ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

                                          
Σε ένα κόσμο που αλλάζει και βομβαρδίζεται πλέον σχεδόν καθημερινά από ευκολοπρόσβατη γνώση, οι ηγήτορες της διανόησης στην Ελλάδα – παιδιά της Αριστερής ηγεμονίας στις ιδέες οι περισσότεροι – υπεραμύνονται, γαντζωμένοι, ενός ξεπερασμένου πλέον παρελθόντος. Και αντιδρούν μαχητικά, βίαια και συχνά αντιδεοντολογικά. Ανακαλύπτοντας μάλιστα, κάποιοι απ’ αυτούς, κάπως καθυστερημένα και τον ακραίο εθνικισμό. Που τον βαφτίζουν βολικά “πατριωτισμό” κι αισθάνονται πως ξεμπέρδεψαν. Συμμαχώντας έτσι, με ήσυχη πιά συνείδηση, με κατάμαυρους φασίστες κι επικίνδυνους ρατσιστές. Με άστοχα πάντα επιχειρήματα, με άκαιρους χαρακτηρισμούς και με βιτριολικές εξάρσεις. Εφ’ όσον η πραγματικότητα δεν συνταιριάζει με τις ιδέες τους, αριστερές η εθνικιστικές, επιχειρούν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Και να την εντάξουν στο καλούπι της ξεπερασμένης τους δεοντολογίας.

Ο φόβος του δήθεν αφελληνισμού της ελληνικής κοινωνίας φέρνει κοντά - κοντά αριστερούς αμφισβητίες, παλαιοκομμουνιστές καθεστωτικούς (βολεμένους δηλ. από το σύστημα)  με νεοφασίστες εθνικιστές, καταφοβισμένους συντηρητικούς και θρησκόλητπους μυθολάγνους. Το περίφημο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, με πρόσχημα το οποίο ξεκίνησε η καινούργια εθνικιστική υστερία,  δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καταγράφει ιστορικά γεγονότα (αν υπάρχουν κάποια λάθη στον τομέα αυτό, ασφαλώς θα διορθωθούν). Δίχως χαρακτηρισμούς κι’ αξιολογήσεις. Και καλεί μαθητές και δασκάλους να ψάξουν σε πηγές, να συζητήσουν και να ανακαλύψουν κρυμμένες πτυχές της ιστορικής αλήθειας. Ενας πραγματικά δηλ. εξαιρετικός τρόπος εισαγωγής των νέων παιδιών στον ιστορικό προβληματισμό. Η επίθεση που δέχεται είναι από όλους εκείνους που δεν δέχονται την καταγραφή της ιστορίας δίχως φορτισμένους αξιολογικούς χαρακτηρισμούς. Kι ανάμεσά τους βέβαια, σε ένα ευρύτερο διεθνές πεδίο, η νεοδεξιά του κ. Μπούς στις ΗΠΑ. Αγκαλιά με την λεγόμενη Χριστιανική πλειοψηφία του αμερικανικού Νότου. Το λίκνο ακριβώς δηλ. της λεγόμενης Νέας Τάξης.
Κάποιοι δηλ. θα πρέπει, στα βιβλία της Ιστορίας, να εμφανίζονται σαν σφαγείς ενώ κάποιοι άλλοι σαν αγγελούδια. Οφείλει να υπάρχει δηλ. απόλυτο καλό και απόλυτο κακό. Μαύρο και άσπρο. Δίχως αυτές τις «απόλυτες αλήθειες», καταλήγει ουσιαστικά το επιχείρημα των τρομοκρατημένων εθνικιστών, τα παιδιά μας θα χάσουν την ταυτότητά τους. Θα χάσουν την αίσθηση της ιστορικής εθνικής μας συνέχειας. Και θα γίνουν τι; (προσθέτω εγώ). Τούρκοι. Αλβανοί η ...Εγγλέζοι; Η ανεδαφικότητα των όποιων φόβων βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το ερώτημα. Μέσα από την φοβία, το αφηγηματικό μίσος και την μετουσίωση των όποιων εθνικών μύθων σε απόλυτη πραγματικότητα σφυρηλατείται η εθνική μας ταυτότητα; Και η αλήθεια που πάει;
Εγώ δηλ. που δεν πιστεύω στην ταύτιση ορθοδοξίας και ελληνικής ταυτότητας είμαι λιγότερο έλληνας από εκείνον που το πιστεύει; Ενας που μισεί ιστορικά τον Θεοδόσιο για την καταστροφή της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς  δεν έχει ελληνικό φρόνημα; Και το έχουν οι φανατικοί της Ορθοδοξίας που παρακάμπτουν τον αντι-επαναστατικό ρόλο της επίσημης εκκλησιαστικής ηγεσίας για να χωρέσουν μύθους για κρυφά σχολειά, ιερά λάβαρα και μαρτυρικούς δεσποτάδες (όπως ο Γρηγόριος ο Ε’);
Τίποτα από όλα αυτά δεν κινείται σήμερα στο κενό. Τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει οι σοβαρές μελέτες για τον εθνικισμό και τους μύθους του λεγόμενου εθνικού κράτους. Ουδείς σοβαρός μελετητής η σχολιαστής σε άλλη χώρα της Ευρώπης θα ξεστόμιζε τα απίθανα που εδώ ακούγονται για το θέμα. Σε όλες τις χώρες υπάρχει πλέον η επιστημονική παραδοχή πως η διαμόρφωση εθνικών ταυτοτήτων δεν είναι παρά προιόν ιστορικών συγκυριών και, σε μερικές περιπτώσεις, σκοπιμοτήτων. Σύμφωνα με την εξαιρετικά πρωτοποριακή εργασία του Patrick J. Geary (The Myth of Nations: The Medieval Origins of Europe, 2002) τα έθνη δεν αποτελούν παρά προιόντα της αληθινής η και εξωραισμένης ιστορικής διαδρομής και παράδοσης των κυρίαρχων σε κάθε περιοχή φυλετικών η θρησκευτικών ομάδων.
Σε μιά εξ ίσου αποκαλυπτική ιστορικο-κοινωνική ανάλυση ο Anthony D. Smith (Chosen Peoples: Sacred Sources of National Identity, 2003) αποδεικνύει πως τα έθνη υπήρξαν τα φυσιολογικά παράγωγα  ριζικών κοινωνικών μετασχηματισμών (εκβιομηχάνιση, μαζική πολιτικοποίηση, μαζική επικοινωνία, και απεξάρτηση από την κυριαρχία του θρησκευτικού στοιχείου) που απαιτούσαν την ανάδειξη μιάς νέας τάξης πραγμάτων. Η κατάσταση αυτή   νομιμοποίησε την οικοδόμηση νέων οντοτήτων που εκφράστηκαν μέσα από την σύσταση εθνικών κρατών. Σε βάρος βέβαια των δυναστικών αυτοκρατοριών. Που οδηγήθηκαν τότε, τον 19ο κυρίως αιώνα, στην οριστική τους παρακμή και εξαφάνιση. Αυτού του είδους το έθνος λοιπόν, σαν ο κοινός τόπος ανθρώπων με πανομοιότυπα συμφέροντα και στόχους δράσης, νομιμοποίησε το σύγχρονο κράτος.        

Πρέπει επιτέλους ο τόπος να απαλλαγεί από την τυφλή παρελθοντολαγνία. Και τον παράλληλο, κι εν πολλοίς παράλογο, θρησκευτικό εθνικισμό, Είτε όλα αυτά έχουν μαρξιστικές είτε εθνικιστικές (κι’ όχι πατριωτικές) ρίζες. Να δούμε το μέλλον σαν ευκαιρία, κι όχι σαν απειλή. Για να πάψουμε πιά να είμαστε γραφικοί ουραγοί. Και να αποκτήσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τόσα πράγματα συμβαίνουν δίπλα  μας κι εμείς ανύποπτοι περιστρεφόμαστε γύρω από τις  «εμπνευσμένες» αναλύσεις των κυρίαρχων σχολιαστών των ειδήσεων των οχτώ. Η και παρασυρόμαστε από τις παθιασμένες ανακοινώσεις των κομμάτων που και την πιό ολοφάνερη κοινοτυπία την μετατρέπουν σε ανατρεπτική – υποτίθεται – παρέμβαση. Με την βοήθεια βέβαια των αρχόντων των Μέσων, που όταν παίρνουν ανάσα από τις προμήθεις και τις εργολαβίες του δημοσίου ρίχνουν καμιά ματιά και στους «φίλα προσκείμενους» κομματικούς φορείς. Για να μην μένει κανένας τελικά παραπονεμένος.

