ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΣΥΔΟΤΗ ΚΙ' ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ

                                           ΤΟΥΡΚΙΑ  ΑΣΥΔΟΤΗ  ΚΙ’  ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ
                                                     
                                                     
Πολλοί χαίρονται για το γεγονός πως ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη μάλλον διακόπτεται μετά την τελευταία απερίσκεπτη επέμβαση των στρατηγών στην πολιτική ζωή. Για τα δικά μας όμως εθνικά συμφέροντα μιά τέτοια προοπτική κάθε άλλο παρά θετική φαντάζει. Και εξηγούμαι.

Μια Τουρκία εξοβελισμένη από την ΕΕ είναι δεδομένο πως δεν πρόκειται να διαλυθεί. Αλλά θα αναζητήσει διαφορετικούς δρόμους και άλλες πολιτικές.
Η γεωγραφική της θέση δεν θα αλλάξει και όσοι φροντίζουν τα συμφέροντά  της, γιατί έτσι εξυπηρετούνται και τα δικά τους, δεν θα πάψουν να την κανακεύουν και να την ευνοούν. Δίχως όμως αυτή την φορά να έχουν κάποιο μέσο  για άσκηση  πιέσεων πάνω της.

Η προοπτική της ευρωπαικής της ένταξης την υποχρεώνει σε επιλογές και μεταρρυθμίσεις που την φέρνουν κοντύτερα στην λογική  μιάς πιο πολιτισμένης συμπεριφοράς. Γιατί η ευρωπαική ένταξη αποτελεί το μοναδικό όπλο που έχει η Δύση για να ασκεί επιρροή στις πολιτικές της. Η ενδεχόμενη αποκοπή της από την ευρωπαική προοπτική θα την οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες κι εν πολλοίς ασύδοτες συμπεριφορές. Δίχως κανεις να είναι σε θέση να ασκήσει επιρροή επάνω της. Ενώ βέβαια η Δύση γενικότερα θα την χρειάζεται.

Ηδη ο Τουρκικός ρόλος αναβαθμίζεται με τις εξελίξεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Οι Σουνίτες του Ιράκ αντιμετωπίζουν σοβαρότατα αδιέξοδα. Αν η χώρα χωρισθεί πάνω σε εθνοθρησκευτικές γραμμές οι Σουνίτες είναι περίπου ξεγραμμένοι. Οι Σιίτες θα ελέγχουν το πλούσιο σε πετρέλαια νότιο κομμάτι της χώρας, οι Κούρδοι το εξ ισου πετρελαιοφόρο βόρειο τμήμα και οι Σουνίτες ουσιαστικά τίποτα. Την ίδια ώρα αντιμετωπίζουν μέσα στις ίδιες τους τις  τάξεις τον φονικό φανατισμό των οπαδών της Ζιχάντ που τους αποδυναμώνει  ουσιαστικά σαν εθνική κοινότητα. Οι Σουνίτες συγκρούονται με τους Σιίτες, τους Κούρδους, τους Αμερικανούς και αναμεταξύ τους. Οι Κούρδοι έχουν μέτωπο μοναχά με τους Σουνίτες. Που όμως πάση θυσία θέλουν να ελέγξουν τον πετρελαιοφόρο θύλακα του Κιρκούκ. Κάτι που δίχως την βοήθεια της Τουρκίας είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί.

Σαν η μοναδική ισχυρή Σουνιτική χώρα της περιοχής η Τουρκία φαντάζει η καλύτερη συμμαχική επιλογή για τους δημογέροντες των Σουνιτών του Ιράκ που δεν βλέπουν με καλό μάτι τους ακραίους Ζιχαντιστές.  Εξ ίσου καχύποπτοι με τους θαυμαστές της Αλ Καίντια είναι και οι παράγοντες του Ιράν.  Που θα συγκρατούσαν τους δικούς τους Σιίτες αν έβλεπαν πως κάποια περιφερειακή δύναμη – λ.χ. η Τουρκία – θα βοηθούσε τους μετριοπαθείς Σουνίτες να απαλλαγούν από τους ακραίους οπαδούς του ιερού πολέμου. Και να αποκτήσουν την εσωτερική τους ηρεμία έχοντας κάτω από τον έλεγχό τους μια προσοδοφόρα περιοχή της χώρας , όπως το Κιρκούκ.   

Τα συμφέροντα λοιπόν Σουνιτών του Ιράκ και Τουρκίας προσεγγίζουν σε βάρος βέβαια κάποιων διεκδικήσεων των Κούρδων. Με την ευρωπαική προοπτική της όμως χαμένη, η Τουρκία δεν έχει να κερδίσει τίποτα πλέον ακούγοντας τους αμερικανούς και άλλους ευρωπαίους που επιμένουν να την πιέζουν να μην στραφεί εναντίον των Κούρδων. Αυτοί θα είναι και οι πρώτοι που θα αισθανθούν τα αποτελέσματα της κατάρρευσης των ευρω-τουρκικών συνεννοήσεων.

Για την Τουρκία πλέον το τέλος της ευρωπαικής προοπτικής αρχίζει να φαντάζει σαν θετικό. Οικονομικά πηγαίνει καλύτερα από την Γερμανία και την Γαλλία.  Και πολιτικά, αν επιβάλλει τα συμφέροντά της στο Ιράκ, αν ανοίξει ένα διαφορετικό διάδρομο συνεννόησης με το Ιράν και παίξει αποτελεσματικότερα το χαρτί των ήδη άριστων  σχέσεών της με την Ρωσική Ομοσπονδία, θα εξασφαλίσει πολύ καλύτερες προοπτικές για τα συμφέροντά της. Ενώ την ίδια ώρα οι Δυτικοί – και ιδίως οι αμερικανοί – δεν θα μπορούν να αποστασιοποιηθούν από την ανάγκη να κρατούν σταθερά καλές σχέσεις μαζί της λόγω του ελέγχου που θα μπορεί να ασκεί στους Σουνίτες του Ιράκ, του περιορισμού των Ζιχαντιστών  αλλά και της θέσης της κοντά στον αναστατωμένο Καύκασο και πάνω στον δρόμο των πετρελαίων της Κασπίας.

Δεν μας συμφέρει λοιπόν η διακοπή της ευρωπαικής της προοπτικής. Που βρίσκεται δυστυχώς πλέον προ των πυλών.