ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

                                                         ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

Δεν χωράει αμφιβολία πως στην δημόσια ζωή της χώρας ο παραλογισμός σχεδόν απόλυτα κυριαρχεί. Πρέπει να αποτελούμε μοναδικό φαινόμενο στον Δυτικό κόσμο ολόκληρο η Αριστερά να βγαίνει ενισχυμένη από την σχετική αναμέτρηση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και τα δύο ισχυρά κόμματα εξουσίας να κάνουν ότι μπορούν για να χαιδέψουν τα αυτιά των αριστερών ψηφοφόρων. Η ΝΔ υποσχέθηκε προεκλογικά μνημείο στον τόπο εξορίας των κομμουνιστών στον Αη Στράτη. Και το Πασόκ αφού έκανε ότι μπορούσε, προφανώς δίχως επιτυχία, για να αποτρέψει εκλογείς του από την στήριξη κομμάτων της Αριστεράς τώρα, ενδοσκοπώντας, αναζητά πολιτικές που θα το οδηγήσουν ...αριστερότερα!!

Γιατί άραγε συμβαίνουν όλα αυτά τα ανορθόδοξα; Διότι απλούστατα το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα ούτε καν προσεγγίζει τα διαδραματιζόμενα στον υπόλοιπο κόσμο. Παντού στην Υφήλιο οι εργαζόμενοι αναγνωρίζουν το συμφέρον τους και ψηφίζουν – εκεί που μπορούν μέσω εκλογών βέβαια – παρατάξεις που υποστηρίζουν πολιτικές ανάπτυξης. Και τέτοιες βέβαια δεν είναι άλλες από εκείνες που προωθούν πολιτικές ελεύθερης αγοράς, περιορισμών της δημόσιας γραφειοκρατίας και ανεμπόδιστης κατά το δυνατόν επιχειρηματικής δράσης. Συνακόλουθα οι πολιτικές αυτές καλωσορίζουν τις ξένες επενδύσεις στον βαθμό που ενισχύουν την παραγωγικότητα και μειώνουν την ανεργία.

Αντίθετα στην Ελλάδα , κατά εντελώς παράδοξο τρόπο, το εκλογικό σώμα δείχνει την προτίμησή του για παρατάξεις ποιυ προπαγανδίζουν ακριβώς τα αντίθετα!! Ανέβηκαν τα ποσοστά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ που με σθένος υποστηρίζουν την διατήρηση της αθλιότητας στα ελληνικά πανεπιστήμια, αντιτίθενται στο κεφάλαιο σαν δήθεν ληστρικό και αντιλαικό και πολεμούν για την διατήρηση στα χέρια του κράτους των δημοσίων επιχειρήσεων και για τον έλεγχο σχεδόν των πάντων από το κράτος.

Το ερώτημα είναι όμως γιατί ακριβώς αυτά συμβαίνουν μοναχά στην Ελλάδα;
Επειδή εδώ προφανώς η αυτάρεσκη ιντελλιγκέντσια και τα κυρίαρχα ΜΜΕ φροντίζουν να προπαγανδίζουν τις θέσεις της Αριστεράς σαν την προοδευτική δήθεν ενόραση του μέλλοντος. Ομως η ουσία του ζητήματος βρίσκεται στο γεγονός πως οι ιδιωτικές τηλεοράσεις αλλά και οι περισσότερες εφημερίδες – και οι λεγόμενες συντηρητικές ακόμη – για περίπλοκους στην ουσία λόγους επιμένουν σε θέσεις που υπονομεύουν την λογική της ελευθερίας και του δημοκρατικού καπιταλισμού.

Είναι εκπληκτικό αλλά ιδιώτες επιχειρηματίες δίνουν χρήματα για την προπαγάνδιση ιδεών που ουσιαστικά στρέφονται εκ πρώτης όψεως ενάντια στα άμεσα οικονομικά τους συμφέροντα. Πως είναι δυνατόν επιχειρηματίες να χρηματοδοτούν σταθμούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς καθώς και έντυπα που υποστηρίζουν την υποτιθέμενη ανηθικότητα των όποιων επιχειρηματικών επιλογών αλλά και τα (φανταστικά βέβαια) αρνητικά αποτελέσματα σε βάρος των απλών ανθρώπων του καθημερινής ζωής και του μόχθου; Το γεγονός πως πολλοί από τους επιχειρηματίες αυτούς κάνουν δουλειές με το κράτος ίσως να προσφέρει κάποια πρώτη εξήγηση. Δεν μπορεί όμως να αιτιολογήσει την έκταση αλλά και την σχετική καθολικότητα του φαινομένου

Είναι χαρακτηριστικό πως κατά βάση συντηρητικό και σχετικά φιλελεύθερωνπροδιαγραφών σοβαρό αθηναικό έντυπο επιμένει να προβάλει κείμενα ακραίων ξένων και ελλήνων σχολιαστών που γαλουχημένων στη Μαρξιστική σκέψη επιμένουν σε καθαρά προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Δημοσιεύθηκε έτσι πρόσφατα μετάφραση από βρετανική αριστερή εφημερίδα με τον προκλητικό τίτλο: «Ο φιλελευθερισμός αμφισβητείται διεθνώς: Οι εμφανείς αδυναμίες του, ακόμη και στις ΗΠΑ, ωθούν συντηρητικούς Ευρωπαίους ηγέτες σε υιοθέτηση κανόνων κρατικού παρεμβατισμού”. Tο κείμενο που ακολουθούσε δεν ήταν καλύτερο αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα ούτε βέβαια και αντικειμενικότερο.

