ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΣΥΔΟΣΙΑ

                           ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΣΥΔΟΣΙΑ



Ορισμένοι έχουν κατανοήσει την Δημοκρατία σαν μηχανισμό για την επίλυση κάθε είδους προσωπικού προβλήματος και κάλυψης ατομικών αδυναμιών. Απαιτούν βελτίωση της προσωπικής τους ζωής ανεξάρτητα από ικανότητες και προπαρασκευή. Η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης ταυτίζεται σε πολλά μυαλά σαν εκ των άνω επιβολή της ισότητας ανεξάρτητα από συνθήκες και πραγματικά περιστατικά. Την δημοκρατία δεν την βλέπουν σαν εξασφάλιση περιβάλλοντος ασφαλούς και ομαλής διαβίωσης. Μαζί βέβαια και με την ανταπόδοση, βάσει των φορολογικών επιβαρύνσεων εκάστου, ουσιωδών υπηρεσιών εκ μέρους της πολιτείας ώστε ο κοινωνικός περίγυρος να αφαιρεί και όχι να προσθέτει προβλήματα. Πολλοί εκτιμούν αντίθετα πως το δημοκρατικό σύστημα αποτελεί μηχανισμό παρέμβασης στην ζωή των πολιτών ώστε κάποιοι να γίνουν φτωχότεροι και άλλοι πλουσιότεροι και ευτυχέστεροι.

Αυτή την τελευταια εντύπωση βέβαια φροντίζουν να την καλλιεργούν πολλά κόμματα και πολιτικοί μηχανισμοί. Με υποσχέσεις άκοπης βελτίωσης του επιπέδου ζωής του καθενός συμβάλλουν στην ανάπτυξη της διαφθοράς και της ατομικής εξαθλίωσης πολλών πολιτών. Ολοι πιά βλέπουν το κράτος σαν την χρυσοφόρο όρνιθα που θα γεννήσει μια καινούργια γή της επαγγελίας. Και παίρνουν θέση για να μοιράσουν τα οφέλη. Τα οποία βέβαια τελικά δεν έρχονται. Γιατί είναι αδύνατον να έρθουν. Και ξεσηκώνεται κουρνιαχτός διαμαρτυριών. Ενώ ορθώνονται απαιτήσεις εξωπραγματικές και παράλογες. Μπροστά στις οποίες οι κυβερνώντες συχνά υποκύπτουν. Εμπεδώνοντας ένα κλίμα αυθαιρεσίας και ηθικής εξαθλίωσης.

Πρόσφατο παράδειγμα οι ισχυρισμοί των συνδικαλιστών του κάμπου της Θεσσαλίας. Πως θα συνεχίσουν να παραγάγουν μπαμπάκι. Είτε το θέλουν οι πολιτικές αρχές είτε όχι. Είτε το ζητούν οι αγορές είτε όχι. Και πως θα είναι υποχρεωμένοι οι φορολογούμενοι, και οι Βρυξέλλες βέβαια, να πληρώνουν τις σχετικές επιδοτήσεις. Και να εκτρέψουν και τον Αχελώο. Για να έχουν φτηνό και πολύ νερό. Σε μιά εποχή μάλιστα παγκόσμιων οικολογικών ανησυχιών. Την μια ημέρα συντασσόμεθα με τον Γκόρ για την προστασία της γής. Και την άλλη με τον …Κοκκινούλη για την καταστροφή των υδάτινων πόρων της χώρας!!

Η δημοκρατία σαν βιώσιμο πολίτευμα δεν είναι πλέον δεδομένη. Ούτε και ο σχετικά άνετος τρόπος της σημερινής μας ζωής. Καλό είναι ο καθένας να ενσκύψει στις ευθύνες του και να αναλάβει τις υποχρεώσεις που του αναλογούν. Και οι πολιτικοί να μην βλέπουν την ψήφο πλέον σαν αυτοσκοπό. Στόχος να είναι το σωστό. Και όχι υποχρεωτικά η νίκη στις επόμενες εκλογές. Που με τέτοιες τακτικές αρχίζουν βαθμιαία να χάνουν την σημασία τους.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

                      ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Η Δημοκρατία στηρίζεται στην αρχή της πλειοψηφίας. Η οποία θεωρητικά κυβερνά. Και η μειοψηφία ελέγχει. Αρχές όμως που σταδιακά έχουν πάψει να εφαρμόζονται. Οι μειοψηφίες επιμένουν να επιβάλουν τις επιλογές τους. Σε βάρος των εκάστοτε πλειοψηφιών Που υποχρεώνονται να συμβιβασθούν η ακόμη και να υποχωρήσουν. Παρατάξεις, που κοινοβουλευτικά σπάνια κατορθώνουν να εξασφαλίσουν περισσότερο από το 6-7% της λαικής προτίμησης, ασκούν υπερβολικά μεγάλο επιρροή στην κοινωνία μέσω προσβάσεων στα ΜΜΕ και συνακόλουθης κυριαρχίας τους στον χώρο των ιδεών. Πίσω τους, δίχως πολλές φορές να το συνειδητοποιούν οι ίδιες, συχνά κρύβονται αδίστακτα οικονομικά συμφέροντα που με άλλοθι την δήθεν στήριξη φιλολαικών θέσεων εκβιάζουν πολιτικές αποφάσεις που βολεύουν τις επιδιώξεις τους.

Η πλειοψηφία λοιπόν ουσιαστικά δεν κυβερνά. Διότι αδυνατεί σχεδόν πάντοτε στην πράξη να εφαρμόσει τις αρχές και το πρόγραμμά της. Κοντά σ΄αυτό έρχονται και τα δυσεπίλυτα προβλήματα της σύνθετης εποχής μας και καταντούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία περίπου κακόγουστη φάρσα. Ανυποψίαστοι βουλευτές καλούνται να εγκρίνουν η να απορρίψουν σε ασφυκτικά συνήθως χρονικά περιθώρια νομοθετήματα που χρειάσθηκαν να δουλέψουν ειδικοί επί μήνες για να τα προετοιμάσουν. Από τα πράγματα οι αντιπρόσωποι του λαού βρίσκονται στο σκοτάδι. Αντιμέτωποι μόνο με το ενδεχόμενο στο μέλλον να κληθούν να απολογηθούν για κάτι που ψήφισαν δίχως να το καταλάβουν.

Οι κοινωνικές εξελίξεις επίσης οδηγούν σε αδιέξοδα που η παραδοσιακή δημοκρατική διαδικασία δεν είναι σε θέση να λύσει. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και το ασφαλιστικό. Σήμερα το δημόσιο ξοδεύει τεράστια ποσά για τις μεγαλύτερες ηλικίες. Οι μεγάλης διάρκειας, λόγω φυσιολογικής μακροζωίας, συντάξεις, οι δαπάνες μιάς περισσότερο πολύπλοκης, ακριβότερης και για μεγαλύτερο διάστημα – σε σχέση με το παρελθόν – υγειονομικής περίθαλψης, οι καταβολές λ.χ. του λεγόμενου κοινωνικού τουρισμού και οι λογής άλλες παροχές προς του ηλικιωμένους πολίτες συμποσούνται σε επίπεδα δραματικά υψηλότερα από κάθε άλλη προηγούμενη περίοδο.

Ασφαλιστικές εισφορές και φορολογικές επιβαρύνσεις για τέτοιου επιπέδου παροχές δεν έχουν αναλογικά ποτέ καταβληθεί κατά το παρελθόν. Και σήμερα η σύνθεση του πληθυσμού είναι τέτοια που οι νεώτεροι αναγκαστικά επιβαρύνονται δραματικά για τις απολαβές των ηλικιωμένων. Και είναι πολύ αμφίβολο να θα μπορέσουν ποτέ οι ίδιοι μεγαλώνοντας να απολαύσουν τις παροχές για τις οποίες σήμερα επιβαρύνονται. Και είναι πολύ λιγότεροι. Δηλαδή, η αναλογία ενεργών πολιτών με τους συνταξιούχους γέρνει πλέον επικίνδυνα σε βάρος των νέων. Για τους οποίους το δημόσιο, με την εξαίρεση της παιδείας – που δεν τους αφορά βέβαια όλους και της οποίας οι δαπάνες δεν είναι εξατομικευμένες – ξοδεύει ελάχιστα. Και επιβαρύνονται – έμμεσα οικονομικά – και με την στρατιωτική τους θητεία.

Εχουμε λοιπόν το φαινόμενο μια κατηγορία πολιτών – οι νεώτεροι – να επιβαρύνονται υπέρμετρα σε όφελος άλλων. Δίχως βέβαια να τους ρωτάει κανείς αν συμφωνούν. Αλλά και αν ακόμη ξαφνικά συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του προβλήματος δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να κάνουν. Διότι είναι λιγότεροι. Και με την ψήφο τους είναι αδύνατον να επιδιώξουν και να επιβάλουν κάποια μεταρρύθμιση του συστήματος σε όφελός τους. Είναι αιχμάλωτοι δηλ. ενός ιδιόρρυθμου δημοκρατικού αδιεξόδου. Το σύστημα λειτουργεί σε βάρος των συμφερόντων τους. Αλλά οι αριθμοί τους - σε σχέση με τους ηλικιωμένους που έχουν τις αντίθετες επιδιώξεις – τους καθιστούν αδύναμους να αλλάξουν τα πράγματα και να αισθανθούν ικανοποιημένοι.