Μοναχά ο Αδ. Πεπελάσης, από την νηφάλια τακτική του στήλη στα «Νέα», μας προσγειώνει καμιά φορα στην πραγματικότητα των διεθνών εξελίξεων και προβληματισμών. Οχι βέβαια πως ιδρώνει κανενός ιδιαίτερα το αυτί. Αυτά που κυρίως μας συγκινούν είναι τα κατά διαστήματα βαθυστόχαστα αποφθεύγματα εξεχόντων υφυπουργών (περί «μαρξιστικής δεξιάς» λ.χ.!!), οι κορώνες διάφορων εθνομαχητών – κυρίως από τον Βορρά - για όσους δεν διαβάζουν ιστορία (από εκεί που τουλάχιστον αυτοί αντλούν τις βεβαιότητες και τον φανατισμό τους), οι αγωνίες μας για την Γιουροβίζιον και ο χρόνος διεξαγωγής ...των επομένων εκλογών. Και των μεθεπομένων βέβαια, και των μετα-μεθεπομένων...

Κι όταν κάποιος αναφέρει κάτι ουσιαστικά σοβαρό – όπως ο Θ. Πάγκαλος για την αντιδημοκρατική στάση κάποιων κομμάτων να αρνούνται την εφαρμογή νόμων ψηφισμένων από την Βουλή – το γενικότερο ενδιαφέρον εξαντλείται στην κουτσομπολίστικη διάσταση των εσωκομματικών κλυδωνισμών που προκάλεσε ενδεχόμενα η παρέμβαση. Και όχι στην ουσία της προβαλλόμενης επιχειρηματολογίας. Που υπήρξε σοβαρότατη τόσο για την ποιότητα όσο και  για την πορεία της δημοκρατίας στη χώρα μας.

Τα γεγονότα όμως που εκτυλίσσονται γύρω μας και οι προβληματισμοί που αναπτύσσονται είναι περισσότερο σοβαροί και από τις παλαιοαριστερές αναπαλαιωτικές κορώνες του ΣΥΝ  και από τις αυταρχικές  εσωκομματικές μεθοδεύσεις του ΚΚΕ (αυθαίρετες απολύσεις συντακτών του Ριζοσπάστη, δίχως λογοδοσία αλλαγές στην ΚΝΕ κλπ). Μιλάμε για εξελίξεις που θα επηρεάσουν ακόμα περισσότερο τη ζωή μας. Και θα αλλάξουν την κοινωνία μας.

Ενα τέτοιο θέμα υπήρξε η πρόσφατη προειδοποίηση του Κινέζου Αντιπροέδρου του Εθνικού Λαικού Κονγκρέσσου πως η χώρα του ετοιμάζεται να μειώσει τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα. Και να κρατήσει για ασφάλεια δεσμευμένα κάπου 650 δις, δολ. Ετοιμάζεται δηλ. να χρησιμοποιήσει τα υπόλοιπα – κάπου 350 δις. δολ. «μόνο» -  με δυναμικές παρεμβάσεις στις διεθνείς αγορές. Αν σκεφθεί κανείς πως το σχέδιο Μάρσαλ, για την ανοικοδόμηση και την οικονομική αποκατάσταση της μεταπολεμικής Δυτικής Ευρώπης, σε σημερινές αποπληθωριστικές τιμές δεν θα ξεπερνούσε τα 100 δισ. δολ., εύκολα καταλαβαίνει τις επιπτώσεις που η πρωτοβουλία αυτή σήμερα της Κίνας θα έχει πάνω στις οικονομίες ολόκληρης της γής. Είναι σαν κάποιος να ετοιμάζεται να ρίξει ένα βράχο σε μιά ήρεμη στέρνα. Κι όλοι αγωνιούν για την μεριά ακριβώς που θα πέσει η κοτρώνα. Οσο κοντύτερα στο σημείο πρόσκρουσης αν βρεθεί κάποια οικονομία τόσο καταλυτικότερες θα είναι οι συνέπειες για την πορεία της. Δίχως αυτό να σημαίνει πως και οι υπόλοιπες οκονομίες της γής δεν θα αισθανθούν τους κραδασμούς.

Η Κίνα λοιπόν σε μεγάλο βαθμό κρατάει το άμεσο μέλλον των διεθνών οικονομιών στα χέρια της. Από την άλλη μεριά η δίψα της για ενέργεια και πρώτες ύλες (η δική της και της Ινδίας) κρατάει τις τιμές όλων αυτών των φυσικών πρώτων υλών ψηλά. Κάνοντας κάποιους πλούσιους (λ.χ. την Ρωσική Ομοσπονδία) και κάποιους άλλους (λ.χ. Ιαπωνία, Ευρώπη) να υποφέρουν από τις σχετικές δικακυμάνσεις και την συνακόλουθη αβεβαιότητα. Τα παιχνίδια των αγωγών μεταφοράς ενέργειας μεγαλώνουν (πρόσφατα μπήκε σ’ αυτά και η χώρα μας) δίχως βέβαια οι κίνδυνοι εμπλοκών και αντιποίνων, σε άλλους – πολιτικούς συνήθως – τομείς, να μικραίνουν.

Βιβλία βγαίνουν επισημαίνοντας τους κινδύνους (βλ. σχετ. China and the Global Energy Crisis, (2006) των Τατσού Καμπάρα και Κρίστοφερ Χάου). Ενώ άλλες επίκαιρες μελέτες προειδοποιούν πως ο κόσμος σύντομα θα βρεθεί δίχως φτηνό πετρέλαιο. Με καταλυτικές επιπτώσεις πάνω στην ανάπτυξη, τις βιομηχανικές υποδομές και τις υπηρεσίες δημόσιας φροντίδας (βλ. The Party’s Over: Oil, War and the Fate of Industrial Societies (2006), του Ρίτσαρντ Χαίνμπεργκ).

Αλλοι πάλι μελετητές αγωνιούν για άλλα περισσότερο χειροπιαστά από τον μέσο πολίτη ζητήματα. Ο ευρύτερα αποδεκτός Ρόμπερτ Πάτναμ, για παράδειγμα, επιμένει πως η δημοκρατία όπως την ξέραμε κλονίζεται. Το λεγόμενο κοινωνικό κεφάλαιο που χαρακτηρίζει τις δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες ελαχιστοποιείται με τους πολίτες να αποφεύγουν κοινές δράσεις και να κλείνονται στον εαυτό τους και τον στενό επαγγελματικό – οικογενειακό τους περίγυρο (βλ. Democracies in Flux: The Evolution of Social Capital in Contemporary Society, Οξφόρδη, 2004). Η απομάκρυσνη του κόσμου από κόμματα, συνδικαλιστικά σωματεία, εκκλησιαστικές ενώσεις κλπ. κατά βάση αποδυναμώνει πολιτικά τους οικονομικά ανίσχυρους. Γιατί γι’ αυτούς η συλλογική δράση αποτελούσε κάποια ουσιαστική ασπίδα. Αντίθετα, παρατηρούνται ιδιόμορφες συλλογικότητες ανάμεσα στους οικονομικά ισχυρούς ενώ οι νέοι – των αδύναμων ιδιαίτερα κονωνικών στρωμάτων - βλέπουν με κυνικότητα ο,τιδήποτε αποδείχθηκε κατά το παρελθόν χρήσιμο για τους γονιούς τους. Κινούνται έτσι απροσανατόλιστα στο κενό αναζητώντας ικανοποίηση είτε σε εφήμερες απολαύσεις και δράσεις (ποτό, clubbing, χουλιγκανισμός, ναρκωτικά) είτε στην αναζήτηση ατομικού πλουτισμού με παράταιρα μέσα (διαφθορά, εγκληματικότητα, έλλειψη αφοσίωσης σε συγκεκριμένη εργασία). Υπάρχουν και εξαιρέσεις βέβαια (λ.χ η Σουηδία)  αλλά η γενικότερη τάση είναι εξαιρετικά ανσυχητική. 

Τέλος, ο μεγάλης επιρροής αμερικανός συντηρητικός σχολιογράφος Ντινές Ντε Σούζα επιμένει (βλ. The Enemy At Home: The Cultural Left and Its Responsibility for 9/11, 2006) πως οι κίνδυνοι της ισλαμικής τρομοκρατίς που μας περιβάλλουν οφείλονται στον ελευθεριάζοντα τρόπο της ζωής μας. Ο Αντι-Αμερικανισμός σε ολόκληρο τον κόσμο, και ιδιαίτερα στις μουσουλμανικές κοινωνίες, οφείλεται, σύμφωνα με αυτόν, στην περιφρόνηση της ηθικής και των αξιών της οικογενειακής παράδοσης που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Με προμετωπίδα τα μηνύματα που εκπέμπει το Χόλλυγουντ αλλά και η κοινωνία της υπερβολικής ανοχής που προπαγανδίζει η αμερικανική αριστερά, η σύγχρονη δυτική κοινωνική πραγματικότητα προσβάλει βάναυσα τις παραδοσιακές ισλαμικές αξίες. Και οδηγεί τον μουσουλμανικό κόσμο κυρίως, αναπόφευκτα, να μισήσει την Αμερική και την Δύση γενικότερα.  

