Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΩΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

                                            Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΩΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Το είδαμε κι’ αυτό! Κυβερνητικούς παράγοντες που φέρονται σαν η διακυβέρνηση της χώρας να είναι παιχνίδι που αυτο-δρομολογείται με κινήσεις αυτόματου πιλότου. Οι υπηρεσίες – ανεξέλεγκτες και δίχως κεντρικές άμεσες οδηγίες – να αντιμετωπίζουν τα ζητήματα. Και οι Υπουργοί και λοιποί «επίσημοι» να απολαμβάνουν το αρχοντιλίκι από απόσταση. (Ο μεγάλος Καραμανλής όμως μου είχε επισημάνει κάποτε πως στην Ελλάδα δεν αρκεί να δίνεις εντολές σαν να κουρδίζεις κάποιο ρολόι. Οφείλεις να κουνάς και τους δείκτες με το δάκτυλο!).

Η καταστροφή της χώρας από τις πυρκαγιές αποκάλυψε ακριβώς αυτό το καταστρεπτικό διοικητικό πρότυπο. Μαζί και με το άγχος παραγόντων της εξουσίας να παίξουν και με την επικοινωνία, αδιαφορώντας εντελώς για την ουσία. Αυτό που ενδιέφερε ήταν να φανεί πως υπάρχει κρατικός μηχανισμός. Και δουλεύει. Ανεξάρτητα από αποτελέσματα. Ετσι κάποιο πυροσβεστικό περνούσε από χωριό σε χωριό, έριχνε λίγο νερό, και έφευγε. Μη αντιμετωπίζοντας βέβαια αποτελεσματικά καμία φωτιά. Το ίδιο συνέβη και με αεροπλάνα και ελικόπτερα. Το κράτος δηλ. φάνηκε. Αλλά δεν έμεινε. Και δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Τα περί «ασύμμετρης απειλής» προκαλούν απλά χαμόγελα πίκρας…

Επικοινωνιακά όμως το παιχνίδι θα μπορούσε να είχε παιχθεί με επιτυχία. Αφού όλο το σύστημα δούλευε για τα δελτία των οκτώ. Χάλασε όμως με τηγ εμμονή των τηλεοπτικών σταθμών. Να έχουν προγράμματα για τις φωτιές ολόκληρο σχεδόν το 24ωρο. Και με τους πολλούς θανάτους βέβαια. Οι οποίοι χάλασαν την αυταρέσκεια πολλών κυβερνητικών παραγόντων.

Δυστυχώς η για χρόνια άθλια ελληνική παιδεία (μέση και ανωτάτη) άρχισε να μας στολίζει με τους καρπούς της. Ολόκληρη σχεδόν σήμερα η νεότερη γενιά πολιτικών ηγητόρων – από το κυβερνητικό στρατόπεδο τουλάχιστον, αλλά και όχι μόνον - αποτελεί προιόν αυτού του κατ’ εξοχήν υποβαθμισμένου και αναποτελεσματικού συστήματος. Οι περισσότεροι καινούργιοι επι κεφαλής του κράτους έβγαλαν τα Λύκεια της προβληματικής αυτής μετα-δικτατορικής μέσης παιδείας, εισήλθαν ταυτόχρονα σε πανεπιστήμιο και κομματική νεολαία κι από εκεί πέρασαν απ΄ ευθείας στην πολιτική.

Οι γνώσεις λοιπόν και οι εμπειρίες είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Και δυστυχώς ανεπαρκείς. Σε μεγάλο βαθμό παρόμοια είναι η κατάσταση που επικρατεί και σε πολλές άλλες θεσμικές ηγεσίες της χώρας. Πονηριά, κουτσαβακισμός, στρατηγικά πλασαρίσματα και απόλυτος τακτικισμός είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την κουλτούρα αλλά και την πολιτική φυσιογνωμία των περισσότερων απ’ αυτούς.

Κοντολογής, ο τόπος πάσχει από ικανές ηγεσίες - με γνώση, εμπειρία και δοκιμασμένες ικανότητες. Ασίγαστες φιλοδοξίες, ανεξαρτήτως προσόντων και αντικειμενικών δυνατοτήτων, εκμαυλίζουν συνειδήσεις στη λογική της πρόταξης της καριέρας από την αξιολόγηση προτεραιοτήτων και την επιλογή δράσης ανεξάρτητα από πολιτικό κόστος και προσωπική ζημιά. Η χώρα βουλιάζει στη μετριότητα. Ο λαός, προιόν κι’ αυτός της ίδιας μέτριας παιδείας, νοιώθει μόνο, δίχως απόλυτα να συνειδητοποιεί, τα αδιέξοδα. Και οι καταστροφές θα συνεχίζονται.