ΝΕΟΣ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ, Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

                          ΝΕΟΣ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ, Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ


Η ευρωπαική αριστερά αλλά και οι κατεστημένες συντηρητικές δυνάμεις δεν μπορούν να αποχωρισθούν τις αγκάλες του κράτους. Με ελάχιστα πλέον να του χωρίζουν οι δύο παρατάξεις που αντανακλούν το παρελθόν δίνουν τα χέρια για την δαιμονοποίηση του καινούργιου. Οταν η Θάτσερ και ο Ρήγκαν κατεδάφιζαν, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τις ψευδαισθήσεις του προστατευτικού δήθεν κράτους ελεεινολόγησαν τον νεοφιλελευθερισμό. Οταν πολλά και σοσιαλδημοκρατικά ακόμη κόμματα προσχώρησαν, στη δεκαετία του ’90, στην συναίνεση της οικονομίας της αγοράς κατήγγειλαν τον εκσυγχρονισμό. Τώρα πιά που όλα τα τείχη κατέρρευσαν, κατέφυγαν στο τελευταίο τους ανάχωμα. Ο εχθρός σήμερα είναι ο ανταγωνισμός!!

Οπως συνήθως συμβαίνει στην Ευρώπη, την σημαία της αντίδρασης την κραδαίνει η Γαλλία. Ο Νικολά Σαρκοζί δεν άργησε να επιβεβαιώσει αυτούς που έβλεπαν με ιδιαίτερο σκεπτικισμό την εκλογή του. Κυρίως κάποιους παρατηρητές που απογοητευμένοι από τους αστήρικτους ισχυρισμούς της κας Ρουαγιάλ συνιστούσαν, «κλείστε την μύτη και ψηφίστε Σαρκοζί»!! Στον σημερινό Γάλλο Πρόεδρο δεν έβλεπαν παρά ένα τυπικό προιόν του Γαλλικού υπερ-παρεμβατικού κρατισμού. Ανεξάρτητα από την μεταρρυθμιστική του ρητορική. Και τους όρκους, αμφίβολης, πίστης που έδινε στην φιλελεύθερη οικονομία της αγοράς.

Πρώτη του κίνηση ήταν η επιβεβαίωση της πίστης του στην δημιουργία και συντήρηση επιχειρηματικών εθνικών πρωταθλητών. Σε βάρος την νομοθεσίας για έλεγχο των συγχωνεύσεων και παρεμβαίνοντας για να εμποδίσει την απόλυτα νόμιμη εξαγορά των επιχειρήσεων αυτών από ξένους. Η κορύφωση όμως υπήρξε η ανοιχτή του επίθεση ενάντια στον ανταγωνισμό. Σε τίποτα δεν έχει βοηθήσει αυτός την ανάπτυξη, ισχυρίσθηκε. Αρα, οι επιλεκτικές κρατικές παρεμβάσεις υπέρ κάποιων, και σε βάρος άλλων βέβαια, θα είναι ωφέλιμες.

Τίποτα δεν βρίσκεται όμως μακρύτερα από την αλήθεια. Οσες επιτυχίες έχει η ΕΕ αποτελούν ακριβώς προιόντα του ανταγωνισμού και της πολιτικής της ενάντια στα τράστ. Από την τρέχουσα εμπειρία μου επίσης στην Ρωσία είναι φανερό πως μοναχά ο πλήρης και αδέσμευτος ανταγωνισμός βοηθάει την ανάπτυξη κι απελευθερώνει από εξαρτήσεις που έχουν σχέση με τις διεθνείς τιμές των πρώτων υλών. Με την εξαίρεση των γιγαντιαίων μονάδων παραγωγής και μεταφοράς αερίου και πετρελαίου καθώς και σειράς μεταλλευμάτων – όπου και δημιουργούνται τελευταία διάφορα προβλήματα δυσλειτουργίας – στο υπόλοιπο εμπόριο ο ανταγωνισμός έχει αρχίσει να λειτουργεί. Με αποτέλεσμα η Ρωσία να αναπτύσσεται με θεαματική ταχύτητα ενώ οι ξένες επενδύσεις – όσες θέλει βέβαια η κυβέρνηση – εισρέουν στη χώρα.

Η Ευρώπη λοιπόν και πάλαι θα μείνει πίσω και θα χάσει. Διότι πίσω από τον κ. Σαρκοζί θα συσπειρωθούν οι περισσότεροι ευρωπαίοι κρατιστές. Με προφανή στόχο να ματαιώσουν κάθε κίνηση ριζικής μεταρρύθμισης στην Ευροζώνη.
Τις πρώτες κινήσεις τις βλέπουμε ήδη στο ποδόσφαιρο. Οπου η εφαρμογή μέχρι σήμερα των κανόνων του ανταγωνισμού έχει δημιουργήσει ορισμένες ισχυρότατες ομάδες – εταιρίες με αποτέλεσμα το πλούσιο θέαμα και τις υψηλού επιπέδου επιδόσεις. Γίνεται όμως ήδη μιά προσπάθεια να επιβληθούν κανόνες εξίσωσης - όπως στα σπόρ στις ΗΠΑ. Οπου έχουν όμως ήδη αρχίσει να χάνουν καλούς αθλητές και να χαμηλώνουν το επίπεδο των αθλημάτων τους. Τι έγιναν οι θρυλικοί Chicago Bulls; Και μήπως τυχαία η αμερικανική ομάδα μπάσκετ έχασε από την ελληνική;

Ο ανταγωνισμός φέρνει αποτελέσματα. Ας μην τον δαιμονοποιήσουμε και καταστρέψουμε τελείως τις αγορές μας.