ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

                                                      ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Αυτό που πραγματικά λείπει στη χώρα μας και που στην πράξη λαχταράει με πάθος ο λαός μας είναι ένα σύστημα πραγματικής κοινωνικής προστασίας. Οπου όλοι οι έλληνες θα είναι πραγματικά ίσοι. Οπου οι υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής φροντίδας θα είναι επιπέδου τουλάχιστον ίσου με τις προηγμένες χώρες της βόρειας κυρίως Ευρώπης. Οπου η παιδεία θα εκτιναχθεί στα ύψη των σύγχρονων αναγκών και το ελληνικό σχολείο και το Πανεπιστήμιο θα είναι ευχάριστο για τους μαθητές και τους σπουδαστές αλλά συνάμα και απαιτητικό, επιστημονικά στην πρώτη γραμμή και θα ετοιμάζει ανθρώπους για την ανταγωνιστική διεθνή οικονομία της εποχής μας.

Παράλληλα, η δημόσια γραφειοκρατία δεν θα είναι εκεί για να δυναστεύει, να ελέγχει και να εμποδίζει. Αλλά κυρίως για να υπηρετεί, να φροντίζει, να διευκολύνει και να εξυπηρετεί. Ο αριθμός των μελών της δεν χρειάζεται να είναι μεγάλος αλλά οι ικανότητες των στελεχών της θα πρέπει να προσεγγίζουν την κορυφή του μέσου όρου των πιό άξιων ανθρώπων του τόπου. Αυτό προυποθέτει γνώσεις, σοβαρές αμοιβές, ευχέρεια κινήσεων και περισσότερες πρωτοβουλίες για την αναζήτηση λύσεων έξω από την δυσκαμψία των παραδοσιακών διαδικασιών. Το κράτος δεν θα υπάρχει για να ταλαιπωρεί. Αλλά για να βρίσκει λύσεις και να διευκολύνει.

Η θεώρηση του πολίτη οφείλει εντελώς να αλλάξει από το δημόσιο. Διότι ο πολίτης δεν είναι υποτακτικός. Ο πολίτης είναι καταναλωτής. Πληρώνει για αυτά που απαιτεί να του προσφερθούν. Και οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει να αρχίσουν να αισθάνονται σαν μάνατζερς του ιδιωτικού τομέα. Που τίποτε δεν θεωρείται σαν δεδομένο. Και κάθε ημέρα οφείλουν να αγωνίζονται για να κερδίσουν την προτίμηση του καταναλωτικού κοινού. Ετσι θα γίνει και με τις υπηρεσίες που προσφέρει το κράτος. Ο πολίτης – καταναλωτής θα αποκτήσει εξουσίες πάνω στους δημόσιους λειτουργούς που αποστολή τους είναι να τον εξυπηρετούν. Και θα έχει δικαίωμα επιλογής υπηρεσιών με τις οποίες θα συναλλάσσεται. Θα επιλέγει ελεύθερα γιατρούς του ΙΚΑ η του Δημοσίου, Εφορίες, Πολεοδομίες, κλπ. Ακόμα και σχολεία για τα παιδιά του. Με τα κουπόνια που θα αντιπροσωπεύουν το κόστος της σχολικής χρονιάς θα επιλέγει που θα τα διαθέσει. Σε ιδιωτικό η σε κάποιο δημόσιο σχολείο.

Και όλες οι προτιμήσεις των πολιτών θα έχουν συνέπειες. Για τους δημόσιους λειτουργούς. Επιδόματα και προαγωγές θα ακολουθούν εκείνους που θα προσελκύουν τους περισσότερους καταναλωτές. Ενώ οι άλλοι θα έχουν προβλήματα μισθολογικής καθήλωσης, υπηρεσιακής εξέλιξης η ακόμη και απόλυσης αν η υπηρεσία τους αποψιλωθεί από «πελάτες» και ενδεχόμενα καταργηθεί. Τα σχολεία με τις περισσότερες προτιμήσεις αλλά και την καλύτερη απόδοση θα έχουν βελτιωμένη χρηματοδότηση. Ενώ σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα και με τυχαία σταθμική / στατιστική επιλογή δημόσιοι λειτουργοί όλων των βαθμίδων θα περνούν από ξαφνικές εξετάσεις. Με αντικείμενο τη γνώση τους πάνω τις τρέχουσες αρμοδιότητές τους. Αλά και την δυνατότητά τους να επιλύουν επί τόπου και με πρωτοβουλίες προβλήματα. Και οι συνέπειες – θετικές η αρνητικές – με βάση την απόδοσή τους θα είναι ουσιαστικές. Ο πολίτης καταναλωτής που ασκεί εξουσίες πάνω στην διοίκηση θα είναι το πρότυπο της κοινωνικής οργάνωσης που θέλουμε να οικοδομήσουμε.