Οσο θα περνάει ο καιρός και το ασφαλιστικό πρόβλημα θα γίνεται οξύτερο τόσο πιο επικίνδυνο θα γίνεται και το δημοκρατικό αδιέξοδο για την κοινωνική συνοχή και ειρήνη. Το συνδικαλιστικό κίνημα, ουσιαστικός και αυτός πυλώνας της δημοκρατίας, γίνεται όλο και περισσότερο αδύναμο και ανυπόληπτο. Και δεν είναιι κατά συνέπεια σε θέση να παρέμβει και να δώσει κάποια λύση στο πρόβλημα αυτό. Είτε και σε άλλα ζητήματα που συνεχώς αναφύονται στην πολύπλοκη καινούργια πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Στο σκάνδαλο των ομολόγων λ.χ. – και παρά τις αμήχανες δικαιολογίες των συνδικάτων – είναι ολοφάνερο πως είχαν ανάμιξη και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων. Είτε παθητικά (σαν άσχετοι παρατηρητές) είτε ενεργητικά (ενθαρρύνοντας τις άθλιες επιλογές). Σε κάθε περίπτωση επιβαρύνοντας ακόμα παραπάνω την «κλονισμένη υγεία» του συνδικαλιστικού κινήματος.

Το άγχος της επανεκλογής τέλος κάθε κυβέρνησης, με την καταστρεπτική παρέμβαση των λογής «επικοινωνιολόγων» - βάζει την τελική ταφόπετρα στις προοπτικές επιβίωσης του δημοκρατικού συστήματος. Η διακυβέρνηση με κριτήριο τα ευρήματα των ερευνών της κοινής γνώμης εξοντώνει την πολιτική ευθυκρισία και την εμπιστοσύνη του κόσμου στις πολιτικές αρχές. Οδηγεί σε κόμματα και ηγέτες δίχως σαφείς τοποθετήσεις, οράματα και δεσμεύσεις. Σπάνια έτσι ο πολίτης εισπράττει σαν πολιτική διακυβέρνησης αυτό που νομίζει πως ψήφισε. Η απογοήτευση και η ανασφάλεια κορυφώνονται. Ενώ τα προβλήματα γίνεται σχεδόν αδύνατο να λυθούν. Η λαική οργή που σχηματίζεται στρέφεται τελικά κατά του συστήματος. Κλονίζοντας τα θεμέλια της δημοκρατίας.

Η Δημοκρατία τελειώνει. Δυστυχώς…

Πλήρες Άρθρο »

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΠΑΓΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

                           ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΠΑΓΗ
                             ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ


Ο γνωστός οικονομολόγος και νομικός, καθηγητής του πανεπιστημίου του Σικάγο, Ρίσαρντ Επσταιν έχει ανοιχτά διακηρύξει πως το δημοκρατικό, υποτίθεται, κράτος αφαιρεί ιδιωτικό πλούτο από τους πολίτες του με κυνισμό και απόλυτη αδιαφορία (Takings: Private Property and the Power of Eminent Domain, 2005). Ενώ το Σύνταγμα με σαφήνεια καθορίζει πως όποια αφαίμαξη ατομικής περιουσίας για δημόσια ωφέλεια αποζημιώνεται στο ακέραιο, το δημοκρατικό κράτος έχει υιοθετήσει διάφορους τρόπους «αρπαγής» (Takings) ιδιωτικού πλούτου με ατιμωρησία και σιγουριά.

Τα παραδείγματα είναι ένα πλήθος από την καθημερινή μας ζωή (βλ. και Steven Greenhut, Abuse Of Power: How The Government Misuses Eminent Domain, 2004). Οταν η κυβέρνηση αποφασίζει την απαλλοτρίωση συγκεριμένων περιοχών με στόχο την παραπέρα αξιοποίησή τους είναι πιθναότατο το κόστος αγοράς της γής από τους ιιδώτες να είναι πολύ φθηνότερο από την αξία που τελικά θα διαμορφωθεί με την ολοκλήρωση των σχετικών σχεδίων. Λ.χ. η αξία της αγοράς των κτημάτων για την διαμόρφωση της Αττικής Οδού η για το χτίσιμο τοπυ αεροδρομίου στα Σπάτα δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή αξία των γύρω περιοχών. Οσων η γή δεν απαλλοτριώθηκε κερδίζουν σήμερα τεράστια ποσά. Οι άλλοι αποζημιώθηκαν με ένα κομμάτι χωμί για μεγάλες σημερινές αξίες.

Συμβαίνει όμως και το ανάποδο. Αποφασίζει το κράτος να χτίσει κάποιους αποθηκευτικούς χώρους, χωματερές η κέντρα για πρόσφυγες και μετανάστες. Είτε εκδίδει άδειες για νυχτερινά κέντρα, οικοδομεί τεχνικά ισντιτούτα κι επιτρέπει να γίνουν ποδοσφαιρικά γήπεδα και κέντρα συναυλιών. Αυτόματα οι περιοχές εκείνες υποβαθμίζονται και η οικονομική τους αξία καταρρέει. Οσοι επένδυσαν με μακροχρόνια προοπτική στα μέρη αυτά σαν ησηχαστήρια και θέρετρα ουσιαστικά καταστρέφονται δίχως το δημόσιο να αισθάνεται την υποχρέσωη να καταβάλει τις όποιες αποζημιώσεις.

Η αρπαγή είναι έτσι πλήρης. Και μέσα μάλιστα στα όρια κάποιου κεντρικού δημόσιου σχεδιασμού. Τέτοιου είδους αρπαγή, σε ένα ευρύτερο βέβαια πλαίσιο, σημειώνεται και με πτυχές της κρατικής οικονομικής πολιτικής. Στα πλαίσια πάντα μιάς δημοκρατικής λεγόμενης πολιτείας. Η εκάστοτε κυβέρνηση αποφασίζει να μοιράσει χρήματα είτε ουσιαστικά για να εξαγοράσει ψήφους είτε για να προχωρήσει σε ανακατανομή εισοδήμάτων. Και να εμπεδώσει, σύμφωνα πάντα με τις αντιλήψεις της, κάποιο είδος κοινωνικής δικαιοσύνης.

Στις περιπτώσειες όμως αυτές δεν μοιράζει χρήματα από προιόντα που πούλησε η από υπηρεσίες που προσφέρει. Γιατί συνήθως οι σχετικοί λογαριασμοί είναι πάντα ελλειμματικοί. Τα ποσά που διακινεί προς τους χαμηλόμισθους και τους κοινωνικά ασθενείς τα εξασφαλίζει με φορολογικές επιδρομές επί του εισοδήματος η του πλούτου κάποιων άλλων. Αφαιρείται λοιπόν εισόδημα, κερδισμένο προφανώς με σκληρή δουλειά και ήδη φορολογημένο, δίχως λογική συνάφεια. Και προφανώς δίχως αποζημίωση. Η αρπαγή ιδιωτικού πλούτου είναι απόλυτη. Δίχως συγκρατημό η δεύτερες σκέψεις...

Κάποιοι ομιλούν για απάμβλυνση ανισοτήτων. Οταν όμως οι ανισότητες αυτές αποτελούν αποτέλεσμα όχι κληρονομικής απολαβής αλλά σκληρής και αμοιβόμενης δουλειάς δεν υπάρχει ουσιαστικά τίποτα το κατακριτέο. Τέτοιες ανισότητες θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενες. Διότι αυτές κινούν ουσαιστικά την οικονομία και εκτινάσσουν την παραγωγικότητα στα ύψη (βλ. και Ed. Lazear,”Performance Pay and Productivity,” The American Economic Review, Τ. 90, Νο 5, 2000). .

Οι αρπακτικές διαθέσεις του κράτους είναι αστείρευτες. Από τους πολίτες εξαρτάται η επιτυχής αντίσταση στην επιδρομή.

Πλήρες Άρθρο »

ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

                    ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΓΩΝΙΑ



Κλεισμένοι στον ασφυκτικό μας μικρόκοσμο χάνουμε την μεγάλη εικόνα των γενικότερων εξελίξεων. Ακόμη κι αυτών που μας αφορούν. Και που ενδέχεται να προδιαγράψουν τον μέλλον μας. Αυτό αφορά κυρίως την ενέργεια. Που επικεντρώνεται στις σχέσεις μας με την Ρωσία και τον ευρύτερο γεωγραφικό της περίγυρο. Μιά περιοχή δηλ. όπου τα πράγματα ακόμη εμφανίζονται ρευστά. Και ευκαιρίες υπάρχουν. Φτάνει να μην χαθούν από την αδράνεια και την αβελτηρία μας.

Το μέτωπο της ενέργειας είναι το χρησιμότερο για την χώρα. Γιατί μοναχά από εκεί μπορούμε να εμφανισθούμε στον χάρτη της παγκόσμιας πολιτικής αρχιτεκτονικής. Που είναι πλέον γεωοικονομικός. Και όχι γεωστρατηγικός. Μετράει η δύναμη της οικονομίας. Και όχι η όποια ευρωστία των ενόπλων δυνάμεων.

