρων μουσουλμανικών χωρών κι από μεσο-αστικές επαγγελματικές οικογένειες της Δύσης. Η φονική προαίρεση δεν έχει σαν ψυχολογική βάση την απελπισία. Αλλά το συνειδητό θρησκευτικό μίσος που στοχεύει στην εξολόθρευση των όποιων απίστων. Οι τελευταίες επιθέσεις στην Ισπανία λ.χ. – που αποχώρησε εδώ και χρόνια από το Ιράκ – αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές. Η συγκέντρωση των μουσουλμάνων πιστών κάτω από τα σύμβολα του Βαχαμπισμού προδικάζει την γέννηση του ακραίου Ισλάμ.

Είναι λοιπόν εξαιρετικά ανησυχητικό πως στην Αθήνα, προλαβαίνοντας την εξαιρετικά βραδυπορούσα σχετικά κυβέρνηση, μουσουλμάνοι πιστοί οικοδόμησαν, με σαουδαραβικά χρήματα, ένα καινούργιο τζαμί. Κανείς δεν γνωρίζει ποιά ακριβώς εκδοχή του Ισλάμ θα λατρεύεται εκεί. Ούτε και ποιές δοξασίες θα προωθούνται. Στην περίπτωση που ο Βαχαμπισμός θα κυριαρχεί εκεί, τότε το σύνολο των μουσουλμάνων που βρίσκεται στην Αθήνα – ίσως και στην Ελλάδα ολόκληρη – θα οδηγηθεί χωρίς καθυστέρηση στα άκρα. Και σύντομα η χώρα μας θα βρεθεί αντιμέτωπη με το δικό της «Κόκκινο Τζαμί».


Πλήρες Άρθρο »

Οψεις ανισοτήτων

                                             Οψεις ανισοτήτων



Υπάρχει η γενική θεώρηση πως η ανισότητα ανάμεσα σε ανθρώπους ή σε έθνη είναι καταδικαστέα. Και πως προκαλείται από άδικες πολιτικές και απάνθρωπα ανταγωνιστικά οικονομικά συστήματα. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Από πολύ παλιά η εμπειρία έχει δείξει πως οι ανοικτές κοινωνίες προόδευσαν περισσότερο και γρηγορότερα από συστήματα κεντρικού ιεραρχικού ελέγχου ή κομμουνιστικής αντίληψης.
Από την εποχή της Βίβλου ο χωρικός που κατόρθωσε να πολλαπλασιάσει τον οβολό που του είχε αφήσει ο αφέντης του επιβραβεύθηκε. Ενώ καταδικάστηκε («να του αφαιρεθούν κι αυτά που έχει») ο άλλος, που απλά διατήρησε αυτά που του είχαν δοθεί. Ο Λούθηρος, πολύ αργότερα, καυτηρίασε τους οπαδούς της κοινοκτημοσύνης Αναβαπτιστές. Και η μεταρρύθμισή του έβαλε τις βάσεις για το θαύμα της καπιταλιστικής θεαματικής οικονομικής ανάπτυξης των κοινωνιών της βορειοδυτικής Ευρώπης.
Γιατί είναι άδικος και φορτώνεται στον καπιταλισμό ο οικονομικός καταποντισμός των τριτοκοσμικών κρατών, που κρατούν τα οικονομικά τους σύνορα κλειστά, αυτοεξαιρούμενα της παγκοσμιοποίησης; Και γιατί φέρει ευθύνες η ελεύθερη οικονομία της αγοράς για την εξαθλίωση κοινωνιών, που ζούσαν για δεκαετίες ολόκληρες κάτω από τον αποτυχημένο κεντρικό σχεδιασμό των σοσιαλιστικών οικονομιών της προσταγής;
Αλλά και μέσα στις δυτικές κοινωνίες οι κραυγές καταδίκης της ανισότητας είναι συχνά άδικες. Οταν ο πλούτος και οι μεγάλες εισοδηματικές διαφορές αποτελούν προϊόν κληρονομικών δικαιωμάτων, τότε η όποια κατακραυγή δυνατόν να έχει βάση. Εξίσου, όμως, καταδικαστέες θα πρέπει να είναι και οι περιπτώσεις πλουτισμού -και εμπέδωσης και πάλι ανισοτήτων- λόγω ειδικής κρατικής εύνοιας. Οσοι γίνονται πλούσιοι με παρεμβάσεις του κράτους διογκώνουν την αδικία. Διότι πλουτίζουν με πολιτικές αποφάσεις. Και με τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη!
Γιατί, όμως, να είναι άδικη η εισοδηματική ανάδειξη κάποιου που αγωνίζεται σκληρά δίχως προστάτες, σε μια οικονομία της αγοράς; Οι ανισότητες που προκαλούνται από όσους αμείβονται με βάση την παραγωγικότητα της εργασίας που προσφέρουν και από όσους δημιουργούν καινούργια πράγματα προωθώντας νέες ιδέες και τεχνολογικές ανακαλύψεις οδηγούν σε ευημερία και σε περισσότερο πλούτο για όλους. Αυτές οι ανισότητες αποτελούν την κινητήρια δύναμη για την κατάκτηση του αύριο. Συνιστούν την απάντηση της ανθρωπότητας στο αποκρουστικό τέλμα του σκοταδισμού.
Η εξάλειψη της κοινωνικής αδικίας και η αποτελεσματική φροντίδα των αδυνάτων μπορεί να γίνει εφικτή μονάχα μέσα από συστήματα που δημιουργούν πλούτο, επειδή ακριβώς υπάρχουν οι παραπάνω ανισότητες…

