ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ

                           ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ

Στον τομέα της ανταγωνιστικότητας οι κυβερνητικές διακηρύξεις είναι γενικόλογες κι αφηρημένες. Μοναδικός κεντρικός απολογισμός είναι είτε η κατάθεση είτε η αναγγελία προετοιμασίας γενικών νομοθετικών ρυθμίσεων. Κι ένας όμως πρωτοετής φοιτητής των οικονομικών γνωρίζει πως ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και ελεύθερες αγορές δεν χτίζονται με ένα χείμαρρο ρυθμίσεων και κρατικών παρεμβάσεων!! Η κυβέρνηση δεν απελευθερώνει. Υπερσυγκεντρώνει και γραφειοκρατικοποιεί. Αν υπολογίσει κάποιος τον αριθμό των καινούργιων δημόσιων φορέων που δημιουργούνται, μέσα από το υποκεφάλαιο περί ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και μόνο, ανακαλύπτει ένα τεράστιο όγκο καινούργιας κρατικής γραφειοκρατίας που προετοιμάζεται με τελικό στόχο την αφαίμαξη των δημοσίων εσόδων.

Από πουθενά δεν προκύπτει πως κάποιες επικείμενες η υπό εξέλιξη ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο αυτό συμβάλλουν στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Η δειλή διεύρυνση του ωραρίου των καταστημάτων που μοναδικό αποτέλεσμα θα έχει την ενίσχυση ολιγοπωλιακών καταστάσεων στις αγορές της χώρας και το κλείσιμο εκατοντάδων στην αρχή μικρών επιχειρήσεων πως ακριβώς ενισχύσει τον ανταγωνισμό; Οι αυθαιρεσίες στην συμπεριφορά κρατικών μονοπωλίων, όπως είναι ο ΟΤΕ κυρίως, και η σιωπή η η αδυναμία της σχετικής ρυθμιστικής αρχής να επιβάλει κανόνες ανταγωνισμού στην αγορά των τηλεπικοινωνιών αμαυρώνει κάθε έννοια γνήσιας αντι-μονοπωλιακής πολιτικής. Οπως και στο ζήτημα της διύλισης του πετρελαίου. Οπου εξακολουθεί να λειτουργεί δίχως δημόσιο έλεγχο ένα απαράδεκτο σύστημα ολιγοπωλίου που έχει οδηγήσει την ελληνική διύλιση να είναι η ακριβότερη στην Ευρώπη και τους έλληνες καταναλωτές να αγοράζουν ακριβό σχετικά πετρέλαιο και βενζίνες.

Τέλος παραμένει ανεξήγητα αδιευκρίνιστη η εμμονή της κυβέρνησης στο επιχείρημα πως οι μερικές αποκρατικοποιήσεις μέσω χρηματιστηρίου κάποιων μεγάλων δημοσίων επιχειρήσεων εκτιμάται πως αποτελεί βήμα προς τον καλύτερο ανταγωνισμό. Οι εταιρίες αυτές ήσαν και παραμένουν ουσιαστικά μονοπώλια. Το κράτος διορίζει τις διοικήσεις τους και κεντρικά καθορίζει το ύψος των τιμών των υπηρεσιών που προσφέρουν. Πως ένα τέτοιο καθεστώς κεντρικού δημοσίου ελέγχου και στραγγαλισμού της αγοράς αποκαλείται βήμα προς τον ανταγωνισμό είναι άγνωστο. Και εντελώς ακατανόητο...

Από πουθενά επίσης δεν προκύπτει πως η κυβέρνηση έχει κατανοήσει την διάκριση ανάμεσα στην καταπολέμηση πρακτικών αθέμιτου ανταγωνισμού (προστασία δηλ. καταναλωτή κι ανταγωνιστή επιχειρηματία) και σε πολιτικές προώθησης του ανταγωνισμού (προστασία του ανταγωνισμού στην οικονομία για την επίτευξη γενικότερων οικονομικών στόχων όπως λ.χ. οι επενδύσεις, η ανάπτυξη, η μείωση των τιμάν, η κάμψη της ανεργίας κλπ) με αντιμετώπιση των Τράστ (ενιαίες πρακτικές, συνδιαμόρφωση τιμών, εξόντωση ανταγωνιστών με έλεγχο της πηγής του προιόντος κλπ) . Ουσιαστικά φορτώνονται πολλές από τις ευθύνες και για τις αθέμιτες πρακτικές (χαμηλές τιμές λ.χ. η οργανωμένα υψηλές τιμές) στην επιτροπή ανταγωνισμού η οποία δίχως μεγάλες εξουσίες και με αύξηση κάπου 70 υπαλλήλων αναλαμβάνει ευθύνες για το πιό καίριο κομμάτι της ελληνικής οικονομίας. Και η κυβέρνηση επιχαίρει (!)

