ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ  ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

                                                     
Βρέθηκα προ ημερών σε μιά ενδιαφέρουσα ημερίδα* στην Μόσχα με θέμα τις παρακομματικές και έκνομες οικονομικές δραστηριότητες διαφόρων κυκλωμάτων στη διάρκεια του σοβιετικού συστήματος. Η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως στο ζήτημα της μετα-σοβιετικής οικονομικής «ολιγαρχίας» και στο βαθμό που τα μέλη της υπήρξαν – αναπάντεχα και εντελώς αντιδεοντολογικά  - προιόντα της κομμουνιστικής εποχής. Τα αποτελέσματα των εισηγήσεων και παρεμβάσεων υπήρξαν πραγματικά εντυπωσιακά.

Στα πρώτα χρόνια μετά την ουσιαστική κατάρρευση του κομμουνισμού στη Ρωσία ( εποχές Γκορμπατσώφ και Γιέλτσιν, μέχρι την οικονομική κρίση του 1998) στην οικονομία κυριάρχησαν επτά, λεγόμενοι, «ολιγάρχες». Με δράση κυρίως στον Τραπεζικό τομέα, οι τρείς απ’ αυτούς (Γκουσίνσκυ – Τράπεζα MOST, Σμολένσκυ – Τράπεζα Stolniznyi, Φρίντμαν – Τράπεζα ALFA) είχαν δραστηριοποιηθεί έντονα στην μαύρη αγορά (φαρτσοβστσίκι) στα χρόνια του σοβιετικού συστήματος (σε εισιτήρια θεάτρων, παράνομες Βίβλους (!), εξαρτήματα και συνεργεία αυτοκινήτων, δυτικά αθλητικά ρούχα – τζίνς κλπ).

Οι άλλοι τρείς υπήρξαν στελέχη του κομματικού συστήματος (νομενκλατούρστσικ) που εκμεταλλεύθηκαν τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς του συγκεντρωτικού κράτους αξιοποιώντας κοινωνικούς πόρους για ίδια ωφέλεια και προς το συμφέρον – και με την βοήθεια βέβαια – υψηλότερα ευρισκομένων στελεχών που τους προστάτευαν και τους προώθησαν (Κοντορόφσκυ – Τράπεζα Menatep, Βινογκράτωφ – Τράπεζα Inkobank, Ποτάνιν – Τράπεζα ONEKSIBANK).

Τέλος ο σήμερα εξόριστος στο Λονδίνο Μπερεζόφσκυ (Τράπεζα Millhouse Capital) αξιοποίησε την θέση του ερευνητή (ζάβλαμπ) στην Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ και την σχέση του με την κρατική βιομηχανία αυτοκινήτων AutoVAZ για να προχωρήσει σε οικονομικές πρωτοβουλίες (αγοραπωλησίες, μέσω εικονικών εξαγωγών και επανεισαγωγών,  αυτοκινήτων) που τον έκαναν τάχιστα πάμπλουτο. Η μαύρη αγορά λοιπόν και η αξιοποίηση κρίσιμων κομματικών πόστων (καθοδηγητές της Κομσομόλ, χειριστές λογαριασμών κρατικών εταιριών η επιστημονικοί ερευνητές) υπήρξαν τα κύρια εφαλτήρια για την ανάδειξη του πρώτου ρεύματος της Ρωσικής ολιγαρχίας. 

Το νεώτερο ρεύμα των ολιγαρχών που κυριαρχούν και σήμερα στον Ρωσικό οικονομικό ορίζοντα έχει κι’ αυτό βαθύτατες σοβιετικές ρίζες. Αυτοί είναι σε μέσο όρο μεγαλύτεροι σε ηλικία από την αρχική ομάδα των επτά, κι έχουν περισσότερο ξεκάθαρη προέλευση από τον κεντρικά ελεγχόμενο χώρο των πρώην σοβιετικών επιχειρήσεων. Τρείς απ’ αυτούς ( Ρασνίκωφ – μέταλα, Μαγκνιτογκόρσκ MK, Μπογκντάνωφ – πετρέλαιο, Σουργκούντεφτγκας, Αλεκπέρωφ – πετρέλαιο, Λούκοιλ) ακολούθησαν καριέρα στελέχους κρατικών εταιριών, των οποίων και την ιδιοκτησία τελικά, με διάφορους ‘ιδιαίτερους’ τρόπους, εξασφάλισαν. Ο Λίσιν (μέταλα – Novolipetsk Metal Combine) και ο Μορντάσωφ (μέταλα – Σεβερστάλ) δεν έφτασαν ποτέ στην κορυφή των επιχειρήσεων στις οποίες απασχολούνταν (δεν ήσαν δηλαδή «ερυθροί μάνατζερς», όπως αποκαλούνται οι προηγούμενοι). Διευκολύνθηκαν όμως, είτε συγκαλυμμένα είτε απροκάλυπτα, στον τελικό στόχο της απόκτησής τους από τους, επικεφαλής των εταιριών αυτών, πάτρωνές τους ( τον Λίσιν, ο Ολεγκ Σόσκοβετς - τον Μορντάσωφ, ο Λιπούκιν, γεν δ/ντής του εργοστασίου  Τσερεπόβετς). Από τον χώρο της κρατικής έρευνας – όπως ο Μπερεζόφσκυ – προέρχονται οι Αμπράμωφ (Ακαδημία Επιστημών, και από το Ινστιτούτο μάλιστα που άνοιξε τον δρόμο και στον Κοντορκόφσκυ, χρηματοδοτώντας τις πρώτες του κινήσεις) και Βέλκσελμπεργκ (Κέντρο Υπολογιστών της Ακαδημίας Επιστημών και σε, συνεργασία με την Τράπεζα του Φρίντμαν, ιδιοκτήτης των εταιριών πετρελαίου ΤΝΚ και αλουμινίου SUAL).

Οι υπόλοιποι καινούργιοι ολιγάρχες – με γνωστές η συγκαλυμμένες προσωπικές η οικογενειακές σχέσεις με την σοβιετική ελίτ – έφθασαν στον στόχο τους με περίεργες η πλάγιες μεθοδεύσεις. Η αποκαλούμενη και ομάδα MADAM – από τα αρχικά των ονομάτων τους - (Μαχμούντωφ, Αμπράμωφ, Ντεριπάσκα, Αμπράμοβιτς, Μελνιτσένκο) περιλαμβάνει κορυφαίες σήμερα, και παγκόσμια ακόμη,  οικονομικές προσωπικότητες που όμως αναρριχήθηκαν στην κορυφή της πλουτοκρατίας με απότομο και δυσκολοπροσδιοριζόμενο  τρόπο. Ο Αμπράμοβιτς λ.χ. από πωλητής, μέσω μιάς σοβιετικής κοοπερατίβας, παιχνιδιών σε γειτονιές της Μόσχας, βρέθηκε να εκπροσωπεί μιά μεγάλη, Ελβετικών θεωρητικά συμφερόντων, εμπορική εταιρία στη Ρωσία, την Runicom!! Στη συνέχεια, συνδέθηκε με τον Μπερεζόφσκυ και, με την εύνοια του  περιβάλλοντος Γιέλτσιν, βρέθηκαν να σχηματίζουν την γιγαντιαία πετρελαική εταιρία της Σιβηρίας, την Sibneft.

Ο Ντεριπάσκα, σπουδασμένος μαζί με τον Μελνιτσένκο και την ίδια εποχή,   στην ελιτίστικη την σοβιετική εποχή Σχολή Φυσικών Επιστημών της Μόσχας,  και με βραχύχρονη εμπορική εμπειρία σε κρατικές εταιρίες, ανέλαβε ξαφνικά   εκπρόσωπος της ξένων συμφερόντων εταιρίας εμπορίου αλουμινίου TWG. Με αυτή εφαλτήριο, και με γενναία χρηματοδότηση που εξασφάλισε από την Τράπεζα MDM του παράλληλης εξέλιξης Μελνιντσένκο, αγόρασε την μεγάλη εταιρία αλουμινίου Sayanogorsk. Κι από εκεί, ξεκίνησε την ταχύτατη κι’ εντυπωσιακή οικονομική του άνοδο.  .

Παρόμοια ήταν η εξέλιξη και των υπόλοιπων μελών της ομάδας αυτής των λεγόμενων «νέων Ρώσων». Με καλές σπουδές, με οικογενειακές ρίζες σε στελέχη της κρατικής γραφειοκρατίας, με εμπειρία στο δημόσιο εμπόριο και με την μάλλον αναπάντεχη στήριξη ξένων συνήθως εταιριών (φορείς  συμφερόντων;) και την ξεκάθαρη εύνοια γνωστών μεγαλοστελεχών εκκίνησαν στον δρόμο της μεγάλης οικονομικής καταξίωσης (Ποτάνιν – Νorilsk Nickel, Αμπράμωφ – Evraz και ZSMK, Ντεριπάσκα – Siberian Aluminum και NkAZ, Φρίντμαν – KrAZ).

Eίναι ολοφάνερο πως η περίφημη σημερινή Ρωσική ολιγαρχία προέρχεται – ίσως να είναι και δημιούργημα - των σπλάχνων του κομμουνιστικού καθεστώτος. Σύμφωνα με τα λόγια του Αντρέι Γιάκοβλεφ, διακεκριμένου στελέχους της ξεχωριστής Ανωτάτης Οικονομικής Σχολής της Μόσχας: «Η νεώτερη γενιά της σοβιετικής ελίτ και ιντελλιγκέντσιας ...είχε έντονα χαρακτηριστικά ασίγαστου κυνισμού και πραγματισμού, με κάλυψη την αφοσίωση δήθεν στη δημοκρατία και τις αρχές της αγοράς».

