Ο ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ

                    Ο ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ

Πέρασε κι’ αυτό. Οι αξιομνημόνευτες εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Και τι μας άφησαν; Την πικρή γεύση της μετριότητας. Και μια Ελλάδα ακόμη περισσότερο περιθωριοποιημένη. Η καμένη χώρα, με άκλαφτους ακόμη τους άδικα χαμένους ανθρώπους της, έφερε πίσω στην εξουσία μια κυβέρνηση αποχής. Ένα πολιτικό σχήμα δηλ. που επιμένει να απέχει από την κυβερνητική καθημερινότητα. Με στελέχη άπειρα και δίχως βασική πολιτική γνώση. Με πλήθος όμως προσωπικών φιλοδοξιών. Και με μονομανία με την λεγόμενη επικοινωνία. Πρώτο δείγμα γραφής η απόσυρση του βιβλίου ιστορίας. Οπισθοδρόμηση...

Στην αντιπολίτευση ξαναβρέθηκε το Πασόκ. Σοσιαλιστικό ακόμη και αντρειωμένο. Με τα ίδια στελέχη της κυβερνητικής του εποχής και πάλι στην πρώτη γραμμή. Δίχως την φορά αυτή Μάνο και Ανδριανόπουλο. Που χρησίμεψαν για πολλούς παλαιομοδίτες του χώρου σαν εύκολη δικαιολογία για την ήττα του 2004. Τι έφταιξε τώρα; Μήπως πως το Πασόκ παρέμεινε Πασόκ; Με τα ίδια πρόσωπα που απεχθάνεται ο κόσμος; Και που ανέκοψαν την ανανεωτική διάθεση και πορεία του Αρχηγού του; Δίνοντας έτσι στην αποτυχημένη κυβέρνηση, που δεν επιθυμούσε το 2004 τους παραπάνω δύο πολιτικούς σαν δήθεν «ακραίους», την μοναδική ευκαιρία που είχε, μετά από τρία χρόνια ουσιαστικής ανυπαρξίας, να ξανασκαρφαλώσει στους θώκους της πολιτικής εξουσίας…

Οι εκλογές όμως δεν προσέφεραν μοναχά ένα μηδενικό στην κορυφή της πολιτικής ιεραρχίας. Καταβαράθρωσαν τον τόπο και στο επίπεδο της αντιπολίτευσης. Το πλέον αγκυλωμένο κόμμα της Ευρώπης, το ελληνικό κομμουνιστικό – όπως και ο παθιασμένος του κλώνος, ο ΣΥΡΙΖΑ - βγήκαν ενισχυμένοι (!) Επιμένοντας σε αδιέξοδες συνθηματολογίες του για …ανυπακοή και για ένα παραδεισένιο κόσμο αγνών εργαζομένων. Στο Κοινοβούλιο όμως μπήκε και το πολιτικό μόρφωμα Καρατζαφέρη. Που μαζί με το – πραγματικό – «παράρτημα» Παπαθεμελή συνέθεταν προεκλογικά ό,τι πιο αντιδραστικό και ξεπερασμένο έχει να παρουσιάσει η χώρα.

Και τώρα; Θα επανέλθουμε στα γνωστά. Θα ξαναδιαβάσουμε το παλιό βιβλίο της ιστορίας της 6ης Δημοτικού επιμένοντας στην προβολή των ηρωισμών των προγόνων – αληθινών η φανταστικών, αδιάφορα – ώστε να συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα κόσμο φαντασιώσεων. Η παιδεία θα εξακολουθήσει να μας απασχολεί. Σαν ακαδημαική άσκηση όμως. Κι όχι με πρόθεση να αλλάξει κάτι στην πράξη. Θα συζητάμε για την οικονομία. Κάνοντας όμως όπως πάντα τα στραβά μάτια σ’ αυτούς που ρημάζουν το δημόσιο βιός. Και γίνονται πλούσιοι από δημόσιες προμήθειες και εργολαβίες. Γι’ αυτούς πάντα θα υπάρχουν λεφτά διαθέσιμα. Ενώ θα λείπουν πάντα για την προστασία των δασών, για την παιδεία, για τα νοσοκομεία, για τις συντάξεις, για τον πολιτισμό.

Οι καταστροφές δεν τελείωσαν. Θα συνεχίσουν. Εκτός αν εκμεταλλευτούμε το διάστημα που ανοίγεται μπροστά μας για την οικοδόμηση μιάς συμμαχίας σοβαρότητας και προσαρμογής της χώρας στα καινούργια παγκόσμια δεδομένα. Για να απεγκλωβισθούμε από τον βασανιστικό εναγκαλισμό της μετριότητας. Και να απελευθερωθούμε από τον θανάσιμο για τον τόπο κρατισμό. Τα αποτελέσματα των εκλογών μας ντρόπιασαν. Εδειξαν πως ο λαός δεν μπορεί να ξεφύγει από τα απογοητευτικά χάλια των ηγεσιών του. Αν συνεχιστεί η κατάσταση αυτή το μέλλον είναι ζοφερό. Ο τόπος δεν θα έχει οντότητα. Ούτε και προοπτικές. Αν δεν το νοιώσουμε, και δεν κάνουμε κάτι για να το αλλάξουμε, το αύριο θα είναι χειρότερο από το σήμερα και το χθές.