Οι συνηθισμένοι στα παραμύθια δεν κοκκινίζουν!

                   Οι συνηθισμένοι στα παραμύθια δεν κοκκινίζουν!

Η εβδομάδα που πέρασε δεν μπορούσε να μείνει ανέπαφη από εξωπραγματικές πολιτικές κορώνες και γεμάτους ελαφρότητα ισχυρισμούς. Η γ.γ. του ΚΚΕ πρωταγωνίστησε σχετικά. Με μια σειρά από εντυπωσιακής εμβέλειας φραστικές κενολογίες. Που λένε σχεδόν τα πάντα, δίχως όμως στην πραγματικότητα να λένε τίποτα.
Το να κάνεις το λαό χαρούμενο και ευτυχισμένο είναι, υποτίθεται, ο τελικός σκοπός κάθε πολιτικής. Η μεταρρύθμιση, όμως, και ο εκσυγχρονισμός δεν αποτελούν τον τελικό επιδιωκόμενο στόχο κάποιας πολιτικής. Αλλά το μέσο για να φτάσει κανείς στον τελικό του σκοπό. Και για τα μέσα το ΚΚΕ, όπως και η Αριστερά γενικότερα, δεν μας λέει απολύτως τίποτε.
Πώς θα πετύχει η ολική απασχόληση; Πώς θα εξασφαλίσει λιγότερες ώρες δουλειάς για τους εργαζόμενους; Και παράλληλα, βέβαια, υψηλή παραγωγικότητα, ικανοποιητικές για όλους συντάξεις – σε λιγότερα χρόνια, μάλιστα, δουλειάς – ανώτατη Παιδεία για όλους, πλουσιοπάροχες διακοπές και πάμπολλες ευκαιρίες για υψηλού επιπέδου αλλά χαμηλού κόστους διασκέδαση για τους νέους; Και κοντά σε όλα αυτά μια πανίσχυρη οικονομία που θα επιτρέπει μια εξωτερική πολιτική δίχως δεσμεύσεις και συμβιβασμούς;
Είναι αυτονόητο πως αν η κ. Παπαρήγα και οι πιστοί της είχαν τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν θα σπαταλούσαν το χρόνο τους σε κομματικές οργανώσεις βάσης (κόβες) και περιφερειακές συγκεντρώσεις. Θα είχαν ήδη σαλπάρει για τη διεκδίκηση του Νόμπελ στην οικονομία. Και θα είχαν κατακλύσει τα στελέχη τους, περιζήτητα από όλους, κάθε βαθμίδα των ποικίλων οργανισμών οικονομικής ανάπτυξης και συνεργασίας της Γης.
Αλλά βέβαια δεν έχουν καμία απάντηση. Παρόλες πετάνε, όπως και τα περί δήθεν σχεδίου εξόντωσης του ΚΚΕ, απευθυνόμενοι σε ήδη πιστούς. Που ποτέ δεν ρωτάνε. Ποτέ δεν αμφιβάλλουν. Ρυπαίνουν, όμως, έτσι την ατμόσφαιρα των ιδεών στη χώρα. Διαδίδοντας την πολιτική αφέλεια και την ευκολοπιστία. Επιβαρύνεται, όμως, το δύσθυμο πολιτικό κλίμα, μιας και οι κενολογίες που εκτοξεύουν φτάνουν, μέσω των ΜΜΕ, και σε αφτιά μη πιστών. Κάνοντας κάποιους αφελείς να αναρωτηθούν…
Οι περισσότεροι όμως οργίζονται. Με τη ρηχή ανευθυνότητα μιας παράταξης που κάποτε προσέφερε σοβαρούς για την εποχή τους – αν και πρακτικά ανεφάρμοστους – προβληματισμούς για ζητήματα και δυσκολίες. Παρά την αποκάλυψη των ιδεολογικών τους αδιεξόδων και την τραγικότητα της μετάβασης από την υποτιθέμενη θεωρία στην πράξη, πολλοί εξακολουθούν να προπαγανδίζουν παραμύθια. Δίχως να κοκκινίζουν. Ισως όμως και να μη φαίνεται. Μια και το κόκκινο ούτως ή άλλως κατακλύζει συνθήματα, εμβλήματα και σημαίες…