Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΚΡΑΙΟΥ ΙΣΛΑΜ

                           Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΚΡΑΙΟΥ ΙΣΛΑΜ

Ο ισλαμικός φανατισμός δεν προέκυψε άξαφνα στην διεθνή πολιτική σκηνή. Υπήρξε αποτέλεσμα κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων αλλά και σαν προιόν επιλογών και πράξεων συγκεκριμένων κυβερνήσεων.

Μετά από σειρά πειραματισμών σε διάφορα επίπεδα πολιτικών επιλογών (Αραβικός εθνικισμός, κρατικός σοσιαλισμός, κίνημα αδεσμεύτων) οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες των Αραβικών καθεστώτων και οι συνακόλουθες λαικές απογοητεύσεις οδήγησαν στην επανακάλυψη της θρησκείας. Μία αιτία υπήρξε η στρατιωτική επιτυχία του Ισραήλ. Που αποτελεί κράτος – προιόν μιάς θρησκείας. Αλλος λόγος όμως, ίσως ο σοβαρότερος, ήταν το ένδοξο παρελθόν του Ισλάμ. Αγνοώντας, βέβαια, τις αποτυχίες του οι πιστοί κατέληξαν πως μόνο αφοσιωμένοι στις αρχέγονες διδασκαλίες του θα ξαναπετύχουν τα μεγαλεία του παρελθόντος.

Ενώ όμως η αναβίωση στηρίχθηκε στον ψυχισμό των ταπεινωμένων μουσουλμάνων των Αραβικών κυρίως κοινωνιών, η επιβεβαίωση ήρθε από αλλού. Το θάρρος του Χομεινί στο Ιράν να ανατρέψει, κραδαίνοντας τα λάβαρα του Ισλάμ, ένα πανίσχυρο κοσμικό καθεστώς και να ταπεινώσει, με την ιστορία των ομήρων, τις ΗΠΑ υπήρξε το πρώτο βήμα. Οι επιτυχίες των φυλών του Αφγανιστάν ενάντια στην Σοβιετική στρατιωτική μηχανή ήρθε λίγο αργότερα να ολοκληρώσει την ψυχολογική διαδικασία.

Πολλά κράτη συνέβαλαν έμπρακτα στην ενίσχυση των φανατικών ισλαμιστών. Το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και οι Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξαν τα βασικά στηρίγματα αρχικά των ζιχαντιστών στο Αφγανιστάν. Οι δύο πρώτες χώρες δεν σταμάτησαν να ενισχύουν τους μουλάδες και τους φανατικούς φενταγίν και μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών από την νότια Ασία.

Το ακραίο Ισλάμ εξασφάλισε στήριξη επίσης από το Σουδάν (λόγω εσωτερικών εξελίξεων), την Υεμένη (για αποτροπή εμφυλίου πολέμου) και την Συσία (για λόγους παρέμβασης αρχικά στο Λίβανο και τελευταία στο Ιράκ). Ακόμα και το Ισραήλ αρχικά είχε ανάμιξη, συμβάλλοντας νωρίς στην ίδρυση της Χαμάς σαν αντίβαρο στην κοσμική παντοδυναμία τότε της Φατάχ και του Αραφάτ. Οι χώρες αυτές λοιπόν (Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Σουδάν, Υεμένη, Συρία) μαζί βέβαια και με το Ιράν συνθέτουν ουσιαστικά τους πυλώνες στήριξης και ανάπτυξης του ζιχαντιστικού Ισλάμ.

Πολλές από τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών αισθάνονται πλέον έντονα την επικίνδυνα ανατρεπτική παρουσία των ακραίων ισλαμιστών. Το Πακιστάν έζησε στην εξέγερση του Κόκκινου Τζαμιού και στο συνεχιζόμενο αντάρτικο στο Βεζιρκιστάν τις επιπτώσεις της στήριξής του στους Ταλιμπάν παλαιότερα και τώρα στους μουσουλμάνους επαναστάτες στο Κασμίρ.

Στη Σαουδική Αραβία το καθεστώς των πριγκήπων, λόγω ιδιαίτερων ιστορικών σχέσεων με τους κληρικούς, επιχειρεί να περιορίσει, να ελέγξει η και να εκδιώξει εκτός συνόρων τους ζιχαντιστές. Ενώ στο Σουδάν και την Υεμένη τα καθεστώτα αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα αμφισβήτησης και αντιδρούν συνήθως με γενικότερη καταπίεση. Στη Συρία, τέλος, οι εντάσεις τώρα έρχονται στην επιφάνεια. Τα σοβαρότερα προβλήματα θα ακολουθήσουν...

Η στενή σχέση λοιπόν με τους ακραίους ισλαμιστές κάνει ζημιά τελικά στους κρατικούς σπόνσορές τους. Ακόμα και το Ισραήλ πλήρωσε ακριβά την απερισκεψία του τότε με την Χαμάς. Ζημιά όμως κάνει και σε ορισμένους ανόητους, εκτός μουσουλμανικών συνόρων, απολογητές και υποστηρικτές τους. Που μυωπικά δεν βλέπουν τι ακριβώς πρεσβεύουν. Και γοητεύονται απλά από τον αντι-αμερικανισμό και τον αντι-δυτικισμό τους.