ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΘΡΙΑΜΒΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

                        ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΘΡΙΑΜΒΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ


Είχα από την αρχή διαφωνίες με την μαχητική πολεμική ορισμένων απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου. Διότι κακώς είχαν φορτωθεί σε αυτόν όλες οι αδυναμίες του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Δίχως να εξαιρεθούν βέβαια οι ευθύνες του Αρχηγού, η εικόνα του Πασόκ τα τελευταία τρία χρόνια δεν απηχούσε τις καθαρές προσωπικές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου. Μπορούσε εύκολα κάποιος να διακρίνει την κατάσταση αυτή από την γενικότερη παγερότητα με την οποία κορυφαία στελέχη και κομμάτι του μηχανισμού του κόμματος υποδεχόταν τις όποιες επιλογές του Προέδρου του.

Πολλές και σημαντικές για την γενικότερη πολιτική του τόπου τοποθετήσεις του Γ, Παπανδρέου έμειναν στο ψυγείο και ξεχάσθηκαν. Οι θέσεις του λ.χ. για την συμμετοχική δημοκρατία (που την έκανε πράξη στις εσωτερικές εκλογές του Πασόκ, παρά την αντίδραση και στον τομέα αυτό διακεκριμένων στελεχών της κορυφής), για την παιδεία και αρχικά για το άρθρο 16, για την στήριξη των άνεργων νέων, για την μειονότητα και τους μετανάστες ουδέποτε έγιναν αντικείμενο μελέτης, προβληματισμού και αναπαραγωγής από μεγαλοστελέχη και οργανώσεις. Πως είναι δυνατόν ένα αρχηγός να λειτουργεί στο κενό, δίχως στήριξη και παραταξιακή επικοινωνιακή κινητοποίηση;

Αλλά και πολλές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου σε πρόσωπα και στρατηγικές κινήσεις κατακρίθηκαν κατά κύριο λόγο μέσα από τον δικό του χώρο. Η συμμετοχή η δική μου και του Στέφανου Μάνου συγκέντρωσε πυρά επικρίσεων από νεοπαγείς Πασόκους που είδαν κινδύνους εκεί που δεν υπήρχαν. Το Πασόκ το 2004 αναθάρρησε στις δημοσκοπήσεις (που ξεπέρναγαν σε βάρος του μιά διαφορά του 6-7%) μετά την δική μας παρουσία. Και, σε τελευταία ανάλυση οι εκλογές του 2004 χάθηκαν με τους ψηφοφόρους να στρέφονται δεξιότερα. Δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να με πείσει πως μία ενδεχόμενη απογοήτευση από την παρουσία «νεοφιλελεύθερων» στο Πασόκ θα έστελνε τον αριστερό εκλογέα ...δεξιότερα!!

Δεν είναι εξ άλλου τυχαίο πως το ασυμβίβαστο της βουλευτικής μου ιδιότητας με την απασχόλησή μου σαν σύμβουλος της Ρωσικής κυβέρνησης αναδείχθηκε, και δικαστικά ακόμη, από στελέχη και μηχανισμούς που εσωκομματικά βρίσκονταν στην απέναντι πλευρά από τον Πρόεδρό του. Κάτι παρόμοιο έγινε και με την, εθνικά ορθότατη κατά την γνώμη μου, επιλογή της κας Καραχασάν για την Νομαρχία της Ροδόπης. Πλήθος επίσης εσωκομματικών αντιδράσεων αντιμετώπισε ο κ. Παπανδρέου για την σύνθεση του ψηφοδελτίου των Ευρωεκλογών αλλά και για το Επικρατείας του 2007. Μέσα σε αγκάθια δηλ. περπατούσε σαν ηγέτης ο Πρόεδρος του Πασόκ. Τα οποία και δεν μπορούσε, στο όνομα της ενότητας, να ξεριζώσει στη διάρκεια της πρώτης του αυτής θητείας. Αν δεν στέκεσαι καλά στον χώρο σου πως είναι δυνατόν να δώσεις μάχες αποτελεσματικές και ολοκληρωμένες με τους όποιους απέναντι;