Ανεξάρτητα από το πως τοποθετείται ο καθένας επάνω σε αυτά τα ζητήματα και τις απόψεις, η ουσία είναι πως ο κόσμος γύρω μας αλλάζει. Και οι προβληματισμοί για την αναζήτηση διεξόδων πολλαπλασιάζονται. Εκτός από την Ελλάδα. Που εξακολουθεί να ζεί στον δικό της κόσμο. Στον μικρόκοσμο των ψευτο-διλημμάτων και του κουτσομπολιού. Σαν πραγματική επαρχία του κόσμου δηλαδή...

 

 

Πλήρες Άρθρο »

Democracies in Flux

Democracies in Flux: The Evolution of Social Capital in Contemporary Society

by Robert D. Putnam

In his national bestseller Bowling Alone, Robert Putnam illuminated the decline of social capital in the US. Now, in Democracies in Flux, Putnam brings together a group of leading scholars who broaden his findings as they examine the state of social capital in eight advanced democracies around the world.

The book is packed with many intriguing revelations. The contributors note, for instance, that waning participation in unions, churches, and political parties seems to be virtually universal, a troubling discovery as these forms of social capital are especially important for empowering less educated, less affluent portions of the population. Indeed, in general, the researchers found more social grouping among the affluent than among the working classes and they find evidence of a younger
generation that is singularly uninterested in politics, distrustful both of politicians and of others, cynical about public affairs, and less inclined to participate in enduring social organizations. Yet social capital appears as strong as ever in Sweden, where 40% of the adult population participate in "study circles"--small groups who meet weekly for educational discussions.

Social capital--good will, fellowship, sympathy, and social intercourse--is vitally important both for the health of our communities and for our own physical and psychological well being. Offering a panoramic look at social capital around the world, this book makes an important contribution to our understanding of these phenomena and why they are important in today's world.

About the Author
Robert D. Putnam is Peter and Isabel Malkin Professor of Public Policy at Harvard University. He is the founder of the Saguaro Seminar on Civic Engagement and author of the best-selling Bowling Alone.

Πλήρες Άρθρο »

ΧΟΛΕΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ

ΧΟΛΕΡΙΚΟΙ ΚΑΙ  ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ

                                                  

Δεν υπάρχει φαντάζομαι διαφωνία στην διαπίστωση πως οι περισσότεροι σχολιαστές, αναλυτές και, της δημοσιότητας, διανοούμενοι μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν μέσα σε ένα κλίμα ηγεμονίας των ιδεών της Αριστεράς. Τα μαύρα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο, με την δεξιά να χρησιμοποιεί μονοκομματικά την χωροφυλακή και το κράτος και την Αριστερά να ηγεμονεύει στις ιδέες, στον αλτρουισμό και στις πραγματικές η φανταστικές θυσίες, γιγάντωσαν ένα κλίμα αριστεροκρατίας στην πραγματική διανόηση. Εύλογα, κάθε νέος έβλεπε με συμπάθεια αυτές τις ιδέες. Η τις πολεμούσε, λόγω οικογενειακής η ιστορικής παράδοσης, με μνησικακία και παροξυσμό. Δίχως νηφάλια επιχειρήματα και την αναγκαία γνώση. Τοι αποτέλεσμα ήταν η Αριστερά να καθυποτάξει την κοινωνική γνώση και να μονοπωλήσει ουσιαστικά την διάδοση της αλήθειας στην ελληνική κοινωνία.

Συνακόλουθα σήμερα, σε ένα κόσμο που αλλάζει και βομβαρδίζεται πλέον σχεδόν καθημερινά από ευκολοπρόσβατη γνώση, οι ηγήτορες της διανόησης στην Ελλάδα – παιδιά της Αριστερής ηγεμονίας στις ιδέες οι περισσότεροι - να υπεραμύνονται γαντζωμένοι σε ένα ξεπερασμένο πλέον παρελθόν. Και να αντιδρούν μαχητικά, βίαια και συχνά αντιδεοντολογικά. Ανακαλύπτοντας μάλιστα, κάποιοι απ’ αυτούς, κάπως καθυστερημένα και τον ακραίο εθνικισμό. Που τον βαφτίζουν βολικά πατριωτισμό κι αισθάνονται πως ξεμπέρδεψαν. Συμμαχώντας έτσι, με ήσυχη πιά συνείδηση, με κατάμαυρους φασίστες κι επικίνδυνους ρατσιστές. Με άστοχα πάντα επιχειρήματα, με άκαιρους χαρακτηρισμούς και με βιτριολικές εξάρσεις. Εφ’ όσον η πραγματικότητα δεν συνταιριάζει με τις ιδέες τους, αριστερές η εθνικιστικές, επιχειρούν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Και να την εντάξουν στο καλούπι της ξεπερασμένης τους δεοντολογίας.

Ξεπετιούνται λοιπόν σήμερα από τον γραπτό και τον ηλεκτρονικό λόγο λογής σοβαροφανείς ανοησίες, με φραστική βιαιότητα και ακρότητες καμιά φορά,  που δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένμοι να τις υφιστάμεθα μιάς και όλοι αυτοί εξακολουθούν να παριστάνουν ακόμη τους σοβαρούς διανοητές, δημιουργούς και σχολιογράφους. Να προβάλoνται από έντυπα και να γεμίζουν τον τηλεοπτικό αέρα με τις ακαταμάχητα ρυπογόνες μπουρδολογίες τους. Και δυστυχώς δεν μπορούμε να αποφύγουμε πάντα εύκολα, την ηλεκτρονική τουλάχιστον, συγχωρδία των κραυγών τους.

Δύο κατά βάση είναι, τελευταία τουλάχιστον, οι τομείς στους οποίους δοκιμάζονται τα νεύρα μας. Ο ένας έχει να κάνει με την πορεία ενός επελλαύνοντος παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και τις σχετικές, κατά τη γνώμη τους, αντιδράσεις της νεολαίας για την κατάσταση της παιδείας και την εξασφάλιση, στα πλαίσια πάντα αυτής της συγκυρίας, του μέλλοντός της. Και ο δεύτερος βέβαια σχετίζεται με τον υποτιθέμενο αφελληνισμό των κατοίκων αυτής της χώρας που επιχειρεί – ποιός άλλος – η Νέα Τάξη με φορέα το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού!!

Οι απιθανότητες που εκστομίζονται κατά της παγκοσμιοποίησης και υπέρ των αγωνιζόμενων για ένα καλύτερο αύριο νέων δεν έχουν ούτε όριο ούτε και τελειωμό. Η παγκοσμιοποίηση, σύμφωνα με τους πολέμιούς της,  δεν είναι παρά ένα εφεύρημα κάποιων κέντρων – ποτέ βέβαια αυτά δεν εξειδικεύονται- με στόχο την υποδούλωση των απλών ανθρώπων προς το συμφέρον του μεγάλου κεφαλαίου. «Καπιταλισμός απατεώνων και τυχοδιωκτών» μας καταδυναστεύει, διαπίστωσε πρόσφατα αρθογράφος σοβαρής πρωινής εφημερίδας. Και τον πολεμούν προφανώς οι έντιμοι έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου που απεργούν μεν αλλά δηλώνουν πως δουλεύουν, για να εισπράττουν κανονικά τον μισθό τους !! Οπως κι εκείνοι που καθυβρίζουν την νεοφιλελεύθερη, υποτίθεται, Ευρωπαική Ενωση αλλά στριμώχνονται για να εισπράξουν επιδοτήσεις, ενισχύσεις και χρηματοδοτούμενα επιστημονικά  προγράμματα.

Μετά από τέτοια συνέπεια και “εντιμότητα” τι να πεί κανείς για την ουσία των εναντίον της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού επιχειρημάτων. Κατ’ αρχήν, οι πολιτικές εναντίον των οποίων όλοι αυτοί κινητοποιούνται ούτε νεοφιλελεύθερες είναι ούτε και, δυστυχώς, εισάγουν την χώρα, με αξιώσεις νικητή, στον στίβο της παγκοσμιοποίησης. (Για ποιόν εξ άλλου νεοφιλελευθερισμό μπορούμε να μιλάμε όταν όλο το 2006 δημιουργήθηκαν 49.381 νέες θέσεις μισθωτής εργασίας, από τις οποίες οι 47.288 υπήρξαν διορισμοί στο δημόσιο!!). Δεν είναι παρά άτολμα ημίμετρα για να μπεί κάποια στιγμή τάξη στην «άγρια Δύση» που κυριαρχεί στο ελληνικό πανεπιστημιακό τοπίο. Και οι «αγωνιζόμενοι» νέοι (σε μιά εποχή διαπιστωμένης αποστροφής των νέων προς τα κόμματα, περιέργως, τους εξεγερμένους φαίνεται να εκπροσωπούν αποκαλειστικά κομματικοί νεολαίοι!!) δεν συνεισφέρουν το παραμικρό με τις κινητοποιήσεις τους για να βελτιωθεί το χάλι της παιδείας. Ζητούν απλά να μην αλλάξει τίποτε. Προς όφελος των βολεμένων κι ελάχιστα συνήθως εργαζομένων διδασκόντων. Ενα σύστημα δηλ. που τους ρίχνει απ’ ευθείας  στην εξαθλίωση της ανεργίας, απαιτούν να παραμείνει αλώβητο. Στρέφονται, υποτίθεται, εναντίον του καπιταλισμού της περιθωριοποίησης των απλών εργαζομένων εμμένοντας στην ενίσχυση αυτών των ίδιων των διαδικασιών περιθωριοποίησης...