Οι ολιγαρχικές τάσεις λοιπόν δεν αποτελούν, όπως κάποιοι πιστεύουν,  προνόμιο μιάς καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Συνθέτουν ουσιαστικά την ουσία μιάς κομμουνιστικής κοινωνικής οργάνωσης. Ισως και την ψυχή της. 
  

 ________________________________

 
*Με αφορμή την έκδοση του ενδιαφέροντος βιβλίου του Stephen Fortescue, Russia’a Οil Barons and Metal Magnates: Oligarchs and the State in Transition. New York: MacMillan, 2006. 

Πλήρες Άρθρο »

«Κλείστε την Μύτη και Ψηφίστε»

«Κλείστε την Μύτη και Ψηφίστε»


Πολλά λέγονται και πολλά περισσότερα γράφονται για τις Γαλλικές εκλογές. Ακρη βέβαια κάποιος συνετός παρατηρητής δύσκολα μπορεί να βγάλει. Αλλοι εκφράζουν τον θαυμασμό τους για τον φιλελεύθερο και φίλο της ελεύθερης, υποτίθεται, αγοράς Σαρκοζί. Κι άλλοι επιμένουν στην νεωτεριστική και φρέσκια, θεωρητικά, περσόνα της Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Και οι μεν και οι δε αναμένουν από την τελική επιλογή του Γαλλικού λαού να γίνει μιά νέα αρχή ώστε η Γαλλία να βγεί από το τέλμα των αδιεξόδων στο οποίο είναι για καιρό πολύ βυθισμένη.

Ο καλός συνεργάτης της Εστίας καθηγητής στη Σορβόνη Γιώργος – Στυλιανός Πρεβελάκης επισήμανε σε πρόσφατο άρθρο του πως η ουσία της αντιπαράθεσης είναι πως ο Σαρκοζί άλλαξε το πεδίο της εκλογικής μάχης. Και το έφερε στο πεδίο της εθνικής ταυτότητας. Εν τούτοις το ζήτημα για την αυριανή Γαλλία δεν είναι το πως αισθάνονται οι Γάλλοι για τον εθνικό τους εγωισμό. Αλλά αν η χώρα αυτή, κολλημένη για χρόνια σε απογοητευτικούς ρυθμούς ανάπτυξης, με ένα τεράστιο δημόσιο τομέα, με καλπάζουσα ανεργία, δίχως καινούργιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και με τις φτωχές γειτονιές να βράζουν από ξεπεταμένους ουσιαστικά στα αζήτητα νέους ανθρώπους θα μπορέσει να ανακάμψει. Και να παίξει τον ρόλο που από την αρχή είχε στην Ευρώπη.

Κι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μοναχά με την εξέταση των θέσεων των υποψηφίων Προέδρων. Που μάλλον δείχνουν απογοητευτικές για τις προοπτικές της μεγάλης αυτής ευρωπαικής δύναμης. Σε ένα εξαιρετικό κείμενο που δημοσιεύθηκε στο εγγλέζικο έντυπο The Business (“Sarkozy is flawed but the best France can hope for”) η ανάλυση των θέσεων των δύο υποψηφίων σπάει πραγματικά κόκκαλα. Για την Ρουαγιάλ η ετυμηγορία είναι σαρκαστικά απορριπτική. Τίποτα νέο δεν φέρνει στην Γαλλική πολιτική σκηνή και οι θέσεις της απηχούν τον κλασσικό αριστερής υφής δύσκαμπτο κρατισμό. Για το κάθε τι η απάντησή της είναι περισσότερες κρατικές δαπάνες. Οι δε εκτιμήσεις της για το από που θα βρεθούν τα λεφτά είναι τουλάχιστον αφελείς. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί την εγκατέλειψε ο οικονομικός της σύμβουλός. Η εκλογή της Ρουαγιάλ, πέρα από την ελκυστική της παρουσία, θα οδηγήσει την Γαλλία πίσω. Οχι μπροστά.

Η επιλογή του Σαρκοζύ δυστυχώς δεν προσφέρει μεγαλύτερη αισιοδοξία. Ισως σε θέματα νόμου, τάξης κι’ αντιμετώπισης των λογής βανδαλισμών στις γειτονιές και τους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Γαλλίας ο Σαρκοζύ να αποδείξει πως έχει πυγμή. Κάτι που είναι συζητήσιμο βέβαια με βάση τις προηγούμενες σχετικές επιδόσεις του ανδρός. Στον καθαρά οικονομικό τομέα ο συντηρητικότερος τελικά υποψήφιος δεν είναι παρά καθαρό προιόν του Γαλλικού ανεξέλεγκτου κρατισμού. Από πουθενά δεν προκύπτει πως είναι αποφασισμένος να μειώσει δραστικά τις δημόσιες δαπάνες. Οι δε φορολογικές περικοπές που υπόσχεται εκτείνονται σε τέτοιο βάθος χρόνου (δύο 4ετίες) που μάλλον θα ξεχασθούν.

Το πιό εξοργιστικό όμως είναι οι αντιφάσεις των θέσεών του. Και η τάση του να λέει σε κάθε ακροατήριο διαφορετικά πράγματα. Με βάση τα ιδιαίτερα συμφέροντα και τις προσδοκίες του καθενός. Μιλώντας σε χρηματιστές στο Λονδίνο ύμνησε την ελεύθερη αγορά και τα χρηματοοικονομικά εργαλεία. Σε άλλες περιπτωσεις όμως ζήτησε να μπεί ευρωπαικός φόρος στα hedge funds και να συντριβούν οι χρηματιστηριακοί καρχαρίες. Είναι, υποστηρίζει, οπαδός της ελεύθερης αγοράς. Αλλά με το κράτος να παίζει στρατηγικό ρόλο!! Οπως όταν ήταν υπουργός οικονομικών. Που έδωσε μάχες για την δημιουργία εθνικών επιχειρηματικών πρωταθλητών – αγνοώντας κάθε έννοια ανταγωνισμού και ελέγχου των αγορών – πολέμησε την εξαγορά Γαλλικών επιχειρήσεων από ξένους επενδυτές και τώρα προτείνει κρατικές επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις που δεν θα φύγουν από την Γαλλία η δεν θα μεταφέρουν κάποιες δουλειές τους στο εξωτερικό. Θρίαμβος της οικονομίας της αγοράς, δηλαδή!!

Είναι βέβαιο πως και οι δύο υποψήφιοι προετοιμάζουν ένα μέλλον ακινησίας και μιζέριας για την Γαλλία. Που διαποτισμένη από τις ιδέες του κρατισμού και του λεγόμενου κράτους – γκουβερνάντα δεν επιθυμεί και η ίδια κάτι καλύτερο. Μένοντας έξω από τις διεθνείς εξελίξεις. Κι οδηγώντας το κοινωνικό της μοντέλο σε αδιέξοδα και αναταραχές. Είναι χαρακτηριστικό πως χώρες που βλέπουν πολύ μακρύτερα, και που θα παίξουν σύντομα κυρίαρχο ρόλο στις διεθνείς οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, γυρνούν την πλάτη απόλυτα στον κρατισμό. Είναι λυπηρό αλλά απόλυτα ενδεχόμενο σε λίγα μόλις χρόνια το Καζακστάν λ.χ. να έχει ξεπεράσει την Γαλλία σε οικονομικό δυναμισμό, σε ανταγωνιστικότητα, σε επιχειρησιακή καινοτομία και στην αποτελεσματικότητα ενός πανεθνικού συστήματος κοινωνικής προστασίας. Μιά για πολλούς πριν λίγα χρόνια άγνωστη χώρα της Κεντρικής Ασίας, το Καζακστάν μπήκε πρόσφατα στον διεθνή οικονομικό χάρτη, λόγω κύρίως των αποθεμάτων του σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Και με τολμηρές πρωτοβουλίες αναδιαρθρώνει την οικονομική του βάση πάνω στην λογική των ελεύθερων αγορών. Εκεί που ο κ. Σαρκοζύ ετοιμάζεται να τιμωρήσει τους «καρχαρίες» των οικονομικών αγορών, ο Πρόεδρος Ναζαρμπάγιεφ του Καζακστάν καλεί τους παράγοντες της χώρας του να χτίσουν μιά αποτελεσματική χρηματιστηριακή αγορά. Και να οργανώσουν καμπάνιες ενημέρωσης του κόσμου για την σημασία των χρηματαγορών!!

