ΘΥΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΗ

                         ΘΥΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΗ



Υπάρχουν πολλοί λόγοι που στην Ελλάδα μπορείς να βγείς από τα ρούχα σου. Η κακή πληροφόρηση, η ανοησία, η αμετροέπεια συχνά ηγετών κα πολιτικών παραγόντων συνθέτουν ένα κοκτέιλ που πνίγει την χώρα στην μετριότητα και πιθανότατα στην οπισθοδρόμηση. Κλεισμένοι σε ένα οπισθοδρομικό μικρόκοσμο συχνά βλέπουμε τον υπόλοιπο κόσμο μέσα από παραμορφωτικούς φακούς. Που μας κάνουν να νομίζουμε πως είμαστε περίπου μόνοι μας και πως οι άλλοι οφείλουν να συμφωνούν μαζί μας και να μας ακολουθούν.

Μιά περίπτωση χαρακτηριστική είναι της Κύπρου. Για δεκαετίες μετά την Τουρκική εισβολή επιμέναμε πως μοναχά μέσω του ΟΗΕ θα εξασφαλισθεί κάποια λύση. Κι’ όταν αυτή ήλθε – το σχέδιο Ανάν – αποφασίσαμε πως δεν μας αρέσει. Διότι το «Οχι» θα μας εξασφάλιζε καλύτερα από την αποδοχή του. Τόσα χρόνια όμως μετά το σχετικό δημοψήφισμα η απόλυτη ακινησία χαρακτηρίζει τις εξελίξεις στην Κύπρο. Και μερικές φορές μάλιστα κάποιες σοβαρές ζημιές γίνονται σε βάρος μας (η αναφορά της Βρετανίας σε Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου).

Εξ ίσου προβληματική είναι η πολιτική μας στο λεγόμενο Σκοπιανό. Μοναχά εμείς έχουμε ανακαλύψει την μέθοδο να ονομάζεις ένα λαό με όνομα διαφορετικό από αυτό που εκείνος χρησιμοποιεί. Και διαστρεβλώνουμε γεγονότα και πραγματικότητες σύμφωνα με την βόλεψή μας. Δεν θέλουμε , λένε κάποιοι, όνομα με την λέξη Μακεδονία να περιλαμβάνεται σε αυτό. Αποδεχόμαστε όμως την ονομασία ΠΓΔΜ. Που περιλαμβάνει βέβαια την λέξη «Μακεδονία»!! Φωνάζουν τα ΜΜΕ πως αθλητές της γείτονος αποχώρησαν από αγώνες στην Θεσ/νίκη διότι επέμεναν, δήθεν, να χρησιμοποιείται η ονομασία Μακεδονία. Η αλήθεια ειναι πως ήθελαν την αποδεκτή από την χώρα μας επίσημη πλήρη ονομασία Former Yugoslav Republic of Macedonia. Ενώ οι δικοί μας επέμεναν να τους αποκαλούν με το ακρωνύμιο FYROM. Που πρακτικά δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Και που δεν το χρησιμοποιεί κανένας στον κόσμο...

Σε όλα αυτά είναι εκπληκτικό πως ουδείς αντιλαμβάνεται ότι η σταθερή αρνητική στάση λαού, ΜΜΕ και ηγεσιών (Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρώην Πρόεδρος της Βουλής κλπ) απέναντι στην Δύση και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ έχει και συνέπειες. Και κάποιες από αυτές αντικρίζουμε όταν οι θέσεις μας τσαλακώνονται και ενθαρρύνονται οι επιλογές των αντιπάλων μας. Θα ήταν μάλλον ακατανόητο εμείς να καθυβρίζουμε τους πάντες και εκείνοι αδιάφοροι να αγωνίζονται για την υλοποίηση των συμφερόντων και των πολιτικών μας στόχων...

Εξ ίσου ενοχλητική υπήρξε και η συγχορδία εναντίον του περίφημου βιβλίου Ιστορίας. Διότι, λέει, δεν αναφέρει την πλήρη ιστορική αλήθεια. Η οποία όμως ποιά ακριβώς είναι; Αυτή που μαθαίναμε στο σχολείο η αυτή που αποκαλύπτουν οι διεθνείς ιστορικές πηγές; Σταχυολογώ μερικές μόνο από τις ανακρίβειες που διδάσκονται τα παιδιά μας. Ποιοί ακριβώς απελευθερώθηκαν όταν μπήκε ο ελληνικός στρατός στην Θεσ/νίκη εφ’ όσον οι έλληνες αποτελούσαν μειοψηφία; Στην Μικρά Ασία μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Τούρκοι, πρώην Οθωμανοί, ζητούσαν εθνική αυτοδιάθεση και δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός ποιός ακριβώς θα διοικήσει εκεί. Η Αντάντ όμως την παρέδωσε σε εμάς τους έλληνες. Που δεν αποτελούσαμε βέβαια πλειοψηφία εκεί. Και που στις ελληνικές επιχειρήσεις απαγόρευαν οι συμπατριώτες μας την πρόσληψη Τούρκων!! Ενώ παράλληλα δεν υπηρετούσαν, μέχρι τα τελευταία προς της ελληνικής εισβολής χρόνια, στον Οθωμανικό στρατό. Και που βέβαια προχώρησαν πρός την Ανατολία. Αυτό δεν ήταν κατακτητική κίνηση; Και τι αντιδράσεις θα μπορούσαμε να περιμένουμε σαν ανταπόδοση από τους κατακτημένους Τούρκους; Συνεπικουρούμενους βέβαια από άτακτους Κούρδους (και Τσέτες) που έκαναν και τις μεγαλύτερες σφαγές.