Στο ζήτημα των περίφημων κουκουλοφόρων (νέο φρούτο αυτό) η εκφραζόμενη σύγχιση είναι περίπου απόλυτη. Για άλλους δεν είναι παρά όργανα των αρχών για την υπονόμευση κάθε αγώνα. Για άλλους πάλι δεν είναι παρά εξοργισμένοι νέοι που εκφράζουν έτσι (με βία δηλ.) την αντίθεσή τους  στην κοινωνία. Ολοι όμως καταφέρονται εναντίον της κρατικής βίας. Δηλ. αποδεκτό είναι να υφίσταται βία το σύστημα από τους αμφισβητίες του. Αλλά δεν είναι επιτρεπτό το σύστημα να αμύνεται. Τέτοιοι «αγώνες» εκ του ασφαλούς αποτελούν σίγουρα ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία !!

Ο φόβος τώρα του αφελληνισμού της ελληνικής κοινωνίας φέρνει κοντά- κοντά αριστερούς αμφισβητίες, παλαιοκομμουνιστές καθεστωτικούς (βολεμένους δηλ. από το σύστημα)  με νεοφασίστες εθνικιστές, καταφοβισμένους συντηρητικούς και θρησκόλητπους μυθολάγνους. Το περίφημο βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καταγράφει ιστορικά γεγονότα καλώντας μαθητές και δασκάλους να ψάξουν σε πηγές, να συζητήσουν και να ανακαλύψουν κρυμμένες πτυχές της ιστορικής αλήθειας. Η επίθεση που δέχεται είναι από όλους εκείνους που δεν δέχονται την καταγραφή της ιστορίας δίχως αξιολογικούς χαρακτηρισμούς. Kι ανάμεσά τους βέβαια, σε ένα ευρύτερο διεθνές πεδίο, η νεοδεξιά του κ. Μπούς στις ΗΠΑ. Αγκαλιά με την λεγόμενη Χριστιανική πλειοψηφία του αμερικανικού Νότου. Το λίκνο ακριβώς δηλ. της λεγόμενης Νέας Τάξης.

Κάποιοι δηλ. θα πρέπει, στα βιβλία της Ιστορίας, να είναι σφαγείς ενώ κάποιοι άλλοι αγγελούδια. Οφείλει να υπάρχει δηλ. απόλυτο καλό και απόλυτο κακό. Μαύρο και άσπρο. Δίχως αυτές τις «απόλυτες αλήθειες», καταλήγει ουσιαστικά το επιχείρημα των τρομοκρατημένων εθνικιστών, τα παιδιά μας θα χάσουν την ταυτότητά τους. Θα χάσουν την αίσθηση της ιστορικής εθνικής μας συνέχειας. Και θα γίνουν τι; (προσθέτω εγώ). Τούρκοι. Αλβανοί η ...Εγγλέζοι; Η ανεδαφικότητα των όποιων φόβων βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το ερώτημα. Μέσα από την φοβία, το αφηγηματικό μίσος και την μετουσίωση των όποιων εθνικών μύθων σε απόλυτη πραγματικότητα σφυρηλατείται η εθνική μας ταυτότητα; Και η αλήθεια που πάει;

Εγώ δηλ. που δεν πιστεύω στην ταύτιση ορθοδοξίας και ελληνικής ταυτότητας είμαι λιγότερο έλληνας από εκείνον που το πιστεύει; Ενας δηλ. που μισεί ιστορικά τον Θεοδόσιο για την καταστροφή της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς  δεν έχει ελληνικό φρόνημα; Και το έχουν οι φανατικοί της Ορθοδοξίας που παρακάμπτουν τον αντι-επαναστατικό ρόλο της επίσημης εκκλησιαστικής ηγεσίας για να χωρέσουν μύθους για κρυφά σχολειά, ιερά λάβαρα και μαρτυρικούς δεσποτάδες (όπως ο Γρηγόριος ο Ε’);

Πρέπει επιτέλους ο τόπος να απαλλαγεί από την τυφλή παρελθοντολαγνία. Είτε αυτή έχει μαρξιστικές είτε εθνικιστικές (κι όχι πατριωτικές) ρίζες. Να δούμε το μέλλον σαν ευκαιρία, κι όχι σαν απειλή. Για να πάψουμε πιά να είμαστε γραφικοί ουραγοί. Και να αποκτήσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Πλήρες Άρθρο »

ΝΕΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ – ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ

ΝΕΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ – ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ

                                                 
Βήμα - βήμα η Ελλάδα αρχίζει να μπαίνει στο γεωστρατηγικό χάρτη με την εκμετάλλευση των σημερινά κυρίαρχων εργαλείων πολιτικής. Δηλ. τις οικονομικές αγορές και τους όποιους φυσικούς πόρους.  Επιτέλους έχει αρχίσει να γίνεται συνείδηση πως η στρατηγική θέση της χώρας μετράει όχι απλά επειδή υπάρχει αλλά επειδή κάποιοις αποφάσισε να την εκμεταλλευτεί. Αυτό αρχίζει να γίνεται φανερό με το ενδιαφέρον της Ρωσίας για την χώρα μας, την διέξοδο που βλέπουν μέσω των ελληνικών εδαφών για τα στρατηγικής φύσεως αποθέματά τους σε πετρέλαιο και φυκικό αέριο χώρες της Κεντρικής Ασίας (Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Αζερμπαιτζάν) αλλά και το ενδιαφέρον Αραβικών κεφαλαίων από χώρες του Κόλπου για είσοδο στην ελληνική αγορά. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και την λογική εκτίμηση των Κινέζων πως η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει ένα είδος κόμβου για την διακίνηση των βιομηχανικών τους προιόντων πρός την Ευρώπη, εύκολα αποτιμάται η εξαιρετική συγκυρία που αυτή την ώρα χαρακτηρίζει τα πράγματα για την χώρα μας.

Δεν αρκούν όμως οι επιλογές των ξένων. Και οι δικές τους πρωτοβουλίες προς τους μάλλον έκπληκτους ντόπιους γραφειοκράτες. Χρειάζονται κινήσεις ουσίας και από την δική μας πλευρά. Ωστε οι πρωτοβουλίες αυτές γρήγορα να αξιοποιηθούν. Και ενεργητικά να σχηματισθούν οι υποδομές για την απορρόφησή τους. Το ζήτημα αφορά και σε ουσιαστικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις αλλά και στον τρόπο σκέψης των πολιτικών αρχών της χώρας. Οι ξένοι δεν μπορούν να περιμένουν. Σε μιά εποχή μάλιστα που ο ανταγωνισμός για την προσέλκυση διεθνών επενδύσεων και των κινουμένων κεφαλαίων γίνεται ταχύτατος και σχεδόν εξοντωτικός.

Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη που φέρνει τις Ρωσικές πετρελαικές δυνατότητες κοντύτερα στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, αν γίνει τελικά πράξη, θα οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εμμονή της Μόσχας και στις πιέσεις του Κρεμλίνου. Δεν είναι ένα έργο δίχως δυσκολίες και προβλήματα. Αλλά ακόμη η Ελλάδα εμφανίζεται αδύναμη να συλλάβει τα γεωπολιτικά παιχνίδια που μπροεί να παιχθούν πίσω από την υλοποίηση αυτής της προσπάθειας. Για τους Ρώσους, η ύπαρξη μιάς ακόμη ασφαλούς διεξόδου προς τις διεθνείς πετρελαικές αγορές αποτελεί, ένα ισχυρό όπλο άσκησης γεωπολιτικών πιέσεων σε γειτονικές χώρες για ορθολογικότερη (βλ. περισσότερο συνεργάσιμη) συμπεριφορά. Η Τουρκία θα αναγκασθεί να κάνει λιγότερο θόρυβο για τις πιέσεις που υφίστανται τα Στενά του Βοσπόρου από την διέλευση μεγάλων τάνκερς ενώ η Λευκορωσία θα καταλάβει πως είναι ανάγκη να χαμηλώσει τους τόνους γιατί το μέλλον του αγωγού Ντρούσμπα (Φιλίας) που την εξασφαλίζει πολλαπλά (έσοδα από τέλη και από διύλιση και μεταπώληση σε διεθνείς τιμές μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου) δεν είναι δεδομένο.