Εκεί που η Γαλλική νομοθεσία αποτρέπει την «εισπήδηση» ισχυρών ξένων επιχειρηματικών μονάδων, το Καζακστάν επιζητεί ξένες επενδύσεις και νέες τεχνολογίες ώστε να αναδιαρθρώσει τις αγορές του, να υιοθετήσει σύγχρονα μοντέλα management και να καταλάβει κομμάτια διεθνών αγορών με προοπτική εμπέδωσης εκεί της οικονομικής του κυριαρχίας. Οι διαφορές στις νοοτροπίες είναι ολοφάνερες. Αλλά και τα αποτελέσματα που θα φανούν σε λίγα χρόνια θα είναι συγκλονιστικά. Η Γαλλία θα παρακμάσει, παρασύροντας μαζί της και ένα σημαντικό κομμάτι της παλιάς, λεγόμενης, Ευρώπης. Ενώ νέες οικονομικές δυνάμεις, και το παράδειγμα του Καζακστάν είναι χαρακτηριστικό, θα κυριαρχήσουν στο παγκόσμιο στερέωμα.
Λίγες λοιπόν είναι οι ελπίδες για να δούμε μιά νέα και αναγεννημένη Γαλλία. Οπως καταλήγει και το σχόλιο του The Business, η επιλογή είναι ούτως η άλλως αποκαρδιωτική. «Ας κρατήσουν λοιπόν (οι Γάλλοι) την μύτη τους κι ας ψηφίσουν Σαρκοζύ» προτείνει...

Πλήρες Άρθρο »

Μπορούν Να Πάρουν Τα Χρήματα Πίσω

Αρχικό Περιεχόμενο της Σελίδας :
Μπορούν Να Πάρουν Τα Χρήματα Πίσω
Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στο “LIBERAL NEWS”

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στο “LIBERAL NEWS”

«Κάποιοι Ανόητοι Νόμιζαν Πως Ηθελα Να Μπώ στη Βουλή Για να Βολευτώ!!»

Ποιά είναι η γνώμη σας για όσα γίνονται τελευταία στον τόπο;

Θυμός και απογοήτευση. Θυμός γιατί δεν μπορώ να ανεχθώ άλλο την στενοκεφαλιά και την ανοησία. Απογοήτευση γιατί ο τόπος αξίζει για άλλα πράγματα. Εχουμε ένα λαό έξυπνο, δυναμικό κι ανήσυχο. Τον αιχμαλωτίζουν όμως μέσα στα στενά όρια της ακινησίας και της αδράνεις. Παντού στον κόσμο προβάλλεται η ανάγκη για αλλαγές και δουλειά για επιτυχίες. Εδώ προπαγανδίζεται ο ωχαδερφισμός, η απάθεια, ο ευκολος αντυπωσιασμός και η ανοησία. Τα πάντα δηλ. για να μη γίνει τίποτε. Ωστε οι βολεμένοι να μη χάσουν τα οφέλη τους.

Κι εκείνοι που υποφέρουν;

Αυτό είναι το αξιοπερίεργο. Οι «απ’ έξω» αγωνίζονται, αντιδρούν και κινητοποιπούνται για να μη χάσουν τα προνόμια οι «από μέσα». Είναι ακατανόητο όσοι δεν απολαμβάνουν τις εύνοιες ενός διεφθαρμένου και ξεπερασμένου συστήματος να μην επιζητούν την αλλαγή. Και το καινούργιο. Αλλά να επιμένουν παγιδευμένοι σε ένα σύστημα που τους απογοητεύει και τους εξουθενώνει. Εκτός πιά και αν όλοι περνάνε καλά. Και είναι ψέμματα τα περί ταλαιπωρίας του κόσμου και άθλιας καθημερινότητας. Τι άλλο θα μπορούσα να σκεφθώ.

Μα από που τα συμπεραίνετε όλα αυτά;

Από το απλό γεγονός πως δεν θέλουν ουσιαστικά τίποτε να αλλάξει. Γκρινιάζει ο κόσμος και τα ΜΜΕ για την κατάσταση. Μα όλοι στρέφονται στις ίδιες πολιτικές και στα ίδια κόμματα που δηιούργησαν τα χάλια που υποτίθεται πως σήμερα τους ταλαιπωρούν και για τα οποία διαμαρτύρονται. Χλευάζουν τις φιλελεύθερες πολιτικές όταν είναι οι μόνες που δεν έχουν ποτέ εφαρμοσθεί στον τόπο, ένα τόπο κρατισμού , δημόσιας σπατάλης και διαφθοράς, και που έχουν φέρει την ευημερία όπου στον υπόλοιπο κόσμο προωθούνται. Τι άλλη εξήγηση θα μπορούσα να δώσω;

Υπάρχει χώρος για καινούργιο κόμμα;

Οτι υπάρχει είναι αυτονόητο. Αφού κανένας δεν εκφράζει τις απόψεις της ανοιχτής κοινωνίας και της ελεύθερης οικονομίας τής αγοράς. Το αν θα έχει απήχηση είναι μιά διαφορετική ιστορία. Μιά και το μυαλό των ελλήνων είναι φορτωμένο με τα ανεδαφικά για μά δίκαιη υποτίθεται κρατική οργάνωση που φροντίζει τους αδύνατους. Και τελικά η «οργάνωση» αυτή δουλεύει για τους επιτήδειους (προμηθευτές και εργολάβους) και τους αριστερούς επαγγελματίες της πολιτικής και της σχολιογραφικής διανόησης. Η Αριστερά κυριαρχεί δυστυχώς στον τόπο στις ιδέες. Γιατί κανένας δεν φρόντισε ποτέ από την άλλη πλευρά να κάνει κάτι ώστε να αλλάξει η κατάστση αυτή. Είμαστε η μοναδική δυτική χώρα στην οποία δεν υπάρχει κάποιο ινστιτούτο, ίδρυμα η δεξαμενή σκέψης που να προβάλει ιδέες φιλελεύθερες και υποστηρικτικές πολτικών της αγοράς. Επιχιερηματίες χρηματοδοτούν έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα των οποίων τα περισσότερα στελέχη είναι νύν, πρώην, η αντεπιστέλοντα μέλη της ΚΝΕ!! Τι περιμένετε από αυτό να βγεί; Και μετά όλοι αυτοί αναρωτιούνται γιατί η κοινή γνώμη είναι εναντίον κάθε προσπάθειας προόδου. Είναι σαν να πυροβολείς το πόδι σου και να αναρωτιέσαι μετά γιατί δυσκολεύεσαι να περπατήσεις...

Δεν γίνεται τίποτα λοιπόν;

Καινούργιο κόμμα, φιλελεύθερο βέβαια, από πάνω δεν έχει καμία ελπίδα. Αν η κοινωνία αισθάνεται την ανάγκη να εκφρασθεί με κάτι καινούργιο ας δούμε τι θα γίνει.

Και η Φιλελεύθερη Συμμαχία;

Eίναι μιά ειλικρινής προσπάθεια από κάτω να γίνει κάτι καινούργιο. Μακάρι να έχει καλή τύχη. Συμφωνώ με την πρσπάθειά τους. Απομένει να δούμε την απήχηση που θα έχει στην κοινωνία... Θέλει πολύ δουλειά. Αλλά είναι και μιά ενδιαφέρουσα πρόκληση.

Σκοπεύετε να ξαναπολιτευθείτε;

Δοκίμασα ένα πείραμα που δυστυχώς δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Δεν λέω πως «απέτυχε» γιατί κάθε εμπειρία είναι πάντοτε για καλό. Πίστεψα πως με τον Γιώργο (Παπανδρέου) θα αλλάζαμε την γεωγραφία του πολιτικού σκηνικού. Πως κάτι εντελώς καινούργιο θα γεννιόταν. Μιά σύμπραξη των προχωρημένων φιλελεύθερων αντιλήψεων με την καταγεγραμμένη ιδιαίτερη ευαισθησία για τους αδύνατους της κοινωνίας τρων σοσιαλδημοκρατών. Δυστυχώς αυτό το καινούργιο ποτέ δεν γεννήθηκε. Από την μεριά μου έκανα όλα όσα είχαμε συμφωνήσει. Οι αντιδράσεις όμως του βαθέως κατεστημένου της άλλης πλευράς ήταν τεράστιες. Δυσβάστακτες ίσως για κάποιους. Κι έτσι η συνένωση δεν ευδοκίμησε. Δεν κατηγορώ κανέναν γι αυτό. Ισως κι’ εμείς οι φιλελεύθεροι δεν κινηθήκαμε αρκετά διπλωματικά. Υπήρξαν βέβαια και οι εμπαθείς και οι ανόητοι που βρήκαν ευκαιρία να με κατηγορήσουν πως μπήκα στη Βουλή δήθεν για να βολευτώ. Λες και είχα ποτέ μου πρόβλημα εισόδου στη Βουλή!! Από τη Βουλή παραιτήθηκα οικειοθελώς. Γιατί είχα σιχαθεί το σύστημα. Ξαναμπήκα με την φιλοδοξία να αλλάξουν κάποια πράγματα. Δυστυχώς, απέτυχα.

Και τώρα;

Τώρα είμαι και πάλι εκτός Βουλής. Και βοηθώ την Ρωσική κυβέρνηση στην προσπάθεια διεύρυνσης του ανταγωνισμού στην οικονομία κι εμπέδωσης αρχών οικονομίας της αγοράς. Σε ένα σύστημα μάλιστα που πρόσφατα βγήκε από την μονομέρεια της λεγόμενης οικονομίας της προσταγής. Τουλάχιστον κάνω κάτι άμεσο και αποτελεσματικό. Και δεν ασχολούμαι με τα κουτσομπολιά ουσιαστικά της Ελληνικής δημόσιας επικαιρότητας. Ποιός έβρισε δηλ. ποιόν και γιατί. Η ποιός τα πήρε παράνομα, με ποιό τρόπο και σε βάρος ποιού άλλου. Διότι εκεί έχουμε καταντήσει. Να μη ενοχλεί επειδή κάποιος τα παίρνει. Αλλά γιατί αυτός, κι όχι κάποιος άλλος... Η απόλυτη διαφθορά σε όλο το αποκρουστικό της μεγαλείο δηλαδή!!.

