ΤΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΩΓΟΣ

ΤΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΩΓΟΣ;


Mε σχετική έκπληξη διάβασα προ ημερών την κυβερνητική διαβεβαίωση πως στις αρχές Φεβρουαρίου κλείνει θετικά το θέμα του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης. Πριν κάν από τις συνακόλουθες δηλώσεις του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν, που πιεστικά πλέον επεσήμανε τις αβελτηρίες της Ελληνο-Βουλγαρικής πλευράς  για το έργο, σημαντικά σύννεφα ανησυχιών είχαν σωρευτεί γύρω από την δυνατότητα υλοποίησής του.

Στο εξαιρετικά ρηχό σκηνικό της ελληνικής επικαιρότητας, όπου τα πάντα εκχυδαίζονται σε επίπεδο αποκρουστικής υπεραπλούστευσης, τα προβλήματα στην υλοποίηση του έργου του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης οφείλονται - σε ποιόν άλλον – στους Αμερικανούς. Οι ΗΠΑ όμως δεν στέκονται αρνητικά απέναντι στον αγωγό αυτόν. Ούτε και έθιξε παρόμοιο ζήτημα κατά την εδώ επίσκεψή της η κα Ράις.

Είχα διατυπώσει τις επιφυλάξεις μου για την θετική εξέλιξη του έργου από την εποχή της εδώ επίσκεψης του Ρώσου Προέδρου. Επειδή ακριβώς δεν είχαν τότε «πέσει» υπογραφές. Και έμεναν έτσι σοβαρότατα ζητήματα σε εκκρεμότητα.  Κάποια από αυτά λύθηκαν στο ενδιάμεσο διάστημα. Κάποια άλλα παραμένουν, ενώ εμφανίσθηκαν και καινούργια.

Η ουσία του ζητήματος είναι οι ποσότητες του πετρελαίου που θα μεταφέρει ο αγωγός. Πόσες θα είναι αυτές, ποιές θα είναι και από που θα προέρχονται. Η Ρωσία εξάγει ήδη όλο το πετρέλαιο που παράγει η που περνά από τα εδάφη της (συμπεριλαμβανομένων και των πετρελαίων του Ταταρστάν) , κατά κύριο λόγο, μέσω του λιμανιού του Νοβοροσίσκ. Οι ποσότητες αυτές φορτώνονται σε καράβια και μεταφέρονται στις διεθνείς αγορές περνώντας από τα Στενά του  Βοσπόρου. Σε καμία περίπτωση η Ρωσική Ομοσπονδία δεν θα ήθελε να μειώσει τις ποσότητες που περνούν από τα Στενά. Παρά τις καθυστερήσεις που εκεί σημειώνονται. Και που βέβαια οικονομικά δεν επιβαρύνουν την παραγωγό χώρα. Διότι θα κινδύνευε σταδιακά να χάσει ένα κεκτημένο δικαίωμα και να δώσει την δυνατότητα στην Τουρκία να απαγορεύσει το πέρασμα φορτίων από τα Στενά. Πρέπει λοιπόν να αξιοποιηθούν άλλες, πιθανότατα καινούργιες, ποσότητες. 

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως μεγάλες ποσότητες πετρελαίου του Καζακστάν (από το πεδίο του Τενγκίζ κυρίως) εξάγονται ήδη από το Νοβοροσίσκ  μεταφερόμενες μέσω του αγωγού της βόρειας Κασπίας (Caspian Pipeline Consortium, CPC) τον οποίο ελέγχει η αμερικανική εταιρία Chevron.  Eκτιμάται λοιπόν πως για να γίνει βιώσιμος ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης (Μ-Α) θα πρέπει να βρεθούν καινούργιες ποσότητες πετρελαίου που θα μεταφερθούν μέχρι εκεί.  Και επειδή η Ρωσική παραγωγή δεν μεγαλώνει, αντιθέτως αντιμετωπίζει αυξητική κάμψη λόγω κυρίως έλλειψης επενδύσεων και περιπετειών του κλάδου (λ.χ. η υπόθεση Yukos), θα χρειασθούν πετρέλαια από το Καζακστάν για να γεμίσει ο αγωγός.

ΟΙ αναγκαίες ποσότητες δεν θα μπορούσαν να προέλθουν παρά από το πλούσιο καινούργιο πεδίο Κασαγκάν, νοτιότερα στην Κασπία, μεταφερόμενες με τον αγωγό CPC. Για τον λόγο ακριβώς αυτόν κρίθηκε απαραίτητο να συμμετάσχει στο κονσότσιουμ των εταιριών του Μ-Α και η Chevron. Μετέχοντας βέβαια στο ποσοστό των Ελλήνων και των Βουλγάρων – μιά και οι Ρώσοι δε  συζητούσαν μείωση του δικού τους  πλειοψηφικού ποσοστού. 

Η ανάγκη όμως για την ένταξη της Chevron και την υλοποίηση του έργου παρέκαμψε όλες τις φυσιολογικές ελληνο-βουλγαρικές επιφυλάξεις. Στην περίπτωση που ο αγωγός αυτός δεν οικοδομηθεί η Ρωσία έχει περίπου έτοιμη την εναλλακτική λύση. Κι αυτή δεν είναι άλλη από την αξιοποίηση της Σαμψούντας στην βόρεια Τουρκία και την διασύνδεσή της, με ένα καινούργιο μικρού μήκους αγωγό, με το λιμάνι του Τσευχάν στη Μεσόγειο. Κι’ υπάρχουν βέβαια πάντα και οι επιλογές της Κωστάντζας η του Πλοεστίου στη Ρουμανία.

Δύο ζητήματα όμως εμφανίσθηκαν τελευταία και δεν έχουν ακόμη λυθεί. Ο γενικός εισαγγελέας της Μόσχας δήλωσε στα τέλη του περασμένου χρόνου πως ο CPC είναι παράνομος (!) διότι έχουν παραβιασθεί οι όροι βάσει των οποίων δόθηκε η άδεια για την κατασκευή του. Η κίνηση αυτή εκτιμάται πως αποσκοπεί στην έξωση της Chevron και στο πέρασμα του αγωγού CPC στην ιδιοκτησία της Ρωσικής μονοπωλιακής Transnfet. Σαν αντίποινο (;) στα τέλη Ιανουαρίου το Καζακστάν ανακοίνωσε πως αποφάσισε να μεταφέρει τα πετρέλαιά του (Τενγκίζ και Κασαγκάν) με πλοία στο Μπακού του Αζερμπαιτζάν. Κι από εκεί, μέσω του αγωγού Μπακού – Τυφλίδα – Τσευχάν (στην Τουρκία), να εξάγεται στις διεθνείς αγορές. 

Είναι προφανές πως η αλλαγή στάσης του Καζακστάν συνδέεται με τις διώξεις που υφίσταται η Chevron στη Ρωσία. Εφ όσον αυτή κατά κύριο λόγο εκμεταλλεύεται τα πετρελαικά πεδία του Καζακστάν γύρω από την Κασπία.  Το τι τελικά θα γίνει δεν είναι ακόμη γνωστό. Σίγουρα όμως επηρεάζει άμεσα τις τύχες του αγωγού που ενδιαφέρει τα ελληνικά συμφέροντα και καταλήγει στην Αλεξανδρούπολη.
Πλήρες Άρθρο »

H AΡΙΣΤΕΡΑ, Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Καλές είναι οι ιδελογικές μονομανίες αλλά θα πρέπει να τηρούνται κιόλας. Μέσα στον κυκεώνα των ξεσηκωμών για την επικείμενη κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην Ανωτάτη Παιδεία έχει ξεφύγει εντελώς η πραγματικότητα των πολιτικών προκαταλήψεων αυτών που αμφισβητούν την σχετική πρωτοβουλία. Να μην υπάρξουν ιδιωτικά – μη κερδοσκοπικά – ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, κάποιοι επιμένουν. Διότι έτσι, συνεχίζεται η επιχειρηματολογία τους,   υποβαθμίζονται τα δημόσια. Και κινδυνεύουν να περιθωριοποιηθούν. Στερώντας έτσι από τους φτωχότερους έλληνες την ευκαιρία μιάς  ανταγωνιστικής και σωστής μόρφωσης.

Με τις θέσεις αυτές, σχεδόν ολόκληρη η Αριστερά, επιχειρεί να ακυρώσει  την πρωτοβουλία αναθεώρησης του άρθρου 16. και στέλνει κόσμο στους δρόμους για να διαδηλώσουν ενάντια στην αντιλαική αυτή προοπτική. Εδώ όμως υπάρχει μιά σοβαρότατη πολιτική αντίφαση. Που ελάχιστοι φαίνεται να λαμβάνουν υπ΄όψιν. Η Αριστερά εκ παραδόσεως υποστηρίζει, με στήριγμα τις διδασκαλίες του Κάρλ Μάρξ για την οικονομική υποδομή (καπιταλιστικές οικονομικές σχέσεις) που καθορίζει την  πολιτική υπερδομή και την συνακόλουθη πολιτική συνείδηση (αστικό σύστημα με νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης) πως το κράτος δεν είναι παρά ένα εργαλείο στα χέρια του ταξικού εχθρού για την καταπίεση και τον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης. Εφ’ όσον όλα αυτά ισχύουν , και δεν έχω ακούσει κάποιο ελληνικό αριστερό κόμμα να έχει αποκηρύξει τις Μαρξιανές διδασκαλίες,  εξυπακούερται πως και το δημόσιο Πανεπιστήμιο δεν είναι παρά ένα ακόμη όργανο στα χέρια της πλουτοκρατίας που ελέγχει το κράτος. 

Ολόκληρο το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης δεν είναι συνακόλουθα παρά μιά βαθμίδα ακόμη εξαπάτησης του κόσμου των εργαζομένων για την παραπέρα υποδούλωση τους μέσω της πλύσης εγκεφάλου και της νέας ακόμη γενιάς. Θα είναι λοιπόν σχεδόν αδύνατον για τις λαικές τάξεις να συνειδητοποιήσουν την πραγματική τους οικονομική κατάσταση και την κοινωνική τους εξαθλίωση αν τα μέλη τους – και τα πιό φωτεινά μυαλά ανάμεσά τους - υφίστανται τις διδασκαλίες του αστικού κατεστημένου που προφανέστατα θα μεταδίδεται από τα κρατικά πανεπιστήμια. Από τα ιδρύματα δηλαδή ακριβώς εκέινα που αποτελούν όπλα στα χέρια του ισχυρότερου οργάνου του ταξικού εχθρού – που είναι το κράτος.

Μέσα στα πλαίσια αυτών των αντιλήψεων, και του πολιτικού κλίματος που επικρατεί, είναι μάλλον ανορθόδοξο οι αριστερές παρατάξεις να υπεραμύνονται με τέτοιο φανατισμό ενός συστήματος που λογικά θα έπρεπε να απεχθάνονται!! Η δυνατότητα ίδρυσης μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων θα άνοιγε λογικά τον δρόμο στην Αριστερά να πολεμήσει το σύστημα. Ιδρύοντας δικές της πανεπιστημιακές σχολές θα πολεμούσε την «εσφαλμένη συνειδητοποίηση» που τα κρατικά ιδρύματα, εικάζεται - με βάση την θεωρία, επιχειρούν να επιβάλουν πάνω στος φοιτητές τους. Η απελευθέρωση από τις αρπάγες ενός επιθετικού εργαλείου του μέγιστου ταξικού εχθρού, του αστικού κράτους δηλ., θα μπορούσε να είναι γεγονός.

Ο Μαρξισμός της Αριστεράς στην Ελλάδα όμως φαίνεται να έχει πολύ κοντά πόδια. Φθάνει μέχρις εκεί που ορίζει το στενό κομματικό η και οικονομικό ακόμη συμφέρον κάποιων που, φαινομενικά τουλάχιστον, ισχυρίζονται πως τον υπηρετούν. Η που παριστάνουν τους Αριστερούς, ενώ είναι βαθύτατα, όχι τόσο Δεξιοί, όσο, Επιδέξιοι...

Πλήρες Άρθρο »

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΥΣΙΜΑ

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΥΣΙΜΑ

Η υποκρισία που πλημμυρίζει την ελληνική κοινωνία δεν έχει τελειωμό. Με την ευκαιρία των εορτών τα ΜΜΕ βρήκαν την ευκαιρία να ξαναπιάσουν το προσφιλές τους θέμα της ακρίβειας. Πως δηλ. υποφέρει ο κόσμος από τις αυξημένες τιμές, πως οι πολίτες λιμοκτονούν και οι περισσότεροι δεν μπορούν να τα φέρουν πέρα.

Εν τούτοις, από όλες αυτές τις αναλύσεις και ρεπορτάζ απουσιάζει η κοινή λογική. Εάν δεν υπάρχουν χρήματα, τότε από τα πράγματα οι τιμές δεν μπορούν να αυξηθούν. Αυξάνονται μόνο όταν υπάρχει ζήτηση για το προιόν που αντιπροσωπεύουν. Και όταν οι πωλήσεις το βέβαια δεν μειώνονται με την αυξημένη τιμή. Αλλά για να μην μειώνονται οι τιμές σημαίνει πως υπάρχουν χρήματα διαθέσιμα για την πραγματοποίηση των αγορών.

Όλα αυτά αποκαλύπτουν πως κυκλοφορεί «μαύρο» χρήμα στην αγορά που πουθενά δεν δηλώνεται ούτε βέβαια και καταγράφεται. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η πλειοψηφία των ελλήνων παρουσιάζονται με εξαιρετικά χαμηλά εισοδήματα. Που αν ήταν αληθινά τότε από τα πράγματα οι περισσότεροι πολίτες θα είχαν περάσει από καιρό στα όρια της εξαθλίωσης. Αυτό όμως δεν συμπορεύεται με την γενικότερη εικόνα της οικονομίας και της αγοράς. Που δείχνει ζωτικότητα, νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες και μια καταναλωτική δύναμη αξιόλογη.