Στον τομέα της Κοινωνίας της Γνώσης και στο υποκεφάλαιο για την Ερευνα, την Ανάπτυξη και την Καινοτομία οι κυβερνητικές εξαγγελίες δεν αποτελούν παρά αναπαραγωγή χιλιοειπωμένων προθέσεων και γραφειοκρατικά διαρθρωμένων επιδιώξεων. Μοναχά στο κομμάτι που η κυβέρνηση επιχειρεί να μιμηθεί το μάλλον αμφίβολης αποτελεσματικότητας πείραμα τη Γαλλίας περί «Πόλων Καινοτομίας» υπάρχει κάτι περισσότερο συγκεκριμένο επειδή έχει περάσει ένα; σχετικός νόμος κι επειδή ο πρώτος Πόλος υποτίθεται πως θα αναπτυχθεί στην περιφέρεια του Πρωθυπουργού την Θεσσαλονίκη.

Ομως και στον τομέα αυτό λείπουν τα συγκεκριμένα βήματα και οι οριοθετημένοι οραματισμοί. Γενικά η κυβέρνηση δεν δείχνει έτοιμη να οδηγήσει με δυναμισμό την χώρα μπροστά και να αγκαλιάσει την κοινωνία της γνώσης σαν μιά νέα προοπτική για την χώρα όπου τα πάντα σχεδόν θα κινούνται προς την κατεύθυνση υλοποίησης αυτού του νέου εθνικού οράματος.

Για μιά μικρή χώρα σαν την Ελλάδα ο τομέας της έρευνας, της τεχνολογίας και της καινοτομίας δεν είναι δυνατόν απλά να αποτελεί ένα παράρτημα της γενικότερης κρατικής πολιτικής. Οφείλει να συνιστά τον κεντρικό άξονα κάθε επιδίωξης για το μέλλον. Μόνο έτσι η χώρα θα έχει ελπίδες επιβίωσης στον εξοντωτικό οικονομικό ανταγωνισμό που επιβάλει το νέο περιβάλλον των παγκοσμιοποιημένων αγορών

Προυποθέσεις για εξασφάλιση συγκριτικών πλεονεκτημάτων σε πανευρωπαικό και παγκόσμιο επίπεδο (υποχρεωτικά πλέον η θεώρηση σε λίγα χρόνια θα πρέπει να είναι παγκόσμια) οφείλουν να είναι, κατά προτίμηση σαν σύνολο, μερικές από τις ακόλουθες:

1. Εξάλειψη δημόσιας γραφειοκρατίας για εκκίνηση επιχειρηματικών πρωτοβουλιών
2. Μείωση φόρων σε άτομα κι επιχειρήσεις σαν κίνητρο για περισσότερη
οικονομική δραστηριότητα
3. Μείωση κανονιστικών ελέγχων στις αγορές και αξιολόγηση
χρησιμότητας και αποτελεσματικότητας εθνικών και ευρωπαικών
κανονισμών
4. Ριζική μεταβολή προσανατολισμού της παιδείας στην κατεύθυνση θετικών και τεχνολογικών επιλογών
5. Εγκατάσταση μαλακών υποδομών και δικτύων σε σχολεία, χωριά,
κωμοπόλεις και μεγάλα αστικά κέντρα (όλες οι κοινοτικές ενισχύσεις σε
τέτοια έργα)
6. Αλλαγή αντίληψης λειτουργίας δημοσίων υπηρεσιών με θεώρηση του
πολίτη σαν πελάτη κι όχι σαν αντικειμένου εξουσιαστικών ρυθμίσεων
7. Στροφή δημοσίων επενδύσεων σε έρευνα και τεχνολογία αντί για
άμεσες η έμμεσες επιδοτήσεις γεωργίας, βιομηχανίας και
αντιπαραγωγικών γενικά δραστηριοτήτων
8. Ενίσχυση ιδιωτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας (ειδικές
φορολογικές απαλλαγές, εγγυήσεις για τραπεζικό δανεισμό,
μηδενισμός δημόσιας γραφειοκρατίας) με βάση ποσά που πραγματικά
επενδύονται από αυτές σε καινοτομική (κι όχι βασική) έρευνα και
τεχνολογία αλλά και σε μετεκπαίδευση στελεχών.