Eίπατε προηγουμένως πως αιθάνεσθε θυμό. Θυμό για τι πράγμα συγκεκριμένα;

Εχω απηυδύσει από τον επαρχιωτισμό και την ανοησία που έχει τα τελευταία χρόνια χτυπήσει το κέντρο της πολιτικής και γενικά της δημόσιας ζωής της χώρας. Μας απασχολούν καθαρά περιφερειακά θέματα συγκρουσιακής υφής,. Ωστε κάποιοι να ακούγονται και κάποιοι άλλοι να κάνουν το κομμάτι τους, Σε βάρος των πραγματικών προβλημάτων του τόπου. Θυμηθείτε τον σαματά που έγινε με το κάψιμο του φυλακίου κοντά στον άγνωστο Στρατιώτη. Το ίδιο είχε ξαναγίνει πριν χρόνια και κανένας δεν ασχολήθηκε. Κοιτάξτε τη φασαρία με το βιβλίο της Ιστορίας. Οι πάντες, σχετικοί και άσχετοι, έχουν γνώμη. Κι’ αυτοί που δεν έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο στη ζωή τους αποκαλούν πολλούς άλλους ανιστόρητους κι’ αδιάβαστους. Καταντάει σχεδόν κωμωδία!! Και ο χρόνος κυλάει. Και τα προβλήματα βαθαίνουν. Είναι λοιπόν να μην θυμώνεις και να βγαίνεις από τα ρούχα σου;...

Υπάρχιουν λύσεις για να βγούμε από τα αδιέξοδα;

Δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Μοναχά στενοκέφαλοι και μικρόνοες άνθρωποι υπάρχουν. Αυτό που κατ’ αρχήν χρειάζεται ο τόπος είναι μιά κυβέρνηση που δεν θα νοιάζεται για το αποτέλεσμα των επομένων εκλογών. Θα την ενδιαφέρει να κάνει το σωστό κι ας πηγαίνει άσχημα στις δημοσκοπήσεις. Αν είναι να κυβερνά κάποιος με βάση την συγκυριακή γνώμη του κάθε ανώνυμου πολίτη, καλύτερα να μην κυβερνά. Εμένα μου έχει τύχη να με κατηγορούν νια πράγματα που δεν πρόλαβα να κάνω σαν υπουργός άνθρωποι – και σχολιαστές σε ΜΜΕ μάλιστα - που τότε με κατήγγειλαν επειδή ακριβώς επιχειρούσα να τα κάνω!! Ο λαός δεν έχει ποτέ ευθύνη. Αποψη όμως πάντοτε δικαιούται να έχει. Είναι θέμα των πολιτικών να ζυγίζουν τα πράγματα και να προχωρούν σε αποφάσεις. Ανεξάρτητα πολιτικού κόστους. Αυτοί όλοι, σαν πολίτες της χώρας, θα μπορούν να εκφρασθούν στις εκλογές. Από κεί και πέρα είναι ζήτημα της κυβέρνησης να παίρνει αποφάσεις και να χαράσσει δρόμους. Με βάση τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Διαφορετικά, ας αναλάβουν κάποιοι δημοσκόποι τα ηνία του τόπου κι ας αποφασίζουν με βάση τις προτιμήσεις των δειγμάτων της κοινής γνώμης. Γι αυτό έχει καταντήσει εκεί που είναι η πολιτική. Διότι δεν έχουν τα κότσια οι ηγεσίες να πάρουν δυσάρεστες καμιά φορά αποφάσεις.

Κι’ από πολιτικές;

Επιμένω πως ο τόπος πρέπει να απεγκλωβισθεί από τον αναχρονιστικό κρατισμό. Να ανοίξει την οικονομία και την κοινωνία. Να εισέλθουν δίχως φόβο και απόλυτα ανταγωνιστικά νέα ρεύματα, νέες ιδέες, καινούργιες πρωτοβουλίες. Να πάψουμε να είμαστε μιά κοινωνία φοβική κι εσωστρεφής. Μιά οικονομία των γνωστών, των φίλων και των κουμπάρων. Να κοιτάξουμε τον κόσμο στα μάτια. Και να παίξουμε τον δικό μας, πρωταγωνιστικό την φορά αυτή ρόλο.στον κόσμο που ξεδιπλώνεται μπροστά και δίπλα μας. Ενα κόσμο δυναμισμού και ευκαιριών.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ


Σε ένα κόσμο που αλλάζει και βομβαρδίζεται πλέον σχεδόν καθημερινά από ευκολοπρόσβατη γνώση, οι ηγήτορες της διανόησης στην Ελλάδα – παιδιά της Αριστερής ηγεμονίας στις ιδέες οι περισσότεροι – υπεραμύνονται, γαντζωμένοι, ενός ξεπερασμένου πλέον παρελθόντος. Και αντιδρούν μαχητικά, βίαια και συχνά αντιδεοντολογικά. Ανακαλύπτοντας μάλιστα, κάποιοι απ’ αυτούς, κάπως καθυστερημένα και τον ακραίο εθνικισμό. Που τον βαφτίζουν βολικά “πατριωτισμό” κι αισθάνονται πως ξεμπέρδεψαν. Συμμαχώντας έτσι, με ήσυχη πιά συνείδηση, με κατάμαυρους φασίστες κι επικίνδυνους ρατσιστές. Με άστοχα πάντα επιχειρήματα, με άκαιρους χαρακτηρισμούς και με βιτριολικές εξάρσεις. Εφ’ όσον η πραγματικότητα δεν συνταιριάζει με τις ιδέες τους, αριστερές η εθνικιστικές, επιχειρούν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Και να την εντάξουν στο καλούπι της ξεπερασμένης τους δεοντολογίας.

Ο φόβος του δήθεν αφελληνισμού της ελληνικής κοινωνίας φέρνει κοντά - κοντά αριστερούς αμφισβητίες, παλαιοκομμουνιστές καθεστωτικούς (βολεμένους δηλ. από το σύστημα) με νεοφασίστες εθνικιστές, καταφοβισμένους συντηρητικούς και θρησκόλητπους μυθολάγνους. Το περίφημο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, με πρόσχημα το οποίο ξεκίνησε η καινούργια εθνικιστική υστερία, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καταγράφει ιστορικά γεγονότα (αν υπάρχουν κάποια λάθη στον τομέα αυτό, ασφαλώς θα διορθωθούν). Δίχως χαρακτηρισμούς κι’ αξιολογήσεις. Και καλεί μαθητές και δασκάλους να ψάξουν σε πηγές, να συζητήσουν και να ανακαλύψουν κρυμμένες πτυχές της ιστορικής αλήθειας. Ενας πραγματικά δηλ. εξαιρετικός τρόπος εισαγωγής των νέων παιδιών στον ιστορικό προβληματισμό. Η επίθεση που δέχεται είναι από όλους εκείνους που δεν δέχονται την καταγραφή της ιστορίας δίχως φορτισμένους αξιολογικούς χαρακτηρισμούς. Kι ανάμεσά τους βέβαια, σε ένα ευρύτερο διεθνές πεδίο, η νεοδεξιά του κ. Μπούς στις ΗΠΑ. Αγκαλιά με την λεγόμενη Χριστιανική πλειοψηφία του αμερικανικού Νότου. Το λίκνο ακριβώς δηλ. της λεγόμενης Νέας Τάξης.
Κάποιοι δηλ. θα πρέπει, στα βιβλία της Ιστορίας, να εμφανίζονται σαν σφαγείς ενώ κάποιοι άλλοι σαν αγγελούδια. Οφείλει να υπάρχει δηλ. απόλυτο καλό και απόλυτο κακό. Μαύρο και άσπρο. Δίχως αυτές τις «απόλυτες αλήθειες», καταλήγει ουσιαστικά το επιχείρημα των τρομοκρατημένων εθνικιστών, τα παιδιά μας θα χάσουν την ταυτότητά τους. Θα χάσουν την αίσθηση της ιστορικής εθνικής μας συνέχειας. Και θα γίνουν τι; (προσθέτω εγώ). Τούρκοι. Αλβανοί η ...Εγγλέζοι; Η ανεδαφικότητα των όποιων φόβων βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το ερώτημα. Μέσα από την φοβία, το αφηγηματικό μίσος και την μετουσίωση των όποιων εθνικών μύθων σε απόλυτη πραγματικότητα σφυρηλατείται η εθνική μας ταυτότητα; Και η αλήθεια που πάει;
Εγώ δηλ. που δεν πιστεύω στην ταύτιση ορθοδοξίας και ελληνικής ταυτότητας είμαι λιγότερο έλληνας από εκείνον που το πιστεύει; Ενας που μισεί ιστορικά τον Θεοδόσιο για την καταστροφή της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς δεν έχει ελληνικό φρόνημα; Και το έχουν οι φανατικοί της Ορθοδοξίας που παρακάμπτουν τον αντι-επαναστατικό ρόλο της επίσημης εκκλησιαστικής ηγεσίας για να χωρέσουν μύθους για κρυφά σχολειά, ιερά λάβαρα και μαρτυρικούς δεσποτάδες (όπως ο Γρηγόριος ο Ε’);
Τίποτα από όλα αυτά δεν κινείται σήμερα στο κενό. Τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει οι σοβαρές μελέτες για τον εθνικισμό και τους μύθους του λεγόμενου εθνικού κράτους. Ουδείς σοβαρός μελετητής η σχολιαστής σε άλλη χώρα της Ευρώπης θα ξεστόμιζε τα απίθανα που εδώ ακούγονται για το θέμα. Σε όλες τις χώρες υπάρχει πλέον η επιστημονική παραδοχή πως η διαμόρφωση εθνικών ταυτοτήτων δεν είναι παρά προιόν ιστορικών συγκυριών και, σε μερικές περιπτώσεις, σκοπιμοτήτων. Σύμφωνα με την εξαιρετικά πρωτοποριακή εργασία του Patrick J. Geary (The Myth of Nations: The Medieval Origins of Europe, 2002) τα έθνη δεν αποτελούν παρά προιόντα της αληθινής η και εξωραισμένης ιστορικής διαδρομής και παράδοσης των κυρίαρχων σε κάθε περιοχή φυλετικών η θρησκευτικών ομάδων.
Σε μιά εξ ίσου αποκαλυπτική ιστορικο-κοινωνική ανάλυση ο Anthony D. Smith (Chosen Peoples: Sacred Sources of National Identity, 2003) αποδεικνύει πως τα έθνη υπήρξαν τα φυσιολογικά παράγωγα ριζικών κοινωνικών μετασχηματισμών (εκβιομηχάνιση, μαζική πολιτικοποίηση, μαζική επικοινωνία, και απεξάρτηση από την κυριαρχία του θρησκευτικού στοιχείου) που απαιτούσαν την ανάδειξη μιάς νέας τάξης πραγμάτων. Η κατάσταση αυτή νομιμοποίησε την οικοδόμηση νέων οντοτήτων που εκφράστηκαν μέσα από την σύσταση εθνικών κρατών. Σε βάρος βέβαια των δυναστικών αυτοκρατοριών. Που οδηγήθηκαν τότε, τον 19ο κυρίως αιώνα, στην οριστική τους παρακμή και εξαφάνιση. Αυτού του είδους το έθνος λοιπόν, σαν ο κοινός τόπος ανθρώπων με πανομοιότυπα συμφέροντα και στόχους δράσης, νομιμοποίησε το σύγχρονο κράτος.