Υπάρχουν λοιπόν πολλές δεύτερες δουλειές που δεν δηλώνονται, ακίνητα που ενοικιάζονται σε πολύ υψηλότερες τιμές από τις δηλούμενες, εισοδήματα από παροχές υπηρεσιών δίχως αποδείξεις και τιμολόγια και έσοδα – για κάποιους – από χρηματιστηριακές πράξεις που δεν φαίνονται πουθενά. Ετσι δικαιολογείται η πλημμυρίδα των αγορών στη διάρκεια των εορτών, τα πλήθη αγοραστών στα super markets και στα καταστήματα πολυτελείας, οι αγορές νέων αυτοκινήτων, η έξοδος κάπου 350.000 συμπολιτών μας για διακοπές στο εξωτερικό και κάπου μισό εκατομμύριο στην ελληνική επαρχία καθώς και η διακίνηση κάπου 40 εκατ. ευρώ στο τραπέζι του τζόγου!!

Η αγορά δεν κρύβει ποτέ την αλήθεια. Παρά τις προσπάθειες των κρατιστών και των λαικιστών να την διαβάλουν. Ώστε να μπορούν να υποκρίνονται και να κοροιδεύουν τον κόσμο αλλά και τον εαυτό τους. Θυμηθείτε τις επιθέσεις που είχα υποστεί σαν Υπουργός υπεύθυνος για την Ενέργεια για την απελευθέρωση της αγοράς των καυσίμων. Μέχρι τότε όλοι οι έλληνες – κι’ αυτοί δηλ. που δεν είχαν ποτέ τους Ι.Χ. – πλήρωναν μέσω των φόρων τους για την φθηνότερη βενζίνη και για τις βόλτες  ακόμη όσων είχαν αυτοκίνητα. Η ελεύθερη αγορά θα επέτρεπε στην τιμή της βενζίνης να κινείται με βάση την διακύμανση των διεθνών αγορών.

Τότε όμως παρενέβη το κράτος. Αφού εγώ βέβαια είχα ήδη αποχωρήσει από το Υπ. Ενέργειας.  Και έβαλε πρόσθετο φόρο 50 δρχ. στο λίτρο της βενζίνης. Και ξεσηκώθηκαν οι πάντες κατηγορώντας, για τις πράξεις του κράτους, ...την απελευθέρωση!!

Μήπως όμως οι επόμενες «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις κατήργησαν τον νόμο μου για την απελευθέρωση; Οχι, βέβαια. Μήπως έπαψαν να βάζουν φόρους στα καύσιμα; Και πάλι, όχι. Τώρα, με τον νέο χρόνο, μπαίνει και πάλι καινούργιος φόρος στην βενζίνη. Ακούσθηκε καμία διαμαρτυρία; Ιδού η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο!!...                           


 

Πλήρες Άρθρο »

ΒΙΑΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ

ΒΙΑΙΟΤΗΤΕΣ  ΓΙΑ  ΤΟ  ΤΙΠΟΤΕ
                                                          
Προσπαθώ να καταλάβω τους λόγους που οδηγούν χιλιάδες φοιτητές τους δρόμους προκαλώντας συγκρούσεις με την αστυνομία και καταστροφές σε μαγαζιά, σπίτια και αυτοκίνητα. Παραδοσιακά οι νέοι αποτελούσαν το πιό προοδευτικό και προχωρημένο τμήμα μιάς κοινωνίας. Διότι μη έχοντας εμπλακεί ακόμη στα γρανάζια της καθημερινότητας και στις συμβατικότητες των επαγγελματικών δεσμεύσεων και οικογενειακών  υποχρεώσεων ήσαν ανεξάρτητοι από συμφέροντα και σκοπιμότητες. Τι άραγε έχει συμβεί και στην σημερινή Ελλάδα οι νέοι φοιτητές κυρίως αλλά και εργαζόμενοι εμφανίζονται να εκφράζουν τα πιό οπισθοδρομικά και αντιδραστικά κομμάτια της κοινωνίας είναι περίπου ακατανόητο. Γιατί, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, είναι ακριβώς η παραδοσιακή Αριστερά σήμερα (ΚΚΕ και ΣΥΝ) που εκφράζουν την πολτική ακνιησία, το «όχι» σε κάθε βήμα προς τα εμπρός και την επιστροφή σε πρακτικές του παρελθόντος.

Τι είναι ακριβώς εκείνο που η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος θα επιφέρει ώστε η νεολαία να βγαίνει στους δρόμους αγωνιζόμενη γι’ αυτό που σήμερα υπάρχει;  Στόχος της αναθεώρησης είναι η κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην παροχή  Ανωτλάτης Παιδείας στη χώρα μας. Η πανεπιστημιακή παιδεία σρτην Ελλάδα, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι προαιρετική. Στις Ανώτατες Σχολές εισέρχονται μοναχά όσοι το επιθυμούν και όσοι βέβαια επιτυγχάνουν στις σχετικές εισαγωγικές δοκιμασίες. Στην Μέση Παιδεία, γυμνάσια δηλ. και λύκεια, η φοίτηση είναι στις περισσότερες βαθμίδες υποχρεωτική. Και εκεί επιτρέπεται η λειτουργία ιδιωτικών σχολείων και λυκείων. Μάλιστα, κατά γενική ομολογία, σε κάποια από αυτά (Κολλέγιο Αθηνών, Pierce College, Ανατόλια, Ουρσουλίνες, Αρσάκειο, Λεόντειος κλπ) παρέχεται η καλύτερη μέση παιδεία στη χώρα.  Το σύστημα αυτό μήπως έχει κάνει ζημιά στην υπόθεση «παιδεία» της χώρας; Η μήπως έχει βοηθήσει να ξεφύγουμε κάποιες φορές από το τέλμα  και να αποφοιτήσουν από τα σχολεία αυτά σημαντικά μυαλά, που στη συνέχεια έκαναν θαύματα σε ελληνικά και ξένα πανεπιστλημια;  

Γιατί λοιπόν ένα σύστημα που έχει αποδείξει την αξία του σε ένα μέρος της παιδείας, που είνια υποχρεωτικό για όλους τους έλληνες, δεν θα πρέπει να εφαρμοσθεί και στην ανωτάτη αμπαίδευση που, σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι υποχρεωτική και οφείλει να δίνει στους νέους πολλαπλές επιλογές και δυνατότητες;

Τι διακινδυνεύουν οι έλληνες φοιτητές  αν καταργηθεί τελικά το κρατικό μονοπώλιο στην ανωτάτη παιδεία; Να έχουν λιγότερες προσβάσεις στην γνώση γενικά, αποκλείεται. Διότι τα δημόσια πανεπιστήμια δεν πρόκειται να καταργηθούν. Υποχρεωτικά θα γίνει προσπάθεια να αναβαθμισθούν, ώστε να μπορούν να αντέξουν στον καινούργιο ανταγωνισμό που θα υπάρξει. Και βέβαια αυτό θα σημάνει τρία βασικά πράγματα. Πρώτον, εισαγωγή του ανταγωνισμού ανάμεσα στις  κρατικές σχολές. Δεν μπορούν όλα τα πτυχία να είναι ίδια. Πανεπιστήμια  - κρατικά – με υποδομές και βιβλιοθήκες δεν είναι δυνατόν να δίνουν το ίδιο πτυχίο με σχολές που στεγάζονται σε παλιά σχολεία οικοκυρικής, δίχως βιβλιοθήκες και την όποια  τεχννολογική υποδομή. Δεύτερον, θα πρέπει να αποκτήσουν απόλυτη αυτονομία. Η κάθε σχολή θα αποφασίζει για το πόσους νέους φοιτητες θα δεχθεί, με τι προσόντα και με ποιές προυποθέσεις. Επίσης μόνες τους οι σχολές θα αποφασίζουν για τα προσόντα των καθηγητών που θα διορίζονται , για την διάρκεια και τα κριτήρια της θητείας τους καθώς και για προγράμματα σπουδών που θα εφαρμόζουν. Μόνα τους τα πανεπιστήμια θα αποφασίζουν για το αν θα μετέχουν φοιτητές στα πρυτανικά συμβούλια και στα διάφορα άλλα διοικητικά τους όργανα. Για να γνωρίζουν οι μελλοντικοί εργοδότες από τι σχολές ακριβώς αποφοίτησαν οι υποψήφιοι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις τους. Κι’ ανάλογα, να παίρνουν τις σχετικές τους αποφάσεις. Τρίτον, θα πρέπει να καταργηθούν τα λογής νομοθετήματα που αφορούν στις εργασιακές σχέσεις των απασχολουμένων στα ΑΕΙ, καθώς και σε ζητήματα εσωτερικών τους διαδικσιών. Ανάμεσα σε αυτά είναι και το περίφημο «άσυλο». Το κάθε πανεπιστήμιο θα αποφασίζει μόνο αν οι χώροι του θα είιναι απαγορευμένοι για τις δημόσιες αρχές ασφαλείας. Θα πρέπει να παίρνει όμως, σε διαφορετική περίπτωση,  μέτρα από μόνο του για την διαφάλιση της τάξης και για την μη πραγματοποίηση εγκληματικών πράξεων στους χώρους του.  Με ιδιωτική αστυνομία, αν χρειασθέι. Διαφορετικά για κάθε παρανομία η καταστροφή δημόσιας περιουσίας θα καταλογίζονται τα πάντα προσωπικά στα μέλη των Συγκλήτων.

Ολα τα παραπάνω θα πρέπει να προηγηθούν της ίδρυσης η αναγνώρισης ιδιωτιικών ΑΕΙ. Διότι έτσι θα έχει σηκωθεί ουσιαστικά ο πήχυς για την λειτουργία ενός σωστού ανωτάτου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Και κάθε αεριτζίδικη δουλειά θα απρρίπτεται άμεσα απο την ίδια την αγορά εργασίας. Και βέβαια, και τα ιδιωτικά ΑΕΙ θα υπάγονται στο γενικό σχήμα αξιολόγησης των ΑΕΙ από ελεγκτές διεθνούς εμβέλειας που θα προσσμβάνει για τον σκοπό αλριβώς αυτόν η κυβέρνηση. Και μέσα στα περιθώριος της αξιολόγησης δεν θα πρέπει να είννι μοναχά οι καθηγητές, η διδασκαλία, τα μαθήματα και τα ακαδημαικά αποτελέσματα. Αλλά και οι χώροι του πανεπιστημ,ίου, η κτιριακή του υποδομή, οι χώροι άθλησης, οι βιβλιοθήκες και γενικότερα οι υποδομές. Κριτήρια όμ,ως που θα πρπει να ισχύουν για τα ιδιωτικά αλλά και για τα κρατικά ΑΕΙ. Μοναχά έτσι θα φτιάξουμε παιδεία υψηλού επιπέδου. Που θα παράγει στελέχη ικανά να σηκώσουν στους ώμους τους την χώρα στις δύσκολες ημέρες που έρχονται.

Τι από όλα τα παραπάνω θα μπορούσε να ενοχλήσει τους νέους – φοιτητές και εργαζόμενους; Οχι στη βάση βέβαια αφηρημένων θεωρητικών κατασκευών. Αλλά πάνω στην ουσία της πραγματικότητας. Μοναχά οι οργανωμένοι σε κόμματα θα είχαν λόγους διαμαρτυρίας. Γιατί θα χαθούυν τα προνόμια της συνδιοίκησης ορισμένων πανεπιστημίων που κάποιες νεολαίες εξασφαλίζουν με το σημερινό σύστημα. Και προσφέρουν στις ηγεσίες των κομμάτων τους την δυνατότητα ανάμιξης στα πανεπιστημιακά γενόμενα και στην εκλογή ακόμη και καθηγητών. Επίσης κάποιες ομάδες αναρχικών μπορούν ίσως να ενοχολούνται διότι θα χάσουν τα καταφύγια τους σε φάσεις συγκρούσεών τους με την αστυνομία. Και ίσως και κάποιοι καθηγητές και λοιοποί διδάσκοντες των οποίων τα προσόντα και γενικότερα οι ικανότητες δεν προσομοιάζουν με αυτές ενός ικανού και αποτελεσματικού πανεπιστημιακού διδασκάλου. Επίσης υπάρχουν και εκείνοι που βολεύονται από το σημερινό χάλι της ανώτατης παιδείας. Κάνοντας τις δουλίτσες τους είτε με κοινοτικά προγράμματα είτε με εξωπανεπιστημιακές απασχολήσεις.

Αξίζει για όλους αυτούς, να βγαίνουν οι νέοι στους δρόμους υποστηρίζοντας το σημερινό τέλμα και την αναπαλαίωση; Σε μιά εποχή μάλιστα γεμάτη προκλήσεις για όσους διψάνε πράγματι για γνώση;

Πλήρες Άρθρο »

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΧΩΣ ΗΓΕΣΙΑ

KOINΩΝΙΑ ΔΙΧΩΣ ΗΓΕΣΙΑ = ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΟ ΡΟΓΧΟ


Το τελευταίο σκάνδαλο της παράνομη εξασφάλισης απαλλαγών από το στράτευμα μέσω της καταβολής σημαντικού οικονομικού αντιτίμου φέρνει στην επιφάνεια μια τραγική πραγματικότητα που επιβαρύνει ασφυκτικά την ελληνική κοινωνία. Στον τόπο δεν υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες. Οι οποίες θα έδιναν και τον τόνο της ορθής συμπεριφοράς. Του παραδείγματος δηλ. στη βάση του οποίου διαλεχτές κοινωνικές ομάδες θα διαμόρφωναν τρόπους ζωής και στάσης μπροστά σε καίρια κοινωνικά ζητήματα . Με τέτοιο τρόπο μάλιστα ώστε να καθοδηγούν έμμεσα την κοινωνία σε στάσεις ηθικής καταξίωσης και ορθολογικής αντιμετώπισης των πραγμάτων.