Οι συμφωνίες που έχουμε κάνει με την Ρωσία στον τομέα της ενέργειας σε πρώτη ανάγνωση είναι χρήσιμες για την χώρα. Σε δεύτερη όμως δείχνουν ανωριμότητα κι έλειψη ευθυκρισίας και μακροχρόνιας στρατηγικής ενόρασης. Στον τομέα του αερίου εμφανιζόμαστε έτοιμοι να δεχθούμε, σχεδόν ευγνώμονες μάλιστα, τις προτάσεις της Γκάζπρομ για συμφωνία βάθους σαράντα περίπου χρόνων. Δίχως να ζητάμε τίποτα σαν αντάλλαγμα. Ενώ η κίνηση ευνοεί βασικά την Ρωσία. Διότι στο αέριο δεν έχουν γίνει επενδύσεις για πάρα πολλά χρόνια. Και η Γκάζπρομ επιδιώκει να εξαγοράσει – και δια της βίας ακόμη – ιδιωτικές εταιρίες που παράγουν κάποιες προσότητες αλλά δεν έχουν μέσα (ουσιαστικά εμποδίζονται) να τις μεταφέρουν (λ.χ. η Ιτέρα, η ΤΝΚ – ΒΡ στην Κοβούκτα και η ExxonMobil στην Σαχαλίνη-1). Οι μακροχρόνιες συμβάσεις λοιπόν αποτελούν ανάσα ζωής για τον Ρωσικό γίγαντα αερίου που θέλει να ξέρει τις μελλοντικές δουλειές πριν αποφασίσει να επενδύσει.

Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη βάζει την χώρα μας στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. Παράλληλα όμως δίνει στην Ρωσία τεράστια διπλωματικά όπλα. Να πιέζει τις Βαλτικές και τις χώρες της Ανατ. Ευρώπης να ακολουθούν «φρόνιμες» πολιτικές απέναντί της (λ.χ. διακοπή παροχής πετρελαίου στην Λευκορωσία, άρνηση επισκευής του αγωγού Ντρουσμπά προς την Λιθουανία, κατασκευή αγωγού μέσω Βαλτικής και ανακοίνωση αγοράς από Γκάζπρομ της Πορτενέγκρο – για υγροποιημένο πετρέλαιο/αέριο – έξω από την Αγ. Πετρούπολη). Και την ίδια ώρα να επιδιώκει να επιβάλει στην Τουρκία πολιτικές στην ενέργεια που περιθωριοποιούν πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και διευρύνουν τα δικά της συμφέροντα (όπως μάλλον θα διεκδικήσει ο Πρόεδρος Πούτιν στην Κων/πολη).

Κι εμείς δεν ζητήσαμε ουσιαστικά τίποτε σε σχέση με τον αγωγό. Παραδώσαμε αδιαμαρτύρητα το 51% ενώ το πετρέλαιο που αυτός θα μεταφέρει θα είναι ουσιαστικά από το Καζακστάν. Που κανένας δεν το έχει δεσμεύσει να διαθέσει τις σχετικές ποσότητες. Μόλις στις 19 Ιουνίου δηλώθηκε στην εφημερίδα Ust-Kamenogorsk πως η κρατική εταιρία KazMunaiGaz του Καζακστάν σχεδιάζεται να συνεργασθεί σε ένα έργο καινούργιου αγωγού που θα συνδέει την Σαμψούντα της Τουρκίας στη Βόρειο Θάλασσα με το λιμάνι του Τσευχάν στη Μεσόγειο. Ποιό πετρέλαιο τελικά θα γεμίσει τον ελληνικού ενδιαφέροντος αγωγό; Kαι πως μπορούμε να διαπραγματευθούμε το ο,τιδήποτε, με το Καζακστάν λ.χ., όταν το 51% το έχουν δεσμεύσει ήδη οι Ρώσοι;

Από την άλλη μεριά και στο ζήτημα του αερίου από Αζερμπαιτζάν και Τουρκμενιστάν δεν κινούμεθα καθόλου. Ανακοινώθηκε προ μηνός περίπου πως οι χώρες αυτές δεσμεύθηκαν με την Γκάζπρομ να διοχετεύουν μέσω αυτής το αέριό τους για τα επόμενα 15- 20 χρόνια. Αλλά υπογραφές δεν έχουν ακόμη βάλει. Μόλις την εβδομάδα αυτή μάλιστα το Τουρκμενιστάν ματαίωσε συνάντηση για τέτοια θέματα με τους Ρώσους. Ποιός κινείται από ελληνικής πλευράς για να ζωντανέψει το πλάνο και να μεταφερθεί αέριο από την Κασπία μέσω Τουρκίας και Ελλάδας προς Ιταλία;

Μένοντας σαν χώρα αδρανής, και περιμένοντας τα πάντα από τους ιδιώτες που μετέχουν στα διάφορα σχέδια, κινδυνεύουμε να γίνουμε απλά πιόνι των επιδώξεων των άλλων που θα μας χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους στόχους. Δίχως τελικά να πραγματοποιηθούν τα έργα που μας συμφέρουν...

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ

                             ΤΟ  ΚΥΚΛΩΜΑ  ΤΩΝ  ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ


Μέσα στον κυκεώνα της σκανδαλολογίας και της αναζήτησης ενόχων για υπαρκτές και ανύπαρκτες οικονομικές λαθροχειρίες διαφεύγει από τα μάτια της κοινής γνώμης η σωρεία των αντιφάσεων στις οποίες πέφτουν πολιτικές παρατάξεις και έγκυροι σχολιαστές. Κατηγορήθηκα έμμεσα λ.χ. διότι ζήτησα προ καιρού δημόσια από την Υπουργό των Εξωτερικών να μου εξηγήσει αν οι θέσεις που διατύπωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε συνέντευξή του εκφράζουν την πολιτική της κυβέρνησης. Λες και είναι δικό μου το πρόβλημα πως το Σύνταγμα ορίζει πως ο Πρόεδρος είναι ανεύθυνος και κατ’ ακολουθία οι θέσεις του οφείλουν να είναι και θέσεις της κυβέρνησης. Αν σε κάποιους δεν αρέσει αυτή η πραγματικότητα τότε οφείλουν να αλλάξουν το Σύνταγμα. Η έστω να εκλέγουν Πρόεδρο που να συμφωνεί με τις δικές τους πολιτικές θέσεις. Αλλά και τον σκύλο χορτάτο και την γαβάθα γεμάτη δεν γίνεται μιά κυβέρνηση να την έχει...

Υπάρχει όμως και κάποια ουσία του ζητήματος. Που σχετίζεται με πολιτικές θέσεις που εξέφρασε ο Πρόεδρος αναφορικά με το κοινωνικό μοντέλο που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα. Μέσα στο πνεύμα του κυρίαρχου κλίματος ιδεών που ηγεμονεύει στον τόπο ο Πρόεδρος δεν δίστασε να υπεραμυνθεί του ευρωπαικού κοινωνικού μοντέλου. Και το ερώτημα είναι αν η στόχευση αυτή εκφράζει και την κυβέρνηση. Διότι το μοντέλο που υπερασπίζεται ο κος Παπούλιας κλυδωνίζεται, παρουσιάζει σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης και πολλές ευρωπαικές χώρες (λ.χ. η Γαλλία με τον Σαρκοζί) το εγκαταλείπουν η το αναμορφώνουν.

Οσοι λαοί εξακολουθούν να ζούν κάτω από το μοντέλο αυτό περνούν χειρότερα από τους υπόλοιπους έχοντας χαμηλότερες συντάξεις, μεγάλα ποσοστά ανεργίας, αδιέξοδα κοινωνικοασφαλιστικά συστήματα και μεγάλε κοινωνικές εντάσεις που οδηγούν σε βιαιότητες (λ.χ. Γαλλία) η σε άνοδο των πολιτικών άκρων (λ.χ Γερμανία). Ο Πρόεδρος λοιπόν προπαγανδίζει ένα σύστημα που δεν θα βελτιώσει την ζωή των Ελλήνων και η κυβέρνηση οφείλει να αποσαφηνίσει αν συμπορεύεται σε τέτοιες επιλογές και προσανατολισμούς.

Οι αντιφάσεις όμως δεν τελειώνουν εκεί. Μάχονται όλοι την διαφθορά αλλά κανένας δεν τολμάει να καταλήξει στο αυτονόητο. Πως την διαφθορά την καλλιεργεί ο μεγάλος δημόσιος τομέας. Πως; Με την παρουσία του μεγάλου κράτους είναι αδύνατον να απαλλαγεί η κοινωνία από τα φακελάκια, τα γρηγορόσημα, τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι και τις μίζες. Μάλιστα κάποιοι άρχισαν να καταφέρονται και κατά των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Που διαβρώνουν δήθεν τους «άγιους» δημόσιους λειτουργούς. Αλλά οι επιχειρηματίες δεν έχουν ορκισθεί να προστατεύουν το δημόσιο χρήμα και συμφέρον. Αντίθετα, οι δημόσιοι λειτουργοί με τον σκοπό ακριβώς αυτόν αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους. Επίορκο είναι λοιπόν το κράτος και οι λειτουργοί του όταν απλώνουν το χέρι για συναλλαγές που διασπαθίζουν το χρήμα των φορολογουμένων. Κι επ’ αυτού οι περισσότεροι σχολιαστές και εκπρόσωποι κομμάτων και παρατάξεων μάλλον τηρούν σιγή ιχθύος.