Πλήρες Άρθρο »

Οι συνηθισμένοι στα παραμύθια δεν κοκκινίζουν!

                   Οι συνηθισμένοι στα παραμύθια δεν κοκκινίζουν!

Η εβδομάδα που πέρασε δεν μπορούσε να μείνει ανέπαφη από εξωπραγματικές πολιτικές κορώνες και γεμάτους ελαφρότητα ισχυρισμούς. Η γ.γ. του ΚΚΕ πρωταγωνίστησε σχετικά. Με μια σειρά από εντυπωσιακής εμβέλειας φραστικές κενολογίες. Που λένε σχεδόν τα πάντα, δίχως όμως στην πραγματικότητα να λένε τίποτα.
Το να κάνεις το λαό χαρούμενο και ευτυχισμένο είναι, υποτίθεται, ο τελικός σκοπός κάθε πολιτικής. Η μεταρρύθμιση, όμως, και ο εκσυγχρονισμός δεν αποτελούν τον τελικό επιδιωκόμενο στόχο κάποιας πολιτικής. Αλλά το μέσο για να φτάσει κανείς στον τελικό του σκοπό. Και για τα μέσα το ΚΚΕ, όπως και η Αριστερά γενικότερα, δεν μας λέει απολύτως τίποτε.
Πώς θα πετύχει η ολική απασχόληση; Πώς θα εξασφαλίσει λιγότερες ώρες δουλειάς για τους εργαζόμενους; Και παράλληλα, βέβαια, υψηλή παραγωγικότητα, ικανοποιητικές για όλους συντάξεις – σε λιγότερα χρόνια, μάλιστα, δουλειάς – ανώτατη Παιδεία για όλους, πλουσιοπάροχες διακοπές και πάμπολλες ευκαιρίες για υψηλού επιπέδου αλλά χαμηλού κόστους διασκέδαση για τους νέους; Και κοντά σε όλα αυτά μια πανίσχυρη οικονομία που θα επιτρέπει μια εξωτερική πολιτική δίχως δεσμεύσεις και συμβιβασμούς;
Είναι αυτονόητο πως αν η κ. Παπαρήγα και οι πιστοί της είχαν τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν θα σπαταλούσαν το χρόνο τους σε κομματικές οργανώσεις βάσης (κόβες) και περιφερειακές συγκεντρώσεις. Θα είχαν ήδη σαλπάρει για τη διεκδίκηση του Νόμπελ στην οικονομία. Και θα είχαν κατακλύσει τα στελέχη τους, περιζήτητα από όλους, κάθε βαθμίδα των ποικίλων οργανισμών οικονομικής ανάπτυξης και συνεργασίας της Γης.
Αλλά βέβαια δεν έχουν καμία απάντηση. Παρόλες πετάνε, όπως και τα περί δήθεν σχεδίου εξόντωσης του ΚΚΕ, απευθυνόμενοι σε ήδη πιστούς. Που ποτέ δεν ρωτάνε. Ποτέ δεν αμφιβάλλουν. Ρυπαίνουν, όμως, έτσι την ατμόσφαιρα των ιδεών στη χώρα. Διαδίδοντας την πολιτική αφέλεια και την ευκολοπιστία. Επιβαρύνεται, όμως, το δύσθυμο πολιτικό κλίμα, μιας και οι κενολογίες που εκτοξεύουν φτάνουν, μέσω των ΜΜΕ, και σε αφτιά μη πιστών. Κάνοντας κάποιους αφελείς να αναρωτηθούν…
Οι περισσότεροι όμως οργίζονται. Με τη ρηχή ανευθυνότητα μιας παράταξης που κάποτε προσέφερε σοβαρούς για την εποχή τους – αν και πρακτικά ανεφάρμοστους – προβληματισμούς για ζητήματα και δυσκολίες. Παρά την αποκάλυψη των ιδεολογικών τους αδιεξόδων και την τραγικότητα της μετάβασης από την υποτιθέμενη θεωρία στην πράξη, πολλοί εξακολουθούν να προπαγανδίζουν παραμύθια. Δίχως να κοκκινίζουν. Ισως όμως και να μη φαίνεται. Μια και το κόκκινο ούτως ή άλλως κατακλύζει συνθήματα, εμβλήματα και σημαίες…