Στις περισσότερες ευρωπαικές χώρες η εθνική αστική τάξη είναι εκείνη που με την παραδειγματική της συμπεριφορά διαμορφώνει ηθικές αξίες και σμιλεύει τον ιδιαίτερο κάθε λαού εθνικό χαρακτήρα και αντίστοιχη στάση ζωής. Στην Βρετανία και την Γερμανία δεν υπάρχει οικογένεια της λεγόμενης άρχουσας τάξης που να μην είχε νεκρούς στους δύο μεγάλους Πολέμους. Όχι μόνο στις απολαβές, αλλά και στις θυσίες, τα ηγετικά κοινωνικά στρώματα ήσαν πάντοτε πρώτα. Δεν διέφευγαν των κινδύνων αλλά, αντίθετα, τους επιδίωκαν. Για να κατοχυρώσουν το κοινωνικό τους στάτους. Και για να αποδείξουν πως δίκαια ηγούνται του λαού τους. Με τον οποίο δεν διστάζουν να μοιραστούν κακουχίες, δυσκολίες και αντιξοότητες.

Πάνω στην ίδια λογική οι κοινωνικές ηγεσίες, στις περισσότερες δυτικές χώρες, δεν διστάζουν να μοιραστούν τον πλούτο, που ο καπιταλισμός είχαν την τύχη απλόχερα να τους διαθέσει, με τους αδικοπάσχοντες συμπολίτες τους. Δεν υπάρχει δισεκατομμυριούχος, στις ΗΠΑ κυρίως αλλά και στην Βρετανία, που να μην διαθέσει μέρος του πλούτου που έχει συσσωρεύσει σε αγαθοεργούς σκοπούς και στην ίδρυση φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Σπάνια η περιουσία τους καταλήγει ατόφια στα χέρια των κληρονόμων τους. Μεγάλο της μέρος, ενώ συνήθως αυτοί βρίσκονται ακόμη εν ζωή, διατίθεται σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες η σε ιδρύματα που φροντίζουν τους άτυχους αυτής της ζωής.

Με τις θυσίες και το παράδειγμα της κοινωνικής ευαισθησίας η εθνική αστική τάξη στις περισσότερες δυτικές χώρες κατορθώνει να γίνεται αποδεκτή από όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα. Γιατί δεν κωφεύει στις κοινωνικές ανάγκες. Ούτε και απουσιάζει από τις εθνικές δοκιμασίες και τους αγώνες του τόπου και του λαού. Συντηρεί έτσι σφιχτά δεμένο τον κοινωνικό ιστό. Κι εμπεδώνει ένα κλίμα σεβασμού, ανοχής, αλληλοστήριξης κι ορθολογικής αντιμετώπισης των διαφορών και των αντιπαραθέσεων. Ετσι εξασφαλίζεται η σταθερότητα και η ασφάλεια. Αλλά και ο σεβασμός των νόμων και των θεσμών. Για την πλειοψηφία της κοινωνίας η παραβίαση των νόμων και ο βιασμός των ηθικών αξιών δεν εμποδίζεται από τον φόβο των ποινικών συνεπειών. Αλλά κυρίως αναχαιτίζεται από τις ηθικές αναστολές και την ίδια την συνείδηση των πολιτών.

Στη χώρα μας δυστυχώς δεν υπάρχει κραταιά και καταξιωμένη εθνική αστική τάξη. Στην Ελλάδα, ατυχέστατα, η κοινωνική ισχύς μεταφράζεται σε αξιοποίηση των διαθέσιμων στους ισχυρούς μηχανισμών για την παράκαμψη υποχρεώσεων και την αποφυγή υποχρεωτικών σε όλους θυσιών. Οταν οι λεγόμενοι «επώνυμοι» αξιοποιούν την κοινωνική τους θέση η την οικονομική τους ισχύ για να αποφύγουν λ.χ. την στράτευση – που είναι υποχρεωτική για όλους τους έλληνες – καταφέρουν βάναυσα χτυπήματα στον κοινωνικό ιστό. Και κλονίζουν την ήδη αδύναμη ηθική υποδομή της κοινωνίας. Και ούτε βέβαια λόγος να γίνεται για διάθεση σοβαρών περιουσιακών στοιχείων προς όφελος της κοινωνίας. Που βρίσκονται οι σύγχρονοι ευεργέτες;

Δυστυχώς, με τις ραγδαίες κοινωνικές εξελίξεις των τελευταίων ετών συνετρίβη κάθε έννοια κοινωνικής ιεραρχίας στη χώρα. Και διαβρώθηκε η παραδοσιακή βάση της ελληνικής αστικής τάξης. Η φτηνή πονηριά του επαρχιωτισμού πλημμύρισε το κέντρο της κοινωνικής σκηνής. Οι ηθικές αξίες που τώρα πιά κυριαρχούν είναι αυτές της αρπαχτής, του γρήγορου και άκοπου κέρδους και του «τώρα και ό,τι προλάβουμε».

Η καχυποψία, η εκτεταμένη διαφθορά, η ανυποληψία των δημοσίων αρχών και η ανυποληψία της πολιτικής δεν είναι παρά τα φυσικά επακόλουθα του παραπάνω καθεστώτος. Γίνεται έτσι αδύνατη η συσπείρωση των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων κάτω από οραματικούς εθνικούς στόχους. Και τα ευρύτερα λαικά στρώματα, πικραμένα κι’ απογοητευμένα, στρέφουν την πλάτη στις δημόσιες αρχές. Και η κοινωνία οδηγείται ταχύτατα στην παρακμή. Ο επιθανάτιος ρόγχος της κοινωνίας γίνεται εκκωφαντικός. Η αναδιάταξη δυνάμεων για την κατάκτηση του μέλλοντος είναι πλέον προβληματική. Η περιθωριοποίηση του τόπου δυστυχώς είναι πλέον πάρα πολύ κοντά…
Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΑΓΩΓΟΙ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

ΟΙ ΑΓΩΓΟΙ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

Όπως σημειώνω στο πρόσφατο βιβλίο μου «Ολοκληρωτικός Πόλεμος για την Ενέργεια» η τιμή του αερίου και του πετρελαίου εξαρτάται πολύ περισσότερο από όσα συμβαίνουν στην επιφάνεια της γής παρά από αυτά που εξελίσσονται στο υπέδαφός της. Ετσι και τώρα, οι χαμηλές τιμές του πετρελαίου δεν οφείλονται σε κάποια αύξηση της παραγωγής αλλά στις υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούν στο βόρειο ημισφαίριο και στις χαμηλές έντασης τρομοκρατικές επιθέσεις που σημειώνονται στο κόσμο ολόκληρο. Πέραν από τις εκδηλώσεις βίας στο Δέλτα του Νίγηρα, πουθενά αλλού δεν υπάρχουν εντάσεις που απειλούν πετρελαικές εγκαταστάσεις και αγωγούς μεταφοράς.

Εν τούτοις τα σύννεφα γύρω από το ζήτημα της παγκόσμιας, και ιδιαίτερα της ευρωπαικής, ενεργειακής ασφάλειας πυκνώνουν επικίνδυνα. Η τελευταία κρίση ανάμεσα στην Ρωσία και την Λευκορωσία, που οδήγησε στην απότομη διακοπή της παροχής πετρελαίου στην δυτική ευρώπη, ήταν μια απλή ένδειξη των προβλημάτων που αναδεικνύονται. Και η μεν Λευκορωσία δεν έχει τα φόντα να αντισταθεί στις πιέσεις της Μόσχας και να αντιδράσει με επιμονή στην αύξηση των τιμολογίων του φυσικού αερίου μέσω της ανόδου των τελών διαμετακόμισης του πετρελαίου της Σιβηρίας από τα εδάφη της. Άλλες χώρες όμως , όπως το Αζερμπαιτζάν, διέκοψαν την διοχέτευση πετρελαίου προς την Ρωσία λόγω του ίδιου ακριβώς γεγονότος. Οι αρχές στο Μπακού αποφάσισαν να πάψουν να χρησιμοποιούν τα πανάκριβο πιά γι’ αυτές Ρωσικό φυσικό αέριο και να εκμεταλλευτούν για την θέρμανση των κατοίκων της χώρας τους το πετρέλαιο που διέθεταν στην Ρωσία.

Όλα αυτά τα γεγονότα έχουν σαν συνέπεια να έρθουν στο προσκήνιο τα βασικά διαρθρωτικά προβλήματα της ευρωπαικής ενεργειακής αγοράς. Η Ρωσία εξαρτάται από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες για την διοχέτευση των αποθεμάτων της προς την Δύση. Και είναι μεγάλη μπλόφα ο ισχυρισμός πως θα αναζητήσει δήθεν η Ρωσία νέες αγορές αν η Ευρώπη αντιταχθεί στα καπρίτσια της. Ποιές είναι οι νέες αυτές αγορές; Αν εξαιρέσει κανείς την Κίνα, όπου όμως η αμοιβαία καχυποψία δεν ευνοεί το άνοιγμα νέων δρόμων μεταφοράς ενεργειακών προιόντων, ούτε βέβαια και την κατασκευή καινούργιων αγωγών (που προυποθέτουν δρόμους δίπλα τους), δεν υπάρχει άλλος κοντινός και βολικός πελάτης για τα Ρωσικά προιόντα. Αλλα και η Ευρώπη δεν έχει πολλές διαφορετικές επιλογές. Αρα οι δυσκολίες που ενδεχόμενα αντιμετωπίζει η Ρωσία με τους πρώην δορυφόρους της (ανεξάρτητα με το ποιός κάθε φορά φταίει) αντανακλούν άμεσα και στα ευρωπαικά συμφέροντα και προοπτικές.

Πλήν του αγωγού Ντρούσμπα (Φιλίας), που μεταφέρει μεγάλες ποσότητες πετρελαίου στην Ευρώπη μέσω της Λετκορωσίας, η Ρωσία έχει προσπαθήσει, κάτω από την πίεση των πανίσχυρων εταιριών της, να βρεί εναλλακτικές διεξόδους. Αλλά με ελάχιστη επιτυχία. Μϊα προσπάθεια έγινε με την αξιοποίηση του λιμανιού Πριμόρσκ, κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Αλλά μπροστά στα 68 εκατ. τόνους την ημέρα που μεταφέρει ο Ντρούσμπα, τα 66 εκατ. ετήσια που σηκώνουν οι εγκαταστάσεις του Πριμόρσκ είναι σχεδόν μηδαμινές. Τα λιμάνια επίσης της Μαύρης Θάλασσας (Νοβοροσσίσκ, Τουάπσε και Οδησσός) δεν μπορούν να σηκώσουν ,όλα μαζί, πάνω από 60 εκατ. τόνους τον χρόνο. Και το μποτιλιάρισμα στον Βόσπορο κάνει αδύνατη την παραπέρα αξιοποίηση των λιμανιών αυτών.

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται και η αξία του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Που όμως είναι πλέον πολύ δύσκολο να υλοποιηθεί. Διότι Ρωσικό πετρέλαιο να διακινηθεί μέσω αυτού δεν υπάρχει διαθέσιμο. Εκτός αν καταργηθεί ο Ντρούσμπα. Κάτι που κανείς δεν τολμά έστω και να ψελλίσει. Η αν διευρυνθούν οι δυνατότητες των Ρωσικών λιμανιών στη Μαύρη Θάλασσα. Κάτι εξαιρετικά δύσκολο και χρονοβόρο. Μοναδική άμεση λύση είναι η αξιοποίηση των πετρελαίων του Καζακστάν (Τενγκίς και Κασαγκάν). Εκεί όμως χρειάζεται η συνεργασία της Exxon, που ελέγχει τον αγωγό της βόρειας Κασπίας αλλά και τις περισσότερες εγκαταστάσεις στο Καζακστάν.

Οι Ρώσοι όμως δεν δέχονται να μειωθούν τα πλειοψηφικά τους ποσοστά στον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Η Exxon θα μπορέσει έτσι να συμμετάσχει μέσω των μειοψηφικών ποσοστών της Ελλάδας και της Βουλγαρίας. Η Ρωσία τότε όμως τι ακριβώς θα προσφέρει, για την ώρα τουλάχιστον, στον αγωγό; Και θα δεχθούν οι υπόλοιποι; Την ίδια ώρα μάλιστα ο γενικός Εισαγγελέας στην Μόσχα έχει εγείρει θέμα νομιμότητας του αγωγού της βόρειας Κασπίας (Caspian Pipeline Cοnsortium) επιζητώντας την αποβολή της Exxon και την κατακύρωση του αγωγού στην Ρωσική Transneft. Θα εγκρίνει όμως τότε η Exxon την διοχέτευση μέσω του αγωγού αυτού προς το Μπουργκάς των πετρελαίων του Τανγκίς;

Μέσα σε όλα αυτά τα προβλήματα άστραψε και ένα φώς αισιοδοξίας στην ελληνική πολιτική σκηνή. Στην μοναδική πραγματική μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία της κυβέρνησης (αναθεώρηση του άρθρου 16) ο Αρχηγός της Αξιωματ. Αντιπολίτευσης φάνηκε να την στηρίζει. Με την διορατική του αυτή κίνηση ο κ. Παπανδρέου έδειξε πως μπορεί να μπεί με δυναμισμό μπροστά σε ένα κίνημα πραγματικών αλλαγών στην ελληνική κοινωνία. Ασχετο αν κάποια στελέχη του, με αστήρικτα ουσιαστικά επιχειρήματα, αντιτάχθηκαν στην διορατική του αυτή κίνηση. Μένοντας ουσιαστικά πίσω από τις εξελίξεις.
Πλήρες Άρθρο »

ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΑΜΑΤΩΝ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΑΜΑΤΩΝ

Πολύ συζήτηση γίνεται τελευταία για το είδος της πολιτικής που οδηγεί στην εξουσία. Και πολλοί αναλυτές και ειδικοί «επικοινωνιολόγοι» προκρίνουν τον πραγματισμό από τον ιδεολογικό δογματισμό. Οι δογματικοί βέβαια δεν έχουν τύχη σε κανένα ελεύθερο και ανοιχτό πολιτικό σύστημα. Δεν είναι όμως ο δογματισμός το ίδιο πράγμα με μιά πολιτική αρχών που στηρίζεται σε ένα συγκροτημένο όραμα για την κοινωνία που η πολιτική αυτή επιδιώκει. Η αντίθεση λοιπόν δεν είναι ανάμεσα στον πραγματισμό και τον δογματισμό. Αλλά ανάμεσα σε μιά πολιτική συμπεριφορά ευκαιριακή, δίχως αρχές και ουσιαστικές προεκλογικές δεσμεύσεις, και σε μιά πολιτική σχεδιασμένη πάνω σε οράματα και ηθικο-πολιτικούς προσδιορισμούς.