Πρέπει επιτέλους ο τόπος να απαλλαγεί από την τυφλή παρελθοντολαγνία. Και τον παράλληλο, κι εν πολλοίς παράλογο, θρησκευτικό εθνικισμό, Είτε όλα αυτά έχουν μαρξιστικές είτε εθνικιστικές (κι’ όχι πατριωτικές) ρίζες. Να δούμε το μέλλον σαν ευκαιρία, κι όχι σαν απειλή. Για να πάψουμε πιά να είμαστε γραφικοί ουραγοί. Και να αποκτήσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ


Μιά κι έτσι τα έφερε η τύχη, να περνάω δηλ. ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου στα αεροπλάνα, βρίσκω την ευκαιρία να διαβάζω βιβλία που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχα τον χρόνο ούτε να ξεφυλλίσω. Τελευταία, στη διάρκεια ενός υπερατλαντικού ταξειδιού,
ήρθα σε επαφή με μιά εξαιρετική δουλειά ενός έλληνα καθηγητή των οικονομικών της υγείας. Παληός μου συνεργάτης ο Λυκούργος Λιαρόπουλος, από τον καιρό του Υφυπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών τότε – αλλά όχι και ομοιδεάτης, συνέθεσε μιά μελέτη που πραγματικά προκαλεί (Παγκοσμιοποίηση και Κοινωνικό Κράτος: Ευρώπη και Αμερική. Παπαζήσης, 2006).

Λάτρης ενός ορθολογικού συστήματος κοινωνικών υπηρεσιών ο Λιαρόπουλος φοβάται, αναιτιολόγητα κατά την γνώμη μου, πως η παγκοσμιοποίηση – αμερικανόπνευστη κατά πολλούς της σημερινής ελληνικής διανόησης – θα προσφέρει το κοινωνικό κράτος βορά στην «αδηφάγο ιδιωτική πρωτοβουλία». «Στις δυτικές χώρες» σημειώνει ο Λιαρόπουλος, «συνέπεια (της παγκοσμιοποίησης) είναι η καθήλωση των τιμών και των αμοιβών της εργασίας και η αύξηση των κερδών και των εισοδημάτων από τόκους. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί μείζονα απειλή» επιμένει «για την Αμερική».

Ενώ το κείμενο δεν αποπνέει αμερικανοφοβία και μίσος κατά της Δύσης, όπως αρκετά παρόμοια μοναχά εδώ, στη Γαλλία και σε μουσουλμανικές χώρες (!), εκφράζει εντούτοις μιά γνήσια ανησυχία ακόμη και για τις προοπτικές της Αμερικής. Κάτι που για μένα είναι μάλλον υπερβολικό, αν αναλογισθεί καποιος πως η αμερικανική οικονομία, παρά τα όποια προβλήματά της και τις καταστρεπτικές παρεμβατικές πολιτικές Μπούς, εξακολουθεί να αποτελεί την ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας. Οι ΗΠΑ εισάγουν το μεγαλύτερο ποσοστό των εξαγωγών των προς τα εκεί προσανατολισμένων καινούργιων «τίγρεων» της Ασίας (Κίνα, Ινδία, Μαλαισία, Κορέα κλπ).

Εξ άλλου, η παγκοσμιοποίηση πέραν του ότι έλυσε σοβαρά οικονομικά προβλήματα δεκάδων αναπτυσσομένων χωρών (στην Κίνα μόνο λ.χ. – και ακριβώς λόγω των ανοιχτών διεθνών αγορών - 400 εκατ. περίπου άνθρωποι ξεπέρασαν το όριο της φτώχεις τα τελευταία 8 χρόνια και ζούν σε επίπεδα ανεκτής ευημερίας) παρέχει τις δυνατότητες και σε φτωχές ακόμη χώρες να εξελιχθούν. Σε σχετική του ανάλυση ο Frederick Mishkin, (“How Can Disadvantaged Nations Make Financial Globalization Work for Them?” στο Τhe Next Great Globalization, Princeton, 2006) αναλύει πως τα χρηματοικονομικά εργαλεία μπορούν να διευκολύνουν φτωχές σήμερα χώρες να μπούν στον κύκλο μιάς επερχόμενης καινούργιας παγκοσμιοποίησης.

Επίσης οι Susan M. Collins και Carol Graham, (Globalization, Poverty and Inequality. Brookings Trade Forum, 2004) επιμένουν πως είναι αδύνατον να κάνει κάποιος απόλυτες γενικεύσεις για τις υποτιθέμενες αρνητικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης όταν τα στοιχεία είναι σύνθετα και οι δείκτες δείχνουν για πολλές χώρες θεαματικά θετικά αποτελέσματα. Και σε τομείς που η Αριστερά συνήθως ξιφουλκεί εναντίον των ανοιχτών αγορών και της παγκοσμιοποίησης (συνθήκες εργασίας και αναδιανομή του εισοδήματος) πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει πως το άνοιγμα στο διεθνές εμπόριο και στις ελεύθερες αγορές έχει φέρει θεαματικά αποτελέσματα.

Ο Robert J. Flanagan, (Globalization and Labor Conditions: Working Conditions and Worker Rights in a Global Economy. Oxford, 2006) αποδεικνύει πως οι χώρες με ανοιχτά τα εμπορικά τους σύνορα διαθέτουν κατά πολύ ανώτερες συνθήκες εργασίας για τους απασχολούμενες σε όλα τα επίπεδα της παραγωγικής διαδικασίας από εκείνες που κρατούν τις αγορές τους κλειστές. «Οι ξένες επενδύσεις» καταλήγει «ρέουν ευκολότερα σε χώρες με ανώτερες συνθήκες εργασίας». Κι αυτές είναι βέβαια οι λεγόμενες «ανοιχτές» οικονομίες. Ακόμα, οι Pranab Bardham, Samuel Bowles & Michael Wallerstein, (Globalization and Egalitarian Redistribution. Princeton, 2006) επιμένουν πως η παγκοσμιοποίηση δεν εκτροχιάζει την κοινωνική ασφάλιση ούτε και αποκλείει την εισοδηματική αναδιανομή προς όφελος των οικονομικά ασθενέστερων. Απλά το μείγμα πολιτικών που πετυχαίνουν κάτι τέτοιο δεν έχει σχέση με τις παραδοσιακές επιλογές που κυριαρχούν κυρίως στην ηπειρωτική Δυτική Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο πως ο αρμόδιος για το διεθνές εμπόριο Κινέζος υπουργός «ξεφώνησε» πέρυσι τέτοιες ημέρες την Γαλλική ηγεσία για την δειλία της να προχωρήσει σε δομικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Μιλώντας στην Ντωβίλ, σε σχετικό συνέδριο, καυτηρίασε τους Γάλλους πολιτικούς πως φορτώνουν στον «μπαμπούλα» της παγκοσμιοποίησης τις δικές τους αδυναμίες να πάρουν αποφάσεις με κάποιο λογικό πολιτικό κόστος. Η επίδραση της παγκοσμιοποίησης στην ανισότητα είναι ελάχιστη, επιμένει η παραπάνω μελέτη του Pranab Bardham κ.α., σε σύγκριση με άλλα αίτια όπως είναι η χρεωκοπία των συνδικάτων, η τεχνολογική εξέλιξη και η ανελαστική χρήση του ελάχιστου μισθού.