Το στοίχημα για την χώρα μας θα είναι να κινηθεί αποτελεσματικά ώστε τα πλεονεκτήματα που εξασφαλίζει η Ρωσία να μεταφρασθούν και σε οφέλη για μας. Δηλαδή, να υπάρξει επαρκές Ρωσικό πετρέλαιο ώστε ο αγωγός να γίνει βιώσιμος και δίχως την ανάγκη μεταφοράς πετρελαίων από το Καζακστάν.  Η χώρα αυτή, οικονομικά δυναμική και με τεράστιες δυνατότητες, θα μπορούσε να αποτελέσει αυτοτελή πηγή ωφελημάτων για την Ελλάδα αν μπορούσαμε να την απεξαρτήσουμε από τον αγωγό Μπ –Αλ.  Η Ρωσία επέμεινε για τον αγωγό αυτόν. Και έχει τις δυνατότητες να τον κάνει βιώσιμο. Μειώνοντας τις επεκτάσεις στο Πριμόρσκ και απεγκλωβίζοντας μεγάλες ποσότητες από τον Ντρουσμπά. Πάντως η Ρωσία αρχίζει και διακρίνει ενδιαφέροντες τομείς για επενδυτική αξιοποίηση στην Ελλάδα. Τα ξενοδοχεία στα νησιά και η αγορά ακινήτων γενικότερα είναι σίγουρο πως ελκύει τον ενδιαφέρον ισχυρών Ρώσων επενδυτών. Οι οποίοι όμως πλέον απαιτούν σοβαρότητα, επαγγελματικούς χειρισμούς και εξαιρετικές υποδομές. Ρωσικό χρήμα ήδη ρέει στην Βρετανία, την Γαλλία και την Ισπανία. Υπάρχει όμως ενδιαφέρον και για την Ελλάδα. Ηδη, η Γκάζπρομ εξετάζει τα δεδομένα για την εξασφάλιση μεγάλων οικιστικών εκτάσεων για τα στελέχη της στην Χαλκιδική!!

Το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν αλλά και το Αζερμπαιτζάν, παρά την προφανή εξάρτηση από την Τουρκία λόγω του αγωγού Μπακού – Τσευχάν (που πραγματοποιήθηκε και λόγω της ακατανόητης αβελτηρίας της δικής μας εξωτερικής πολιτικής) θα μπορούσαν να γίνουν οικονομικοί συνεργάτες της Ελλάδας. Πρώτον, διότι ο αγωγός αερίου (που και οι αμερικανοί στηρίζουν) από την ανατολική Κασπία στην Ιταλία περνάει υποχρεωτικά από ελληνικά εδάφη, αλλά και επειδή τα ελληνικά λιμάνια θα μπορούσαν να παίξουν ρόλο διαμετακομιστικών κέντρων για προιόντα προς και από τις χώρες αυτές. Επιπρόσθετα το Καζακστάν, που κάνει τεράστια ανοίγματα  στις αγορές του και δεν συμπαθεί και ιδιαίτερα την Τουρκία, θα μπορούσε να έρθει κοντύτερα στην χώρα μας σε ζητήματα τεχνολογίας, εξειδίκευσης στελεχών και σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων.

Τα οφέλη από μιά στενότερη συνεγασία με την Κίνα αλλά και την αξιοποίηση του Αραβικού ενδιαφέροντος για την Τραπεζική μας αγορά δεν χρειάζονται να αναφερθούν ιδιαίτερα για να γίνει κατανοητή η σπουδαιότητά τους. Ολα αυτά όμως χρειάζονται καινούργιες υποδομές. Και πραγμνατικές μεταρρυθμίσεις. Κυρίως στην παδεία. Με την ανάγκη να καταλάβλκυην οι διαμ,ρτρόμενοι πως τα πεναπσιτ.ημια δεν έγιναν για τους διδάσκοντες, Ούτε και για τους βολεμένους του σήμερα. Αλλά για τις γενιές του μέλλοντος. Και οι Σχολές δεν ιδρύονται με βάση το πόσες καφετέριες έχει η κάθε πόλη. Που πρέπει να γεμίσουν. Αλλά με βάση τον αριθμό των ανθρώπων που ζούν εκεί και θέλουν να σπουδάσουν.     

Και με διαφορετική βέβαια δημόσια διοίκηση και συνθήκες στην αγορά. Δίχως γραφειοκρατία και απύθμενα χαρτοβασίλεια. Με ελεύθερες εμπορικές σχέσεις, ωράρια και συνθήκες εργασίας. Αν δεν γίνουν όλα αυτά, και όχι κάποια από αυτά, θα παραμείνουμε στο περιθώριο. Ουραγοί των εξελίξεων. Περίγελως των πάλαι ποτέ υπανάπτυκτων γειτόνων...

 

Πλήρες Άρθρο »

Integrating Islam

Integrating Islam: Political And Religious Challenges in Contemporary France

by Jonathan Laurence and Justin Vaisse

France is home to nearly 5 million Muslims, roughly half of whom are French citizens. While the nation has successfully integrated waves of immigrants in the past, this new influx poses a variety of daunting challenges, particularly when viewed against the backdrop of growing Islamic fundamentalism worldwide. Because of the size of its Muslim population and its universalist definition of citizenship, France provides a good test case for the encounter between Islam and the West. Peaceful and successful integration of Muslims into Western societies is more critical than ever before. In this book, Jonathan Laurence and Justin Vaisse offer extensive and original insights into how such integration can be fostered in a diverse, secular democracy.
Many in France view the growing role of Muslims in their society with a jaundiced eye, as do others elsewhere, suspecting that new Muslim political and religious networks are a threat to European rule of law and the French way of life. Not surprisingly, however, the reality of the situation is far too complicated to be captured by slogans and slurs. Integrating Islam examines the complex reality of Muslim integration in France-its successes, failures, and future challenges.
Laurence and Vaisse paint a comprehensive and nuanced portrait of the French Muslim experience, from intermarriage rates to socioeconomic benchmarks. They pay special attention to public policies enacted by recent French governments to encourage integration and discourage extremism--for example the controversial 2004 banning of headscarves in public schools and the establishment of the new French Council of the Muslim Religion. Despite the serious problems that exist, the authors foresee the emergence of a religion and a population that feel at home in, and at peace with, French society--a "French Islam" to replace "Islam in France."

A Balanced And Well-Informed Survey
Review by  Etienne ROLLAND-PIEGUE -   
Any book that bears the title "Integrating Islam" in the context of French politics is bound to elicit strong reactions. It is therefore important to dispel any misperceptions that these two words might elicit. First, this book is neither an apology nor a criticism of Islam. In fact, it is not a book about Islam as such, and the authors distance themselves from an approach that would treat Islam as a global issue within the context of a clash of civilizations. Although Laurence and Vaisse make reference to what they call "globalized Islam", they focus on the situation of Muslims in France and emphasize their diversity in terms of national origin, cultural values, social norms, secular orientation or voting patterns. For them, Islam is not an abstract notion, hanging in the air like a crescent shining over the Parisian sky (as the unfortunate book cover would suggest.) Islam is what people make of it --Muslims and non-Muslims, proponents and critics alike.

Second, the word "integrating" in the book's title is as much a description of what Muslims are doing as it is of the political imperative guiding French policymakers in recent years. Integration is sometimes understood as an injunction addressed to Muslims to leave their cultural identity at the door and conform to French mores. This notion of integration is now rejected by a significant number of French Muslims, who expect to be recognized as full citizens. As the brother of Zacarias Moussaoui (himself a moderate Muslim and by no means a terrorist) puts it in his book quoted by the authors: "Throughout our childhood, our ears were beaten with this word. At first, we just didn't understand what it was about. We were born here, on this land, in this country. We've grown up there. So what then is the meaning of our `integration'?"

Let me state at the outset that I appreciated this book. I recommend it to any reader interested by the political and social situation in Europe and that wants to have access to a comprehensive survey on the place of Islam in contemporary France. Considering the bias and misperceptions on the issue in the American media, this publication is a very welcome event and certainly deserves a large echo. In particular, the authors set the record straight on some issues that have received a large press coverage in the US: the French response to terrorism, the urban riots of November 2005, the ban on headscarves in schools, anti-Semitism among French Muslims, the courting of the Muslim vote by French politicians, etc. On each of these issues, they take a balanced perspective, correcting the most egregious misperceptions and prejudices about France and its Muslim population without shying away from pointing shortcomings and contradictions in French policies toward Islam.