Η πολιτική του πραγματισμού στηρίζεται πάνω στην απαράδεκτη πρόθεση του πολτικού να παραπλανήσει το εκλογικό του σώμα. Πηγαίνοντας με τα νερά της κοινής γνώμης, όπως αυτά αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις, ο πραγματιστής ηγέτης νοιάζεται βασικά για την με κάθε τρόπο αναρρίχηση στην εξουσία. Κι όχι με τις αλλαγές που απαραίτητα χρειάζεται η κοινωνία για να ξεφύγει από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Το αποτέλεσμα είναι πως η – συνήθης, διότι δεν ενοχλεί κανένα - επιτυχία του στις εκλογές δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη συνακόλουθη ικανοποίηση του εκλογικού σώματος από τις επιδόσεις του μετεκλογικά. Η περίπτωση του Τζών Μέητζορ στην Βρετανία είναι χαρακτηριστική. Κέρδισε τις εκλογές σαν ο πραγματιστής διάδοχος της ιδεολογικοποιημένης κας Θάτσερ και καταποντίσθηκε στην συνέχεια μη έχοντας να πεί και να κάνει απολύτως τίποτε για τα προβλήματα της Αγγλικής κοινωνίας.

Ενα δεύτερο σοβαρότατο πρόβλημα της πραγματιστικής λεγόμενης πολιτικής είναι η επικίνδυνη έλλειψη συνοχής της παράταξης αυτής αφού βρεθεί στην εξουσία. Με την απουσία μιάς δυναμικής πολιτικής αρχών και καθαρών προσανατολισμών το παιχνίδι καταντάει να επικεντρώνεται στην νομή και διανομή της εξουσίας. Και στον τομέα αυτό οι ορέξεις είναι αβυσσαλέες, οι φιλοδοξίες απύθμενες και οι δυνατότητες ικανοποίησής τους περιορισμένες. Το φυσιολογικό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις, οι συγκρούσεις ανάμεσα στα «εγώ» διαφόρων πολιτικών και η έλλειψη στιβαρής διαχείρισης των προβλημάτων και των λογής κρίσεων. Η περίπτωση της ΝΔ σήμερα είναι χαρακτηριστική τέτοιων καταστάσεων. Ο Πρωθυπουργός αποφεύγει να εμπλακρί στην ουσία τγν θεμάτων φοβούμενος μήπως τυχόν πληγωθεί η δημόσιά του εικόνα και το «μαγαζί», δηλ. η κυβέρνηση και το κόμμα, κλονίζεται από αμοιβαίες υπονομεύσεις, διαπροσωπικές συγκρούσεις και σκληρές διαφωνίες.

Το πρβάδισμα της ΝΔ στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, ακόμη και σήμερα, δύο και πλέον χρόνια από τις εκλογές, δεν είναι αποτέλεσμα της πραγματιστικής στάσης του Πρωθυπουργού. Οφείλεται κατά κύριο λόγο στην χλωμή παρουσία της αντιπολίτευσης γενικότερα (το ΠΑΣοΚ βασανίζεται ακόμη από την μακοχρόνια παρουσία του στους κυβερνητικούς θώκους ενώ τα κόμματα της Αριστεράς συνεχίζουν το σχεδόν ταυτόσημο πολιτικό τροπάρι των τελευταίων δεκαετιών) και στην εύλογη για την ώρα στάση ανοχής της κοινής γνώμης. Συγκρίσεις με εξελίξεις και πολιτικούς άλλων χωρών είναι εξαιρετικά επισφαλείς. Ο κ. Κάμερον στην Βρετανία πηγαίονει καλά στις δημοσκοπήσεις όχι σαν υπόδειγμα πραγματισμού αλλά σαν πρότυπο καινούργιου lifestyle, που λατρεύιυν τα ΜΜΕ, και με κάποιες πρωτοποριακές κινήσεις στον τομέα της κοινωνικής ανοχής και συνειδητοποίησης (ομοφυλόφυλλοι, περιβάλλον κλπ). Η κα Ρουαγιάλ στην Γαλλία αναδεικνύεται στο πρόσωπο που τα Μέσα λατρεύουν να μισούν, με επίκεντρο πάντα την εντυπωσιακή γυναικεία της παρουσία. Ο κος Σαρκοζί, από την άλλη πλευρά, αντεπιτίθεται με στιβαρή πολιτική πλατφόρμα αρχών (άσχετο αν πολλοί πιστεύουν πως δεν πρόκειται να την τηρήσει) και έντονα ιδεολογικοποιημένο λόγο. Ο κος Πρόντι στην Ιταλία εξελέγη με ελάχιστα πολιτικά έντονο λόγο και θέσεις. Κκι όλοι βλέπουμε, σαν απόδειξη όλων των παραπάνω, πως παραπαίει σήμερα η κυβέρνηση.της Ιταλίας. Αν πάλι μιλήσουμε για χώρες του Τρίτου Κόσμου (Βραζιλίά, Αργεντινή, Βενεζουέλα, Βολιβία κλπ) θα ήταν μάλλον αφέλεια να μιλήσει κανείς για έλλειψη σκληρότατων ιδεολογικών προσνατολισμών των νικητών των εκεί εκλογών.

Το συμπέρασμα εκτιμώ πως προκύπτει από μόνο του. Δίχως πολιτικές αρχών δεν επιτυγχάνεται η μακροχρόνια πολιτική παρουσία και επιτυχία μιάς παράταξης.
Πλήρες Άρθρο »

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ & ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ:
Οι Μύθοι της Αριστεράς Συντρίβονται


Ας καθορίσουμε κατ΄αρχήν τους κανόνες του παιχνιδιού. Η Αριστερά στηρίζει ολόκληρες καριέρες πάνω στον ισχυρισμό πως οφείλει ο απλός λαός να πολεμήσει την παγκοσμιοποίηση - και τον πατέρα αυτής, τον νεοφιλελευθερισμό - με βάση την διαπίστωση πως μεγαλώνουν την φτώχεια και τις ανισότητες. Από που ακριβώς προκύπτουν αυτές οι διαπιστώσεις, ουδέποτε φροντίζουν οι καταγγέλοντες να διευκρινίσουν.

Σύμφωναμε μιάσειρά απόπρόσφατεςμελέτες (βλ. λ.χ. Virginia Postrel, “The Rich Get Rich and Poor Get Poorer. Right? Let’s Take Another Look”, The New York Times, 5 Αυγούστου, 2002 και Xavier Sala_i-Martin, “Global Inequality Fades as the Global Economy Grows”, Heritage Foundation / Wall Street Journal, Index of Economic Freedom 2007 και Mary Anastasia O’ Grady, “The Poor Get Richer”, Wall Street Journal, 16 ιανουαρίου, 2007) τααληθινάεπιστημονικάστοιχείαδείχνουνεντελώςδιαφορετικάπράγματα. Ετσι, όχι μόνο η πορεία σε ολόκληρο τον κόσμο για οικονομικά καθεστώτα όλο και περισσότερης ελευθερίας και ανοιχτών αγορών αυξάνεται (άρα μεγαλώνουν οι νεοφιλελεύθερες τάσεις και διευρύνεται η παγκοσμιοποίηση) αλλά, και σαν αποτέλεσμα των τάσεων αυτών, ενισχύονται διογκούμενα τα εισοδήματα των φτωχών όλου του κόσμου.

Δεν γίνεται ο κόσμος ολόκληρος απλά πλουσιότερος, αλλά και η διαφορά ανάμεσα στο κατά κεφαλήν εισόδημα των φτωχών της γής αυτής και του ανάλογου των κατοίκων των πλουσιότερων χωρών μικραίνει. Αν και πράγματι κάποιες χώρες μένουν πίσω (οι περισσότερες από αυτές είναι δικτατορίες, που στηρίζονται σε καθεστώτα οικονομικής ανελευθερίας προπαγανδίζοντας τον κρατικό σοσιαλισμό – ιδιαίτερα στην Αφρική και σε χώρες της Λ. Αμερικής), αν τα πράγματα συσχετισθούν με πληθυσμιακά μεγέθη τα στοιχεία δείχνουν πως οι «ατομικές εισοδηματικές ανισότητες έχουν υποχωρήσει σημαντικότατα στη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών» (XavierSala-i-Martin). Δηλαδή στο διάστημα ακριβώς που εγκαταλείφθηκαν τα διανεμητικά δόγματα του κρατικοπαρεμβατικού Κευνσιανισμού κι’ υιοθετήθηκαν πολιτικές οικονομίας της αγοράς.

Ο βασικός λόγος της μείωσης των ανισοτήτων είναι πως τα εισοδήματα των πολυπληθέστερων αλλά και συνάμα φτωχότερων κρατών της γής (ιδιαίτερα της Κίνας και της Ινδίας, αλλά και άλλων κρατών της Ασίας) συνέκλιναν τα τελευταία χρόνια θεαματικά προς τις οικονομίες των χωρών - μελών του ΟΟΣΑ. Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ η Ινδία και η Κίνα βρίσκονται ακόμη αρκετά μακριά από την εγκατάσταση συστημάτων πλήρους ελευθερίας, εν τούτοις tα θεαματικά βήματα οικονομικής προόδου που πέτυχαν ξεκίνησαν μόλις εγκατέλειψαν τον αδιέξοδο μαρξισμό (Κίνα) και τα πειράματα ενός δύσκαμπτου κρατισμού (Ινδία, επί Νέρου και Ιντίρας Γκάντι). Χαρακτηριστικό μάλιστα στοιχείο όλων των μελετών αυτών είναι πως η μείωση των ανισοτήτων θα ήταν ακόμη περισσότερο εντυπωσιακή αν δεν υπήρχε η καταστρεπτική οικονομική πορεία πολλών χωρών της Αφρικής.

Κάποιοι βέβαι θα μπορούσαν να ισχυρισθούν πως τα αποτελέσματα θα ήσαν χειρότερτα αν κάποιος δεν υπολόγιζε την Κίνα που από μόνη της, με τα 300 περίπου εκατομύρια ανθρώπων που οδήγησε στην μεγαλύτερη οικονομική ευημερία (η φτώχεια στην Κίνα έπεσε από 32%, που ήταν το 1970, σε 3,1% το 2000 !!), τα στατιστικά στοιχεία θα ήσαν διαφορετικά. Μπορεί να είναι κι’ έτσι. Εξ ίσου όμως διαφορετικά θα ήσαν τα στοιχεία αν δεν υπολόγιζε κάποιος και τις ΗΠΑ (που με τα μεγάλα της εισοδήματα διευρύνει το άνοιγμα των ανισοτήτων) η και την Αφρική (που διογκώνει εκρηκτικά την φτώχεια). Η ουσία είναι πως δεν μπορείς να εξαιρέσεις κανέναν. Και τα στοιχεία ομιλούν από μόνα τους.

Η Αριστερά βέβαια θα συνεχίσει το τροπάρι των παραμυθιών της. Ποιός όμως την ακούει πλέον;
Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Δεν θα συμφωνήσω με τον πρώην Πρωθυπουργό κ. Κώστα Σημίτη πως το πολιτικό μας σύστημα δεν έχει χτυπηθεί από σοβαρότατη κρίση. Και πως μόνοι υπέυθυνοι των προβλημάτων που υπάρχουν είναι οι βασικοί πολιτικοί παράγοντες του τόπου – τα κόμματα εξουσίας δηλ. Αν βέβαια εννοεί πως τα κόμματα έχουν πάψει να οδηγούν την κοινωνία ακολουθώντας απλά, μέσω των δημοσκοπήσεων, τις επιταγές της κοινής γνώμης, έχει απόλυτο δίκηο. Αυτό όμως δεν αναιρεί την παρατήρηση πως το σύστημα πάσχει στην καρδιά του. Στους θεσμούς δηλ. και στην κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα.

Σε ποιά άλλη χώρα το Σύνταγμα έχει μεταβληθεί σε κανονιστικό νόμο ρυθμίζοντας λογής ειδικές περιπτώσεις που αιχμαλωτίζουν στην συνέχεια την κοινωνία στα δεσμά της ακινησίας και της αδυναμίας προσαρμογής στα όποια νέα δεδομένα; Ο ίδιος δεν γεύτηκε την οπισθοδρομική φανατίλα ολόκληρης σχεδόν της κοινωνίας, όταν μάταια επιχείρησε να αναδιοργανώσει το ασφαλιστικό σύστημα απαλλάσσοντας έτσι τους έλληνες από μελλοντικές περιπέτειες και αδιέξοδα; Δεν είναι άραγε κρίση όταν σύσσωμη η νεολαία αρνείται κάθε βήμα αναβάθμισης του εκπαιδευτικού μας συστήμταος και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι εξαπατούν την πολιτεία απεργώντας αλλά δηλώνοντας στα χαρτιά πως δεν απεργούν για να εισπράξουν τον μισθό τους;

Η κρίση όμως φαίνεται κι’ από την έκδηλη αδυναμία των θεσμών της Δημοκρατίας μας να αντιμετωπίσουν τα καινούργια προβλήματα της εποχής. Που με δύναμη κατακλυσμού καθημερινά σχεδόν βομβαρδίζουν την κοινωνική μας πραγματικότητα. Με βάση την δυσκαμψία της υπερδιογκωμένης ελληνικής δημόσιας γραφειοκρατίας είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει η χώρα μαγνήτης ξένων επενδύσεων. Που κρατούν το κλειδί σήμερα για κάθε προοπτική ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας. Σε μελέτη που μόλις πριν λίγα 24ωτα δόθηκε στην δημοσιότητα (FreedomHouse, Indexof EconomicFreedom 2007), η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις μιάς παγκόσμιας κατάταξης χωρών με κριτήριο την οικονομική ελευθερία. Οταν η χώρα βρίσκεται στην 94η θέση ανάμεσα σε 110 χώρες (πίσω ακόμη κι από την Μολδαυία, την Ζάμπια, την Ναμίμπια και το Πράσινο Ακρωτήρι) στο επίπεδο των οικονομικών ελευθεριών ( και στην προσέλκυση προφανώς ξένων επενδύσεων) ο καθένας καταλαβαίνει πως οι προοπτικές της είναι δραματικά ζοφερές.