Το κράτος πρόνοιας, σημειώνουν σχετικά οι Miguel Glatzer & Dietrich Rueschemeyer, (Globalization and the Future of the Welfare State. Pittsburgh, 2005) δεν κινδυνεύει σε καμία περίπτωση από την παγκοσμιοποίηση. Αυτό αποτελεί ζήτημα καθαρά εσωτερικών νομοθεσιών και διαδικασιών και ουδείς εμποδίζει τις κυβερνήσεις να εκδηλώσουν προτεραιότητες εξασφαλίζοντας αποτελεσματικά συστήματα προστασίας για τους κοινωνικά ασθενέστερους πολίτες τους.

Διαφωνώ επίσης με τις εκτιμήσεις του Λιαρόπουλου για τις δυνατότητες του σημερινού ευρωπαικού μοντέλου, δίχως αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, για επιβίωση και μεγαλουργία. Αναφέρει πως «Το κοινωνικό Κράτος, που αποτελεί και παράδοση, στην Ευρώπη αντέχει ακόμη, χρηματοδοτούμενο από μιά πλεονασματική και στιβαρή οικονομία Η κοινωνία θα κρίνει την επιτυχία της Ενωμένης Ευρώπης και όχι η οικονομία και οι υπερεθνικές ελίτ)». Δεν είναι όμως τα πράγματα ακριβώς έτσι. Οι κοινωνικές συγκρούσεις στην Γαλλία αποτελούν προιόντα του αναποτελεσματικού και ελλειμματικού – όχι μόνο οικονομικά – Γαλλικού κοινωνικού μοντέλου. Σύμφωνα με τον Economist (The race to the Elysee, 14-4-07) «το σύστημα (κοινωνικό μοντέλο) έχει υπονομεύσει κάθε ιδέα ανάληψης ρίσκου, έχει φρενάρει την οικονομική ανάπτυξη κι έχει επιβάλει ανυπέρβλητα κόστη κι εμπόδια για το μέλλον».

Εξ άλλου οι Martin Neil Baily & jadcob Funk Kirkegaard, (Transforming the European Economy. Institute of International Economics, Washington, 2004) έχουν αποδείξει πως η ευρωπαική προοπτική οδηγείται σε αδιέξοδο δίχως μεγαλεπίβολες αλλαγές στις οικονομικές και κοινωνικές δομές. «Η Ευρώπη χρειάζεται να μεταμορφωθεί»γράφουν οι συγγραφείς «σε μιά καινούργια οικονομία όπου η αλλαγή αποτελεί τον κανόνα και παντού διευκολύνεται και δεν αναχαιτίζεται από πολιτικές κι αναποτελεσματικούς θεσμούς».

Παρά τις διαφωνίες μου όμως το βιβλίο του Λιαρόπουλου αναλύει διεισδυτικά καταστάσεις και φέρνει μπόλικη γνώση στην πρώτη γραμμή. Κάτι που έχει απόλυτη ανάγκη, όπως εκτιμώ, ο τόπος. Μακάρι οι αμφισβητίες των σύγχρονων αντιλήψεων για ανάπτυξη και κοινωνική προστασία να είχαν, όπως αυτός, αντί για φωνές και φοβίες, επιχειρήματα και προτάσεις. Κάτι που τραγικά λείπει από τον ελληνικό πολιτικό διάλογο. Δυτυχώς...



Πλήρες Άρθρο »

Περί Δημοκρατίας...

Περί Δημοκρατίας...

Ο τόπος πάσχει. Με θεσμούς αδύναμους, πολιτικούς άπειρους και έξω από την δυναμική των σύγχρονων εξελίξεων και με μιά ιδιωτική σφαίρα ασυντόνιστη και μπολιασμένη με την διαφθορά του δημόσιου τομέα η κοινωνία περπατάει τρικλίζοντας περιμένοντας την αναπόφευκτη τελική ρήξη. Διότι η ώρα του οριστικού καταλογισμού δεν θα αργήσει να έρθει. Η χώρα είχε συνηθίσει να επιβιώνει σε ένα περιβάλλον παγκόσμιου διπολισμού. Οπου οι επικεφαλής της κάθε παράταξης είχαν συμφέρον να φροντίζουν για την σταθερότητα και την κοινωνική ισορροπία κάθε μέλους του μπλόκ κρατών που διαφέντευαν. Η όποια παρακμή και διάλυση της κοινωνικής σύνταξης του κάθε μέλους αντανακλούσε στην ανωτερότητα του συστήματος που η κάθε πλευρά προπαγάνδιζε. Και κατά συνέπεια δεν μπορούσε να την επιτρέψει.

Για την χώρα μας ιδιαίτερα το σύστημα των δύο ιδεολογικών πόλων είχε και τρία πρόσθετα ενισχυτικά χαρακτηριστικά. Οι πολιτικές ηγεσίες της Δύσης ήσαν μεγαλωμένες σε ένα περιβάλλον κλασσικής παιδείας που έδινε στην Ελλάδα μια ιδιαίτερη λάμψη που κατέληγε σε πολιτικές επιλογές χαρακτηριστικής εύνοιας προς την χώρα μας. Οι μνήμες του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ήσαν ζωντανές στον ενεργό πληθυσμό της Δύσης και ο ρόλος της χώρας μας στην σύγκρουση εκείνη ενίσχυε τις συμπάθειες που γενικά απολάμβανε. Κοντά σε αυτά σημαντικό ρόλο έπαιζε και το γεγονός πως στα κυρίως Βαλκάνια η Ελλάδα αποτελούσε την μοναδική χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και εκπρόσωπο της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Τώρα όλα αυτά έχουν ριζικά αλλάξει. Οι δύο παγκόσμιοι πολιτικοί πόλοι δεν υπάρχουν πιά. Δεκάδες καινούργιες χώρες έχουν μπεί στον στίβο του διεθνούς πολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού και δεν υπάρχουν ενδιαφερόμενες υπερδυνάμεις να φροντίσουν τους μεν σε βάρος, η απέναντι στις προκλήσεις, των δε. Ο καθένας πλέον εργάζεται για τον εαυτό του. Οφείλοντας να ξυπνήσει από τον λήθαργο της εποχής του διπολισμού κι αναδεικνύοντας τα όποια συγκριτικά του (εθνικά, γεω-στρατηγικά, οικονομικά η πολιτιστικά) πλεονεκτήματα για επιβίωση στον νέο ανταγωνιστικό κόσμο που ζούμε. Η ατομικότητα στην εποχή μας δεν χαρακτηρίζει μοναχά τις σχέσεις των ανθρώπων μέσα στις κοινωνίες. Κυριαρχεί και στις συμπεριφορές και τις τύχες των κρατών.

Καθ’ όσον αφορά την Ελλάδα τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα της εποχής του διπολισμού έχουν πλέον εξανεμισθεί. Οι σημερινές ελίτ της Δύσης δεν μεγάλωσαν με την κλασσική παιδεία των πατεράδων τους. Και δεν βλέπουν την Ελλάδα με την νοσταλγική ματιά του ιστορικού της παρελθόντος. Ούτε βέβαια και συντηρούν, σε ηγετικό επίπεδο, μνήμες από τον ρόλο της χώρας μας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και βέβαια η Ελλάδα σήμερα όχι μόνο δεν είναι η μοναδική δημοκρατική και δυτικοπροσανατολισμένη χώρα της κυρίως Βαλκανικής αλλά, αντίθετα, είναι η παλαιότερη δημοκρατία της περιοχής που οφείλει, σύμφωνα με τους δυτικούς της συμμάχους, να βοηθά κι όχι να ανταγωνίζεται τις χώρες του περίγυρού της.

Αυτονόητα, οι τύχες της χώρας σήμερα βρίσκονται αποκλειστικά και μόνο στα χέρια των πολιτικών της ηγεσιών. Που δεν δείχνουν να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών. Διστάζοντας να πάρουν αποφάσεις αναγκαίες για την επιβίωση του τόπου. Φοβούμενες το περίφημο πολιτικό κόστος. Κι ο τόπος έτσι παραδέρνει στους ανέμους των ραγδαίων εξελίξεων που απαιτούν στιβαρούς χειρισμούς για να ξεπερασθούν οι κάβοι των διεθνών και κοινωνικών αναταράξεων.

Στο εσωτερικό μέτωπο είναι ολοφάνερο πως η χώρα πασχίζει να επιβιώσει με θεσμούς που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των καιρών. Το εκλογικό σύστημα και οι τρόποι ανάδειξης πολιτικών στελεχών αποπνέουν την μούχλα του παλαιοκομματισμού κι αντανακλούν τον κυρίαρχο ρόλο της πολιτικο-οικονομικής διαπλοκής. Τα περισσότερα πρόσωπα της πρώτης σήμερα πολιτικής γραμμής δεν είναι παρά προιόντα – αποκλειστικά σχεδόν – του κομματικού σωλήνα. Και η εκλογή σχεδόν των πάντων εξαρτάται από τις διαθέσεις του οικονομικού κατεστημένου που, ελέγχοντας και τα ΜΜΕ, μπορεί να κατευθύνει της απαράδεκτη διαδικασία της σταυροδότησης. Και να στήσει έτσι τις δικές του ουσιαστικά κοινοβουλευτικές ομάδες.