Ηταν όμως επίσης δεδομένο πως ο κ. Παπανδρέου θα κέρδιζε και πάλι την εσωκομματική σύγκρουση στο Πασόκ. Πέραν του ότι δεν είχε νά χάσει και πολλά πράγματα (με νίκη είχε τα πάντα ανοιχτά μπροστά του, με ήττα απλά συμπλήρωνε την ήδη υπαρκτή αποτυχία των εκλογών κι’ επιβεβαίωνε τα όσα είχαν ήδη χαθεί) οι δυνατότητες που είχε για πολιτική αναδίπλωση ήσαν πολλές. Ο κόσμος δεν είχε αποδοκιμάσει το 2007 τον Παπανδρέου. Τον απωθούσε ακόμη το παλιό, «καθεστωτικό», Πασόκ. Που όμως, σε μιά νύχτα σχεδόν μόνο, ενσωματώθηκε στον κύριο αντίπαλό του. Η στάση Σημίτη, η στράτευση εναντίον του Γ. Παπανδρέου στελεχών περίπου ταυτισμένων με την παλιά κατάσταση, με παράγοντες των ΜΜΕ και με εξωκομματικούς μεγαλομηχανισμούς έπεισε τον κόσμο πως ο Γιώργος ήταν μόνος του. Ενάντια σε κυκλώματα, παράγοντες και σε μέρος του νεοελληνικού κατεστημένου.

Στα μάτια λοιπόν του πολύ κόσμου ο Γ. Παπανδρέου εξαγνίσθηκε από τις περισσότερες αμαρτίες του απωθητικού παλιού Πασόκ. Και ήταν φυσιολογικό, μοναχά από την εξέλιξη αυτή και μόνο, να σαρώσει στην τελική εκλογική αναμέτρηση. Το κομματικό ποσοστό που στήριξε τον αντίπαλό του, στα μάτια του κόσμου, αντανακλά το κρατικοδίαιτο Πασόκ που διψά για εξουσία με στόχο την παλινόρθωση προσωπικών συμφερόντων και εξασφάλιση κρατικών πόστων.

Το καινούργιο λοιπόν στο αποτέλεσμα της εκλογής για τον Πρόεδρο του Πασόκ είναι η δυνατότητα του Γ. Παπανδρέου να ξεκινήσει με λευκές κόλες χαρτί μπροστά του και να απευθυνθεί με μεγαλύτερη ευκολία και προσβασιμότητα στα κοινωνικά στρώματα που δεν στήριξαν το κόμμα του στις τελευταίες εκλογές. Το σχετικό εγχείρημα βέβαια απαιτεί πολύ μεγάλη προσοχή. Το κάθε τι που θα παραπέμπει, έστω και έμμεσα στο παρελθόν, θα ενοχλήσει.

Η συνέχεια για τον Γ. Παπανδρέου δεν σημαίνει επιστροφή στις προδιαγραφές τιου κόμματος που άφησε πίσω ο πατέρας του. Συνέχεια σημαίνει εναγκαλισμός και ταύτιση με την παράδοση του θρύλου του Ανδρέα. Που σημαίνει δηλ. οικοδόμηση καινούργιων ριζοσπαστικών επιλογών που θα ανοίγουν νέους δρόμους για το μέλλον. Το 1974 το νέο ήταν ο δύσπεπτος για την Ελλάδα σοσιαλισμός της εποχής εκείνης. Το νέο σήμερα είναι η προσαρμογή στις ανάγκες των ανοιχτών οικονομικών συνόρων των ημερών μας και η προστασία των αδυνάτων από τις δονήσεις που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. Προσαρμογή δηλ. της σοσιαλδημοκρατίας σε μέρος των κυρίαρχων σήμερα φιλελεύθερων επιλογών. Με τελικό στόχο την αύξηση της ευημερίας και του πλούτου για να χτισθεί το οικοδόμημα της προστασίας των πραγματικά αδυνάτων.

Δικαιοσύνη, λοιπόν, ισονομία, πάταξη της λαφυραγώγησης του κράτους από τις βολεμένες συντεχνίες και τους διαπλεκόμενους του κρατικοδίαιτου κεφαλαίου και γρήγορη ευημερία θα πρέπει να είναι το πολιτικό στίγμα του θριαμβευτή πλέον Γ. Παπανδρέου.