«Επειτα από δεκαετίες κυριαρχίας, ο νεοφιλελευθερισμός αμφισβητείται. Και όχι μόνον από τις απανταχού «κοινωνίες των πολιτών» που διαψεύδουν τη ρήση της Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι δεν υφίσταται κοινωνία, ή τους οργισμένους πολέμιους της παγκοσμίοποιησης. Ακόμη και αν δεν συμφωνεί κανείς με το ενίοτε πύρινο ύφος του αρθρογράφου Τζορτζ Μονμπάιοτ, της βρετανικής εφημερίδας The Guardian, μια ματιά στον δυτικού τύπου ανεπτυγμένο κόσμο, είναι αρκετή για να διαπιστώσει αυτή την αμφισβήτηση, ακόμη και εκεί που είναι λιγότερο αναμενόμενη»!! Στην ίδια εφημερίδα, την ίδια περίπου εποχή, η εκλογή Σαρκοζί στην Γαλλία ταυτιζόταν όχι με τις απανωτές επιτυχίες αλλά με την πτώση της Μάργκαρετ Θάτσερ: «Ο Σαρκοζί στον δρόμο της Θάτσερ; Τα μεγάλα εμπόδια για τον Πρόεδρο θα προέλθουν όχι από την ηττημένη Αριστερά, αλλά από την ίδια τη γαλλική κοινωνία».

Τέλος, και πάλι στο ίδιο φιλελεύθερο υποτίθεται έντυπο, φιλοξενείται ανάλυση, από την Guardian, ενός φορτωμένου με εμπάθεια και αρκετά παρανοικά σχετικά στοιχεία της αμερικανίδας συγγραφέως Νάομι Κλάιν. Με τίτλο «Ο «καπιταλισμός της καταστροφής» και οι προοπτικές του. Οι αγορές έχουν μετατραπεί σε μηχανές παραγωγής κρίσεων, υποστηρίζει η Ναόμι Κλάιν σ’ ένα βιβλίο–κριτική του νεοφιλελευθερισμού» το σχετικό κείμενο από τα πράγματα οδηγεί τους ανύποπτους αναγνώστες σε εξωφρενικά συμπεράσματα. Μιά και εύλογα εκτιμούν πως τα σχετικά σχόλια προέρχονται από αναλυτές που δεν διακατέχονται από μίσος κατά του δημοκρατικού καπιταλισμού. Η συνακόλουθη συμπάθεια προς τις βασικές δοξασίες της Αριστεράς δεν είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή.

Η σχετική σύγχυση που προκαλείται γίνεται προφανέστερη αν αναλογισθεί κανείς την ακριβώς αντίθετη καμιά φορά επιχειρηματολογία που εμφανίζεται σε αριστερότερα έντυπα – με στόχο βέβαια την φοβική συσπείρωση των αριστερών πιστών μπροστά στον «επικίνδυνο εχθρό». Εκεί δηλ. που το συντηρητικό έντυπο διατυμπανίζει την κατάρρευση σχεδόν του φιλελευθερισμού σε ολόκληρο τον κόσμο η αριστερή εφημερίδα επισημαίνει ...την κυριαρχία του: «...Τι συμβαίνει; Γιατί -σχεδόν παντού στην Ευρώπη- η σοδιαλδημοκρατία ρητορεύει αριστερά και πάει όλο και δεξιότερα; Τι σπρώχνει, φέρ' ειπείν, τον Γκόρντον Μπράουν να δεξιώνεται την Μάργκαρετ Θάτσερ στην Ντάουνινγκ Στρητ και να ακολουθεί πιστά το μοντέλο της εν ονόματι -πάντα!- μιας «νέας πραγματικότητος» και τα λοιπά και τα λοιπά; Γιατί ο Ρομά νο Πρόντι -εμβόλιμο συντηρητισμού στον διάπυρο κόσμο της ιταλικής Αριστεράς- βγάζει την «Αλιτάλια» στο σφυρί, ενώ, ταυτόχρονα, το «Δημοκρατικό Κόμμα» ψάχνει απεγνωσμένα το στίγμα του; Πώς γίνεται να συρρέουν στην αυλή του Σαρκοζί επιφανείς σοσιαλιστές και να επανδρώνουν καθεστωτικούς μηχανισμούς καθώς και Οργανισμούς συνδεδεμένους με τη διεθνή του κεφαλαίου; (Ντομινίκ Στρος Καν, επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου);» (Ελευθερ. 2-10-07)

Κοντολογής το χάος που επικρατεί στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα είναι σχεδόν απόλυτο. Οι ψηφοφόροι επιλέγουν πολιτικές που αντιτίθενται στα συμφέροντά τους και οι επιχειρηματίες χρηματοδοτούν δράσεις που υπονομεύουν την ηθική και την οικονομική τους υπόσταση. Η χώρα πορεύεται ωσάν εν μέσω τρικυμίας εν κρανίω. Πως επιτέλους θ αφυπνισθούμε;