ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΦΟΡΟΣ ΣΕ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ

                    ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΦΟΡΟΣ ΣΕ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ

Η υποχρέωση των πολιτών να πληρώνουν φόρους στα πλαίσια μιάς οργανωμένης πολιτείας αποτελεί προιόν των μετα-μεσαιωνικών χρόνων. Παλαιότερα, τα δημόσια οικονομικά βάρη τα έφεραν οι αριστοκράτες του πλούτου που απολάμβαναν και τα προνόμια της πολιτικής εξουσίας. Εκείνοι δηλ. που πλήρωναν αποφάσιζαν κιόλας. Αργότερα, στα σκοτεινά χρόνια της φεουδαρχίας, οι φτωχοί κολίγοι ήσαν υποχρεωμένοι να συντηρούν με το υστέρημά τους ιππότες, ευγενείς και βασιλιάδες.

Μετά την συνθήκη της Βεστφαλίας και το κοινωνικό συμβόλαιο του Ρουσσώ τα οργανωμένα κράτη που ιδρύθηκαν στηρίχθηκαν πάνω στην ελεύθερη βούληση των πολιτών τους. Ετσι και η φορολογία. Το κράτος όφειλε να προφέρει ατομική και περιουσιακή ασφάλεια. Καθώς και σιγουριά απέναντι στην απειλή εξωτερικών εχθρών. Για όλα αυτά είχαν υποχρέωση να πληρώνουν οι πολίτες. Και μόνο για αυτά.

Πολύ αργότερα το κράτος άρχισε να αναλαμβάνει και ρόλο προστάτη των κοινωνικά αδυνάτων, μπροστάρη ορισμένων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και επικυρίαρχου ουσιαστικά της κοινωνικής ζωής. Το κράτος έγινε εργαλείο στα χέρια εκλογικών πλειοψηφιών για την αναδιανομή του πλούτου. Παρά τις αντίθετες αναιτιολόγητες απόψεις της Αριστεράς, πως το κράτος δηλ. είναι εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης σε βάρος των οικονομικά αδυνάτων, το κράτος αντίθετα άρχισε να λειτουργεί σαν μοχλός αφαίρεσης εισοδήματος από αυτούς που έχουν για διανομή σε αυτούς που δεν έχουν.

Παρ’ όλα αυτά οι όποιες οικονομικές διαφορές υπήρξε αδύνατον να επιλυθούν από τον όποιο αναδιανεμητικό ρόλο του δημοσίου. Κι έτσι οι φόροι συνέχισαν να αυξάνουν ενώ το δημόσιο να διογκώνεται. Με αποτελέσματα όμως πενιχρά. Μοναδική διέξοδος στα αδιέξοδα υπήρξε η αντιστροφή του ρεύματος με την εισαγωγή πολιτικών σμίκρυνσης του κράτους και περιορισμού των φόρων. Από την εποχή της Θάτσερ και του Ρήγκαν η παγκόσμια οικονομία ακολούθησε ανηφορικό δρόμο. Με μείωση φόρων, περιορισμό των δημοσίων δαπανών και εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις η ευημερία πλημμύρισε τις κοινωνίες που εφαρμόσθηκαν οι πολιτικές αυτές ενώ η κατήφεια και τα αδιέξοδα εξακολούθησαν να πλήττουν τις υπόλοιπες.

Ακόμα και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν παρόμοιες πολιτικές. Συνεχίζοντας την ισχυροποίηση των οικονομιών τους. Κι’ εγκαταλείποντας επιλογές που χαρακτήριζαν παλαιόθεν το ιδεολογικο-πολιτικό τους οπλοστάσιο. Την πολιτική αυτή ονόμασαν «Τρίτο Δρόμο». Ο Μαρξισμός μπήκε στο ντουλάπι της ιστορίας. Και οι Φιλελεύθερες επιλογές κυριάρχησαν σχεδόν παντού. Οσοι διαφοροποιήθηκαν πλήρωσαν το σχετικό δυσμενές αντίτιμο. Με οικονομική ακινησία, ανεργία, και εξαθλίωση των φτωχότερων κυρίως τμημάτων της κοινωνίας. Ανάμεσά τους και η χώρα μας. Στην οποία εξακολουθεί να κυριαρχεί ο δύσκαμπτος κρατισμός και η μεγάλη φορολογία.
Οπου βέβαια υπήρξαν προβλήματα καινούργιες πολιτικές εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο. Είναι χαρακτηριστικό πως ο κ. Μπλαίρ στην Βρετανία τον μοναδικό νέο φόρο που εισήγαγε ήταν μιά έκτακτη φορολογία στους ιδιοκτήτες των ιδιωτικοποιημένων πρώην μονοπωλιακών δημόσιων οργανισμών (Τηλέφωνα, Ηλεκτρισμός, Αέριο, Νερό, Τρένα, Αεροπλάνα κλπ).

Στην Ελλάδα τίποτα από όλα αυτά δεν έχει ακόμη ολοκληρωτικά ιδιωτικοποιηθεί. Και δεν υπάρχει έτσι συγκεκριμένος ιδιώτης ιδιοκτήτης. Μπροστά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος το ερώτημα είναι αν οι πολιτικές μας αρχές έχουν το θάρρος να κάνουν το αντίστοιχα αυτονόητο. Να πάψουν να απομυζούν τους πολίτες και να επιβάλουν έκτακτο φόρο στους πάνω κάποιου σοβαρού ποσού προμηθευτές και εργολάβους του δημοσίου...