The minor squibbles that I have with this book should therefore not be seen as a criticism of the authors' achievement, but rather as a measure of the subjective distance between the actual book and the imaginary one which I would have liked to read, or better to write. I guess most of the following remarks boil down to the fact that the book is about politics and have its backing in political science, whereas I am more interested by the sociological side and wish a similar survey could be written from an anthropological perspective.

First, I found the human dimension missing, as the book largely leaves aside the trajectories and life events experienced by Muslims in France. How does it feel growing up a Muslim in contemporary French society? What leads some French people to convert to Islam, and how do their friends and family react to such decision? Why do some second- or third-generation immigrants raised in a secular environment revert to the faith of their ancestors, and how does their Islam differ from the one practiced in their country of origin? How do their experience and beliefs compare to the ones of born-again Christians or orthodox Jews? How do women who take on the veil frame their decision, and how do they explain it to those who might object to such demeanor? How was the public gaze and opinion of the French citizenry affected by events such as the 9/11 terrorist attack on the United States or the French urban riots of November 2005? These questions find only limited answers in the book, and it is a pity that the only life stories of Muslims rendered in detail are those of French Jihadists, hardly representative cases as the authors themselves point out.

Second, the knowledge base exploited by the authors is rather thin. This is due in part to the underdevelopment of social science in France and to the taboo that has long prevented French researchers to gather data on specific communities or ethnic groups. As a result, the surveys that do exist on attitude and behaviors of French Muslims are quoted extensively by the authors, without any note of caution about their methodological limitations. On the other hand, broadening the scope of relevant sources could have compensated for the paucity of statistical studies addressing the issue, and there is a trove of first-hand materials such as novels and testimonies or anthropological studies that the authors could have used to their advantage. Indeed, the authors show a bit of complacency when they praise the quality of the expertise on the Muslim world in French academia. It could be argued that the underdevelopment of ethnic studies in France owes a large part to the limitations imposed by French academics who did not keep abreast of developments in French society.

Third, the reader sometimes wishes that the authors would take a stand on some contemporary debates. In many cases, the authors present the different sides of the argument, pinpoint discrepancies or contradictions, but fall short of drawing their reasoning to its logical conclusion. To be true, issues such as the ban on headscarves in public schools or the creation of a representative council dealing with practical issues associated with the Islamic faith are hotly debated issues, in France and abroad, and one of the merit of the book is to show that there are no easy answers. This is where a comparative perspective is especially helpful, as the challenges confronted by France find echoes in many other European countries. But addressing the broader European challenge may be the subject of another volume.

(Από Amazon.com)

Πλήρες Άρθρο »

Menace in Europe

Menace in Europe: Why the Continent's Crisis Is America's, Too

by Claire Berlinski

Review
“Chilling, persuasive, and urgent. Most Americans prefer to think of ‘The Old World’ as charming, quaint, and irrelevant, but Berlinski shows why all of us need to worry about the harrowing dangers facing European civilization.” —Michael Medved, nationally syndicated talk show host

“Original, fascinating, and important. With deep knowledge and fresh insight, Berlinski shows how some of the problems swirling in Europe (such as nihilism and neo-Nazism) echo patterns from the distant past, while others (welfarism, childlessness, and Islamism) are novel. She warns non-Europeans: the region that nearly devastated the world in the twentieth century threatens again to inflict grievous damage in the twenty-first.” —Daniel Pipes, director of the Middle East Forum

“One of the wisest and most compulsively readable public intellectuals writing today, Berlinski presents a work of Orwellian foresight and Churchillian conviction that will tear a welcome hole in our complacency and teach us to rethink our political future.” —Norah Vincent, former Los Angeles Times op-ed columnist

“Serious, well researched—and riveting. More than a piercing alarm over Muslim radicalism in Europe, this thoughtful book takes us on a tour of the continent’s spiritual crisis. Berlinski weaves sociological insight and helpful historical analysis into accounts of everything from the sexual underside of immigration to the dynamics of assassination to Europe’s cities without children to its self-extinguishing tolerance.” —Stanley Kurtz, contributing editor at National Review Online

Old Europe’s new crisis.


Europe, the charming continent of windmills and gondolas. But lately, Europe has become the continent of endless strikes and demonstrations, bombs on the trains and subways, radical Islamic cells in every city, and ghettos so hopeless and violent even the police won’t enter them. In Spain, a terrorist attack prompts instant capitulation to the terrorists’ demands. In France, the suburbs go up in flames every night. In Holland, politicians and artists are murdered for speaking frankly about Islamic immigration.

This isn’t the Europe we thought we knew. What’s going on over there?

Traveling overland from London to Istanbul, journalist Claire Berlinski shows why the Continent has lately appeared so bewildering—and often so thoroughly obnoxious—to Americans. Speaking to Muslim immigrants, German rock stars, French cops, and Italian women who have better things to do than have children, she finds that Europe is still, despite everything, in the grip of the same old ancient demons. Anyone who knows the history can sense it: There is something ugly—and familiar—in the air.

But something new is happening as well. Indeed, Europe now confronts—and seems unable to cope with—an entirely new set of troubles. Tracing the ancient conflicts and newly erupting crises, Menace in Europe reveals:

• Why Islamic radicalism and terrorist indoctrination flourish as Europe fails to assimilate millions of Muslim immigrants

• How plummeting birthrates hurtle Europe toward economic and cultural catastrophe

• Why hatred of America has become ubiquitous—on Europe’s streets, in its books, newspapers, and music, and at the highest levels of government

• How long-repressed destructive instincts are suddenly reemerging

• How the death of religious faith has created a hopeless, morally unmoored Europe that clings to anti-Americanism, anti-Semitism, and other dangerous ideologies

• Why the notion of a united Europe is a fantasy and what that means for the United States

In the end, these are not separate issues. Berlinski provocatively demonstrates that Europe’s political and cultural crisis mirrors its profound moral and spiritual crisis.

But this is not just Europe’s problem. Menace in Europe makes clear that the spiritual void at the heart of Europe is ultimately our problem too. And America will pay a terrible price if we continue to ignore it.

(Από Amazon.com)

Πλήρες Άρθρο »

The Power of Productivity

The Power of Productivity: Wealth, Poverty, and the Threat to Global Stability

by William W. Lewis

This is certainly one of the most thought-provoking and significant books I have read in the last 10 years. As a retailer, I found it to be an enlightening vindication of price-competition and the consumer (as opposed to producer) mentality. It is a well-researched testament to how important retailing productivity really is to the health of our economy, and to why the US economy is so much more productive than other, seemingly as advanced, economies like Japan and Germany. The difference, Lewis concludes, is that while Germany and Japan have arguably more refined and productive manufacturing industries, the United States is light years ahead in terms of productivity and efficiency in retailing, which comprises a huge part of any economy. I can certainly understand why some reviewers might be upset by his conclusions, because Lewis does gore a few oxes in the process: big goverment, mom-and-pop retailers, and any entity that would seek to control or maintain prices are likely to be upset by this book.

The most provocative conclusion is probably Lewis' refutation of Robert Reich's thesis in The Work of Nations: that education on and of itself will lift lesser economies out of poverty. Lewis, professionally trained as a physicist, very astutely and rationally argues that it is not education, but productivity, both in manufacturing and in retailing, that will lead these economies out of darkness, and productivity in a given job is a skill that can be learned quite easily without any formal education whatsoever, simply by imitating best practices from around the world; the example used most convincingly in the book is that of Mexican home-builders working in Houston, TX.

One surprising footnote, however: in his conclusion, Lewis actually DOES make a rather strong argument for the need for liberal education in the poorer nations, but not for the reasons you might suspect. The linchpin of his argument is that competition- free, unfettered, unrestrained, unadulterated competition- is what drives economic growth, and that the only way it really develops without tampering or interference by special interests is when a culture develops a mindset that the consumer, not the producer, comes first. Most Americans take for granted that the whole world thinks this way, but Lewis reminds us that this is not at all the case, and that education and the cultivation of critical thinking may be the only way to shift the focus from producer to consumer in poorer nations.

One thing a reader may find a bit odd about this book is that it was apparently dictated, for the most part, using voice-recognition software, and it shows. It acutally helps the book flow more seamlessly, but I sometimes found the conversational air to be a bit off-putting and longed for "harder edges" in the text. That, however, is a very small complaint in comparison to the outstanding quality of the scholarship, research, and thought contained in this volume.