Στον τομέα της Παιδείας ιδιαίτερα θα ανοίξουν λογής παράθυρα για να εισβάλει ανανεωτικός καινούργιος άνεμος. Πανεπιστήμια θα μπορούν να ιδρύονται όχι μοναχά από ιδιωτικούς φορείς και ξένα μεγάλα κι έγκυρα ακαδημαικά ιδρύματα. Με προδιαγραφές πάντα υψηλές (με βάση ξένα πρότυπα) και για το ακαδημαικό προσωπικό αλλά και για κτίρια και υποδομές.
Αλλά και Συνδικάτα, Επιμελητήρια και άλλοι δημόσια αναγνωρισμένοι θεσμοί θα μπορούν να παίρνουν τέτοιες πρωτοβουλίες. Κάτι που θα μπορεί να γίνεαι και σο επίπεδο της Μέσης Εκπαίδευσης. Με κρατική μάλιστα στήριξη εφ’ όσον οργανώσεις Γονέων. η Τοπική Αυτοδιοίκηση, Εργατικές Ομοσπονδίες και μεγάλες Επιχειρηματικές Ενώσεις επιλέξουν τέτοιες πρωτοβουλίες με την προυπόθεση πως τα επίπεδα και οι προδιαγραφές θα είναι υψηλές και η λειτουργία τους δεν θα περιλαμβάνει διακρίσεις και οποιουδήποτε είδους εξαιρέσεις.

Παράλληλα, ο στρατός πρέπει να πάψει να είναι κληρωτός. Δεν έχει νόημα τα περισσότερα νέα παιδιά πάνω στην πιό κρίσιμα δημιουργική φάση της ζωής τους να απομονώνονται από την ζωή για να αφοσιωθούν σε δράσεις συχνά ψυχοφθόρες, βαρετές, μονότονες κι αντι-παραγωγικές. Θα είναι δυνατόν όλοι οι έλληνες να εκπαιδεύονται για διάστημα το πολύ ενός μηνός στην χρήση των βασικών όπλων κι έκτοτε να επαναλαμβάνουν μιά αντίστοιχη, μικρότερης όμως διάρκειας, εκπαίδευση γιά άλλες δύο φορές στη διάρκεια της ζωής τους. Ο βασικός στρατός θα πρπει να γίνει επαγγελματικός. Με υψηλού επιπέδου στελέχη εκπαιδευμένα στις νέες τεχνολογίες και στις πλέον σύγχρονες στρατιωτικές αντιλήψεις.

Ολα όμως τα παραπάνω χρειάζονται χρήματα. Και μιά στέρεη διοικητική υποδομή. Χρήματα υπάρχουν. Αλλά ξοδεύονται σε λογής περιττές πρωτοβουλίες και στην λειτουργία ενός κυκεώνα γραφειοκρατικών κυκλωμάτων και διοικητικών φορέων που με την ψευδεπίγραφη προμετωπίδα της εξυπηρέτησης των λαικών συμφερόντων προωθούν στενές συντεχνιαές επιδιώξεις και στόχους. Κανένας δεν νοιάζεται πραγματικά για τον λαό. Ολοι φροντίζουν για εξουσίες και για τον προσωπικό τους πλουτισμό. Είτε αυτό γίνεται νόμιμα είτε με παράπλευρους τρόπους. Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου τομέα είναι άχρηστο για τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό που χρειάζεται ο τόπος είναι λίγους αλλά καλοπληρωμένους γραφειοκράτες με αποστολή την κατάργηση νόμων, διατάξεων και κανονιστικών ρυθμίσεων κι όχι την αύξησή τους. Μιά πραγματική «επανίδρυση του κράτους» απαιτεί από το μηδέν θεώρηση της χρησιμότητας όλων των δημόσιων διαδικασιών, υπηρεσιών, φορέων, οργανισμών, ιδρυμάτων, εταιριών και τελειωμό δεν έχει. Τα χρήματα που δαπανώνται για την συντήρηση και την λειτουργία τους ανήκουν στους υπόλοιπους έλληνες. Είναι λεφτά κλεμμένα ουσιαστικά από την παιδεία, την υγεία, τον πολιτισμό και την κοινωνική προστασία.