Πως θα αντιμετωπισθεί η ανεργία, η χαμηλή παραγωγικότητα, η απίθανα υψηλή εισροή ξένων προιόντων και η έλλειψη της όποιας δραστηριότητας για επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας, που αποτελούν το οξυγόνο της σημερινής οικονομίας της γνώσης, δίχως την εισροή ξένων επενδύσεων για υποδομές και νέα επιχειρηματική δράση. Η απόλυτη αιχμαλωσία της κοινωνίας και ο στραγγαλισμός των οικονομικών ελευθεριών από την γιγαντιαία δημόσια γραφειοκρατία δεν συνιστά κρίση του συστήματος;

Δίχως επίσης δυναμική κι ανοιχτή ανώτατη κυρίως παιδεία είναι αδύνατη η παρουσία μας στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον. Τα Πανεπιστήμια της Κίνας λ.χ. βγάζουν κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες πτυχιούχων, υψηλής κατάρτισης και μεγάλων δυματοτήτων, στους τομείς κυρίως των θετικών επιστημών και των τεχνολογιών της πληροφορίας. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ινδία, ενώ η πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας Σεούλ έχει το μεγαλύτετρο ποσοστό στον κόσμο κατοίκων με διδακτορικό στις φυσικές επστήμες. Στην Ελλάδα ξεχύνονται στους δρόμους φοιτητές και καθηγητές από φόβο μήπως και επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων σε ένα σύστημα που ήδη πάσχει βαρειά από τις ενδημικές του αδυναμίες.

Η παγκόσμια οικονομική αλληλεξάρτηση των ημερών παρασύσει στο χάος κοινωνίες ανέτοιμες να αντιδράσουν και να αντεπιτεθούν, όπως γράφει στο εξαιρετικό του νέο βιβλίο ο Thomas – Homer Dixon (The Upsideof Down: Catastrophe, Creativity, andthe RenewalofCivilization,2006 ). Η καταστροφή που για πολλές παραδοσιακές συνήθειες είναι αναπόφευκτη, μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για μιά καινούργια πορεία αναγέννησης. Φθάνει η χώρα να πάρει τις αποφάσεις της. Να ανανεώσει τους θεσμούς της. Και να μεταμορφώσει τα δυσλειτουργικά της στερεότυπα. Ξεκινώντας από την αναγνώριση της κρίσης στην οποία πολλοί από τους θεσμούς της βρίσκονται. Εξ άλλου, όπως υποστηρίζει κι’ ο πρόσφατα τιμηθείς με το Νόμπελ Οικονομίας καθηγητής Εντμουντ Φέλπς (Macroeconomicsfor aModern Economy, 8 Δεκ. 2006), «ένα σύστημα που δεν παράγει ούτε δυναμισμό αλλά ούτε και υψηλή απασχόληση για τους πολίτες του αποτυγχάνει και καταρρέει». Δεν υπάρχει λοιπόν κρίση;
Πλήρες Άρθρο »

ΞΕΣΗΚΩΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΦΟΡΩΝ

Ξεσήκωμα Κατά Των Φόρων
                                                              
 
Καμπάνια κατά της φοροδιαφυγής ξεκίνησε η κυβέρνηση. Δίχως να εξηγήσει με επάρκεια το γιατί. Διότι τα περί κοινωνικής δικαιοσύνης δεν πείθουν κανένα. Ιδίως όταν αφαιρείται εισόδημα των πολιτών, κατακτημένο με σκληρή δουλειά και κόπους μεγάλους. Για να μοιρασθεί σε αμοιβές διορισμένων υμετέρων και σε ένα αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Πόσο απέχει η «νόμιμη» αυτή αρπαγή εισοδημάτων των πολιτών από την στυγνή κλοπή;
Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα δεν προτίθεται ποτέ να αντιπαραταχθεί στην διόγκωση του δημόσιου τομέα ούτε και να πολεμήσει για τα δικαιώματα των απλών κι’ απροστάτευτων πολιτών. Προτιμά να ανέχεται και να προστατεύει τις «κατακτήσεις» των βολεμένων συντεχνιών και των τρωκτικών που ζουν από το κράτος. Οι εκάστοτε ηγεσίες θα φροντίζουν χωρίς σταματημό, μέχρι βέβαια να φανεί το μάλλον αναπάντεχο αντίθετο, να ανακαλύπτουν καινούργιους κι’ ευφάνταστους τρόπους να απομυζούν τους φορολογούμενους για να συντηρούν το μεγάλο κράτος και να βολεύουν τους εκάστοτε «δικούς» τους. Μέσα σε ένα κλίμα βέβαια αφόρητου κρατισμού και εχθρότητας προς την φιλελεύθερη οικονομία της αγοράς.

Ορισμένοι ορκισμένοι εχθροί της επιχειρηματικής δράσης, για παράδειγμα, επισημαίνουν πως εφ’ όσον υπάρχουν μεγάλα κέρδη είναι αυτονόητο πως οφείλουν να αυξάνουν και οι μισθοί. Το ζήτημα όμως δεν είναι τόσο αυτονόητο όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Kυρίως διότι τα δύο φαινόμενα δεν μπορούν να συσχετισθούν. Δεν υπάρχει πολιτικό καθεστώς η σχολή οικονομικής πολιτικής που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Ποτέ οι μισθοί δεν είναι δυνατόν να ακολουθούν τα κέρδη. Ακόμα και στη Σοβιετική Ένωση, όπου υπήρχαν γιγαντιαίες επιχειρήσεις με σημαντικά κατά καιρούς κέρδη (λ.χ. Γκάζπρομ, Λουκόιλ) ποτέ δεν αυξήθηκαν οι αμοιβές των εργαζομένων με βάση την πορεία των όποιων κερδών. Ούτε καν οι άλλες έμμεσες παροχές που συνήθιζε να παρέχει το Σοβιετικό καθεστώς. Είναι χαρακτηριστικό πως, σύμφωνα με μελέτη σοβιετικών επιστημόνων της εποχής (Nikolai Shmelev και Vladimir Popov, TheTurningPoint: RevitalizingtheSovietEconomy,1987) η κατά κεφαλή κατανάλωση αγροτικών προϊόντων αλλά και γενικότερα ειδών ευρείας λαϊκής ανάγκης τα χρόνια εκείνα στην ΕΣΣΔ ήταν περίπου στο ίδιο ύψος με τα τέλη της δεκαετίας του ’20!!

Η αύξηση των κερδών δεν μπορεί αυτόματα να συμπαρασύρει προς τα πάνω και τους μισθούς. Διότι τα κέρδη αποτελούν το οξυγόνο των επενδύσεων και της πορείας προς την ανάπτυξη. Η δυνατότητα εξασφάλισής τους προσελκύει το ντόπιο και το διεθνές κεφάλαιο ενώ μέρος τους συνήθως επανεπενδύεται για το παραπέρα δυνάμωμα της επιχείρησης. Οι μισθοί μπορούν να ακολουθούν μοναχά την παραγωγικότητα. Που μετριέται με την παραγωγή καλύτερων και περισσότερων προϊόντων στην ίδια χρονική μονάδα απασχόλησης.

Ο προσδιορισμός των κερδών εξ άλλου είναι συχνά παραπειστικός. Διότι παραγνωρίζει την πραγματικότητα άλλων επιχειρήσεων που κλείνουν η παλιότερες ζημιογόνους χρήσεις που όμως δεν είχαν περιορίσει τις αμοιβές των εργαζομένων. Σε τελευταία ανάλυση, αν οι αμοιβές θα πρέπει να ακολουθούν την άνοδο των κερδών, τι θα πρέπει να συμβαίνει στις περιπτώσεις των περιόδων με ζημιές; Θα πρέπει οι μισθοί να μειώνονται;

Εξ ίσου και τα στοιχεία για τους μισθούς δεν είναι πλήρη. Διότι δεν περιλαμβάνουν το κόστος των όποιων αποζημιώσεων καθώς και τις δαπάνες για τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Στις περιπτώσεις μάλιστα του δημοσίου και των κρατικών επιχειρήσεων οι λεγόμενες «κοινωνικές» παροχές προς τους εργαζόμενους συχνά στοιχίζουν τα ίδια η και περισσότερα από τις ονομαστικές σε χρήμα απολαβές τους. Γι αυτό κι αν εξετάσει κάποιος τα στοιχεία του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος κι αφαιρέσει τα ποσά που αναλογούν στα επιχειρηματικά κέρδη και τους μισθούς θα διαπιστώσει πως περισσεύει ένα απροσδιόριστο 40 % περίπου. Το οποίο βέβαια δεν έχει σχέση με κέρδη (βλ. σχετ. και «MythologyofWagesvs. Profits» του Alan Reynolds στο Townhall.com, 11/11/04).

Παρά τα όσα γράφονται δεν έχει υπάρξει μείωση της συμμετοχής των αμοιβών των μισθωτών στο εθνικό εισόδημα. Εφ’ όσον βέβαια υπολογισθούν και οι κοινωνικές παροχές. Το μερίδιο που καταλαμβάνουν τα επιχειρηματικά κέρδη αυξομειώνεται ανάλογα με τους οικονομικούς κύκλους – μειώνονται δηλ. δραστικά σε περιόδους στασιμότητας όταν αυξάνει το εργατικό κόστος και τα επιτόκια. Στις ίδιες περιόδους, το ποσοστό του εισοδήματος από μισθωτές υπηρεσίες διογκώνεται. Διότι μειώνονται δραστικά τα κέρδη, και οι μισθοί παραμένουν σταθεροί. Σε άλλες χώρες, αύξηση των κοινωνικοασφαλιστικών παροχών συνεπάγεται και μείωση του εισοδήματος από μισθωτές υπηρεσίες. Διότι το σχετικό κόστος κρατείται από τους μισθούς. Όχι όμως και στην Ελλάδα. Όπου τα δύο μεγέθη κινούνται παράλληλα...

Είναι λάθος λοιπόν το επιχείρημα πως οι χορτάτοι δήθεν φωνάζουν για τις αυξήσεις παραγνωρίζοντας τις ανάγκες των πεινασμένων. Απλά τέτοιου είδους αυξήσεις διατηρούν τους λεγόμενους «πεινασμένους» στην ίδια πάντα κατάσταση. Δίχως βέβαια ποτέ να κάνουν τους χορτάτους να πεινάσουν.
Καθ’ όσον αφορά τους ταλαίπωρους φορολογούμενους θα ήθελα εδώ να κάνω μια διάκριση. Διότι συχνά – πυκνά τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με υποτιθέμενες αποκαλύψεις πως οι χαμηλοαμοιβόμενοι μισθωτοί είναι εκείνοι που πληρώνουν τους άμεσους φόρους από τους οποίους ξεφεύγει δήθεν η πλουτοκρατία. Καλό είναι να αποσαφηνίσουμε εδώ πως το μεγαλύτερο μέρος των αμέσων φόρων καταβάλλεται από εταιρίες (βιομηχανικές και άλλες) κι εμπορικές η επαγγελματικές επιχειρήσεις καθώς και από υψηλό-αμειβόμενους μισθωτούς. Η συντριπτική πλειοψηφία των υπόλοιπων μισθωτών - που δηλώνουν βέβαια τα περισσότερα διότι είναι και οι περισσότεροι - είτε πληρώνουν ελάχιστα είτε δεν πληρώνουν καθόλου, εισπράττοντας τις περίφημες επιστροφές.

Είναι λοιπόν χαρακτηριστικό πως στην Ελλάδα εκείνοι που κατά βάση πληρώνουν τους φόρους είναι και εκείνοι που ελάχιστα απολαμβάνουν από τον δημόσιο κουρβανά. Συνήθως μάλιστα λοιδωρούνται και καθυβρίζονται από τους υποστηρικτές της Αριστεράς σαν οικονομικά παράσιτα, εκφραστές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και - άκουσον – σαν φοροφυγάδες !! Εξηγείται λοιπόν γιατί είναι ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν προωθήσει τον άλλο μεγάλο μύθο της ελληνικής δημόσιας ζωής. Πως δηλαδή οι έμμεσοι φόροι είναι άδικοι και πως μοναχά οι άμεσοι εμπεδώνουν την λεγόμενη κοινωνική δικαιοσύνη… Διότι είναι προφανές πως με τους άμεσους φόρους μεγάλες ομάδες – συνήθως οι βολεμένες και κρατικοδίαιτες - του πληθυσμού μένουν έξω από την συνεισφορά στα δημόσια βάρη. Γιατί λοιπόν να αλλάξει το σύστημα;

Αντίθετα η έμμεση φορολογία είναι εκείνη που πραγματικά εμπεδώνει την δικαιοσύνη και την ισότητα στην κατανομή των βαρών. Για τον απλούστατο λόγο πως τους έμμεσους φόρους τους καταβάλουν εκείνοι που έχουν και το μεγαλύτερο πραγματικό, είτε το δηλώνουν είτε όχι στην εφορία, εισόδημα. Όσοι έχουν περισσότερα χρήματα πραγματοποιούν και τις μεγαλύτερες δαπάνες. Καταβάλουν έτσι και τους περισσότερους έμμεσους φόρους. Αν μάλιστα η κλίμακα των σχετικών επιβαρύνσεων έχει έτσι διατυπωθεί ώστε είδη πρώτης ανάγκης και άλλα σημαντικής λαϊκής κατανάλωσης να βρίσκονται έξω από τις αρπαγές της μεγάλης φορολογίας τότε η δικαιοσύνη της έμμεσης φορολογίας γίνεται καταφανέστερη.