Εμείς όμως σήμερα μισούμε τους Τούρκους και υποστηρίζουμε τους Κούρδους στις φονικές τους επιδρομές κατά άμαχων πολιτών. Χορεύουμε δε με περηφάνια και ζειμπέκικο. Τον χορό δηλ. των ληστών της Μικράς Ασίας που κατά κανόνα απολάμβαναν οι σφαγείς των Ελλήνων στη διάρκεια της επέλασής τους προς την Σμύρνη.

Ολοι ομιλούν για την εγκατάλειψη της Ελλάδας από του Δυτικούς, όταν άρχισε ο Κεμάλ την αντεπίθεση. Οι Τούρκοι ιστορικοί όμως αναγνωρίζουν την βοήθεια των Σοβιετικών που άνοιξαν τα σύνορά τους, που είχε κλείσει η Τσαρική Ρωσία, κι’ εφοδίασαν τις δυνάμεις των εθνικιστών της Ανατολίας με οπλισμό. Και ουδείς μιλάει στην Ελλάδα για την στάση των απανταχού μουσουλμάνων. Που είχαν ξεσηκωθεί παντού υπέρ των Τούρκων πιέζοντας τους Γάλλους στην Βόρεια Αφρική και τους Βρετανούς στην Ινδία*.

Την ίδια ώρα δεν σταματάμε να μιλάμε για τα δεινά που υπέστησαν οι έλληνες από τους Τούρκους στην διάρκεια της μακρόχρονης κατοχής της χώρας μας. Πως όμως εξηγείται έτσι το γεγονός πως στα τέλη του 19ου αιώνα, κι αφού υπήρχε για δεκαετίες ολόκληρες ελληνικό κράτος και μάλιστα κατά καιρούς σε αντιδικία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε απογραφή στην Κων/πολη το 70% των εκεί ελλήνων είχε εγκατασταθεί – φεύγοντας από την Ελλάδα - από τα μέσα του 1860 και έπειτα!! Θα ήταν μάλλον παράλογο κάποιοι να διώκονται και να βασανίζονται, κι εντούτοις να φεύγουν από την χώρα τους για να ζήσουν στην χώρα που τους καταπιέζει...

Δεν συζητώ βέβαια για τον κλήρο που κάθε άλλο παρά διωκόμενος ήταν στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας. Τα διάφορα εκκλησιαστικά ντοκουμέντα (κηρύγματα, εγκύκλιοι κλπ) αποδεικνύουν τα προνόμια που απολάμβανε και την ριζική του αντίθεση (τουλάχιστον της ηγεσίας του) στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Για αυτό και τα περί «Κρυφού Σχολειού» είναι παραμύθια. Οι Οθωμανοί ουδέποτε επεδίωκαν τον εξισλαμισμό. Γι αυτό και αναγνώριζαν και τα διάφορα «Μιλλιέτ» (έθνη) στην επικράτειά τους αποδίδοντας τιμές στις ηγεσίες (συνήθως θρησκευτικές) τους. Αλλο πράγμα βέβαια είναι αν οι εκκλησιές, εκεί που δεν υπήρχαν άλλες δυνατότητες, έπαιζαν τον πολύτιμο ρόλο και του σχολείου. Ποτέ όμως «κρυφού»!!
Εξ άλλου, πως γίνεται η Τουρκία να ονοματίζεται σαν επεκτατική όταν τα τελευταία εκατό τουλάχιστον χρόνια, μέσα από πολέμους κυρίως, αυτή γεωγραφικά σμικρύνεται ενώ η Ελλάδα μεγαλώνει; Ακατανόητα πράγματα...

Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα που μόνιμα υποβαθμίζουμε. Τις απόψεις γειτόνων μας για μας και για τις σχέσεις μας με τους Οθωμανούς. Στην Μολδαβία η ιστορία τους είναι γεμάτη από αισθήματα αδιαφορίας για τους Τούρκους που για 400 χρόνια περίπου ασκούσαν έμμεσες εξουσίες επάνω τους. Η αντίδρασή τους όμως απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία γιγαντώθηκε μόλις έλληνες πρίγκιπες, από το Φανάρι, άρχισαν να διορίζονται ηγεμόνες στη χώρα τους. Και εκεί και στην Βλαχία, σημερινή Ρουμανία, οι Φαναριώτες ηγεμόνες ενθάρρυναν την παρουσία ελλήνων εμπόρων οδηγώντας τον ντόπιο πληθυσμό στην εξαθλίωση και σε συχνούς ξεσηκωμούς. Δύσκολα ένα έθνος διωκόμενο, υποτίθεται, από τους Οθωμανούς θα μπορούσε να απολαμβάνει τόσων προνομίων και εξουσιών!!

Η οργή λοιπόν για την παραπληροφόρηση και την συνακόλουθη εθνική τύφλωση είναι εύλογη. Αν όμως κάποτε δεν αγκαλιάσουμε «ό,τι είναι αληθινό» έχουμε ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον;

________________________

*Τα κινήματα λ.χ. Κιλαφάτ και του Σέιχ Μουσίρ Χοσαίν Κιντουαί στην Ινδία, του Αχμάντ αλ-Σανούσι στη Λιβύη αλλά ακόμη και οι θέσεις του ίδιου του Ινδουιστή ηγέτη Μαχάτμα Γκάντι στην Ινδική χερσόνησο