Πολύ ήσυχοι είναι επίσης τον τελευταίο καιρό και οι εκπρόσωποι ειρηνιστικών κινημάτων και οι ακτιβιστές για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος. Οταν τεράστια θέματα κινούνται στην διεθνή επικαιρότητα και που θα έπρεπε να έχουν ελκύσει το ενδιαφέρον τους. Πριν από τρεις περίπου ημέρες στις περισσότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης ξεχύθηκαν άνθρωποι στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τις αδικαιολόγητες σφαγές αμάχων από Αραβες παραστρατιωτικούς στο Νταρφούρ του Δυτικού Σουδάν. Στη χώρα μας οι ειρηνιστές προφανέστατα κωφεύουν. Γιατί στην περίπτωση αυτή υπεύθυνοι των σφαγών και των διώξεων εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων δεν είναι οι αμερικανοί. Αλλά Αραβες μουσουλμάνοι που σαν θύτες πλέον εκτελούν εν ψυχρώ γηγενείς αθώους αφρικανούς. Με τι μούτρα θα βγούν και πάλι στους δρόμους αύριο οι αντι-αμερικανοί συνθηματολόγοι;

Αλλά και στον τομέα του περιβάλλοντος πολλά συμβαίνουν τις ημέρες μας. Διεθνείς οργανισμοί αποφάσισαν να παρέμβουν για να προλάβουν την ολική καταστροφή στη Θάλασσα της Αράλης. Η λίμνη αυτή της Κεντρικής Ασίας ήταν πριν λίγες δεκαετίες η τέταρτη στον κόσμο λεκάνη φρέσκου νερού. Μέχρι που παρενέβη ο σοβιετικός σοσιαλιστικός προγραμματισμός. Και τα νερά μολύνθηκαν με χημικά η μεταφέρθηκαν για να ποτισθούν πεδιάδες από μπαμπάκι. Κι έχει παραμείνει εκεί το ένα τέταρτο του νερού που υπήρχε. Η «καταραμένη» καπιταλιστική Δύση κάνει τώρα μιά προσπάθεια να σωθεί η λίμνη. Που είναι όμως οι ντόπιοι οικολόγοι; Να καταδικάσουν το ότι έγινε; Και να συμπράξουν στη νέα προσπάθεια; Ακρα του τάφου σιωπή... Μέχρι να βρούν και να καταδικάσουν και πάλι κάποιες παρατυπίες του «τρισκατάρατου» καπιταλισμού...


Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ

                        ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ

Μεγάλο μέρος των ευθυνών για α προβλήματα και τις δυσλειτουργίες του πολιτικού μας συστήματος πέφτουν στους ώμους των ελλήνων επιχειρηματιών. Σήμερα η χώρα κατακλύζεται από ένα δυσβάστακτο κλίμα καχυποψίας κατά της επιχειρηματικότητας. Το κέρδος καθυβρίζεται. Ο επιχειρηματίας εμφανίζεται σαν περίπου λήσταρχος έτοιμος να κάνει τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίζει τους οικονομικούς του στόχους. Η επιχείρηση χρωματίζεται σαν πολιορκητικός κριός περίπου, που στοχεύει στην υπονόμευση της καλοπέρασης των «αγνών» εργαζομένων και στην καταβύθιση των οικογενειών τους στη δυστυχία.

Σε πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές ο ακραίος λαικισμός κατακλύζει τα σπίτια των τηλεθεατών με κραυγές απόγνωσης για τους ταλαίπωρους συνταξιούχους των 200 η 300 ευρώ, για τις άνεργες μητέρες, για τους δίχως απασχόληση νέους που περνούν τον χρόνο τους στις καφετέριες και για την φονική ακρίβεια που τινάζει στον αέρα κάθε ιδέα οικογενειακού προυπολογισμού. Οι υψηλο-αμοιβόμενοι τηλεοπτικοί αστέρες χύνουν μαύρο δάκρυ για τους αδικοπάσχοντες συνανθρώπους τους. Δίχως σκέψη βέβαια εξήγησης των αιτίων για κάποια από τα παραπάνω φαινόμενα. Παρά με την αφελή συνήθως εξήγηση πως για τα πάντα σχεδόν υπεύθυνος είναι ο επιχειρηματικός οίστρος της κερδοσκοπίας και το ...κράτος!! Ετσι, σκέτα και απρόσωπα.

Δίχως βέβαια την παραμικρή ανάλυση για το τεράστιο ρίσκο που έχει κάθε επιχειρηματική πρωτοβουλία, για τα κεφάλαια που ξοδεύονται δίχως απόδοση για μεγάλα χρονικά διαστήματα (πληρώνοντας μισθούς, εξοπλισμούς και έξοδα λειτουργίας) πριν η όποια επιχείρηση κάν ξεκινήσει. Για το γεγονός πως οι συντάξεις είναι συνάρτηση των εισοδημάτων που έχουν ασφαλισθεί. Και των εισφορών που έχουν πληρωθεί. Συνήθως όλες από τους εργοδότες. Χαμηλές εισφορές, χαμηλές συντάξεις. Το ανάποδο δεν είναι δυνατόν. Αν και στην Ελλάδα και αυτό έχει γίνει. Με την ένταξη κατά το παρελθόν στο ΙΚΑ ασθενών η χρεοκοπημένων ταμείων. Και πως η ακρίβεια είναι κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα των κρυφών η μαύρων εισοδημάτων. Οι τιμές είναι και παραμένουν υψηλές διότι υπάρχουν χρήματα (αδήλωτα συνήθως) που προσέρχονται και τις συναντούν. Αν πράγματι δεν υπήρχαν χρήματα δεν θα μπορούσαν και οι τιμές να παραμένουν υψηλές. Εφ’ όσον κανένας δεν θα αγόραζε τα διατιθέμενα προιόντα.

Αλλά τις τηλεοράσεις αυτές τις συντηρούν ιδιωτικά κεφάλαια. Που προφανώς σαν στόχο έχουν το κέρδος. Είτε από την τηλεόραση είτε από άλλες παράπλευρες δραστηριότητες. Και που εντούτοις ενθαρρύνουν τα «αστέρια» τους να κατακεραυνώνουν την βασική αιτία ύπαρξής τους. Μα αν δεν υπήρχε το κέρδος δεν θα υπήρχαν κεφάλαια διαθέσιμα για την ίδρυση και λειτουργία τηλεοπτικών σταθμών (συνήθως ελλειμματικών). Και βέβαια δεν θα υπήρχαν οι φωνές του ακραίου λαικισμού που υποστηρίζουν ακατέργαστα συνθήματα και φτηνές εντυπώσεις. Που όμως υπονομεύουν τις προοπτικές του τόπου να κάνει βήματα σοβαρά προς το μέλλον.

Με ποιά λογική λοιπόν επιχειρηματικά κεφάλαια χρηματοδοτούν μέσα μετάδοσης μηνυμάτων (τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και έντυπα) που καθυβρίζουν την λογική του κέρδους, αμαυρώνουν την έννοια της επιχειρηματικής δράσης και γενικά υπονομεύουν τις αρχές της οικονομίας της αγοράς; Ακούω συχνά επιχειρηματίες να διαμαρτύρονται για τον άκρατο παρεμβατισμό, για την ασύδοτη γραφειοκρατία, για την αυθαίρετη φορολογική στόχευση του κράτους. Κι’ αναρωτιέμαι αν σοβαρολογούν. Μου θυμίζουν αυτόν που αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι και στη συνέχεια αναρωτιόταν γιατί δυσκολεύεται να περπατήσει!!

Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα της Δύσης – και όχι μόνο - που δεν διαθέτει ούτε ένα κέντρο, ίδρυμα η ινστιτούτο που να ασχολείται με την μελέτη της ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης και να προωθεί τις αρχές της οικονομίας της αγοράς. Ο ΣΕΒ, που συχνά διαμαρτύρεται για την κυβερνητική ατολμία και ζητά δραστικές μεταρρυθμίσεις, διαθέτει ένα κέντρο μελετών, τον ΙΟΒΕ, του οποίου τα έγκυρα, αλλά αυστηρά ακαδημαικά, πονήματα αμφιβάλλω αν τα διαβάζει κανείς πέραν του κύκλου των δημιουργών τους.

Αλλά και κοντά στον χρόνο των εκλογών η επιχειρηματική τάξη σπάνια λειτουργεί σαν συμπαγής ομάδα με στόχους και επιδιώξεις. Ποτέ δεν αποτύπωσαν οι επιχειρηματίες κάποιο κώδικα συγκεκριμένων ρυθμίσεων (δραστική μείωση της γραφειοκρατίας για την ίδρυση επιχειρήσεων, ουσιαστική περικοπή των φόρων, σύνδεση δημοσίων δαπανών με αύξηση παραγωγικότητας κλπ) που να οδηγούν σε ευρύτερης σημασίας κοινωνικά αποτελέσματα (καταπολέμηση της ανεργίας, διεύρυνση της οικονομικής δραστηριότητας, μεγάλωμα του πλούτου). Με δημόσια όμως καταδίκη των κομμάτων που δεν δέχονται εγγράφως να δεσμευθούν. Αντίθετα, οι περισσότεροι επιχειρηματίες προτιμούν τις προσωπικές σχέσεις με πολιτικούς για την ενδεχόμενη διεκπεραίωση συγκεκριμένων ατομικών κυρίως διευκολύνσεων.