Για τους κρατιστές όμως κρατούντες το σύστημα αυτό έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. Θα υφίστανται το βάρος του αναπόφευκτα όχι τα «συνήθη θύματα» της άμεσης φορολογίας αλλά και οι προστατευόμενές τους συντεχνίες και οι λοιποί επιβήτορες του δημόσιου τομέα. Εφ’ όσον όμως είναι ολοφάνερο πως οι πολιτικές αρχές δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να μειώσουν πραγματικά τις δημόσιες δαπάνες ποιά ελπίδα έχει πλέον ο μέσος πολίτης για να αναπνεύσει κάπως οικονομικά; Αν δεν μειωθούν οι άμεσοι φόροι και δεν αυξηθούν οι έμμεσοι, τότε δεν έχει ελπίδα ουσιαστικά καμιά.

Τι απομένει; Ένα συνολικό ξεσήκωμα κατά των φόρων. Κανένας άμεσος φόρος δεν θα πρέπει να γίνεται ανεκτός αν δεν συνδέεται με συγκεκριμένες παροχές η αποδειγμένα αποτελεσματικές υπηρεσίες. Επειδή όμως η ελληνική κοινωνία δεν εκδηλώνει δείγματα μαχητικότητας και τάσεις ανατροπής, δεν μένει παρά ο τρόπος που ο Έλληνας υποσυνείδητα έχει ενστερνισθεί και πρακτικά έχει προωθήσει. Μια εκτεταμένη δηλαδή καμπάνια φορο-ανυπακοής. Η αναζήτηση δηλαδή μεθόδων, νομίμων βασικά, αποφυγής των άμεσων φόρων κι εξασφάλισης υψηλότερων ατομικών εισοδημάτων. Κάθε καινούργια μέθοδος σύλληψης της φορολογητέας ύλης ανοίγει νέα, νόμιμα πάντα, παράθυρα για την αποφυγή της. Εκεί πρέπει να στραφεί το ενδιαφέρον των ενεργών και προβληματισμένων πολιτών. Χωρίς να αποκλείω βέβαια και το ενδεχόμενο, αργότερα, μιας γενικότερης αποχής από την φοροδοσία. Με όλες τις σχετικές της συνέπειες βέβαια. Τι θα κάνει το δημόσιο; Θα ασκήσει διώξεις κατά κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών; Πολύ χλωμό το βλέπω…

Κάτι τέτοιο από τα πράγματα θα ταρακουνήσει τους κρατούντες και θα τους υποχρεώσει να αναθεωρήσουν τις επιλογές τους. Τουλάχιστον καθ’ όσον αφορά την μείωση των δημοσίων δαπανών και την προώθηση μέτρων ενίσχυσης της έμμεσης φορολογίας. Για να σηκώσει τελικά κεφάλι η συνέχεια καταπιεζόμενη και μη κρατικοδίαιτη μεσαία τάξη. Το «κοινωνικό κέντρο», δηλαδή. Για να μην ξεχνάμε και τις διακηρύξεις του Πρωθυπουργού…
Υ.Γ, Βρέθηκε στην Ελλάδα ο τρόπος πλήρους εξαφάνισης της ανεργίας!! Οσοι θέλουν να απασχοληθούν σε κάποια επιχείρηση, καταλαμβάνουν τα γραφεία της η παρεμποδίζουν την πρόσβαση σε αυτά. Ετσι, εκβιαστικά, υποχρεώνουν την εταιρία να τους προσλάβει. Η μέθοδος εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά με επιτυχία εναντίον της ΔΕΗ στην Πτολεμαίδα. Με επιχείρημα πως τους το είχαν υποσχεθεί! Δεν διευκρινίσθηκε αν η μέθοδος εφαρμόζεται, και με τι αποτελέσματα, και κατά γραφείων βουλευτών που υποσχέθηκαν προεκλογικά διορισμούς...
Πλήρες Άρθρο »

ΜΟΝΙΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

MONIMA ΣΤΗΝ ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Φαντάζει αδύνατο σε έλληνες σχολιογράφους μαθημένους στις σχολές σκέψης της παλαιοκομμουνιστικής αριστεράς, να συνηδειτοποιήσουν πως ο κόσμος αλλάζει. Και πως τα πιστεύω και τα οράματά τους ανήκουν οριστικά πιά στα μουσεία της ιστορίας. Μπορεί οι διακηρυγμένες τελικές τους επιδιώξεις (η ευημερία των πολιτών και η απάμβλυνση των λογής κοινωνικών διαφορών) να συνεχίζουν να αποτελούν πολιτικούς στόχους. Αλλά τα μέσα και οι πολτικές για την υλοποίσή τους δεν έχουν πιά καμιά σχέση με τις αναχρονιστικές και κατά βάση αυταρχικές τους αντιλήψεις.
 
Κολημένοι στις ιδεολογικές δοξασίες της άγονης πολιτικής γραμμής,
οι λογής προπαγανδιστές της οικονομίας και της κοινωνίας της προσταγής βλέπουν παντού εχθρούς των λαικών στρωμάτων και υπονομευτές των δικαιωμάτων των εργαζομένων.  Και τι προτείνουν; Συνήθως τίποτε. Η λίγο από τα ίδια... Η αντίδρασή τους σε κάθε τι καινούργιο είναι απόλυτη. Και την ονομάζουν μάλιστα και «προοδευτική»!!
 
Στον τομέα της παιδείας η κατάσταση έχει φθάσει σχεδόν στο απροχώρητο. Το κίνημα βολεμένων καθηγητών και αδρανών φοιτητών δεν θέλει μη κρατικά πανεπιστήμια αλλά ούτε και θεμελιακές αλλαγές στα δημόσια. Στην παρακμή λοιπόν της ανωτάτης παιδείας προσθέτουν την αναπόφευκτη εξαθλίωση. Οχι στην αξιολόγηση, διατήρηση της κομματοκρατίας στα πανειπιστήμια, φροντίδα για του μόνιμους – και συχνά υπερήλικες πιά –φοιτητές. Αυτές είναι οι προτάσεις των εξεγερμένων. Μαζί βέβαια και με την γνωστή μόνιμη επωδό της αύξησης της κρατικής χρηματοδόρτησης προς τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Πιό πολλά λεφτά δηλαδή για την διατήρηση της ίδιας αθλιότητας.
 
Γι’ αυτά κινητοποιούνται οι φοιτητές. Για τα ίδια απεργούν και οι «προοδευτικοί» καθηγητές. Που κάνοντας όμως πράξη την «προοδευτικότητά» τους στο τέλος του μήνα δεν δηλώνουν όλοι στο λογιστήριο της Σχολής τους πως απήργησαν. Κι’ έτσι εισπράττουν τον μισθό τους στο ακέραιο! Δίχως να ενδιαφέρεται κανένας εισαγγελέας. Με την ανοχή όλων των πολιτικών κομμάτων.  Με την σιωπή των πρυτανικών αρχών και την προφανή κάλυψη των μέσων ενημέρωσης. ...
 
Υπάρχει όμως και το ζήτημα του περίφημου ασύλου. Που αντί να προστατεύει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών έχει μετατραπεί σε εργαλείο φίμωσης και καθυπόταξής τους. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι πως η υπάρχουσα νομοθεσία δεν προστατεύει τις αθλιότητες που καθημερινά σχεδόν αντικρύζουμε. Προβλέπει την επέμβαση της αστυνομίας εφ’ όσον διαπράττονται κακουργηματικές πράξεις. Δεν υπάρχει όμως κυβέρνηση που να έχει το πολιτικό θάρρος να χαλάσει την «ηρεμία» των παιδιών. Κι αφήνει τα πανεπιστήμια να γίνονται μεσανατολικά παζάρια, κέντρα διακίνησης ναρκωτικών ουσιών και καταφύγιο λογής ανισόρροπων εχθρών του συστήματος που δεν τολμούν όμως να αντιμετωπίσουν και τους μηχανισμούς που έχει αυτό για να αμύνεται. Δεν υπάρτχει πιό εμετικά αποκρουστικό θέαμα από εκ του ασφαλούς πολέμιους του συστήματος που συλλαμβανόμενοι μετατρέπονται σε ντροπαλές κότες που «δεν ξέρουν» και «δεν άκουσαν» τίποτα για την υπόθεση....
 
Η εμμονή όμως στην άγονη πνευματική γραμμή από απολογητές της διαφώτισης που κάποτε έκανε η ΚΝΕ στα στελέχη της, αποκτά κραυγαλέα διάσταση όταν γίνεται αναφορά στις διεθνείς εξελίξεις. Προ ημερών μάλιστα αρθογράφος σοβαρής πρωινής αθηναικής εφημερίδας βάλθηκε να μας πείσει πως για όλα τα κακά αυτού του πλανήτη φταίει η παγκοσμιοποίηση κι ο νεοφιλελυθερισμός. Κι όχι βέβαια ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Οπου ακόμη εξακλουθεί να εφαρμόζεται. Με αφορμή μια εκθεση του ΟΗΕ για την κατάσταση των παιδιών στον κόσμο τα πρώην, νύν κι αντεπιστέλλοντα μέλη της ΚΝΕ ξεσπάθωσαν. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία βρίσκονται πολύ χαμηλα στην σχετική αξιολόγηση. Φταίει λοιπόν το οικονομικό τους σύστημα για την κατάσταση. Το ζήτημα είναι πως μόλις ο ΟΗΕ βγάλει κάποια απόφαση η δημοσιεύσει πόρισμα που χαλαέι την σούπα (λ.χ Σχέδιο Ανάν, επέμβαση στο Αφγανιστάν κλπ) καταγγέλεται αυτομάτως σαν «όργανο των αμερικανών». Ετσι όμως και ψελίσει έστω κάτι που μπορεί να εκληφθεί σαν αντιτιθέμενο στα συμφέροντα της «νεοφιλελεύθερης» Δύσης, εκλαμβάνεται σαν αξίωμα αποκαλυπτικής περίπου υφής.
 
Υπάρχει πράγματι μεγάλο ποσοστό παιδιών στις ανεπτυγμένες κοινωνίες που  έχει προβλήματα εγκατάλειψης και ζεί κάτω από το όριο της φτώχειας. Ομως διαφορετικά ορίζεται η φτώχεια στις κοινωνίες αυτές και εντελώς αλλοιώς την δχόμαστε για την δική μας. Στη Βρετανία, λ.χ., τα όρια της φτώχειας ορίζονται στα 1.810 ευρώ τον μήνα, ενώ στην Ελλάδα κάτω από τα 470 ευρώ. Στην Ελλάδα όμως, του γιγαντααίου κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία (που τα αεριστερά μυαλά αγωνίζονται για να μην αλλάξει) οι τιμές των περισσότερων προιόντων είναι περίπου ίδιες η λίγο χαμηλότερες από τις βρετανικές. Ποιός στην πράξη λοιπόν ζεί χειρότερα; Χώρια που για τις χώρες αυτές (και ιδιαίτερα της ΗΠΑ) στις στατιστικές συνυπολγίζονται τα εκατομμύρια των παράνομων μεταναστών που εισρέουν συνέχεια και που αλλοιώνουν την γενικότερη κοινωνική σύνθεση  της χώρας.
 
Στα Κνίτικα μυαλά ορισμένων αναλυτών δεν μπορεί να χωρέσει το απλό ερώτημα που κάθε εχέφρων άνθρωπος θα διατύπωνε. Αφού η ζωή είναι τόσο φριτκή στις ανεπτυγμένες νεοφιλελεύθερες κοινωνίες γιατί οι κάτοικοι των περισσότερων χωρών του τρίτου κόσμου εκεί προσβλέπουν για την καλυτέρευση της ζωής τους; Και σε τελευταία ανάλυση, γιατί αυτοί είναι ανεπτυγμένοι και όλοι οι υπόλοιποι πασχίζουν να τους φθάσουν; Και πάντα με πολιτικές που περιφρονούν τον κρατισμό, υιοθετώντας (λ.χ η Κίνα και η Ινδία) αρχές της οικονομίας της αγοράς;
 
Οταν όμως ο εγκέφαλος έχει εθισθεί στις άγονες γραμμές, από Αγιο Κήρυκο σε Καρλόβαση και Βαθύ, δύσκολα μπορεί να απορροφήσει τα καινούργια δεδομένα του παγκόσμιου περιβάλλοντος.
 
Υ.Γ, Βρέθηκε στην Ελλάδα ο τρόπος πλήρους εξαφάνισης της ανεργίας!! Οσοι θέλουν να απασχοληθούν σε κάποια επιχείρηση, καταλαμβάνουν τα γραφεία της η παρεμποδίζουν την πρόσβαση σε αυτά. Ετσι, εκβιαστικά, υποχρεώνουν την εταιρία να τους προσλάβει. Η μέθοδος εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά με επιτυχία εναντίον της ΔΕΗ στην Πτολεμαίδα. Με επιχείρημα πως τους το είχαν υποσχεθεί! Δεν διευκρινίσθηκε αν η μέθοδος εφαρμόζεται, και με τι αποτελέσματα, και κατά γραφείων βουλευτών που υποσχέθηκαν προεκλογικά διορισμούς...   
Πλήρες Άρθρο »

ΑΝ ΟΙ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΙ ΗΣΑΝ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ …

ΑΝ ΟΙ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΙ ΗΣΑΝ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ …

Τις τελευταίες ημέρες ξεσπάθωσαν οι επίδοξοι σωτήρες της γής διαχέοντας τον φόβο σε ολόκληρη την υφήλιο για την επικείμενη, υποτίθεται, καταστροφή του πλανήτη από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Οι λογής εχθροί του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς βρήκαν καινούργιο πεδίο δράσης μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών τους μύθων. Αφού ο καπιταλισμός αποδείχθηκε ανίκητος στον τομέα της ιδεολογικής αντιπαράθεσης και της αποτελεσματικότητας των μεθόδων, εφευρέθηκε η διάβρωση του πλανήτη από τις δράσεις της ελεύθερης αγοράς και του ανοιχτού εμπορίου για να χτυπηθεί από διαφορετικό μετερίζι ο μισητός εχθρός.

