ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΣΥΔΟΣΙΑ

                           ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΣΥΔΟΣΙΑ



Ορισμένοι έχουν κατανοήσει την Δημοκρατία σαν μηχανισμό για την επίλυση κάθε είδους προσωπικού προβλήματος και κάλυψης ατομικών αδυναμιών. Απαιτούν βελτίωση της προσωπικής τους ζωής ανεξάρτητα από ικανότητες και προπαρασκευή. Η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης ταυτίζεται σε πολλά μυαλά σαν εκ των άνω επιβολή της ισότητας ανεξάρτητα από συνθήκες και πραγματικά περιστατικά. Την δημοκρατία δεν την βλέπουν σαν εξασφάλιση περιβάλλοντος ασφαλούς και ομαλής διαβίωσης. Μαζί βέβαια και με την ανταπόδοση, βάσει των φορολογικών επιβαρύνσεων εκάστου, ουσιωδών υπηρεσιών εκ μέρους της πολιτείας ώστε ο κοινωνικός περίγυρος να αφαιρεί και όχι να προσθέτει προβλήματα. Πολλοί εκτιμούν αντίθετα πως το δημοκρατικό σύστημα αποτελεί μηχανισμό παρέμβασης στην ζωή των πολιτών ώστε κάποιοι να γίνουν φτωχότεροι και άλλοι πλουσιότεροι και ευτυχέστεροι.

Αυτή την τελευταια εντύπωση βέβαια φροντίζουν να την καλλιεργούν πολλά κόμματα και πολιτικοί μηχανισμοί. Με υποσχέσεις άκοπης βελτίωσης του επιπέδου ζωής του καθενός συμβάλλουν στην ανάπτυξη της διαφθοράς και της ατομικής εξαθλίωσης πολλών πολιτών. Ολοι πιά βλέπουν το κράτος σαν την χρυσοφόρο όρνιθα που θα γεννήσει μια καινούργια γή της επαγγελίας. Και παίρνουν θέση για να μοιράσουν τα οφέλη. Τα οποία βέβαια τελικά δεν έρχονται. Γιατί είναι αδύνατον να έρθουν. Και ξεσηκώνεται κουρνιαχτός διαμαρτυριών. Ενώ ορθώνονται απαιτήσεις εξωπραγματικές και παράλογες. Μπροστά στις οποίες οι κυβερνώντες συχνά υποκύπτουν. Εμπεδώνοντας ένα κλίμα αυθαιρεσίας και ηθικής εξαθλίωσης.

Πρόσφατο παράδειγμα οι ισχυρισμοί των συνδικαλιστών του κάμπου της Θεσσαλίας. Πως θα συνεχίσουν να παραγάγουν μπαμπάκι. Είτε το θέλουν οι πολιτικές αρχές είτε όχι. Είτε το ζητούν οι αγορές είτε όχι. Και πως θα είναι υποχρεωμένοι οι φορολογούμενοι, και οι Βρυξέλλες βέβαια, να πληρώνουν τις σχετικές επιδοτήσεις. Και να εκτρέψουν και τον Αχελώο. Για να έχουν φτηνό και πολύ νερό. Σε μιά εποχή μάλιστα παγκόσμιων οικολογικών ανησυχιών. Την μια ημέρα συντασσόμεθα με τον Γκόρ για την προστασία της γής. Και την άλλη με τον …Κοκκινούλη για την καταστροφή των υδάτινων πόρων της χώρας!!

Η δημοκρατία σαν βιώσιμο πολίτευμα δεν είναι πλέον δεδομένη. Ούτε και ο σχετικά άνετος τρόπος της σημερινής μας ζωής. Καλό είναι ο καθένας να ενσκύψει στις ευθύνες του και να αναλάβει τις υποχρεώσεις που του αναλογούν. Και οι πολιτικοί να μην βλέπουν την ψήφο πλέον σαν αυτοσκοπό. Στόχος να είναι το σωστό. Και όχι υποχρεωτικά η νίκη στις επόμενες εκλογές. Που με τέτοιες τακτικές αρχίζουν βαθμιαία να χάνουν την σημασία τους.