Γι αυτό τίποτα δεν πάει μπροστά. Και θα είμαστε σχεδόν για πάντα υπανάπτυκτοι. Δέσμιοι ενός συστήματος κρατικού συγκεντρωτισμού, αχαλίνωτης κλεπτοκρατίας και μιάς ατμόσφαιρας καταξίωσης των ιδεών της Αριστεράς. Ακόμη κι όταν παντού αλλού αποτελεί αντικείμενο κοινωνικής χλεύης και ολοκληρωτικής σχεδόν πολιτικής απόρριψης.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ;

                                ΤΙ  ΓΙΝΕΤΑΙ  ΜΕ  ΤΑ  ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ;


Με αφορμή την δίκη (και ευτυχώς την αθώωση) στο Εφετείο του γιατρού Οικονομόπουλου, που εφοδιάζει με φάρμακα αντιμετώπισης στερητικών συνδρόμων άτομα που βρίσκονται - εκτός κρατικών φορέων - στην διαδικασία της απεξάρτησης, συνειδητοποίησα πως η συζήτηση για τα ναρκωτικά έχει εντελώς εγκαταλειφθεί. Εφ΄όσον δεν σημειώνονται θάνατοι νέων παιδιών, που κερδίζουν συνήθως μεγάλες ακροαματικότητες, το πρόβλημα είναι σαν να μην υπάρχει. Νέα παιδιά όμως δυστυχώς συνεχίζουν να εθίζονται Και κάποιοι παράνομα θησαυρίζουν και φροντίζουν να ξεπλένουν χρήματα με σύνθετους τρόπους.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι εδώ. Και οι εκρήξεις των θανάτων και της δυστυχίας βρίσκονται σε άμεση εξάρτηση με την ποιότητα των ναρκωτικών ουσιών που κυκλοφορούν και με τις ποσότητες που πλασάρονται. Η απαγορευτική πολιτική στ ναρκωτικά έχει ήδη χρεοκοπήσει. Είναι ανάγκη να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με φρέσκιες ματιές. Για να πάψουμε να θρηνούμε θύματα. Και για να δοθεί επιτέλους κάποια λύση.

Το πρόβλημα συνοψίζεται ως εξής:

Α. Δεν σκοτώνουν τα ναρκωτικά αυτά καθ’ εαυτά. Σκοτώνουν οι νοθευμένες η υπερβολικές δόσεις. Που αποτελούν αποτέλεσμα του σημερινού καθεστώτος της παρανομίας. Αν οι ναρκομανείς εφοδιάζονταν την δόση τους νόμιμα από κλινικές, νοσοκομεία και πιθανώς ιατρεία, ένα μέρος του προβλήματος – οι άδικοι και πολλοί θάνατοι - θα είχε αντιμετωπισθεί.

Β. Η ναρκομανία είναι εθισμός και για κάποιους ασθένεια. Που θεραπεύεται και με ήπια ακόμη μέσα. Δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες στο Βιετνάμ, καλλιτέχνες και αθλητές διαπιστωμένα έκαναν χρήση ναρκωτικών ουσιών. Τις οποίες εύκολα εγκατέλειψαν, όταν εξέλιπαν οι συνθήκες του στρές και της υπερβολικής επαγγελματικής πίεσης που προκαλούσαν την αρχική τους χρήση. Δεν μπορεί να είναι έγκλημα κάτι που γίνεται με την ελεύθερη βούληση του καθενός.

Γ. Ο ασθενής λοιπόν που ψυχολογικά έχει ανάγκη να ξεφύγει από την πραγματικότητα θα βρεί οπωσδήποτε τα ναρκωτικά που χρειάζεται. Τα βρίσκει και στις φυλακές!! Το ζήτημα είναι να προστατευθεί εκείνος που δεν τα έχει ανάγκη. Ο νέος κυρίως. Που τον εθίζουν, εν αγνοία του τις περισσότερες φορές, τα «βαποράκια» που λειτουργούν σαν εντολείς μεγαλεμπόρων. Η νομιμοποίηση λοιπόν θα εξαφανίσει τους μεσάζοντες. Αλλά θα στοιχίσει και πολλά δις., από διαφυγόντα κέρδη, στους μεγαλέμπορους. Γι αυτό και η εκστρατεία της αποποινικοποίησης θάβεται. Η σπιλώνεται.

Δ. Η νομιμοποίηση θα διευκολύνει τον έλεγχο της ποιότητας των ουσιών, τον καθορισμό των ακριβών δόσεων, θα εντοπίσει τις ακριβείς ποσότητες που διακινούνται και θα οδηγήσει σε δραστική μείωση της χρήσης στις νεώτερες ηλικίες, σε εξαφάνιση των θανάτων και στην ουσιαστική καταπολέμηση της εγκληματικότητας.

Ε. Η νομιμοποίηση θα ψαλιδίσει τα ποσά που τζιράρονται στο παρασκήνιο της διακίνησης σήμερα των ναρκωτικών, θα εξαφανίσει τα «βαποράκια», θα βάλει άγριο μαχαίρι στον παράνομο πλουτισμό και θα ελαχιστοποιήσει το προς ξέπλυμα χρήμα.

Είναι φανερό πως η απαγορευτική πολιτική, με διέξοδο τις κοινότητες απεξάρτησης, – που ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε κυψέλες δημόσιου επαγγελματισμού – έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική. Καιρό είναι να γίνει κάποιο ουσιαστικό βήμα και προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η  ΕΠΕΛΑΣΗ  ΤΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ


Εγώ πάντοτε επέμενα. Ενας συγκροτημένος πολιτικός λόγος με σαφές οραματικό πλαίσιο και καθαρούς στόχους για την πορεία της κοινωνίας αποτελεί την ουσία της πολιτικής. Εκλογές μπορεί, κατά περίπτωση, να κερδίζονται με τους άνευρους πολυσυλλεκτικούς τακτικισμούς κάποιων καθαρά επικοινωνιακών στρατηγικών. Αλλά έτσι χώρες δεν κυβερνιούνται. Τα αδιέξοδα συσσωρεύονται. Και ο λαός πικραίνεται και αγριεύει.

Η ελληνική ντροπή της ενδεχόμενης ανάδειξης της βλαχομπαρόκ ακροδεξιάς σε κοινοβουλευτική δύναμη δεν είναι παρά αποτέλεσμα της διστακτικής, επαμφοτερίζουσας και ιδεολογικο-πολιτικά άνευρης κυβερνητικής πλειοψηφίας. Με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις και τις όποιες ευαισθησίες ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος η κυβέρνηση είχε πιστέψει πως θα τους κρατούσε όλους ευχαριστημένους. Αποτέλεσμα υπήρξε η πολιτική αδράνεια, οι άτολμες δήθεν μεταρρυθμίσεις και η έλλειψη σαφούς πολιτικού στίγματος.

Αντί η κυβέρνηση να προετοιμάσει και να οπλίσει τον κόσμο με αποτελεσματικά εφόδια για την νέα δύσκολη εποχή που διανύουμε προτίμησε, κάτω από τις συμβουλές λογής «επικοινωνιολόγων», να διστάζει, να κρύβεται και να εκπέμπει μηνύματα ασάφειας και ενός, καταστρεπτικoύ για τις μελλοντικές της προοπτικές, ευκαιριακού πραγματισμού.

Η νίκη του Σαρκοζί και στη συνέχεια η κατάρρευση των σοσιαλιστών στην Γαλλία, νωρίτερα ο θρίαμβος των συντηρητικών στη Σουηδία και οι επιτυχίες τώρα των ομοιδεατών τους σε Βέλγιο και Αυστρία σηματοδοτεί την ολική επαναφορά της πολιτικής. Οπλισμένης με αρχές, οράματα και διεισδυτικά ανατρεπτικό πολιτικό λόγο. Ο ιδεολογικός χαρακτήρας της πολιτικής δεν πέθανε. Ξαναζεί. Και δίνει καινούργια έμφαση στις προοπτικές της. Αποτελεί την μοναδική ελπίδα για την διάσωση της δημοκρατίας. Και τον περιορισμό των απλοικών αλλά επικίνδυνων άκρων.

Εχει όμως σοβαρότατες ευθύνες και ο επιχειρηματικός κόσμος. Και για την δημόσια εικόνα της πολιτικής. Και για την επέλαση του επαρχιώτικου λαικισμού. Τα λογής ΜΜΕ που δαιμονοποιούν την επιχειρηματική δράση, λοιδωρούν την έννοια του κέρδους και κατακεραυνώνουν τις προοπτικές της οικονομίας τη αγοράς χρηματοδοτούνται από επιχειρηματικά κεφάλαια. Προσφέρονται πλουσιοπάροχα συμβόλαια σε «αστέρες» που προπαγανδίζουν μιά κατασκευασμένη κακομοιριά και φτηνιάρικα κλαίγονται για το απάνθρωπο «κέρδος» που προκαλεί δήθεν κάθε δυστυχία. Κι όλα αυτά εκπέμπονται από μετερίζια που στηρίζονται στο επιχειρηματικό κέρδος και που, αν είναι ελλειμματικά, προφανώς αποσκοπούν σε άλλες επιχειρηματικές απολαβές.

Οταν οι άνθρωποι της αγοράς διαμαρτύρονται για υπερβολικό κρατισμό. για ατέρμονες γραφειοκρατικές παρεμβάσεις και για εξοντωτικά φορολογικά καθεστώτα δεν έχουν λοιπόν παρά μοναχά τον εαυτό τους να μέμφονται. Αυτοί ενισχύουν η ανέχονται το κλίμα που πνίγει την ελληνική επιχειρηματικότητα. Με δικά τους κεφάλαια προπαγανδίζεται η απαξίωση της δραστηριότητάς τους. Πυροβολούν το πόδι τους κι αναρωτιούνται στη συνέχεια γιατί δεν μπορούν να περπατήσουν καλά!