(From Αmazon.com)

Πλήρες Άρθρο »

Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ

Η λύση για την Ευρώπη είναι στο Καζακστάν

Oρισμένοι στη Δύση, για λόγους μάλλον ακατανόητους, επέλεξαν το Kαζακστάν για την καλλιέργεια ενός μάλλον ρατσιστικού χιούμορ που δεν οδηγεί πουθενά. Διότι το Kαζακστάν αποτελεί μια χώρα με εξαιρετική μεγάλη δυναμική που για τη Δύση, και ιδιαίτερα την Eυρώπη, αποτελεί ζωτικό συνεργάτη ιδιαίτερα στον χώρο της ενέργειας. Aντιμέτωπη με την απόλυτη σχεδόν εξάρτηση από τις ενεργειακές πηγές της Pωσίας, η Eυρωπαϊκή Eνωση κατάλαβε πως το Kαζακστάν αποτελεί τη μοναδική της ίσως εναλλακτική λύση, ώστε να μην είναι εξαρτημένη από μία μόνο πηγή.

H μεταφορά των ενεργειακών αποθεμάτων του Kαζακστάν προς τη Δύση συνθέτει ένα μεγάλο γεωστρατηγικό άνοιγμα για την Eυρώπη που της δίνει τη δυνατότητα να απεξαρτηθεί από άλλους μεγάλους πολιτικούς παράγοντες και να χαράξει, δίχως το άγχος της ενεργειακής ανασφάλειας, την δική της ανεξάρτητη πολιτική.

Tο μεγάλο στοίχημα για τη Δύση είναι η αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων του Kαζακστάν έξω και πάνω από τις εύλογες αντιρρήσεις της Pωσικής Oμοσπονδίας που δεν θα ήθελε να χάσει, έστω και κατά κάποιο μέρος, ένα τόσο μεγάλο και σταθερό πελάτη. Bέβαια, τα σημερινά αποθέματα σε φυσικό αέριο του Kαζακστάν δεν μπορούν να συγκριθούν με τις τεράστιες δυνατότητες της Pωσίας. H Pωσία σήμερα προμηθεύει τα 1/4 των αναγκών της Eυρώπης σε φυσικό αέριο. Eν τούτοις το Kαζακστάν διαθέτει περίπου 2 τρισ. κυβικά μέτρα αποδεδειγμένων αποθεμάτων. Tα οποία και θα αυξηθούν με βάση τα τεράστια αποθέματα σε πετρέλαιο που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή του Κασαγκάν (κάπου 25% παραπάνω από τα 13 δισ. βαρέλια που είχαν αρχικά προβλεφθεί). Tο Κασαγκάν από μόνο του μπορεί να παράγει -σύμφωνα με τους Financial Times (27-11-06)- όσο πετρέλαιο βγαίνει λ.χ. από το Σουδάν!.. Tέτοιες ανακαλύψεις στα σίγουρα προυποθέτουν και τεράστιες καινούργιες ποσότητες φυσικού αερίου που συνοδεύουν πάντα τον μαύρο χρυσό. Aρα το Kαζακστάν από τα πράγματα αποκτά ιδιαίτερη, στρατηγικής φύσης, σημασία για πολλές χώρες της Δύσης.

Tο Kαζακστάν, που επί τη ευκαιρία καλό είναι να σημειώσουμε πως στις 16 Δεκεμβρίου γιόρταζε τα 15 χρόνια της ανεξαρτησίας του από την παλιά Σοβιετική Eνωση, έχει ακολουθήσει μια συνεχή και επίμονη πολιτική οικονομικών μεταρρυθμίσεων που έχουν οδηγήσει τη χώρα, δίχως αναταράξεις κι ανατροπές, από μια σοσιαλιστική οικονομία της προσταγής, σε μια ομαλά λειτουργούσα οικονομία της αγοράς. Oι αρχές στην πρωτεύουσα Aστάνα έχουν πάρει ειδικά θετικά μέτρα για τις ξένες επενδύσεις κι ενθαρρύνουν την παρουσία δυτικών εταιρειών στην όλη οικονομική διαδικασία. Δεν είναι τυχαίο πως το Kαζακστάν αναπτύσσεται με ρυθμό γύρω στο 10% και είναι η πρώτη από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες που, παρά τις εύλογες αδυναμίες ακόμη του πολιτικού της συστήματος, αναγνωρίζεται σαν μια πραγματική οικονομία της αγοράς...

Στη χώρα γίνονται μεγάλες προσπάθειες, ώστε η οικονομία της να απαγκιστρωθεί από την εξάρτηση, από την ενέργεια και τους άλλους της φυσικούς πόρους. Kαι την ίδια ώρα γίνονται μεγάλα βήματα ώστε να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας. Mε βάση τα δεδομένα αυτά, είναι ολοφάνερο πως το Kαζακστάν θα είναι ειλικρινής εταίρος της Eυρώπης και δεν θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει τις ενεργειακές του δυνατότητες για να εξασφαλίσει γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα.

H λύση, βέβαια, βρίσκεται στην κατασκευή ενός αγωγού αερίου που θα διασχίζει την Kασπία, δεν θα εξαρτάται από το εξαιρετικά ασταθές και με πολλές ιδιαιτερότητες Tουρκμενιστάν και θα αποκλείει παρεμβάσεις -για λόγους νομικής ιδιοκτησίας- από τη Mόσχα για μέρος της Kασπίας. Tο βόρειο μέρος της Θάλασσας αυτής είναι -σύμφωνα με την εταιρεία Strategic Forecast- ιδιαίτερα ρηχό (μόλις 30 μέτρα) κι έτσι το έργο της κατασκευής του αγωγού δεν θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο ούτε και υπερβολικά ακριβό. H επιλογή αυτή του Kαζακστάν εκτιμώ πως θα βελτιώσει και τις σημερινά κάπως έντονες αμοιβαίες σχέσεις Eυρώπης - Pωσίας. Διότι και η Eυρώπη θα ξεφύγει από το παρανοϊκό μερικές φορές άγχος για το τι κρύβει «μυστική» ατζέντα της Mόσχας. Aλλά και η Pωσία θα απεγκλωβισθεί από τις σκοπιμότητες της χρήσης των φυσικών της πόρων και θα κινηθεί ελεύθερη πια -και δίχως παρεξηγήσεις- με βάση τους κανόνες της αγοράς.
Πλήρες Άρθρο »

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ!!

 Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ!!


Υπάρχουν τομείς δημόσιας δράσης σε αυτή την χώρα στους οποίους είμαστε πρωτοποριακοί και πραγματικά καινοτόμοι. Δεν υπάρχει άλλη γωνιά της γής που νόμοι να ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο αλλά να εφαρμόζονται μοναχά εάν και όταν αποφασίζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Η φράση «από την Δευτέρα ο νόμος θα εφαρμοσθεί αυστηρά» είναι σίγουρο πως δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα της γής!! Ενας νόμος είτε ισχύει είτε δεν ισχύει. Δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζεται κατά ποσόστωση. Πολύ περισσότερο μάλιστα, ένα νόμος που ψηφίζεται δεν μπορεί παρά να ισχύει...

Εδώ όμως έχουμε το αξιοπερίεργο φαινόμενο νόμοι να ισχύουν αλλά να μην εφαρμόζονται. Και μάλιστα, είτε να ετοιμάζονται να ψηφισθούν καινούργιοι για να ...ρυθμίσουν ακριβώς τα ίδια ζητήματα (!) είτε να καλούνται κοινωνικές ομάδες σε «διάλογο»  με στόχο την ρύθμιση θεμάτων που όμως τελεσίδικα έχουν αντιμετωπισθεί από υπάρχοντες – αλλά μη εφαρμοζόμενους – νόμους!!

Στην πρώτη περίπτωση, υπάγεται η φασαρία που τον τελευταίο καιρό γίνεται για το πανεπιστημιακό άσυλο. Με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία, οι δημόσιες αρχές ασφαλείας του τόπου έχουν δικαίωμα παρέμβασης – δίχως την έγκριση ουδενός – σε πανεπιστημιακούς χώρους εφ’ όσον ασκούνται κακουργηματικές πράξεις. Μιά διάταξη νόμου όμως η οποία ουδέποτε εφαρμόσθηκε. Παρά τις προφανείς παράνομες πράξεις που κατά καιρούς συνέβαιναν σε χώρους των ΑΕΙ (εμπρησμοί, κλοπές υλικού, κρυτπόμενοι κουκουλοφόροι που επιτίθενται σε αστυνομικούς η σε ανύποπτους ιδιώτες, άγνωστοι πλανόδιοι με «σκοτεινά» εμπορεύματα, προπηλακισμοί καθηγητών και «χτίσιμο» των γραφείων τους). Για να μην σημειώσω επίσης πως παραβιάζεται και το Σύνταγμα. Που προβλέπει ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Ενώ παρεμποδίζονται βίαια οι παραδόσεις μαθημάτων, φιμώνονται αντιφρονούντες φοιτητές και τρομοκρατούνται καθηγητές!! Παρά ταύτα, η κυβέρνηση πασχίζει  να νομοθετήσει και πάλι. Εισάγοντας σχεδόν ταυτόσημες ρυθμίσεις. Με άγνωστη προοπτική.