Πλήρες Άρθρο »

Νέος αγωγός αερίου: Ευκαιρίες και κίνδυνοι

                Νέος αγωγός αερίου: Ευκαιρίες και κίνδυνοι

Η απροσδόκητη πρόταση της Ρωσίας για έναν καινούργιο υποθαλάσσιο αγωγό αερίου από τη Μαύρη Θάλασσα στη Βουλγαρία, στην Ελλάδα και από εκεί στην Ιταλία ανατρέπει τις προοπτικές του ενεργειακού τοπίου στην Ευρώπη και απαιτεί νέους, λεπτούς διπλωματικούς χειρισμούς.
Η ρωσική πρόταση είναι δεδομένο πως προεξοφλεί το ναυάγιο της μεταφοράς του αερίου του Τουρκμενιστάν και του Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας και Ελλάδας στην Ιταλία. Αν και οι σχετικές συμφωνίες με τη Μόσχα δεν έχουν ακόμη υπογραφεί, η ρωσική πλευρά δείχνει σίγουρη για την τελική τους κατάληξη. Κάτι τέτοιο σημαίνει τραγική αποτυχία της αμερικανικής και της ευρωπαϊκής διπλωματίας.
Η Τουρκία επίσης μένει ξεκρέμαστη. Με έναν αγωγό στο έδαφός της που δεν θα μεταφέρει τίποτα! Από τα πράγματα η Αγκυρα θα οδηγηθεί στη σύνδεση του αγωγού Blue Stream, που μεταφέρει αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας από τη Ρωσία στην Τουρκία, με τον αγωγό προς Ελλάδα και Ιταλία. Καθιστώντας έτσι τη χώρα μας βασικό κόμβο για τον εφοδιασμό της Ευρώπης με ρωσικό αέριο.
Αναδύονται όμως και προβλήματα. Για την Ελλάδα η συνεννόηση με τη Δύση είναι απαραίτητη. Με την επισήμανση πως η διπλωματική της αβελτηρία οδηγεί σε σοβαρή ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία. Μια κατάσταση όμως που η χώρα μας δεν είναι λογικό να αρνηθεί. Διότι και ενεργειακά οφέλη θα εξασφαλίσουμε αλλά και διπλωματικά ουσιαστικά θα αναβαπτισθούμε.
Η πρόκληση θα είναι να εξασφαλίσουμε από τη Ρωσία σταθερή ροή και ασφάλεια προμήθειας του προϊόντος.
Η ροή συνδέεται με λογικές εγγυήσεις πως η Γκάζπρομ θα έχει στη διάθεσή της αέριο να μεταφέρει. Διότι τελευταία παραπονείται πως η κυβέρνηση (ο Ρώσος πρόεδρος δηλαδή) δεσμεύεται με συμφωνίες τις οποίες η ίδια δεν μπορεί – με βάση την παραγωγή της – να εκπληρώσει (λ.χ., πρόσφατα με την Κίνα). Η ασφάλεια της προμήθειας θα είναι αποτέλεσμα της συμφωνίας διοίκησης του αγωγού. Ελλάδα και Ιταλία θα πρέπει να μετέχουν ισότιμα με τους Ρώσους. Αν ο αγωγός γίνει ρωσικό μονοπώλιο, τότε η παροχή αερίου θα μπορεί να υπόκειται και σε πολιτικούς υπολογισμούς. Κάτι που σήμερα κανένας δεν φαίνεται να επιθυμεί.
Το διπλωματικό πεδίο της ενέργειας δυναμώνει ταχύτατα. Χρειάζεται επιδεξιότητα για να μην καεί κανείς.


Πλήρες Άρθρο »