Η επανεμφάνιση της πολιτικής θα κάνει και στην Ελλάδα αισθητή την παρουσία της. Το στοίχημα θα είναι να μην υπάρξει διαιώνιση του κώματος στο οποίο πολλοί βρίσκονται. Αγναντεύοντας στον μεγάλο παρεμβατισμό και στο κράτος – πατερούλη το μέλλον. Που βέβαια ποτέ δεν θα έλθει. Εκτιμώ πως η ώρα της ελευθερίας έρχεται.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ;

ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ;

«Ο Λαός ζητά το ΠΑΣΟΚ να πάει Αριστερά" δήλωσε ο λαλίστατος Ακης πριν από λίγα μόλις 24ωρα. Πότε ακριβώς του το ψιθύρισε αυτό ο λαός στο αυτί, δεν μας το αποκάλυψε. Διότι τα πράγματα δείχνουν μάλλον ακριβώς το αντίθετο. Η κοινωνία βαθμιαία συντηρητικοποιείται. Και το Πασόκ αν ξεν ξαναπάρει πίσω τους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους που είχαν επιλέξει παλαιότερα τον κ. Σημίτη και γύρισαν το 2004 στην ΝΔ, εξουσία δύσκολα ξαναβλέπει. Ούτε βέβαια το επικείμενο "σκληρό ρόκ" του κ. Λαλιώτη προμηνύει τίποτα σχετικά αισιόδοξο.Αρχικό

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

                     ΟΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ



Ο Ρώσος Υπουργός Ενέργειας πηγαινοέρχεται στην Αθήνα βλέποντας με περισσή ευκολία Πρωθυπουργό και Υπουργό Ανάπτυξης. Και τα περισσότερα ΜΜΕ μένουν εκστατικά για τις στενές σχέσεις της χώρας μας με την Ρωσία και για τα μελλοντικά ενεργειακά σχέδια συνεργασίας που σχηματοποιούνται. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Και σε μιά διαπραγμάτευση οφείλουν όλοι να πηγαίνουν πλήρως εξοπλισμένοι και να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Ο ρόλος του Ρώσου Υπουργού Ενέργειας στα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις τύχες των εταιριών της χώρας του – ιδιωτικών και κρατικών – σε θέματα αερίου και πετρελαίου δεν είναι και τόσο ζωτιικός. Κυρίως διότι αυτές έχουν τους δικούς τους αυτοτελείς προγραμματισμούς που δεν μπορούν πρακτικά να συντονισθούν κεντρικά. Κι αυτό επειδή ένας άτυπος σκληρός ανταγωνισμός έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό ενεργειακό μέτωπο της χώρας με ενδεχόμενες, μεσο-μακροπρόθεσμα, και πολιτικές προεκτάσεις*.

Στον τομέα της ενέργειας σχηματίζονται στην Ρωσία σήμερα δύο αυτόνομοι επιχειρηματικοί κολοσσοί. Ο ένας βέβαια είναι η γνωστή Γκάζπρομ. Που στον αγώνα της διαδοχής του Προέδρου Πούτιν βρίσκεται πίσω από τον αντιπρόεδρο της Ρωσίας σήμερα και Πρόεδρο του δικού της ΔΣ, Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Και συμμαχεί μαζί του ο ένας υποδιευθυντής του Προεδρικού Γραφείου, ο Βλάντισλαβ Σούρκωφ. Η Γκάζπρομ διαφεντεύει απόλυτα τον χώρο του αερίου και ενσωματώνει κάθε μικρότερη εταιρία, με μάλλον σκληρό τρόπο, στο δικό της εταιρικό σχήμα. Μονοπωλώντας, και με την βούλα της Ρωσικής Βουλής (Δούμας) μάλιστα, τους αγωγούς αερίου μπορεί να επιβάλει σε κάθε μικρότερη εταιρία την υποχρέωση να συγχωνευθεί μαζί της. Διαφορετικά η μικρότερη εταιρία αντιμετωπίζει το φάσμα της χρεοκοπίας. Ετσι έγινε τον Μάρτιο με την μικρή εταιρία Itera, που η μάλλον εκβιαστική ενσωμάτωσή της έδωσε στην Γκάζπρομ την δυνατότητα να αποκτήσει ένα πλήρως αναπτυγμένο πεδίο παραγωγής αερίου (κάτι παρόμοιο έγινε και με την ακόμα πιο πρόσφατη επιθετική αφομοίωση της Salavatnefteorgsintez και επίκειται με το πεδίο παραγωγής Κολβούκτα της TBK-BP). Η εξασφάλιση έτοιμων παραγωγικών υποδομών είναι εξαιρετικά σημαντικό (αν και λίγο ακριβό) για την Γκάζπρομ, μιά κι’ ο Ρωσικός γίγαντας δεν έχει επενδύσει ούτε ρούβλι στην εκμετάλλευση νέων πεδίων τα τελευταία χρόνια. Αντιμετωπίζοντας έτσι μεσοπρόθεσμα πρόβλημα επάρκειας στον εφοδιασμό των πελατών της – στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό – με αέριο**.

Η Γκάζπρομ δεν έχει επενδύσει σε παραγωγικές δομές διότι έχει δαπανήσει τεράστια κεφάλαια σε παράπλευρες η άσχετες δραστηριότητες. Εχει αγοράσει εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς και μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικά ενώ χτίζει ένα τεράστιο πύργο (Γκάζπρομσιτυ) στην Αγία Πετρούπολη. Το ουσιαστικό της όμως πραξικόπημα στον ενεργειακό κλάδο έγινε όταν αγόρασε – με προτροπή τοιυ Κρεμλίνου (;) – την εταιρία του ολιγάρχη Αμπράμοβιτς, την Σίμπνεφτ. Μπήκε έτσι η Γκάζπρομ δυναμικά στην αγορά πετρελαίου με δικά της παραγωγικά πεδία, περιφερειακά συστήματα μεταφοράς, διυλιστήρια, εταιρίες εμπορίας και πρατήρια. Με πλήρη καθετοποίηση στον πετρελαικό κλάδο και με τον όγκο της μητρικής Γκάζπρομ από πίσω, η θυγατρική Γκάζπρομνεφτ που δημιουργήθηκε, εισέβαλε με σοβαρότητα στην πετρελαική αρένα.

Για την Γκάζπρομ οι μελλοντικές επενδύσεις βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση με την μακροχρόνια εξασφάλιση εμπορικών συμβολαίων. Γι’ αυτό πιέζει να υπογραφούν οι συμφωνίες με Τουρκμενιστάν και Καζακστάν για την εξασφάλιση της ροής αερίου. Γι’ αυτό επιθυμεί βαθύτατα να δεσμευθεί επίσημα η Ελλάδα για αγορές μεγαλύτερων ποσοτήτων για περισσότερα χρόνια στο μέλλον. Υπάρχει μάλιστα στον ορίζοντα και η προοπτική μιάς ακόμη αγοράς. Του ποσοστού του ολιγάρχη Φρίντμαν, αλλά πιθανότατα και της ίδιας της ΒΡ, στην πετρελαική κοινοπραξία ΤΝΚ-ΒΡ που, μετά την αποχώρηση Μπλαίρ στην Αγγλία, μάλλον δεν έχει μέλλον. Χρήματα λοιπόν για επενδύσεις σε παραγωγικές δομές δεν θα είναι διαθέσιμα δίχως μακροχρόνια συμφωνίες παροχών. Το συμβόλαιο λοιπόν μακράς διάρκειας με την Ελλάδα είναι ζωτικό για τα σχέδια της Γκάζπρομ. Το έχουμε συνειδητοποιήσει;

Από την άλλη μεριά ένας άλλος γίγαντας γεννιέται στην Ρωσική αγορά. Η κρατική εταιρία πετρελαίων Ρόσνεφτ. Που για την Προεδρική διαδοχή πρωταγωνιστεί στο στρατόπεδο του άλλου αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και πρώην Υπουργού Αμυνας, του Σεργκέι Ιβανώφ. Εχοντας και την υποστήριξη του δεύτερου Υποδιευθυντή του Προεδρικού Γραφείου, του Ιγκορ Σετσίν. Μάλλον μικρού βεληνεκούς μέχρι και πριν από ένα μόλις χρόνο, η Ρόσνεφτ οικειοποιήθηκε εν τούτοις, και με την βοήθεια αρχών και μηχανισμών, όλα σχεδόν τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας του φυλακισμένου ολιγάρχη Κονταρκόφκυ, της Γιούκος δηλ. Κι εμφανίζεται πλέον σαν τεράστιος παίχτης στις πετρελαικές αγορές. Με στόχευση να πάρει στα χέρια της και την γιγαντιαία Τράνσνεφτ (την μονοπωλιακή εταιρία μεταφοράς πετρελαίου μέσα στη Ρωσία) καθώς πιθανότατα και την Σουργκούτνεφτγκαζ του ολιγάρχη Μπογκντάνωφ, θα αποκτήσει τεράστιες υποδομές κυρίως στη Σιβηρία. Το σχήμα μάλιστα στο οποίο συμμετέχει μαζί με την Κορεάτικη εταιρία KNOC ανακάλυψε πρόσφατα τεράστια πετρελαικά αποθέματα κι’ έξω από την χερσόνησο Καμτσάτκα, στο ανατολικό άκρο της Σιβηρίας. Παράλληλα, η Ρόσνεφτ δυνατόν να βάλει χέρι. λόγω εξασφάλισης του μονοπωλίου μεταφοράς του μαύρου χρυσού, και στις εταιρίες πετρελαίου των Τατάρων της περιοχής του Βόλγα, Μπάσνεφτ και Τάτνεφτ!!