Ποιό είναι το νόημα της «συμμετοχής» των φοιτητών (έστω και με καθολική ψηφοφορία) στην εκλογή πρυτάνεων; Τι γνώση μπορεί να έχει ένας πρωτο-εισερχόμενος στα ΑΕΙ νεαρός για τα προσόντα ανάδειξης κάποιου καθηγητή σε πρύτανη! Και το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για την παραδοξότητα να ψηφίζουν για πρύτανη οι καθαρίστριες, οι κηπουροί και οι φύλακες μιάς πανεπιστημιακής σχολής. Πουθενά στη  γή δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κατά την ίδια λογική και οι Υπουργοί δε θα έπρεπε  να επιλέγονται από τον Πρωθυπουργό αλλά από μιά ολομέλεια υπαλλήλων του εκάστοτε Υπουργείου, ομάδων  συναλλασσόμενων με αυτό και από τον τροχονόμο της πιό κοντινής γωνίας. Οπως και η θεραπεία για κάθε ασθένεια θα έπρεπε να αποφασίζεται .σε ψηφοφορία ανάμεσα στους αρρώστους, τους  γιατρούς και τις νοσοκόμες!!

Τέτοιες ρυθμίσεις είναι ακριβώς που καλλιεργούν, με την συμμετοχή ουσιαστικά του κράτους, την αυθαιρεσία, την ατιμωρησία και τελικά την γενική παρανομία. Το κλίμα που δημιουργείται είναι αυτό που ενθαρρύνει την εμφάνιση αγωνιστών και επαναστατών εκ τους ασφαλούς. Σίγουρα μοναχά στην Ελλάδα υπάρχουν αγωνιστές – αμφισβητίες του συστήματος – που απαιτούν (αυτοί και συχνά τα κόμματα στα οποία ανήκουν η και οι οικογένειές τους!!) από το σύστημα να μην αντιδρά και να μην αμύνεται. Σε κάθε χώρα της γής η πάλη και η αμφισβήτηση συνδέεται πάντα με τις συνέπειες που οι όποιοι αγωνιστές υφίστανται. Μοναχά στην Ελλάδα οι αγώνες προυποθέτουν  την εξασφάλιση της ατιμωρησίας των «αγωνιστών»!!   

Στην δεύτερη περίπτωση υπάγεται η προσπάθεια του Υπ. Δημόσιας Τάξης να κανονίσει, μέσω διαλόγου με διάφορους κομματικούς και κοινωνικούς φορείς, τον έλεγχο και τον περιορισμό των διαδηλώσεων και των κινητοποιήσεων σε δημόσιους χώρους. Υπάρχει όμως νόμος που ορίζει πως είναι αδίκημα – και συνεπώς απαγορεύεται – η παρακώλυση των συγκοινωνιών. Και που βέβαια δεν εφαρμόζεται. Είναι προφανές πως οι προσπάθειες της κυβέρνησης να συνεννοηθεί με τους εμπλεκόμενους (αν και δεν είναι σαφές ποιοί ακριβώς είναι αυτοί) αποσκοπούν στην προώθηση κάποιας νέας νομοθετικής ρύθμισης. Που είναι αμφίβολο και πάλι πως θα υπάρξει κυβέρνηση αποφασισμένη να την εφαρμόσει.

Το χειρότερο όμως είναι πως οι περισσότερες από τις παρανομίες αυτές προαναγγέλλονται. Σίγουρα, κατά απόλυτη παγκόσμια πρωτοτυπία. Πανεπιστημιακοί λ.χ. καθηγητές και βοηθοί κατηγορηματικά δηλώνουν πως δεν θα εφαρμόσουν τον καινούργιο νόμο. Ενώ οι συνδικαλιστές των αγροτών  αλαζονικά ανακοινώνουν την πρόθεσή τους να κλείσουν την εθνική οδό. Παρεμποδίζοντας έτσι την κυκλοφορία, και χωρίζοντας την Ελλάδα στα δύο. Με τον ίδιο τρόπο άλλοι προαναγγέλλουν την κατάληψη γραφείων νομαρχιών, δήμων, υπουργείων, δημοσίων επιχειρήσεων, σχολείων και πανεπιστημίων. Και οι αρχές απλά παρακολουθούν. Φροντίζοντας ουσιαστικά για την ασφάλεια των καταληψιών. Και την αποτροπή κάθε τυχαίας η σκόπιμης παρεμπόδισής τους!!

Με τον τρόπο αυτό οι δημόσιες αρχές όχι μόνο δεν εφαρμόζουν τον νόμο -  όπως έχουν υποχρέωση. Αλλά, αντίθετα, συμμετέχουν ενεργά στην διενεργούμενη παρανομία. Καθιερώνοντας έτσι μιά μοναδική περίπτωση για ολόκληρο τον κόσμο.  Μιά χώρα δηλ. που ψηφίζει νόμους με την προφανή απόφαση όχι μόνο να μην τους εφαρμόσει αλλά και με την πρόθεση να χρησιμοποιήσει τα μέσα που έχει το κράτος στην διάθεσή του για να τους παραβιάσει!!

Σε αυτό το πολιτικό κλίμα και σε αυτή την χώρα κάποιοι προσβλέπουν στην προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό. Για ανάπτυξη και ευημερία. Είμαι σίγουρος πως θα περιμένουν για πολύ ακόμη...

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Καιρός ήταν να γίνει αντιληπτή αυτή η φοβερή υστέρηση από την ελληνική κοινή γνώμη. Οπως επανειλημμένα έχω σημειώσει το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως δημόσια πρόσωπα και διαμορφωτές της κοινής γνώμης επιμένουν πως τίποτε δεν πρέπει να γίνεται η να προβάλλεται πριν η κοινωνία ωριμάσει για να το αντιμετωπίσει. Το κακό όμως είναι πως μέχρι να ωριμάσει η κοινωνία έχουν συνήθως σαπίσει τα ζητήματα. 

Ετσι και με το λεγόμενο «πολιτικό προσωπικό». Στις ημέρες μας  το χαρακτηριστικότερο προσόν των πολιτικών στελεχών που καταλαμβάνουν βουλευτικές έδρες η κυβερνητικά πόστα είναι η ανάδειξή τους μέσα από την ιεραρχία της κάθε κομματικής παράταξης. Η θητεία στην ΟΝΝΕΔ η την ΠΑΣΚΕ καθώς και το προεδρείο κάποιας κομματικής νομαρχιακής επιτροπής η συνδικαλιστικής οργάνωσης – συνήθως του δημόσιου τομέα - συνθέτουν το πάνθεον των προσόντων που κοσμούν το βιογραφικό τους.

Αυτονόητα, με τις δεδομένες εμπειρίες των στελεχών αυτών, αναπαράγονται οι ίδιες άθλιες κι αδιέξοδες πολιτικές. Με στόχο δεδομένο την «κατάληψη» του κράτους – που αποτελεί την αυτονόητη επιδίωξη της κάθε κομματικής δράσης –  το υπάρχον πολιτικό προσωπικό είναι αδύνατον να απαγκιστρωθεί από την νοοτροπία του κρατισμού που επικρατεί στην ελληνική δημόσια ζωή. Οι διεθνείς εξελίξεις, η θεαματική πρόοδος που έχει συντελεσθεί στην τεχνολογία, το καινούργιο σκηνικό της δυναμικής της οικονομίας περνούν σχεδόν απαρατήρητα και καταδικάζουν τη χώρα σε στασιμότητα και παρακμή.

Υπάρχουν ελπίδες για αλλαγή; Φοβάμαι πως είναι ελάχιστες. Αφού από πουθενά δεν παρατηρείται η παραμικρή ένδειξη κοινωνικής αντίδρασης στο χάλι που επικρατεί. Το σύστημα του σταυρού προτίμησης διαιωνίζει την εξάρτηση της πολιτικής ζωής από τις κομματικές νομενκλατούρες. Μαζί με το ασυμβίβαστο βουλευτικής ιδιότητας και επαγγελματικής δράσης οι πολιτικοί γίνονται ουσιαστικά υπάλληλοι των κομμάτων. Και δεν τολμούν να σκεφτούν ανεξάρτητα. Και να προτείνουν καινούργια πράγματα> Εξω από τα παραδοσιακά κρατικίστικα κομματικά θέσφατα. Διαιωνίζεται λοιπόν η αναπαραγωγή του παρελθόντος με μοναδική διέξοδο από την πολιτική ρουτίνα την παροχολογία και την επιβάρυνση των δημοσίων οικονομικών. Ουδείς όμως διαμαρτύρεται. Και οι φορολογούμενοι σκύβουν το κεφάλι. Με αυτή την κατάσταση, με αυτό το πολιτικό σύστημα και με αυτά τα στελέχη  τα πράγματα δύσκολα θα αλλάξουν.

Πλήρες Άρθρο »