ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥ ΣΥΝ

                                                         ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥ ΣΥΝ

Δεν είμαι δικηγόρος του κ. Μητσοτάκη. Ούτε και κατά προσέγγιση πλέον στέλεχος της ΝΔ. Παρακολουθώ όμως τις εξελίξεις. Και βλέπω και τα διαδραματιζόμενα στην διεθνή πολιτική σκηνή. Και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την άποψη πως, «με τα μυαλά του κ. Αλαβάνου ο ΣΥΝ κινδυνεύει να μείνει έξω από τη Βουλή». Και να διαφωνήσω βέβαια με τον Φιλιππικό του κ. Τριγάζη, που δημοσιεύθηκε προ ημερών στην «Ελευθεροτυπία».

Εφ’ όσον ο ΣΥΝ αξιολογεί την παρουσία του στην επόμενη Βουλή σαν σπουδαία υπόθεση, η πολιτική του μέχρι τώρα συμπεριφορά δεν δείχνει να εξυπηρετεί αντικειμενικά αυτόν του τον στόχο. Για χρόνια πολλά η εικόνα του ΣΥΝ συνέθετε έναν πίνακα λογικής μετριοπάθειας και προβολής στοιχείων παραδοσιακής αριστερής ευαισθησίας. Ποτέ δεν προκαλούσε οξύτητες, δεν προχωρούσε σε υπερβολές και δεν κάλυπτε έκνομες πράξεις αμφισβήτησης της έννομης τάξης. Υπήρξε σε πολλές περιπτώσεις το πολιτικό αποκούμπι ακόμη και αστών που όμως ήσαν έντονα απογοητευμένοι από τις πολιτικές των δύο μεγάλων κομμάτων. Μια ψήφος στον ΣΥΝ ήταν μια σίγουρη καταφυγή σε κάτι πολιτικά ακίνδυνο αλλά κοντά στην ηθική συνείδηση που πολλές φορές τα μεγάλα κόμματα, λόγω των αναγκών της εξουσίας, παραβίαζαν.

Με την πολιτική της καινούργιας του ηγεσίας για τον ΣΥΝ, αλλά και για τους μη φανατικούς αριστερούς πολίτες, όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν πλέον. Ο ΣΥΝ, κατά τον κ. Τριγάζη, αντιπαλεύει μέχρις εσχάτων περίπου τον νεοφιλελευθερισμό. Το ίδιο όμως κάνει ακριβώς και το ΚΚΕ. Και οι δύο όμως δεν αντιπροτείνουν άλλες πολιτικές ανάπτυξης. Αλλους δρόμους κατάκτησης της ευημερίας. Αρνούνται μίζερα κάθε πρωτοβουλία ανοίγματος των αγορών που θα προσέφερε δουλειές σε περισσότερους έλληνες. Ομιλώντας για μια «άλλη πολιτική». Που ποτέ δεν φροντίζουν να αποκαλύψουν.

Το ΚΚΕ σαν μητρικός κομματικός οργανισμός στηρίζεται όμως στην απόλυτη αυτή εκστρατεία άρνησης στους αρχικούς πιστούς. Ο ΣΥΝ πασχίζει να δημιουργήσει καινούργιους. Κι επειδή δυσκολεύεται καλύπτει αρνητές, αντικοινοβουλευτικούς και μηδενιστές του πολιτικού ακτιβισμού. Ποτέ δεν κατήγγειλε φοιτητές που «χτίζουν» τα γραφεία καθηγητών ΑΕΙ. Αρνήθηκε κάθε κίνηση αλλαγών στα Πανεπιστήμια. Υποστηρίζοντας τις βολεμένες συντεχνίες της μετριότητας σε βάρος της γνώσης που δεν απολαμβάνουν τα νέα παιδιά. Τους ενοχλεί, δίχως πειστική αιτιολογία, το μη δημόσιο Πανεπιστήμιο – που δεν είναι βέβαια υποχρεωτικό. Ενώ ανέχονται την ιδιωτική μέση εκπαίδευση. Που σαν σύστημα επιβάλλεται σε όλα τα ελληνόπουλα.

Συμπαρατάσσονται σε κάθε κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ανεξάρτητα από αντιφατικότητες και προφανή πολιτικά αδιέξοδα. Υποστηρίζουν υποτίθεται με τις κινήσεις τους (λ.χ. Πόρτο Αλλέγκρε) τους φτωχούς του Τρίτου Κόσμου. Που όμως οι ίδιοι απαιτούν μεγαλύτερη παγκοσμιοποίηση που δημιουργεί δουλειές και φέρνει περισσότερο πλούτο. Θέλουν ευημερία για τους φτωχούς αγρότες της Αφρικής αλλά υποστηρίζουν και τις επιδοτήσεις στην γεωργία σε Ευρώπη και Αμερική, που οι ίδιοι οι φτωχοί του Τρίτου Κόσμου φωνάζουν πως τους καταστρέφει.

Υποστηρίζουν υποτίθεται την νομιμότητα αλλά καλύπτουν και λογής παρανομίες. Δημιουργώντας έτσι αγωνιστές εκ τους ασφαλούς η «του γλυκού νερού». Σε πλήρη αντίθεση βέβαια με την παραδοσιακή συμπεριφορά του παλιού ΣΥΝ των γνήσιων αγωνιστικών περγαμηνών. Μέλη του ανοίγουν – παράνομα – πανώ στη Βουλή. Και παρεμβαίνουν βουλευτές του για να μην τιμωρηθούν. Διαμαρτύρεται έντονα – και δίκαια - για έκνομες ενέργειες παλληκαράδων στην παραλία. Καλύπτει όμως εξ ίσου παράνομες ενέργειες Δημάρχων που καταστρέφουν περιουσιακά δικαιώματα που απορρέουν από νόμιμες (ίσως αδικαιολόγητες – αλλά νόμιμες) συμβάσεις.

Αυτός ο ΣΥΝ της αντίφασης και της στείρας .άρνησης έχει αποξενώσει μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής του βάσης. Αν δεν εξασφαλίσει ενισχύσεις από το ΚΚΕ – δίχως βέβαια την συνέργεια του κόμματος αυτού βέβαια – δύσκολα μπορεί κάποιος να δεί από πού θα προέλθουν οι ψήφοι που απαραίτητα χρειάζεται για να μπεί στη Βουλή. .