Η Ρόσνεφτ όμως μετέχει, από Ρωσικής πλευράς, στην εταιρία του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Οπου βρίσκεται, με χαμηλότερα ποσοστά, και η Γκάζπρομνεφτ. Ενας αγωγός σημαντικός για τα Ρωσικά στρατηγικά συμφέροντα μιά και της δίνει την δυνατότητα να απειλεί να καταργήσει (Λευκορωσία) η και να κλείνει (Λιθουανία) τον αγωγό της Φιλίας (Ντρούσμπα) προς τα Δυτικά. Ο ανταγωνισμός των δύο εταιριών αλλά και η σημασία του έργου για την Ρωσία θα μπορούσε να μας ωφελήσει αν εξαρτούσαμε λ.χ. το μακροχρόνιο συμβόλαιο του αερίου με μεγαλύτερα ποσοστά στον αγωγό αυτό. Εναλλακτικά θα μπορούσαμε να ζητήσουμε το ποσοστό του Καζακστάν (το πετρέλαιο του οποίου, μέσω της αμερικανικής Chevron, είναι απαραίτητο για να γεμίσει ο αγωγός) να μοιρασθεί από το Ρώσικο κομμάτι κι’ όχι το ελληνικό.

Η στιγμή είναι μοναδική ια τα ελληνικά συμφέροντα. Η γιγαντομαχία στον ενεγειακό τομέα στην Ρωσία, παράλληλα και με τις πολιτικές εξελίξεις, μας ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας. Θα ήταν κρίμα να μην το αξιοποιήσουμε.

_________________________
* Εξαιρετική είναι η ανάλυση πάνω στο θέμα αυτό μιάς πληροφοριακής αναφοράς
του Strategic Intelligence, «Russian Energy: Grabbing the Ring», May 30, 2007

**Να λάβουμε υπ’ όψιν πως οι εξαγωγές της Γκάζπρομ αποτελούν πολιτικό όπλο του Κρεμλίνου ομολογημένο από κορυφαία της στελέχη. Στις 30 Μαίου 2007 έγινε γνωστό πως τον Απρίλιο ο Βαλερύ Γκομπούλεφ, αντιπρόεδρος της εταιρίας, είχε δηλώσει πως το ύψος της τιμής πώλησης αερίου στην Ουκρανία θα εξαρτάται από τις πολιτικές σχέσεις των δύο κρατών. Στενές σχέσεις, χαμηλή τιμή. Ψυχρές σχέσεις υψηλές τιμές!!

Πλήρες Άρθρο »

COMMUNICATING A FREE ECONOMY

COMMUNICATING A FREE ECONOMY

Part One

Message Construction

a. Defining Free Market Principles

Choice and Plan, Focus on Results, Lack of Full Knowledge and the Spontaneous Order, Controlled vs Free Entry, Success and Failure, Elite Change vs Elite Permanence, Equality and Freedom

b. The Essence of Competition

Free Market Principles allow State Intervention only for furthering of Competition

Competition indispensable for fair economy and for realization of open/capitalist economy benefits. New findings have concluded that basic premise for growth is increased productivity. And this cannot be realized without the existence of an intense and fair competition regime. It is competition therefore that distinguishes countries between rich and poor, strong and weak, successful and miserable. Trusts and Cartels distort workings of free market and produce negative results for consumers and for the state.
A dysfunctional market produces social tension, poverty and eventually political instability. Careful monitoring of competition rules eases market functions, corrects distortions and safeguards stable growth.

c. Competition Violations and Their Aftermath

Monopolistic practices raise abruptly consumer costs and downgrade usually quality of services.
Monopolies stifle free market entry thus impeding new investment and fostering unemployment.
Monopoly and Trust power impedes growth, violates citizen rights, raise social tensions and produce long-term underdevelopment.
Monopolies and Trusts may appear in various forms (coordinated practices, vertical and horizontal agreements, barriers to entry etc.), which the state needs to recognize and fight against.

d. Problems of State Intervention in the Economy

State Aids and open or hidden subsidies to various enterprises are likewise harmful to smooth economic growth. They distort fair price formation, impose heavy burdens upon unsuspected taxpayers, introduce injustices by unequally impose and lift economic burdens, limit genuine investment in various sectors of the economy and in the long term damage the health of the economy as a whole need for fair balance between requirements of rapid growth and necessary social measures for protection of the needy Natural Monopolies need close scrutiny of market behavior, price formation, terms of service provisions and handling of procurement processes and their commercial providers.
Market distortions may result from excessive state bureaucratic involvement in acquisition of permits, in market entry procedures and in various state inspections. These distortions may hamper free competition, favour indirectly specific business interests and finally harm consumers.

e. The Message of Competition

Competition is a means to an end. In a free market regime it is the instrument of the state to ensure fairness, justice and energetic growth for the economy.
Competition is the tool bestowed by the government to the average man on the street to fight powerful economic interests, which threaten his welfare.
Competition presupposes fiscal discipline on the part of the state to abstain from market interventions, which may distort market processes and eventually outcomes
Competition is an economic principle leading to growth and subsequently to citizen welfare and wealth improvement

Part Two

Message Communication

a. Groundrules for Communication Campaigns

Setting – up of a Public Relations Unit complete with well versed on the issues personnel and fast writing staff organizing a pool of interested journalists (complete with addresses, mob. tel., faxes and e-mails) for rapid delivery of messages and print-outs.
Initiation of “competition events” where critical issues of current value will be presented to the public and the media inviting comment, analysis and criticism. Production of easy to read and understand booklets and pamphlets concerning the competition law, its applications and the way the public and independent businesses can utilize its clauses and bring cases to the authorities. Set up small display areas with easy to use print outs with most cases of competition violations dealt with by FAS.

b. The New Communication Environment

Communication Policy in the past and in the present. In the past politics was communicating its activities, its policies, its achievements. Today, politics is communicating messages. Communication transmits to the people its techniques and its reaches (or abilities).
Politics today does not take place in neighbourhoods, in public meetings and in mass rallies. Politics springs today from the messages transmitted by the Media and other means of communication. The media are thirsty for news. It is their lifeline. Especially for events containing pictorials and are impressive.
The average citizen spends a lot of time in front of a TV set and listens to Radio. The phenomenon of the “busy inactive” individual. For whose attention compete print and, mainly, electronic media outlets.
Wider and diverse public because of gradual expansion of consumer power. Trend of media outlets towards approaching the all powerful average. Since almost everyone becomes a receiver messages are so tuned to appeal to the average intellect. Considerably below the median educated citizen. Confusion and ambivalence of messages erodes ideological convictions and differences. Important is the medium and the image (picture), not so much the content of the message.

c. “Spinning” Strategies for Message Penetration

Communication environment “needs” news to devour. If there are no news will seek them out and possibly construct them. Need to provide a “maelstrom” of news to be consumed by media. To achieve exposure you need to present news in the way the media desire it. The message has to be short, simple, comprehensive, attractive, impressive and easily digestible. A dry press release will not do the trick. It must have substance. That is comment, association, effects and benefits. Total control of communication activities of an organization. Messages should flow from one and only source. Central control of message flow indispensable.
Essence of the strategy is not the achievement of information but the implementation of persuasion. This can only be achieved by the projection of images. Iconicity is the essence of all successful campaigns. Relate the stories to virtual or real visual perceptions.
On a second level the effort should be directed at changing the perceptions of the message recipients. Not reinforce what they believe but transform what they believe. Discover what it is that can make them change their mind

Part Three

Persuasion and Crisis Management

a. Techniques and Dynamics of Persuasion

Discern the Anatomy of Persuasion. When possible do not stress the differences between opposing views. Search for the common ground. Exploit the “power of suggestion” by reinforcing already pre-existing perceptions and beliefs. Accept minor defeats in peripheral skirmishes to achieve crucial central victory. Change of attitudes of the message recipients. By means of inter-personal relations and by the use of electronic media. “Communicating unreality” is an aggressive way of message penetration. The media formulate today perceptions about our environment and our life. With systematic campaigns we can impign concepts about reality that can be favourable to our ultimate efforts. Exploit the “culture of the soundbite”. Nothing should be done without the final all – inclusive punch phrase. Any campaign should culminate around the final message – statement. No interview should be conducted without a predetermined catch – phrase that should produce titles and steal the essence of the overall narrative.

b. Damage Control Strategies

List of anticipated negative comments and pre-prepared affirmative responses for usual damage inflicting allegations. Before possible negative press coverage of a negative development issuing of a bombardment of positive policy outcomes (real and perceived) Communicating out of a crisis. Frequent drills on possible crises and negative outcomes for evaluation of ability to respond, individual staff skills and capabilities and usage of technical means (TV appeals, journalist contacts, radio messages etc). In case of an emergency with possible negative media outcomes take the initiative (“unanticipated behavior”) to disclose the problem, recognize publicly the existing difficulties and possible damages and display realistically existing means for dealing with it. “Rally sympathy” approach by utilizing transparency and facilitating the credibility of efforts to restore public confidence and normalcy.
First response in case of crisis should contain messages familiar to the public and the attitude of the response should be along the lines of the publics expectations and not the opposite direction (The Mark Anthony speech after Ceasar’s murder example).

