ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

                                          ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ


Δεν πρόκειται να μειωθούν οι συντάξεις. Δεν θα μεγαλώσουν τα όρια ηλικίας. Δεν θα αυξηθούν οι εισφορές. Πάνω στον παραλογισμό τούτο στελέχη της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και σύσσωμο το συνδικαλιστικό κίνημα και τα κόμματα τη αντιπολίτευσης συντονίζουν τις θέσεις τους πάνω στο επικείμενο διάλογο για το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης. Πρόκειται βέβαια για την προσδοκία ενός καινούργιου θαύματος. Το προηγούμενο είχε γίνει πριν από 2.007 χρόνια ακριβώς. Τότε μιά γυναίκα συνέλαβε δίχως σωματική συνουσία. Και τον ουρανό για ημέρες στόλιζε το φωτεινό άστρο της Βηθλεέμ. Ετσι και τώρα. Με το επικείμενο νεότερο θαύμα της «αναίμακτης» επίλυσης του ασφαλιστικού προβλήματος το άστρο προφανέστατα θα ξαναβγεί στους ουρανούς. Και θα ήταν αμαρτία να μην βγούμε το βράδυ στα μπαλκόνια μας για να το αντικρίσουμε...

Τα ζητήματα είναι σχετικά απλά. Ο πληθυσμός της χώρας μας γερνάει. Οι γεννήσεις μειώνονται, ενώ ο μέσος όρος ζωής επιμηκύνεται. Ο αριθμός των εν ενεργεία εργαζομένων μικραίνει. Ενώ εκείνοι που λαμβάνουν συντάξεις και έχουν ανάγκη περίθαλψης αυξάνονται. Κάτω και από τις πιό ομαλές συνθήκες λοιπόν το ανταποδοτικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα χρηματοδότησης. Το σύστημά μας όμως έχει πρόσθετα προβλήματα από τον ανορθόδοξο τρόπο διάρθρωσής του ( η κάθε κοινωνική ομάδα το ταμείο της, το κάθε σωματείο με γνωριμίες την ιδιαίτερη ευνοική γι αυτό ρύθμιση, χαριστικές εντάξεις ταμείων στο ΙΚΑ και εξωφρενικές παροχές σε ημετέρους (συντάξεις πάνω από τον μισθό) και άδικες επιβαρύνσεις για άλλους).

Από τα πράγματα λοιπόν το ασφαλιστικό σύστημα χρειάζεται μεταρρύθμιση. Αν πρόκειται να συνεχίσει να υπάρχει. Για την διατήρηση του ανταποδοτικού, λεγόμενου, συστήματος (pay as you go) θα χρειασθούν πολύ επίπονες κοινωνικά παρεμβάσεις. Εφ’ όσον τα χρήματα δεν φθάνουν και εφ’ όσον καινούργιοι φόροι είναι και άδικο αλλά και οικονομικά καταστρεπτικό να επιβληθούν, τότε από τα πράγματα οι λύσεις θα αναζητηθούν σε δομικές μεταβολές του ίδιου του συστήματος. Η κοινή λογική λέει πως τέτοιες δεν μπορεί παρά να ακουμπίσουν και τις εισφορές, και τα όρια ηλικίας αλλά και το ύψος των παρεχομένων συντάξεων.

Τελικά κάποιος θα πρέπει να απευθυνθεί στους Ελληνες με καθαρές κουβέντες. Και να τους μιλήσει με ειλικρίνεια για το μέλλον. Καλά είναι τα συστήματα των εξωπραγματικών παροχών. Λ.χ. οι εργαζόμενοι στα πετρέλαια παίρνουν 17 μισθούς τον χρόνο!! Αλλοι πάλι, όπως εκείνοι που εργάζονταν στα προβληματικά κρατικά ναυπηγεία, έπαιρναν ...επίδομα κανονικότητας. Δηλ. αμοίβονταν με έξτρα χρήματα εφ’ όσον ήσαν συνεπείς στη δουλειά τους !! Επίσης καλά είναι τα συστήματα των ρουσφετολογικών προσλήψεων στο δημόσιο ώστε κάποιοι να εξασφαλίζουν μονιμότητα, υψηλές σχετικά αμοιβές και κοινωνική προστασία δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τους συμπολίτες τους που αγωνίζονται στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Ολα αυτά όμως δυναμιτίζουν την λογική ενός οργανωμ΄’ενου κοινωνικού και οικονομικού συστήματος. Μιάς πραγματικότητας δηλαδή που θεωρεί όλους του πολίτες ίσους. Και φροντίζει για την ισότιμη συμμετοχή τους στην οικονομική ζωή.

Το ίδιο λογικό είναι να ισχύσει και για τις συντάξεις. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν συνταξιούχοι που να παίρνουν περισσότερα σαν απόμαχοι από τον μισθό τους όταν ήσαν εν ενεργεία. Ούτε βέβαια και να δηλώνουν σαν επαγγελματίες εικονικά χαμηλά εισοδήματα και να έχουν την απαίτηση σαν συνταξιούχοι να απολαμβάνουν αποδοχές ίσες με την τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα.

Εφ’ όσον λοιπόν γινόμαστε πληθυσμιακά λιγότεροι, ζούμε περισσότερο και δεν έχουμε, εύλογα, καμία διάθεση να πληρώσουμε περισσότερους φόρους, τότε αντικειμενικά, και για να διασωθεί το ίδιο σύστημα ασφάλισης, θα είναι αναπόφευκτη είτε η μείωση των συντάξεων είτε η αύξηση των εισφορών η των ορίων ηλικίας. Εκτός και αν η κυβέρνηση τολμήσει και προχωρήσει στο κεφαλαιοποιητικό συνταξιοδοτικό σύστημα. Που θα ανοίξει σίγουρα καινούργιες προοπτικές για τον τόπο. Θα κατηγορηθεί όμως τότε για νεοφιλελευθερισμό. Και φοβάται τις κατηγορίες αυτές περισσότερο κι από την κατάρρευση του σημερινού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης της χώρας.

Γι’ αυτό ας ετοιμαζόμαστε για το άστρο της Βηθλεέμ. Γιατί μόνο με θαύμα θα διασωθεί το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με βάση τις προθέσεις κυβέρνησης, αντιπολίτευσης και συνδικάτων των εργαζομένων.