Παράλογο είναι και το σημερινό φορολογικό σύστημα της χώρας. Που φορτώνει με βάρη τους πάντες ενώ οι υπηρεσίες σε αντιστοιχία που προσφέρει είναι ανεπαρκείς, φτηνιάρικες, άθλιες και συχνά απαράδεκτες. Γιατί τελικά ο πολίτης να πληρώνει από αυτά που με κόπο κερδίζει; Το σωστό θα είναι να πληρώνει από αυτά που αγοράζει. Τέλος λοιπόν η απαράδεκτη αναλογική ατομική φορολογία. Ενας απλός, πολύ χαμηλός, φόρος θα μπορεί να μπαίνει σε όλα τα εισοδήματα. Και θα είναι σαφής η δέσμευση για την χρησιμοποίησή του για τις ανάγκες υποδομής διαφόρων περιοχών της χώρας. Ούτε ένα ευρώ από τα χρήματα αυτά δεν θα πηγαίνει σε αμοιβές δημοσίων λειτουργών, έξοδα της κρατικής γραφειοκρατίας και γενικά δαπάνες λειτουργίας και συντήρησης κρατικών φορέων.

Το μεγαλύτερο μέρος από τα έσοδα του κράτους θα προέρχεται από την επιβάρυνση των αγοραπωλησιών. Γιατί έτσι θα επιβαρύνονται αυτοί που πραγματικά έχουν και που υπερ-ξοδεύουν. Ανάλογα με τα είδη που θα θεωρηθούν ιδιαίτερης λαικής ανάγκης εκεί είναι ενδεχόμενο ο φόρος να είναι εξαιρετικά χαμηλός, μέχρι κι ανύπαρκτος. Τα έσοδα κυρίως από τον τουρισμό και την ναυτιλία θα είναι δεσμευμένα για να κατευθύνονται αποκλειστικά σχεδόν σε δαπάνες για την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική προστασία. Αυτό εξ άλλου θα είναι και το βασικό τρίπτυχο του πολιτικού ενδιαφέροντος της κίνησης αυτής.

Καθ΄ όσον αφορά στην οικονομία οι αλλαγές θα είναι πραγματικά επαναστατικές. Η διαδικασία ίδρυσης μιάς νέας επιχείρησης δεν θα πρέπει να παίρνει πάνω από ένα μήνα. Ολα τα αναγκαία πιστοποιητικά θα στηρίζονται σε υπεύθυνες δηλώσεις των ενδιαφερομένων για τον χρόνο λήψης τους. Το δημόσιο θα κάνει δειγματοληπτικούς κατά διαστήματα ελέγχους. Και οι παραβάτες θα αποβάλλονται οριστικά από τις διαδικασίες της αγοράς. Η ελεύθερη κοινωνία που οραματιζόμαστε θα στηρίζεται κατά βάση στην πίστη. Οι απατεώνες και οι στρεψόδικοι θα καταλάβουν πως δεν έχουν θέση σ’ αυτή.

Σημαντική εξ άλλου θα είναι και η περικοπή στον φόρο των επιχειρήσεων. Ο σχετικός φόρος θα γίνει ο χαμηλότερος κατά το δυνατόν στην Ευρώπη. Ενώ ορισμένες επιχειρηματικές δραστηριότητες, αυτές που έχουν να κάνουν κυρίως με την εφαρμογή καινοτομιών και με τις νέες τεχνολογίες, θα αντιμετωπίζουν μηδενική άμεση φορολογία για τα πρώτα τουλάχιστον πέντε χρόνια της δραστηριότητάς τους. Βασικός μοχλός της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης θα είναι η αυστηρή εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού σε όλα τα επίπεδα οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα. Από τις κρατικές προμήθειες μέχρι και την λειτουργία των όποιων κρατικών η ημι-κρατικών μονοπωλίων η απόλυτη διαφάνεια και η ελεύθερη λειτουργία του ανταγωνισμού θα καθορίζει την συμπεριφορά των οικονομικών παραγόντων και θα επιλέγει νικητές και ηττημένους στην παραγωγική διαδικασία.


Οι απόλυτα ελεύθερες διαπραγματεύσεις θα καθορίζουν την τελική διαμόρφωση των αμοιβών και κάθε φορέας, ιδιωτικός η δημόσιος, θα είναι τελικά υπεύθυνος για την τύχη του οργανισμού που προίσταται με βάση τις αμοιβές που συνομολόγησε και την δυνατότητά του οικονομικά να τις αντέξει. Ο κρατικός προυπολογισμός δεν θα επιβαρύνεται ούτε με ένα ευρώ πέραν των δαπανών του κεντρικού κράτους και των επενδύσεων που θα είναι αναγκαίες για την βελτίωση της παιδείας, των υπηρεσιών υγείας, του πολιτισμού και της κοινωνικής προστασίας - σε στενή όμως έννοια (πρόνοια, ασφάλιση, προστασία αδυνάτων). Ποτέ παραπάνω από το 1/3 της όποιας δημόσιας δαπάνης κατά φορέα (σχολείο, πανεπιστήμιο, νοσοκομείο, ίδρυμα προστασίας) δε θα διατίθεται για μισθούς προσωπικού.

