ΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ

                             ΤΟ  ΚΥΚΛΩΜΑ  ΤΩΝ  ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ


Μέσα στον κυκεώνα της σκανδαλολογίας και της αναζήτησης ενόχων για υπαρκτές και ανύπαρκτες οικονομικές λαθροχειρίες διαφεύγει από τα μάτια της κοινής γνώμης η σωρεία των αντιφάσεων στις οποίες πέφτουν πολιτικές παρατάξεις και έγκυροι σχολιαστές. Κατηγορήθηκα έμμεσα λ.χ. διότι ζήτησα προ καιρού δημόσια από την Υπουργό των Εξωτερικών να μου εξηγήσει αν οι θέσεις που διατύπωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε συνέντευξή του εκφράζουν την πολιτική της κυβέρνησης. Λες και είναι δικό μου το πρόβλημα πως το Σύνταγμα ορίζει πως ο Πρόεδρος είναι ανεύθυνος και κατ’ ακολουθία οι θέσεις του οφείλουν να είναι και θέσεις της κυβέρνησης. Αν σε κάποιους δεν αρέσει αυτή η πραγματικότητα τότε οφείλουν να αλλάξουν το Σύνταγμα. Η έστω να εκλέγουν Πρόεδρο που να συμφωνεί με τις δικές τους πολιτικές θέσεις. Αλλά και τον σκύλο χορτάτο και την γαβάθα γεμάτη δεν γίνεται μιά κυβέρνηση να την έχει...

Υπάρχει όμως και κάποια ουσία του ζητήματος. Που σχετίζεται με πολιτικές θέσεις που εξέφρασε ο Πρόεδρος αναφορικά με το κοινωνικό μοντέλο που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα. Μέσα στο πνεύμα του κυρίαρχου κλίματος ιδεών που ηγεμονεύει στον τόπο ο Πρόεδρος δεν δίστασε να υπεραμυνθεί του ευρωπαικού κοινωνικού μοντέλου. Και το ερώτημα είναι αν η στόχευση αυτή εκφράζει και την κυβέρνηση. Διότι το μοντέλο που υπερασπίζεται ο κος Παπούλιας κλυδωνίζεται, παρουσιάζει σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης και πολλές ευρωπαικές χώρες (λ.χ. η Γαλλία με τον Σαρκοζί) το εγκαταλείπουν η το αναμορφώνουν.

Οσοι λαοί εξακολουθούν να ζούν κάτω από το μοντέλο αυτό περνούν χειρότερα από τους υπόλοιπους έχοντας χαμηλότερες συντάξεις, μεγάλα ποσοστά ανεργίας, αδιέξοδα κοινωνικοασφαλιστικά συστήματα και μεγάλε κοινωνικές εντάσεις που οδηγούν σε βιαιότητες (λ.χ. Γαλλία) η σε άνοδο των πολιτικών άκρων (λ.χ Γερμανία). Ο Πρόεδρος λοιπόν προπαγανδίζει ένα σύστημα που δεν θα βελτιώσει την ζωή των Ελλήνων και η κυβέρνηση οφείλει να αποσαφηνίσει αν συμπορεύεται σε τέτοιες επιλογές και προσανατολισμούς.

Οι αντιφάσεις όμως δεν τελειώνουν εκεί. Μάχονται όλοι την διαφθορά αλλά κανένας δεν τολμάει να καταλήξει στο αυτονόητο. Πως την διαφθορά την καλλιεργεί ο μεγάλος δημόσιος τομέας. Πως; Με την παρουσία του μεγάλου κράτους είναι αδύνατον να απαλλαγεί η κοινωνία από τα φακελάκια, τα γρηγορόσημα, τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι και τις μίζες. Μάλιστα κάποιοι άρχισαν να καταφέρονται και κατά των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Που διαβρώνουν δήθεν τους «άγιους» δημόσιους λειτουργούς. Αλλά οι επιχειρηματίες δεν έχουν ορκισθεί να προστατεύουν το δημόσιο χρήμα και συμφέρον. Αντίθετα, οι δημόσιοι λειτουργοί με τον σκοπό ακριβώς αυτόν αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους. Επίορκο είναι λοιπόν το κράτος και οι λειτουργοί του όταν απλώνουν το χέρι για συναλλαγές που διασπαθίζουν το χρήμα των φορολογουμένων. Κι επ’ αυτού οι περισσότεροι σχολιαστές και εκπρόσωποι κομμάτων και παρατάξεων μάλλον τηρούν σιγή ιχθύος.

Πολύ ήσυχοι είναι επίσης τον τελευταίο καιρό και οι εκπρόσωποι ειρηνιστικών κινημάτων και οι ακτιβιστές για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος. Οταν τεράστια θέματα κινούνται στην διεθνή επικαιρότητα και που θα έπρεπε να έχουν ελκύσει το ενδιαφέρον τους. Πριν από τρεις περίπου ημέρες στις περισσότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης ξεχύθηκαν άνθρωποι στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τις αδικαιολόγητες σφαγές αμάχων από Αραβες παραστρατιωτικούς στο Νταρφούρ του Δυτικού Σουδάν. Στη χώρα μας οι ειρηνιστές προφανέστατα κωφεύουν. Γιατί στην περίπτωση αυτή υπεύθυνοι των σφαγών και των διώξεων εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων δεν είναι οι αμερικανοί. Αλλά Αραβες μουσουλμάνοι που σαν θύτες πλέον εκτελούν εν ψυχρώ γηγενείς αθώους αφρικανούς. Με τι μούτρα θα βγούν και πάλι στους δρόμους αύριο οι αντι-αμερικανοί συνθηματολόγοι;

Αλλά και στον τομέα του περιβάλλοντος πολλά συμβαίνουν τις ημέρες μας. Διεθνείς οργανισμοί αποφάσισαν να παρέμβουν για να προλάβουν την ολική καταστροφή στη Θάλασσα της Αράλης. Η λίμνη αυτή της Κεντρικής Ασίας ήταν πριν λίγες δεκαετίες η τέταρτη στον κόσμο λεκάνη φρέσκου νερού. Μέχρι που παρενέβη ο σοβιετικός σοσιαλιστικός προγραμματισμός. Και τα νερά μολύνθηκαν με χημικά η μεταφέρθηκαν για να ποτισθούν πεδιάδες από μπαμπάκι. Κι έχει παραμείνει εκεί το ένα τέταρτο του νερού που υπήρχε. Η «καταραμένη» καπιταλιστική Δύση κάνει τώρα μιά προσπάθεια να σωθεί η λίμνη. Που είναι όμως οι ντόπιοι οικολόγοι; Να καταδικάσουν το ότι έγινε; Και να συμπράξουν στη νέα προσπάθεια; Ακρα του τάφου σιωπή... Μέχρι να βρούν και να καταδικάσουν και πάλι κάποιες παρατυπίες του «τρισκατάρατου» καπιταλισμού...