Αυτή η κατάσταση από τα πράγματα απονευρώνει τις κυβερνήσεις και τις εμποδίζει να πάρουν αποφάσεις ανατρεπτικές της κατεστημένης πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας. Συνέπεια είναι η εξάπλωση της διαφθοράς (εφ’ όσον μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί να παίξει ρόλο πραγματικής πολιτικής κυριαρχίας καταλήγει να επωφελείται της θέσης του για τον ατομικό του πλουτισμό). Και η παραπέρα προσέλκυση του ιδιωτικού τομέα στο φαγοπότι των δημόσιων πόρων. Οποιος διαμαρτύρεται σαν απλός πολίτης για τις ατασθαλίες και την κακοδιοίκηση δεν διστάζει να πάρει μέρος στην αθλιότητα αν του δοθεί η ευκαιρία να βρεθεί από την άλλη μεριά του λόφου.

Τα κυκλώματα των διασυνδέσεων, της αλληλεξάρτησης και τελικά του τέλματος της αδράνειας καλύπτουν ολόκληρο το κοινωνικό εύρος. Και δεν περιορίζονται μοναχά στο πεδίο καθαρά της οικονομίας. Σημαντικοί οικονομικοί παράγοντες λ.χ. με εξέλιξη όμως που ακουμπά σχεδόν πάντα σε κρατικές εύνοιες η δουλειές, παίζουν ρόλο στον αθλητισμό, στα media καμιά φορά και στον πολιτισμό. Και για λόγους άμυνας οργανώνουν ομάδες υποστήριξης μέσα στους συγκεκριμένους χώρους (λέσχες οπαδών, κατευθυνόμενους σχολιαστές, ευνοούμενους καλλιτέχνες) που όταν πλέον παραφέρονται δύσκολα μπορούν ακόμα και κρατικά να ελεγχθούν (βιαιότητες οπαδών, απρέπειες των μέσων, κατιναριό καλλιτεχνών). Η αλληλεξάρτηση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας γίνεται πλέον ολοφάνερη.

Οι εξελίξεις όμως αυτές έχουν επίπτωση και στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας. Οταν πλέον οι πάντες καταλήγουν να έχουν άποψη για τα πάντα (μέσα από το τηλεοπτικό και έντυπο χάος) κάθε κίνηση η άποψη με στόχο αντιμετώπιση λεπτών εθνικών συμφερόντων μπαίνει στο μικροσκόπιο συνήθως ασχέτων (σχολιαστών, καλλιτεχνών, ιερέων, αυτοαποκαλούμενων ειδικών ακαδημαικών κλπ) και πανικοβάλλει τις αρμόδιες πολιτικές αρχές. Που διστάζουν να πάρουν πρωτοβουλίες. Χάνοντας έτσι ευκαιρίες. Ελαττώνοντας τους φίλους και πολλαπλασιάζοντας συνήθως τους εχθρούς.

Υπάρχει λοιπόν στον τόπο ζήτημα δημοκρατίας. Οχι θεωρητικό και αφηρημένο. Αλλά πρακτικό και συγκεκριμένο. Δίχως αλλαγές σε θεσμούς, το κύκλωμα αλληλεξάρτησης οικονομικής δύναμης και δημοσίων αρχών δεν πρόκειται να διαραγεί. Και τίποτε δεν θα μπορέσει να αλλάξει. Σε βάρος των συμφερόντων του λαού και των μακροπρόθεσμων στόχων του τόπου.
Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΚΑΙ ENEΡΓΕΙΑΚΟΙ ΑΓΩΓΟΙ

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΚΑΙ ENEΡΓΕΙΑΚΟΙ ΑΓΩΓΟΙ

Πάντοτε η Αμερική καταλήγει να είναι ο υπεύθυνος κάθε στραβοπατήματος στις διεθνείς μας σχέσεις και επιδιώξεις. Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει τελευταία με την υπόθεση των αγωγών πετρελαίου και αερίου. Η χώρα υπόγραψε μιά συμφωνία, κατ’ αρχήν θετική για τα συμφέροντά μας, με την Ρωσία και την Bουλγαρία Κι’ από την πρώτη σχεδόν στιγμή πνιγήκαμε από δημοσιεύματα πως οι αμερικανοί δήθεν επιχειρούν να τορπιλίσουν τις σχετικές συμφωνίες. Παρόμοιο υπήρξε και το σχόλιο του Θανάση Αργυράκη στον Ελ. Τύπο («Η Διπλωματία των Αγωγών», 18-4-07). Με αφορμή κάποια ομιλία του αμερικανού πρέσβυ στην Αθήνα και την επίσκεψη του διευθύνοντα συμβούλου της Γκάζπρομ. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε κάπως τα πράγματα.

Ο αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δεν έχει κανένα απολύτως αντίπαλο. Οι πάντες εκτιμούν πως μιά διέξοδος ακόμη των πετρελαικών κοιτασμάτων της Ρωσίας προς τις διεθνείς αγορές είναι θετική. Κάποιο πρόβλημα ενδεχόμενα να υπήρξε με την ΕΕ – κι όχι με τους αμερικανούς. Στην λογική πως η σχετική συμφωνία έγινε μονομερώς, δίχως συνεννοήσεις και διαβούλευση με τις Βρυξέλλες. Δεν είμαστε όμως οι μόνοι που έχουν κάνει κάτι τέτοιο. Οι Γερμανοί λ.χ. είναι οι πρώτοι διδάξαντες.

Από εκεί και κάτω τίθενται μιά σειρά από ζητήματα που δεν έχουν ακόμη επιλυθεί. Οι Ρωσικές εταιρίες έχουν αναλάβει αδιαπραγμάτευτα την πλειοψηφία της εταιρίας του νέου αγωγού. Ομως το πετρέλαιο που θα μεταφερθεί, για να είναι ο αγωγός εμπορεύσιμος, θα πρέπει να έρθει από το Καζακστάν. Με την συμμετοχή της αμερικανικής εταιρίας Chevron. H οποία όμως για να μπεί στο κονσόρτσιουμ του αγωγού θα πρέπει να πάρει κομμάτι του ελληνικού η του Βουλγάρικου ποσοστού. Γιατί όμως; Εδώ απάντηση δεν έχει δοθεί.

Οι όποιες ενδεχόμενες αμερικανικές ανησυχίες εκκινούν από ακριβώς αυτό το αναπάντητο ερώτημα. Είναι φανερό πως η Ρωσική πλευρά – κάτι που εκπηγάζει και από την εθνική της νομοθεσία – απαιτεί τον έλεγχο κάθε διαμετακομιστικού μέσου που μεταφέρει ορυκτό πλούτο της χώρας – τώρα πιά και εκτός εθνικών συνόρων. Η ανησυχία που εμφανίζεται δεν αφορά ιδιαίτερα τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Αλλά τους υπάρχοντες η και μελλοντικούς αγωγούς αερίου.

Η άφιξη του κου Μίλλερ (επικεφαλής της Γκάζπρομ) στην Ελλάδα είχε σημαντικά θετικά σημεία. Οπως η υπογραφή της ανανέωσης της συμφωνίας για Ρωσικό αέριο για τα επόμενα 40 χρόνια. Που και για τους Ρώσους έχει ιδιαίτερη σημασία. Μιά και η Γκάζπρομ δεν επενδύει ακόμη μέσα στη Ρωσία σοβαρά ποσά αν προηγουμένως δεν έχει ξεκαθαρίσει με μακροχρόνια συμβόλαια το αέριο που στο μέλλον θα πουλήσει. Η μοναδική της καινούργια επιχείρηση εξόρυξης, μετά από 5 χρόνια αδράνειας στον τομέα της καινούργιας παραγωγής, ξεκίνησε πρόσφατα στο Μπερεγκοβόγιε, ψηλά στη Δυτική Σιβηρία, σε συνεργασία με την ιδιωτική εταιρία NGK Itera. Η οποία βέβαια είχε ήδη ετοιμάσει το κοίτασμα. Και εξαναγκάσθηκε σε συνεργασία λόγω του μονοπωλίου της Γκάζπρομ στους αγωγούς μεταφοράς του προιόντος μέσα στην Ρωσία. Ο Ρώσος όμως οικονομικός μεγαλοπαράγων έκανε νύξι στην Αθήνα και για χρήση και της Ρεβυθούσας, για αποθήκευση προφανώς υγροποιημένου αερίου – άγνωστο από που όμως και πότε. Το θέμα έχει βέβαια να κάνει πάντα με τον έλεγχο. Αυτό είναι κυρίως που προκαλεί ανησυχίες.

