Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η  ΕΠΕΛΑΣΗ  ΤΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ


Εγώ πάντοτε επέμενα. Ενας συγκροτημένος πολιτικός λόγος με σαφές οραματικό πλαίσιο και καθαρούς στόχους για την πορεία της κοινωνίας αποτελεί την ουσία της πολιτικής. Εκλογές μπορεί, κατά περίπτωση, να κερδίζονται με τους άνευρους πολυσυλλεκτικούς τακτικισμούς κάποιων καθαρά επικοινωνιακών στρατηγικών. Αλλά έτσι χώρες δεν κυβερνιούνται. Τα αδιέξοδα συσσωρεύονται. Και ο λαός πικραίνεται και αγριεύει.

Η ελληνική ντροπή της ενδεχόμενης ανάδειξης της βλαχομπαρόκ ακροδεξιάς σε κοινοβουλευτική δύναμη δεν είναι παρά αποτέλεσμα της διστακτικής, επαμφοτερίζουσας και ιδεολογικο-πολιτικά άνευρης κυβερνητικής πλειοψηφίας. Με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις και τις όποιες ευαισθησίες ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος η κυβέρνηση είχε πιστέψει πως θα τους κρατούσε όλους ευχαριστημένους. Αποτέλεσμα υπήρξε η πολιτική αδράνεια, οι άτολμες δήθεν μεταρρυθμίσεις και η έλλειψη σαφούς πολιτικού στίγματος.

Αντί η κυβέρνηση να προετοιμάσει και να οπλίσει τον κόσμο με αποτελεσματικά εφόδια για την νέα δύσκολη εποχή που διανύουμε προτίμησε, κάτω από τις συμβουλές λογής «επικοινωνιολόγων», να διστάζει, να κρύβεται και να εκπέμπει μηνύματα ασάφειας και ενός, καταστρεπτικoύ για τις μελλοντικές της προοπτικές, ευκαιριακού πραγματισμού.

Η νίκη του Σαρκοζί και στη συνέχεια η κατάρρευση των σοσιαλιστών στην Γαλλία, νωρίτερα ο θρίαμβος των συντηρητικών στη Σουηδία και οι επιτυχίες τώρα των ομοιδεατών τους σε Βέλγιο και Αυστρία σηματοδοτεί την ολική επαναφορά της πολιτικής. Οπλισμένης με αρχές, οράματα και διεισδυτικά ανατρεπτικό πολιτικό λόγο. Ο ιδεολογικός χαρακτήρας της πολιτικής δεν πέθανε. Ξαναζεί. Και δίνει καινούργια έμφαση στις προοπτικές της. Αποτελεί την μοναδική ελπίδα για την διάσωση της δημοκρατίας. Και τον περιορισμό των απλοικών αλλά επικίνδυνων άκρων.

Εχει όμως σοβαρότατες ευθύνες και ο επιχειρηματικός κόσμος. Και για την δημόσια εικόνα της πολιτικής. Και για την επέλαση του επαρχιώτικου λαικισμού. Τα λογής ΜΜΕ που δαιμονοποιούν την επιχειρηματική δράση, λοιδωρούν την έννοια του κέρδους και κατακεραυνώνουν τις προοπτικές της οικονομίας τη αγοράς χρηματοδοτούνται από επιχειρηματικά κεφάλαια. Προσφέρονται πλουσιοπάροχα συμβόλαια σε «αστέρες» που προπαγανδίζουν μιά κατασκευασμένη κακομοιριά και φτηνιάρικα κλαίγονται για το απάνθρωπο «κέρδος» που προκαλεί δήθεν κάθε δυστυχία. Κι όλα αυτά εκπέμπονται από μετερίζια που στηρίζονται στο επιχειρηματικό κέρδος και που, αν είναι ελλειμματικά, προφανώς αποσκοπούν σε άλλες επιχειρηματικές απολαβές.

Οταν οι άνθρωποι της αγοράς διαμαρτύρονται για υπερβολικό κρατισμό. για ατέρμονες γραφειοκρατικές παρεμβάσεις και για εξοντωτικά φορολογικά καθεστώτα δεν έχουν λοιπόν παρά μοναχά τον εαυτό τους να μέμφονται. Αυτοί ενισχύουν η ανέχονται το κλίμα που πνίγει την ελληνική επιχειρηματικότητα. Με δικά τους κεφάλαια προπαγανδίζεται η απαξίωση της δραστηριότητάς τους. Πυροβολούν το πόδι τους κι αναρωτιούνται στη συνέχεια γιατί δεν μπορούν να περπατήσουν καλά!

Η επανεμφάνιση της πολιτικής θα κάνει και στην Ελλάδα αισθητή την παρουσία της. Το στοίχημα θα είναι να μην υπάρξει διαιώνιση του κώματος στο οποίο πολλοί βρίσκονται. Αγναντεύοντας στον μεγάλο παρεμβατισμό και στο κράτος – πατερούλη το μέλλον. Που βέβαια ποτέ δεν θα έλθει. Εκτιμώ πως η ώρα της ελευθερίας έρχεται.