Part Four

Leadership Style for Advocacy Campaigns

a. Motivating Staff for Communication Campaigns

Install a feeling of self awareness and overall importance for communication deliberations encourage and facilitate public recognition of members of staff that contribute substantially in PR campaigns. Allow key staff members to cultivate media connections and take the initiative in press conferences and” spinning” news. Encourage staff to write articles in newspapers on competition issues and publish books based on their (unclassified) knowledge and experience

b. Leadership Capabilities for Successful
Campaign Management*

Self – Awareness. Emotional self-awareness in the sense of ability to read and understand your emotions and their impact upon your work. Accurate self-assessment in ability to evaluate your strengths and limitations. Self-confidence in the sense of a strong and positive sense of self-worth.

Self-Management. Self control, in being able to keep disruptive emotions and impulses under control. Trustworthiness, in ability to consistently display a sense of honesty and integrity. Conscientiousness, in ability to manage yourself and your responsibilities. Adaptability, in adjusting easily to changing situations and overcoming obstacles. Achievement Orientation, in the drive to meet an internal standard of excellence. Initiative, in readiness to seize opportunities.

Social Awareness. Empathy, in the skill to sense other people’s emotions, understand their perspective and take active interest in their concerns. Organizational Awareness, in reading organizational patterns, build decision networks and navigate politics. Service Orientation, in ability to recognize and meet current societal or regional needs.

Social Skill. Visionary Leadership, inability to take charge and inspire with a compelling vision. Influence, in ability to wield a range of persuasive tactics. Developing others, in skill to bolster the abilities of others through feedback and guidance. Communication, ability to listen and send clear, convincing and well-tuned messages. Change Catalyst, eager to initiate new ideas and ready to lead people in a new direction. Conflict Management, fluency in de-escalating disagreements and orchestrate resolutions. Building Bonds, capability to cultivate and maintain a web of relationships. Teamwork and Collaboration, able to promote cooperation and build teams.

*
This part from: Daniel Goleman, “Leadership That Gets Results”, Harvard Business Review, March-April 2000)

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΨΙΜΑΧΙΕΣ

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ  ΑΨΙΜΑΧΙΕΣ

                                                                             
Δεν υπάρχει λόγος να παίρνουμε ιδιαίτερα στα σοβαρά τους διπλωματικούς  διαξιφισμούς ανάμεσα στην Ρωσία  και την Δύση γενικότερα και τις ΗΠΑ ειδικότερα. Ο κόσμος δεν βρίσκεται στο κατώφλι ενός καινούργιου Ψυχρού Πολέμου, όπως πολλοί προαναγγέλλουν. Υπάρχουν βέβαια ζητήματα κύρους και γενικότερης πολιτικής εικόνας που εύλογα δημιουργούν και θα δημιουργήσουν και άλλες αντιθέσεις στο μέλλον. Η εποχή των εξοπλισμών και της περίφημης ισορροπίας του τρόμου όμως έχει τελειώσει. Δίχως την προοπτική να επανέλθει. Ευτυχώς για την Υφήλιο γενικότερα. Και δυστυχώς, μακροπρόθεσμα,  για τους διάφορους κατασκευαστές και εμπόρους πολυσύνθετων και καταστρεπτικών συστημάτων όπλων ειδικότερα.

Οι χώρες πλέον σήμερα, και οι ισχυρότερες ακόμη, δεν μετρούν τις δυνάμεις τους με βάση τα πυραυλικά τους οπλοστάσια. Ούτε και σε σχέση με τα εδάφη που θα μπορούσαν να κατακτήσουν. Το κύρος και οι πολιτικές δυνατότητες των χωρών σήμερα μετριούνται με βάση τα οικονομικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους. Και με τις αγορές στις οποίες θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν. Η γεωοικονομία έχει αντικαταστήσει την γεωπολιτική σαν βαρόμετρο στις διεθνείς σχέσεις και σαν μέσο ανάλυσης της διεθνούς πολιτικής.

Ο Ρώσος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, πρώην Υπουργός Αμυνας και ένας από τους υποψήφιους διαδόχους του Προέδρου Πούτιν, ο Σεργκέι Ιβανώφ, δεν έκρυψε αυτή την αντίληψη, σαν κυρίαρχη και στην Ρωσική στρατηγική σκέψη,  μιλώντας προ ημερών στο Βλαδιβοστόκ. «Δεν υπάρχει περίπτωση να συγκρουσθούμε στρατιωτικά με την Δύση» τόνισε «γιατί υπάρχουν κανόνες και καθιερωμένες συμπεριφορές». Το πρόβλημα προφανώς βρίσκεται σε κάποιες χώρες της Ασίας που συχνά καταπατούν κανόνες και αποδεκτές  πρακτικές.

Ο Σεργκέι Ιβανώφ όμως σημείωσε και κάτι άλλο. Πως οι μελλοντικές αξιολογήσεις των στόχων της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του δεν θα επικεντρώνονται προς την Δύση, που οικονομικά έχει ξεπεράσει την ακμή της. Κι έχει σε μεγάλο βαθμό εξαντλήσει τον δυναμισμό της. Το ενδιαφέρον θα στραφεί προς τις χώρες της ενότητας ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα) που αναδεικνύονται βαθμιαία σε πρωταγωνιστές της διεθνούς οικονομικής σκηνής. Με βάση τις οικονομικές δυνατότητες των λεγομένων  υπερδυνάμεων σε λίγα χρόνια οι διεθνείς αγορές θα μονοπωλούνται σχεδόν από τις βιομηχανικές εξαγωγές της Κίνας, τα προιόντα υψηλής τεχνολογίας της Ινδίας, τις πρώτες ύλες σε μεταλλεύματα και ενέργεια της Ρωσίας και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Λατινικό χώρο τη Βραζιλίας. Από τα χέρια τους θα περνούν οι τύχες του κόσμου όλου. Με τις ΗΠΑ να βρίσκονται στην ίδια κατηγορία. αλλά με σαφώς χαμηλότερες από σήμερα δυνατότητες...

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως κάποιες δυνάμεις δεν θα φροντίζουν το κύρος και την διεθνή τους αξιοπιστία. Ο Τζώρτζ Μπούς (πατέρας) είχε δεσμευθεί στον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ πως η προσέγγιση των χωρών της Ανατ. Ευρώπης με την Δύση δεν θα σήμαινε εγκατάσταση καινούργιων οπλικών συστημάτων στα εδάφη τους.  Αυτό παραβιάσθηκε με τα ραντάρ που οι ΗΠΑ αποφάσισαν να εγκαταστήσουν σε Πολωνία και Τσεχία. Αν η αρχή της παραβίασης της υπόσχεσης γίνει αποδεκτή, τότε και άλλου είδους όπλα μπορούν να ακολουθήσουν. Είναι ζήτημα ηθικής τάξεως για την Ρωσία και, εκτιμώ, όχι ουσίας. Αν είχαν προηγηθεί διαβουλεύσεις ίσως και να μην είχε αντιρρήσεις.

Η Ρωσία δεν φοβάται την Πολωνία, την Τσεχία η τις Βαλτικές δημοκρατίες. Αξιοποιώντας την διάθεση των πρώτων υλών που το έδαφός της παράγει μπορεί να τις φέρει στα μέτρα της. Και δεν την ανησυχούν ραντάρ η αμυντικά πυραυλικά συστήματα. Ηδη η Πολωνία ανησυχεί για τον αγωγό αερίου που την παρακάμπτει και θα κατεβαίνει στην Γερμανία μέσω Βαλτικής Θάλασσας. Η Λιθουανία προχθές πανικοβλήθηκε μόλις ανακοινώθηκε πως η Ρωσία εγκαταλείπει τον αγωγό πετρελαίου Ντρουζμπά (Φιλίας) που την διασχίζει – αρνείται να τον επισκευάσει δηλαδή – μιά και φτιάχνει τον καινούργιο, που θα καταλήγει στο Ρωσικό λιμάνι του Πριμόρσκ, κοντά στην Αγ. Πετρούπολη.

Με γιγαντιαίες εταιρίες στους τομείς των μεταλλευμάτων και της ενέργειας στα χέρια – άμεσα η έμμεσα – του Κρεμλίνου και με τεράστια αποθέματα στο υπέδαφός της (μόλις χθές ανακαλύφθηκαν γιγαντιαία καινούργια πετρελαικά αποθέματα στη θάλασσα, κοντά στην χερσόνησο της Καμτσάτκα, στο βορειοανατολικό άκρο της Σιβηρίας) η Ρωσία είναι σε θέση πολύ πιό αποτελεσματικά – και περισσότερο «καπιταλιστικά» - να πιέζει τον διεθνή της περίγυρο. Δίχως να υποχρεώνεται να καταφεύγει σε εξοπλισμούς.

Αν βέβαια η διάρθρωση αυτή της οικονομίας της είναι μακροχρόνια επωφελής και αποτελεσματική, είναι μιά άλλη ιστορία...

 

Πλήρες Άρθρο »