Στην ίδια λογική πολλοί συνοφριώνονται για το Ρωσικό ενδαφέρον για τον αγωγό αερίου Τουρκίας – Ελλάδας – Ιταλίας. Που θα μπορούσε να συνδεθεί είτε στην Τουρκία – με τον αγωγό ρωσικού αερίου Blue Stream που έρχεται μέσω Μαύρης Θάλασσας από το Νοβοροσίσκ – είτε στην χώρα μας, με τον αγωγό που φθάνει σε εμάς μέσω Βουλγαρίας. Από την ώρα που η Γκάζπρομ έχει δεσμεύσει τα κοιτάσματα αερίου του Αζερμπαιτζάν και του Τουρκμενιστάν για τα επόμενα 15 με 20 χρόνια είναι αυτονόητο πως ο νέος αυτός υπό κατασκευή αγωγός θα πρέπει κάτι να βρεί να μεταφέρει. Το Ρωσικό αέριο είναι η αυταπόδεικτη λογική λύση. Με το ερώτημα όμως του ελέγχου του αγωγού. Αμερικανοί και ευρωπαίοι για αυτό ακριβώς το ζήτημα ανησυχούν. Και δεν είναι κάτι βέβαια που μπορεί να λύσει μονάχη της η Ελλάδα. Εύλογα οι δυτικοί ανησυχούν για τον ολοκληρωτικό έλεγχο που μπορεί να καταντήσει να ασκεί η Ρωσία στις ενεργειακές ανάγκες της δυτικής ευρώπης. Αλλά οφείλουν όμως, πέρα από ανησυχίες, να προτείνουν και λύσεις.

Το Αζερμπαιτζάν, το Τουρκμενιστάν και το Καζακστάν είναι χώρες με μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και αερίου. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ καλλιεργούν καλές σχέσεις μαζί τους κι έχουν σαν στόχο να απεξαρτήσουν την εκμετάλλευση των ενεργειακών τους κοιτασμάτων από τον έλεγχο της Ρωσίας. Οφείλουν όμως από εκεί ακριβώς να ξεκινήσουν. Κι όχι από τις χώρες που οι αγωγοί θα περνούν. Διότι αγωγοί δίχως αέριο και πετρέλαιο να μεταφέρουν δεν είναι παρά ασκήσεις στον αέρα. Κι από την ώρα που μερικές από τις χώρες αυτές έχουν μακροχρόνιες συμφωνίες εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων τους με την Γκάζμπρομ οι δυτικές ανησυχίες μάλλον σε λάθος πόρτες απευθύνονται.

Πλήρες Άρθρο »

Χαιρετισμός στο Ιδρυτιό Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Χαιρετισμός στο Ιδρυτικό Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας


Κάθε καινούργιο πολιτικό ξεκίνημα είναι φορτωμένο ελπίδες. Αλλά συνάμα και προκλήσεις για τον ρόλο που καλείται να παίξει. Κι’ ανησυχίες όμως για τις προοπτικές επιτυχίας και τους κινδύνους που περιμένουν σε κάθε σχεδόν γωνιά. Το εγχείρημα της δημιουργίας ενός φιλελεύθερου κόμματος στην Ελλάδα, του αδάμαστου σχεδόν κρατισμού, της ακινησίας, της εξαπλωμένης και περίπου καθιερωμένης κλεπτοκρατίας αλλά και του πνευματικού και πολιτικού τέλματος, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι δυνατότητες επιτυχίας είναι στο ξεκίνημα λιγότερες από τις πιθανότητες αποτυχίας. Γιατί ο αντίπαλος είναι ριζωμένος σχεδόν παντού. Κρύβεται στην ψυχοσύνθεση των περισσότερων πολιτών που, εντελώς αντιφατικά,  περιμένουν σχεδόν τα πάντα από ένα δημόσιο τομέα που οι ίδιοι κατηγορούν σαν ανίκανο, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο. Κυριαρχεί στις αντιλήψεις της επιχειρηματικής τάξης που μπροστά στις δυσκολίες ενός ανοιχτού και τίμιου ανταγωνισμού  έχει βολευτεί στην νοοτροπία του βολέματος με το «γκουβέρνο» και στην διεκπεραίωση υποθέσεων μέσω γνωριμιών και πελατειακών ρυθμίσεων. Εχει σχεδόν κατακλύσει τις αντιλήψεις μεγάλου μέρους της νεολαίας και της πανεπιστημιακής κοινότητας που δεν βλέπουν τον εαυτό τους σαν φορέα αλλαγών της κοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτικής. Αλλά μάχονται να κρατηθούν στα ίδια επίπεδα μετριότητας, οπισθοδρόμησης και παρακμής που κάποιους βολεύουν και κάποιους άλλους εμπνέουν για ενδεχόμενες μελλοντικές καταξιώσεις δίχως προσπάθεια και κόπο. 

Η κοινωνία χρειάζεται πραγματικά σήμερα μετασχηματισμό. Οχι όμως προς την βόλεψη και την αβελτηρία. Που υποσχέθηκε και έκανε πράξη πριν από χρόνια μιά άλλη εντελώς διαφορετική πολιτική κίνηση. Αλλά προς την κατεύθυνση της αφύπνισης, του ανταγωνισμού, της ανάδειξης των ατομικών χαρισμάτων των πολιτών της χώρας μας, της ανακάλυψης της χαμένης πιά αστικής ηθικής και του σεβασμού αρχών και κανόνων. Δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρά ανοικοδομημένη πολιτεία δίχως τήρηση των νόμων. Η μηδενική ανοχή σε θέματα παραβατικότητας και παρανομίας θα πρέπει να είναι σύνθημα ζωής για να ορθοποδήσει και πάλι ο τόπος. Οι νόμοι, όλοι οι νόμοι, δεν είναι διαπραγματεύσιμοι. Εφαρμόζονται. Αν δεν αρέσουν αλλάζουν. Αλλά δεν μπαίνουν ποτέ στο ντουλάπι της αχρησίας.

Αέρας δυναμισμού και κινητικότητας πρέπει να εισρεύσει στην ελληνική αγορά. Με κατάργηση της γραφειοκρατίας, σε βάρος στο ξεκίνημα ακόμη και κάποιων διαδικασιών αναγκαίων ελέγχων, και δραστικές περικοπές στην άμεση φορολογία. Η καινοτομία πρπει να γίνει στόχος εθνικής επιβίωσης, μαζί με ριζικές αλλαγές στην παιδεία και στην σύνδεσή της με την παραγωγή. Ο μεγαλύτερος εχθρός για την ανάπτυξη της χώρας βρίσκεται μέσα μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Που έμαθε στην βόλεψη και στο «Ωχ αδερφέ»!! Αυτός πρέπει να είναι οι πρώτος στόχος κάθε προσπάθειας εθνικής ανοικοδόμησης.

Οφείλει επίσης να μπεί κάποια τάξη στο ζήτημα της χαώδους πολιτικής μετανάστευσης. Αν υποθέσουμε πως υπάρχει βέβαια κάποια τέτοια!!  Οι ξένοι εργαζόμενοι προσφέρουν στην ανάπτυξη του τόπου. Καμιά φορά πολύ περισσότερα από πολλούς καφενόβιους ντόπιους. Αλλά είναι απαραίτητο να ελέγχουμε πιά ποιοί έρχονται. Αν τους χρειάζεται ο τόπος. Σε ποιούς τομείς θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Κι αν τους αντέχουν τα συστήματα εκπαίδευσης και δημόσιας περίθαλψης. Στην εποχή μας αυτά δεν αποτελούν πλέον λεπτομέρεις. Αλλά συνιστούν την καρδιά μιάς δημόσιας πολιτικής. Οι Αγγλοι Εργατικοί αποφάσισαν να επιβάλουν ένα σύστημα βαθμολογίας (point system) για την αξιολόγηση των προσόντων όσων επιθυμούν να έρθουν και να εργασθούν στη χώρα τους. Κάτι πσρόμοιο θα πρέπει να καθιερώσουμε και εμείς. Ωστε οι μετανάστες να κάνουν ελεγμένα καλό κι όχι κακό στη χώρα.

Ολα αυτά , και πολλά βέβαια άλλα, υψώνουν τείχη στην δημόσια ζωή της χώρας. Και το κύκλωμα ειδικών συμφερόντων και ελεγχόμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης κάνουν την ζωή δύσκολη οποιουδήποτε θα ήθελε να στρέψει τα μάτια της επικαιρότητας μακριά από τις ανοησίες και τις ρηχότατα «βαθυστόχαστες» αναλύσεις των ασχέτων, προς τα πραγματικά προβλήματα και τις υπαρκτές δυσκολίες. Οι φιλελεύθερες φωνές χαλούν τη σούπα της σιωπής, της ακινησίας και της αποβλάκωσης. Γι αυτό και γίνεται κάθε προσπάθεια να πνιγούν. Δεν είναι τυχαίο πως είμαστε η μοναδική χώρα του δυτικού – και όχι μόνο – κόσμου  δίχως μιά φιλελεύθερη πολιτική έκφραση. Μέχρι τώρα βέβαια. Η κίνησή σας θα ταράξει τα νερά. Και ίσως βγάλει κάποιους από τον λήθαργο. Αυτό βέβαια δεν θα κάνει την ζωή σας εύκολη. Να περιμένετε επιθέσεις, ειρωνίες και κατηγορίες.

Δώστε όμως την μάχη. Αξίζει για τον τόπο. Υπάρχουν έλληνες που νιώθουν το πρόβλημα. Δώστε τους το χέρι για να ξεκινήσετε ένα αγώνα ωραίο και συνάμα συνταρακτικό. Καλή επιτυχία!!


Ανδρέας Ανδριανόπουλος
Μόσχα, 24 Απριλίου 2007

Πλήρες Άρθρο »