Για την προώθηση ιδιαίτερα μιάς οικονομικής δράσης που να οδηγεί τη χώρα στη γνώση με προοπτικές παγκόσμιας διάκρισης απαραίτητες είναι πρωτοβουλίες πολιτικές, συγκεκριμένες και χειροπιαστές. Μερικά βήματα
Θα μπορούσαν να είναι και τα ακόλουθα:

Ενστάλαξη σε ιδιωτικό τομέα της αντίληψης του σύγχρονου μάνατζμεντ που περιλαμβάνει κατά κύριο λόγο ανατροπή ιεραρχικού μοντέλου διοίκησης και οριζόντια διαστρωμάτωση δράσης. αλληλεπίδρασης και διαδικασίες λήψης αποφάσεων

Το δημόσιο χρηματοδοτεί ένα μέρος βασικής έρευνας από ιδρύματα, φορείς και πανεπιστήμια (μέχρι 20%). Το υπόλοιπο το «αγοράζει» σαν πελάτης από φορείς με βάση την καινοτομική του χρήση και χρησιμότητα. Αν δεν το χρειάζεται, η δεν είναι αποτελεσματικό, δεν το αγοράζει. Με συνέπεια οι φορείς να αναζητούν αλλού χρηματοδότηση η να συρρικνώνονται.

Εξ ίσου ιδιωτικές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τμήματα έρευνας και τεχνολογίας των εταιριών τους σαν ανεξάρτητες μονάδες και αγοράζουν «προιόντα» με βάση αξία κι αποτελεσματικότητά τους

Προώθηση αντιλήψεων ηλεκτρονικής διακυβέρνησης παρέχοντας δωρεάν πληροφορίες και μαθήματα για εξοικείωση με τεχνολογία και διαδίκτυο. Λ.χ. πιστοποιητικά, βεβαιώσεις, συντάξεις, καταστάσεις ΙΚΑ και πληρωμές ΜΟΝΟ ΜΕ ΙΝΤΕΡΝΕΤ Η ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΑΤΜ

Διοργάνωση τακτικών συμβουλευτικών ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων για εξοικείωση κόσμου με τεχνολογία

Εισαγωγή στα σχολεία ειδικών μαθημάτων καινοτομίας και δημιουργικής σκέψης καθώς και μαθημάτων χρήσης νέων συστημάτων ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Προώθηση τεχνολογίας πολιτικού ΑΤΜ όπου τα προσωπικά του δεδομένα ο καθένας θα μπορεί να τα έχει συνεχώς μαζί το μέσω μιά πλαστικής κάρτας (ταυτότητα) που μέσω μηχανημάτων που θα βρίσκονται σχεδόν παντού θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να «κατεβάζει» από κεντρική data bank ότι θέλει (πιστοποιητικά, φορολογική ενημερότητα, κάρτα ΙΚΑ, δίπλωμα οδήγησης, τραπεζικούς λογαριασμούς, βιβλιάριο υγείας, άδεια αυτοκινήτου η οικοδομής, ΑΦΜ και διαβατήριο κλπ)

Ενθάρρυνση πολιτικών συνέργειας ανάμεσα στο ερευνητικό κομμάτι μιάς επιχείρησης και σε Πανεπιστημιακές Σχολές και Κέντρα / Ινστιτούτα που επιχειρούν να μετατρέψουν ένα παράγωγο επιστημονικής αναζήτησης σε προϊόν εμπορεύσιμο στην αγορά.

Ενδεχόμενο δημιουργίας clusters (αυτόνομα γκρούπ) κατά τομείς
οικονομικής δραστηριότητας (εταιρίες πληροφορικής [information
technology], επικοινωνιών, βιοτεχνολογίας και ερευνών υγείας,
ηλεκτρονικών παιχνιδιών σε PC - X-Box – Playstation - Nintendo, χημικής
σύνθεσης οικοδομικών υλικών κλπ). Κατά περιοχή cluster θα μπορούσαν
να εισαχθούν ειδικές ρυθμίσεις και κίνητρα για ενίσχυση αποδοτικότητας
(μηδενική φορολογία, χαμηλό κόστος ενέργειας, πανεπιστημιακά
ερευνητικά κέντρα, κάποιοι τομείς εθνικής στρατηγικής σημασίας με
συνακόλουθες ρυθμίσεις εργασικών σχέσεων κλπ).

Η κατάκτηση της κοινωνίας της γνώσης προυποθέτει συγκροτημένη και συνεκτική προσπάθεια ολόκληρης της κυβερνητικής μηχανής με οριοθετημένες προοπτικές κι αποσαφηνισμένους στόχους. Και η παιδεία λ.χ. θα πρέπει να δομηθεί και να μεταρρυθμισθεί με βάση την κατάκτηση αυτής της προοπτικής. Κι όχι περιστασιακά, με μικρά βήματα και μεσοβέζικους κάθε φορά στόχους.