Οι πολέμιοι όμως της ανθρώπινης δραστηριότητας για την διάσωση υποτίθεται του πλανήτη σκορπίζουν τον φόβο γνωρίζοντας πως τα ΜΜΕ σπάνια θα αρνηθούν να προβάλουν σενάρια καταστροφής και διάλυσης της παγκόσμιας κοινότητας. Σπάνια όμως απαντούν σε ερωτήματα των σκεπτικιστών για τις επιστημονικές μεθόδους που χρησιμοποιούν καθώς και για πολλά αντικειμενικά δεδομένα που φροντίζουν να αποσιωπούν.

Η θεωρία της σύγχρονης ανθρώπινης παρέμβασης για την αλλαγή του κλίματος (Hockey Stick Theory του Michael Mann και άλλων) δεν εξηγεί πως ο κόσμος πέρασε μια ιδιαίτερα θερμή περίοδο (θερμότερη από την σημερινή) στα χρόνια του Μεσαίωνα (900-1200 μχ). Μια εποχή μάλιστα που οι Βίκινγκς καλλιεργούσαν τα (σήμερα παγωμένα) λιβάδια της Γροιλανδίας! Και βέβαια στα χρόνια εκείνα δεν υπήρχαν εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ούτε βέβαια και η παραμικρή βιομηχανική δραστηριότητα!!

Στη συνέχεια ο πλανήτης αντιμετώπισε την λεγόμενη Μικρή Εποχή των Παγετώνων (Little Ice Age) που κράτησε μέχρι και το 1850 περίπου. Στα χρόνια εκείνα, που είχε αρχίσει διστακτικά να εμφανίζεται η βιομηχανία κι ο Μάρξ καταδίκασε την απάνθρωπη, κατά τη γνώμη του, φύση του καπιταλισμού, πάγωσε το λιμάνι της Νέας Υόρκης και προκλήθηκαν άπειροι θάνατοι απλών ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Η σιωπή των περιβαλλοντολόγων για τα αίτια αυτών των φαινομένων είναι χαρακτηριστική…

Πολλοί οπαδοί της θεωρίας της καταστροφής υποστηρίζουν πως η θερμότητα της ατμόσφαιρας αυξήθηκε τον 20ο αιώνα, σε σχέση με τον 19ο, κατά μία μονάδα Fahrenheit. Σκόπιμα όμως αποσιωπούν το γεγονός πως η σύγκριση γίνεται με τις μέσες θερμοκρασίες της λεγόμενης Μικρής Εποχής των Παγετώνων (κράτησε, να μην ξεχνάμε, μέχρι το 1850). Ενα κλίμα δηλ. που δεν θα θέλαμε ιδιαίτερα να μας συνοδεύει στην σημερινή μας ζωή. Αντιπαρέρχονται επίσης το γεγονός πως η ελάχιστη αύξηση αυτή της θερμοκρασίας τον 20ο αιώνα συνοδεύτηκε από την μεγαλύτερη πρόοδο στο επίπεδο της ανθρώπινης ζωής, στην θεαματικότερη αύξηση της προσδοκίας μακροζωίας, στην μεγαλύτερη παραγωγή τροφίμων και στην βελτίωση του επιπέδου υγείας των ανθρώπων σε σχέση με όλη την διάρκεια ζωής του πλανήτη μας. Μήπως θα ήθελαν κάποιοι να τα χάσουμε όλα αυτά;

Οι αντιφατικότητες όμως των εξάγγελων του φόβου δεν σταματούν εδώ. Από το 1940 περίπου, όταν δηλ. οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα είχαν αρχίσει δυναμικά να αυξάνονται, το κλίμα πέρασε σε μιά καινούργια περίοδο παγετού. Που κράτησε μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1970. Οι επιστήμονες του κλίματος την εποχή εκείνη προειδοποιούσαν για μια επικείμενη καινούργια εποχή των πάγων. Και τα ΜΜΕ διοχέτευαν τις αντίστοιχες φοβίες.

Θέλετε παραδείγματα; «Οι αλλαγές του κλίματος (στην κατεύθυνση του πάγου) απειλούν την παραγωγή τροφίμων στη γή. Σοβαρές; πολιτικές επιπλοκές για κάθε έθνος του πλανήτη» Newsweek, 1975.

Οι New York Times είχαν τίτλο «ΟΙ Κλιματικές ΑλλαγέςΘέτουν σε Κίνδυνο την Παγκόσμια Παραγωγή Τροφίμων» (1975).

Και το περιοδικό Time, «επιστήμονες ανησυχούν πως οι αναπάντεχες μετεωρολογικές αυξομειώσεις αποτελούν μέρος μιάς γενικότερης κλιματικής ανατροπής» (1974).

Και οι New York Times πάλι, το 1895 (!): «Οι Γεωλόγοι Πιστεύουν Πως ο Κόσμος Θα Παγώσει και Πάλι».

Δεν είναι τυχαίο πως όλα σχεδόν τα ηλεκτρονικά μοντέλα προβολής στο μέλλον των κλιματολογικών επιπτώσεων (πάνω στα οποία αποκλειστικά σχεδόν στηρίζονται όλες οι ανησυχητικές επιστημονικές προβλέψεις) παίρνουν σαν βάση εκκίνησης το 1960 – χρόνια δηλ. που βρίσκονται στην καρδιά της τελευταίας λεγόμενης περιόδου παγετού. Και διαπιστώνουν, με τα σημερινά δεδομένα, αύξηση της θερμοκρασίας. Ενώ προβάλουν μοντέλα μεγαλύτερης θέρμανσης στο μέλλον. Αν ληφθεί όμως σαν βάση εκκίνησης λ.χ. το 1980, τότε η αύξηση της θερμοκρασίας, και οι αντίστοιχες προβλέψεις για το μέλλον, θα είναι σχεδόν ασήμαντες!!

Δεν είναι σωστό επίσης πως οι πάγοι στην Ανταρκτική λιώνουν. Μπορεί αυτό να συμβαίνει με λίγους, κοντά στα βόρεια άκρα. Στο κέντρο όμως της παγωμένης ηπείρου η μάζα του πάγου αυξάνεται. Και σε πολλά νησιά του Ειρηνικού η στάθμη του νερού χαμηλώνει, αντί να ανεβαίνει! Ποια εξήγηση δίνουν οι ευαγγελιστές του περιβαλλοντικού φόβου για όλα αυτά; Και ποια είναι η πρότασή τους για να αποφευχθούν τα χειρότερα; Το Πρωτόκολο του Κυότο, κι αν ακόμη εφαρμοσθεί απόλυτα δεν πρόκειται να έχει σημαντικές επιπτώσεις πάνω στο κλίμα. Μόνο η καθαρή ενέργεια και οι νέες τεχνολογίες μπορούν να λύσουν το πρόβλημα – αν υπάρχει βέβαια…

Υπάρχουν βέβαια και οι υπαινιγμοί για το ποιοί χρηματοδοτούν τους σκεπτικιστές. Βέβαια το ίδρυμα Χάιντζ, με τις γνωστές σούπες που ανήκει στην γυναίκα του πρώην υποψήφιου των δημοκρατικών Τζών Κέρρυ, έδωσε μισό εκατομμύριο δολάρια σε γνωστούς περιβαλλοντολόγους. Στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές οι ομάδες του κλίματος κατέβαλαν στα κόμματα 19 εκ. δολάρια, μπροστά στα 7 εκ. που ξόδεψαν οι εταιρίες πετρελαίου και αερίου. Και σε τελευταία ανάλυση, πολύ σπάνια οι οικολογικές οργανώσεις αποκαλύπτουν τις πηγές χρηματοδότησής τους. Φροντίζουν όμως πάντα να αφήνουν υπαινιγμούς για όσους διαφωνούν μαζί τους.

Σε τελευταία ανάλυση, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε πως ο Πλανήτης δεν κινδυνεύει από τις όποιες υπερβολές των κατοίκων του. Ο Πλανήτης προσαρμόζεται στις όποιες ανακατατάξεις. Και καινούργια είδη ζωής πάντα εμφανίζονται. Αν οι δεινόσαυροι ήσαν οικολόγοι, και συντηρούσαν το περιβάλλον της εποχής τους όπως τότε ήταν, το ανθρώπινο είδος δεν θα είχε ποτέ εξελιχθεί. Εμείς δηλ. δεν θα υπήρχαμε σήμερα στη γή… Και ποιός είπε πως στο απώτερο μέλλον δεν θα μπορούσε να εμφανισθεί κάποιο είδος ανώτερο από το ανθρώπινο;
Πλήρες Άρθρο »

ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ

ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ

Η ατμόσφαιρα έξω από την μεγάλη θεολογική σχολή της Κουέτα, στο Δυτικό Πακιστάν, ήταν αποπνυκτική. Η ζέστη δυσκόλευε την αναπνοή, ενώ οι βλοσυρές φυσιογνωμίες των κοντοκουρεμένων νεαρών ισλαμιστών με τις μακριές λευκές κελεμπίες σε γέμιζαν ανησυχία για την φυσική σου επιβίωση. Πολλοί με είχαν προειδοποιήσει στην πρωτεύουσα Ισλαμαμπάντ πως το κλίμα στο Βελουχιστάν, και λίγο βορειότερα στο Βαζιρκιστάν, δεν είναι και το πιό ιδανικό για δυτικούς επισκπέτες. Επέμενα όμως να πάω με στόχο την  επαφή με νεαρούς στοχαστές του Βαχαμπισμού που κυριαρχούσε πλέον σε όλα τα κέντρα διδακαλίας του Σουνιτικού Ισλάμ στο Πακιστάν.

Οι περιοχές γύρω από την Κουέτα και τα χωριά του Βεζιρκιστάν, και ιδιαίτερα τα θρησκευτικά τους σχολεία,  υπήρξαν  τα κέντρα προέλευσης των Ταλιμπάν που εύκολα, αλλά αφού χύθηκε μπόλικο αίμα κι αθώων ανθρώπων ακόμη, κυριάρχησαν στο γειτονικό Αφγανιστάν. Ο Μουλάς Ομάρ, ηγετική φυσιογνωμία των Ταλιμπάν και βετεράνος των συγκρούσεων παλαιότερα με τους Σοβιετικούς, υπήρξε πιστός μαθητής των διδαγμάτων του Βαχαμπισμού και φανατικός υποστηρικτής της ζιχάντ εναντίον της Δύσης.

Οι θρησκευτικές σχολές του Πακιστάν, ιδαίτερα στις δυτικές του επαρχίες που εφάπτονται του Αφγανιστάν  αλλά και στην ίδια την Λαχώρη στην καρδιά του Σίντ, ιδρύθηκαν και συντηρούνται με πόρους που εισρέουν από το εξωτερικό.  Για τους περισσότερους παρατηρητές οι δωρητές αυτοί προέρχονται από την Σαουδική Αραβία. Την χώρα δηλ. που ανέδειξε τον σκληρό Βαχαμπισμό, μιά δηλ. από τις πλέον φανατικές εκδοχές του σουνιτικού Ισλάμ, και που πάνω στις δικές του παραδόσεις επιβιώνει και το σημερινό πολτικό της καθεστώς. Η ροή ρων σχετικών πόρων δεν έχει μέχρι σήμερα σταματήσει. Διευρύνοντας έτσι τον κύκλο των φανατικών ισλαμιστών  κι ενισχύοντας τις συγκρούσεις, μέσα στιο Πακιστάν, με άλλες θρησκευτικές σέκτες – όπως είναι κυρίως οι Σιίτες του βορρά και του Σίντ αλλά και οι λιγότερο φανατικοί μουσουλμάνοι Μουχασίρις (προερχόμενοι δηλ. από την Ινδία) και οι ομόθρηκοί τους από το Πουντζάμπ. 

Το Πακιστάν αποτελεί ουσιαστικά ένα αθρώπινο εθνικό και θρησκευτικό μωσαικό.  Στην ίδια χώρα συμβιώνουν οι ορεσίβιοι και πολεμικοί Πάθανς, με τους περισσότερο κοσμικούς και πρωτευουσιάνους Πουντζάμπις, τους απόκληρους ουσιαστικά Δάρδους και Ισμαηλίτες Σιίτες του Βορρά, τους Ντεομπάντις Σουνίτες που ήρθαν από την Ινδία ανάμικτους με άλλους λιγότερο φανατικούς Μουχασίρις και τους διαλακτικότερους μουσουλμάνους (πολλοί απ’ αυτούς Σιίτες) του Σίντ. Μέσα σε όλα αυτά οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας, που έστησαν το αντάρτικο κατά των Σοβιετικών και, αφού ανέχθηκαν την ίδρυση των Βαχαμπιστικών θρησκευτικών σχολείων , ενίσχυσαν την παρουσία των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

Αυτές οι ίδιες μυστικές υπηρεσίες και σήμερα ανέχονται την δράση ακραίων ισλαμιστών στο Πακιστάν ενώ πολλοί εκτιμούν πως ενισχύουν και πάλι την αναβίωση των Ταλιμπάν. Στην σημερινή περίτπωση όμως τέτοιες κινήσεις σημαίνουν ουσιαστικά πως μέσα στο Πακιστάν υπάρχουν μηχανισμοί, ελεγχόμενοι από το κράτος, που καλλιεργούν το έδαφος για την ισχυροποίηση της Αλ Καέντα και την εξάπλωση της διεθνούς ισλαμικής τρομοκρατίας.

Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, σε δημοσίευμά τους της 19 Φεβρουαρίου, αποκαλύπτουν πως τέτοιες βεβαιότητες υπάρχουν πιά και στις Αμερικανικές πολιτικές αρχές. Και είναι φανερό πως μιά τέτοια δημοσιογραφική απακάλυψη δεν γίνεται τυχαία. Μετά και την καταστρεπτική βόμβα που άγνωστοι για την ώρα τρομοκράτες έβαλαν σε τραίνο στην Ινδία το ποτήρι έχει σχεδόν ξεχυλίσει. Είναι φανερό πως οι αμερικανοί είναι αποφασισμένοι να τελειώνουν με τις εκκρεμότητες που αντιμετωπίζιουν. Δεν είναι τυχάιο πως τώρα «ανακαλύφθηκαν» μπόλικα αποθέματα πετρελαίου και στο Σουνιτικό κομμάτι του Ιράκ. Τόσα ώστε οι Σουνίτες να μην αρνηθούν απόλυτα τον διαμελισμό της χώρας σε τρείς κρατικές οντότητες – την Σιιτική στο Νότο, την Σουνιτική στο Κέντρο και την Κουρδική-Τουρκμένικη στο Βορρά. Το ανομοιογενές Πακιστάν, από την άλλη μεριά, δεν είναι παρά ένα τραγικό ατύχημα που περιμένει να συμβεί!! Φαίνεται πως πολλοί στον κόσμο εκτιμούν πως η ώρα του τέλους της ανοχής έχει φθάσει…

Πλήρες Άρθρο »

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ

                                  Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ


 Η παιδεία στην Ελλάδα υποφέρει. Αλλά τελικά κανείς δεν τολμά να την ανακουφίσει και ουσιαστικά να την βελτιώσει. Με μικροπροβλέψεις και μικροαλλαγές μετατίθενται οι κρίσιμες για την παιδεία αποφάσεις και διογκώνονται συνακόλουθα οι αδυναμίες. Μετά από τόν μακρύτατο  «διάλογο» και τις αναρίθμητες κινητοποιήσεις της λεγόμενης «πανεπιστημιακής κονότητας» θα περίμενε κανείς η κυβέρνηση να τολμήσει. Και να χώσει βαθιά το μαχαίρι, αντιμετωπίζοντας κατά μέτωπο τα προβλήματα της ασθενούσας ανωτάτης παιδείας.

Αντ΄αυτού όμως μας προέκυψε το κουτσουρεμένο νομοθέτημα που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα. Και που προβληματίζει τον αντικειμενικό παρατηρητή. Κυρίως με τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του. Στο θέμα της αυτοτέλειας των Πανεπιστημίων το Υπουργείο και πάλι κρατάει το πάνω χέρι. Το ζήτημα δεν είναι τα τετραετή προγράμματα που από τα πράγματα δεν τηρούνται και που μεγαλώνουν την γραφειοκρατία. Σε τελευταία ανάλυση με ποιά φόντα και προυποθέσεις η γραφειοκρατία του Υπ. Παιδείας θα είναι σε θέση αντικειμενικά να αξιολογήσει τα προγράμματα των διαφόρων ΑΕΙ; Και πως ακρτιβώς θα παρακολουθεί την υλοποίησή τους;

Η μεγαλύτερη μάλιστα ανοησία είναι πως θα διακόπτεται η χρηματοδότηση, στην περίπτωση που κάποιο ΑΕΙ δεν συμμορφώνεται με τις υποχρεώσεις προγραμματισμού του, με την «φωτεινή» εξαίρεση των πόρων για μισθοδοσία όλου του προσωπικού, την κάλυψη λειτουργικών δαπανών και την φοιτητική μέριμνα. Δηλ. τα ΑΕΙ θα μπορούν να μην υποβάλουν προγράμματα και, με την υπουργιική βούληση, να τρέχουν οι μισθοί και οι άλλες λειτουργικές δαπάνες και όλοι να ...αργούν. Να κάθονται δηλ. , να οργανώνουν «χάπενινγκς» και διαμαρτυρίες, καταλήψεις και όλα τα συναφή με τα λεφτά των φορολογουμένων. Τι ωραία!! Αποτελεί σίγουρα παγκόσμια πρωτοτυπία το κράτος να χρηματοδοτεί εγκεκριμένες (και αμοιβόμενες) απεργίες και στάσεις εργασίας / μαθημάτων!!

Η αυτονομία των δημοσίων πανεπιστημίων, που θα τα έκανε σίγουρα ανταγωνιστικά και με τα καλύτερα ιδιωτικά, εκφράζεται μοναχά με την αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο που τα συνδέει με το Υπουργείο Παιδείας.  Δηλ. να έχουν την δυνατότητα, βάσει μιάς πάγιας και γνωστής εκ των προτέρων χρηματοδόησης, να διαμορφώνουν την γενικότερη πολιτική τους για προσέλκυση πόρων από τον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα, την υποχρέωση να αναπτύξουν σε εύλογο χρόνο βιβλιοθήκες (αποτελεί καθαρά ελληνική ιδιαιτερότητα η ύπαρξη πανεπιστημίων δίχως σοβαρές βιβλιοθήκες!), τον ελεύθερο καθορισμό του αριθμού των φοιτητών που θα δεχθούν καθώς και τα ιδιαίτερά τους ακαδημαικά προσόντα (λ.χ. κανείς να μην έχει απολυτήριο κάτω του 18!!).

Επίσης τα πανεπιστήμια ελεύθερα θα έπρεπε να καθορίζουν τα προσόντα του διδακτικού και ερευνητικού τους προσωπικού (μπορεί να υπάρχουν κορυφές σε κάποιον τομέα δίχως διδακτορικό, με στήριγμα την εμπειρία και το συγγραφικό τους έργο) και ανεξάρτητα να αποφασίζουν αν θα δέχονται φοιτητές στις πρυτανικές (και άλλες) εκλογές.Το να ψηφίζουν, με νόμο του κράτους μάλιστα, όλοι οι φοιτητές στις εκλογές αυτές δεν καταποελμά τον κομματισμό.  Αποδεκατίζει ίσως για λίγο καιρό τους «παράγοντες». Που θα οργανωθούν όμως και πάλι σε άλλες βάσεις για να ελέγξουν τα ΑΕΙ. Τα οποία και θα γίνουν κέντρα ανοιχτών κομματικών συγκρούσεων στη διάρκεια της προετοιμασίας των σχετικών εκλογών.  Οι φοιτητέςς στις περισσότερες χώρες του κόσμου έχουν συμβουλευτική και όχι δεμευτική  γνώμη σε τέτοια καίριας σημασίας ζητήματα...

Οσον αφορά το περίφημο άσυλο, κάθε ΑΕΙ θα έπρεπε να αποφασίζει μόνο.              
Για το αν κάτι τέτοιο θα ισχύει στούς χώρους του, Και με ποιό τρόπο και διάσταση. Κάθε παραβίαση της ακαδημαικής ελευθερίας θα πρέπει να λογίζεται σαν παραβίαση του ασύλου. Και οι υπεύθυνοι να διώκονται. Και κάθε κακουργηματική πράξη να επιτρέπει παρέμβαση των αρχών. Κι όχι μοναχά πράξεις απειλής της ανθρώπινης ζωής. Δηλ. η διακίνηση ναρκωτικών ουσιών και η πώληση όπλων θα επιτρέπεται; Και το «χτίσιμο» των γραφείων καθηγητών; Και οι καταστροφές; Κανονικά οι Σχολές θα έπρεπε μόνες να αποφασίζουν για το αν θα υπάρχει «άσυλο» στους χώρους τους. Kαι οι όποιες καταστροφές να καταλογίζονται στην προσωπική περιουσία των μελών της Συγκλήτου, εφ’ όσον αρνούνται την είσοδο των διωκτικών αρχών.

Με την προυπόθεση βέβαια πως οι διωκτικές αρχές κάνουν  κι αυτές αποτελεσματικά την δουλειά τους. Και δεν κάνουν μεγαλύτερη ζημιά... Αλλά αυτό είναι μιά άλλη – πονεμένη -  ιστορία 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΤΡΙΨΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΣΥΝΤΡΙΨΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Αυτή η ιστορία με την τρομοκρατία στην Ελλάδα έχει παρατραβήξει. Είναι αδιανόητο σε μιά τόσο μικρή χώρα - με ανύπαρκτη σχεδόν ανάμιξη του πληθυσμού στις νέες τεχνολογίες, με βαθιά παράδοση ελάχιστης βίας και με σαφή δείγματα ηρωισμού εκ του ασφαλούς των λογής αντι-εξουσιαστών και «αγωνιστών» για αριστερούς παραδείσους - να μην εξυχνιάζονται τα εγκλήματα και να παραμένουν στο σκοτάδι οι διάφορες οργανώσεις. Υπάρχει βέβαια το γενικότερο κλίμα ανοχής κι’ αποδοχής των λογής πράξεων αμφισβήτησης της έννομης τάξης που γενικά κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία. Αλλά από μόνο του το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί επαρκή δικαιολογία για την ανικανότητα που επιδεικνύεται.

Είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν υπάρχει σοβαρό λαικό κίνημα καταδίκης της τρομοκρατίας. Και δεκάδες φωνές υψώνονται, σε υποστήριξη δήθεν μη κατονομαζόμεων ατομικών ελευθεριών, κάθε φορά που εκδηλωνεται κάποια πρωτοβουλία αναβάθμισης των μέτρων ασφάλειας. Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω ποιά ακριβώς ατομικά μας δικαιώματα παραβιάζονται αν οι κάμερες του δρόμου λετουργούν συνεχώς και συλλαμβάνουν κάθε τι που συμβαίνει στους δρόμους. Μοναχά οι παρανομούντες δικαιούνται να ανησυχούν. Πίσω από τους ισχυρισμούς για προστασία ατομικών ελευθεριών κρύβονται εκείνοι που έχουν λόγο να θέλουν να μένουν στο σκοτάδι.

Με αυτά και αυτά όμως η ουσία είναι πως η τρομοκρατία παραμένει ανεξέλεγκτη στη χώρα μας. Η 17η Νοέμβρη και βέβαια δεν εξαρθρώθηκε. Μόνο αφελείς μπορούν να πιστέψουν κάτι τέτοιο. Οι συλληφθέντες πήγαιναν στο δημοτικό σχολείο όταν χτυπήθηκαν τα πρώτα θύματά της. Που βρίσκονται λοιπόν οι πρώτοι φονιάδες; Σε πολλες από τις εγκληματικές πράξεις της οργάνωσης, και σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, συμμετείχε και κάποια γυναίκα. Ποιά είναι αυτή; Ο αμερικανός λοχίας που τραυματίσθηκε στην πλάτη στο Ελληνικό, αποδείχθηκε στο δικαστήριο πως δεν υπήρξε θύμα κανενός κατηγορουμένου. Ποιός λοιπόν τον πυροβόλησε; Μήπως αυτοτραυματίσθηκε στην πλάτη;

Σε τελευταία ανάλυση πως είναι δυνατόν να υπάρχουν ζευγάρια που ο άνδρας έχει ψεύτικη ταυτότητα, δεν δηλώνει κανένα εισόδημα, δεν έχει επάγγελμα, έχει όμως χρήματα και η «σύντροφός» του να μην έχει ιδέα για το τι ακριβώς συμβαίνει... Οταν ο Σμηνίας εξαερώθηκε από την βόμβα που έσκασε στα χέρια του στην Μυτιλήνη, την επόμενη ακριβώς ημέρα εξαφανίσθηκε το βιβλίο επισκέψεων της μονάδας του. Τι έρευνες έγιναν γι’ αυτό το περιστατικό, τι διαπιστώθηκε και ποιός τιμωρήθηκε; Πως είναι δυνατόν ένας πλανώδιος μουσικός, ένας κατασκευαστής κεριών (οι αδελφοί Ξηροί, δηλ.), ένας μελισσοκόμος (ο Κουφοντίνας) κι’ ένας απομονωμένος παλαιομαρξιστής (ο Γιωτόπουλος) να γνωρίζουν το όνομα, την καριέρα αλλά και τις συγκεκριμένες ευθύνες του, στην Αθήνα, στρατιωτικού προσωπικού ξένων δυνάμεων, κι ανάλογα να διατυπώνουν τις αιτιάσεις τους μετά από κάθε δολοφονικό χτύπημα;

Είναι φανερό πως οι αρχές ασφαλείας αδρανούν. Η Τουρκία, που πολλοί στην Ελλάδα επιμένουν με πάθος να πιστεύουν πως δεν είναι – και πως ποτέ δεν θα γίνει - έτοιμη για την Ευρωπαική Ενωση, εξάρθρωσε το δίκτυο των ισλαμιστών τρομοκρατών, που τοποθέτησε την βόμβα στο αγγλικό προξενείο στην Κων/πολη προ διετίας, μέσα σε τέσσαρες ημέρες! Η Βρετανική αστυνομία ενετόπισε τους εγκληματίες των βομβιστικών επιθέσεων στο Λονδίνο σε ένα τριήμερο! Στην Ρωσία μέσα σε δύο περίπου μήνες βρέθηκαν οι φονιάδες του Τραπεζίτη Αντρέι Κοζλώφ αλλά και οι άνθρωποι που κρύβονταν πίσω από την εγκληματική / τρομοκρατική αυτή πράξη.

Εδώ εξακολουθούν να παραμένουν ανεξυχνίαστες μηδαμινής εμβέλειας τρομοκρατικές πράξεις (που υποδηλώνουν ερασιτεχνική υποδομή και καθόλου οργανωτικό βάθος) αλλά και άλλες σοβαρότερες (όπως η βόμβα έξω από το σπίτι Βουλγαράκη) με αποτέλεσμα να ενθαρρύνονται οι τρομοκράτες και να διευκολύνεται η στρατολόγηση νέων μελών. Οταν γίνεται περίπου συνείδηση πως η παρανομία μένει ατιμώρητη και πως στην σύλληψη η μισή κοινωνία θα χύνει δάκρυα πικρά για τον παρεξηγημένο «αγωνιστή» που έγινε από την κακή μοίρα τρομοκράτης, τότε η χώρα καταντάει ξέφραγο αμπέλι ενθαρρύνοντας κάθε λογής βιαιότητα και εγκληματική πράξη.

Είναι καιρός η κυβέρνηση και οι αρχές να συνειδητοποιήσουν πως δεν είναι δυνατόν να κυβερνούν με το μισό μάτι στις δημοσκοπήσεις και το άλλο μισό στις διαθέσεις των ΜΜΕ. Είτε θα φτιάξουμε σοβαρό κράτος και θα συντρίψουμε την εγκληματικότητα και την τρομοκρατία, είτε θα αναλάβουν οι ίδιοι οι πολίτες τον ρόλο του προστάτη της έννομης τάξης, της ζωής και της περιουσίας τους. Και ο καθένας καταλαβαίνει σε τι συνθήκες θα καταλήξουμε τότε να ζούμε...
Πλήρες Άρθρο »