Σε καμία περίπτωση οι αυξήσεις των δαπανών του κεντρικού κράτους και των όποιων κρατικών ακόμη μονοπωλίων για μισθοδοσία δεν θα μπορεί να υπερβαίνουν ετήσια την αντίστοιχη αύξηση του εθνικού εισοδήματος. Και σε καμία περίπτωση αύξηση των φορολογικών συντελεστών δεν θα μπορεί να πραγματοποιείται αν δεν συνοδεύεται από σαφείς κι ευδιάκριτες αντίστοιχες αυξήσεις στις παροχές προς τους πολίτες.

Είναι αυτονόητο πως για κάθε σχέση στην αγορά κυρίαρχο κριτήριο θα είναι η ανεμπόδιστη κυριαρχία της ελευθερίας. Τα ωράρια θα είναι ευπροσάρμοστα και ελεύθερα, ενώ οι εργασιακές σχέσεις θα κυριαρχούνται από την λογική της ευελιξίας των αγορών. Οσοι τυχόν θα χάνουν τις δουλειές τους θα έχουν κρατική υποστήριξη, αμοιβές και ειδική εκπαίδευση για τομείς που θα έχουν σύντομα ανάγκη των υπηρεσιών τους. Δεν θα υπάρχει άνεργος που δεν θα γνωρίζει χρήση υπολογιστή και μεθόδους πρόσβασης στο Διαδίκτυο. Χαμηλότοκα και μακράς διάρκειας δάνεια, από Τράπεζες αλλά με άμεση κρατική εγγύηση, θα διατίθενται για όσους θα έχουν τις ιδέες αλλά και την τάση να ξεκινήσουν κάποια μικρή επιχειρηματική δραστηριότητα.

Εξυπακούεται πως στις κοινωνικές σχέσεις και στον πολιτικό περίγυρο ο σεβασμός της ελευθερίας συνιστά την πεμπτουσία κάθε δράσης. Στην διακίνηση των ιδεών, στον σεβασμό των απόψεων, των ιδιαιτεροτήτων (εθνικών, φυλετικών, σεξουαλικών) και των ατομικών επιλογών (είδος διασκέδασης, τρόπου ζωής κι αντιμετώπισης των αναγκών του σώματος του καθενός) το κράτος έρχεται αρωγός μοναχά αυτών που θα επιζητήσουν την βοήθειά του. Κατά τα άλλα οι πολίτες είναι ελεύθεροι να δημιουργούν, να εργάζονται, να σκέπτονται, να παίζουν και να διασκεδάζουν με βάση τις προσωπικές του τάσεις κι επιθυμίες. H Εκκλησία χωρίζει τελείως από το Κράτος που μετατρέπεται σε πραγματικό φορέα διαλλακτικότητας, ανοχής κι ανεξιθρησκείας. Ολοι οι πολίτες γίνονται πραγματικά ίσοι. Ανεξάρτητα από φύλο, θρησκεία η εθνική προέλευση.

Η άσκηση όμως κάθε ελευθερίας υποχρεωτικά περιορίζεται εκεί ακριβώς που αρχίζει να εμποδίζει την αντίστοιχη άσκηση των ελεύθερων επιλογών κάποιου άλλου. Η διαμαρτυρία λ.χ. είναι ελεύθερη για όλους. Δεν είναι όμως δυνατόν να παρεμποδίζει την ελευθερία κάποιων άλλων να ασκούν τα δικά τους απόλυτα κατοχυρωμένα δικαιώματα. Η ελευθερία λοιπόν της κυκλοφορίας, της εργασίας, της γενικότερης οικονομικής αλλά και πολιτιστικής δράσης είναι απόλυτα κατοχυρωμένη. Η παρεμπόδιση κάποιων να εργασθούν, το αυθαίρετο κλείσιμο δρόμων (ακόμη, απροειδοποίητα, κι από κρατικές αρχές), το δημόσιο κάψιμο βιβλίων, η παρεμπόδιση κάποιων δημόσιων σε κλειστό χώρο εκδηλώσεων καθίσταται ποινικό αδίκημα. Και ποινικές ευθύνες έχουν και τα όποια κρατικά όργανα το ανέχονται η δεν το πατάσσουν.

Κοινωνική προστασία είναι λοιπόν αυτό που με λαχτάρα προσδοκά από τις δημόσιες αρχές της χώρας του ο μέσος έλληνας. Και κοινωνική προστασία θα είναι αυτό που κατά κύριο λόγο η πολιτική κίνηση θα πασχίζει να του προσφέρει. Γι αυτό και «Κοινωνική Προστασία» θα μπορούσε να είναι το όνομά της. Για να φαίνεται από την πρώτη στιγμή καθαρά και ξάστερα ο στόχος και η θεμελιακή λογική της ύπαρξής της.