ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ ΟΛΙΣΘΑΙΝΕΙ Η ΕΥΡΩ ΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

              Προς τον Αυταρχισμό Ολισθαίνει η Ευρωπαική Ενωση

                                
Τα πράγματα δεν πάνε καλά στην Ευρώπη. Μετά το ναυάγιο του Ευρωσυντάγματος και το σύμπλεγμα αντιφατικών τοποθετήσεων και πολιτικών στο ζήτημα της επέμβασης στο Ιράκ μιά σειρά από περίεργες εξελίξεις προκαλούν ανησυχίες. Κατ’ αρχήν οι περισσότερες ευρωπαικές χώρες αποστρέφονται τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες για να ορθοποδήσει η ΕΕ. Η πορεία παρακμής της Ευρώπης δεν πρόκειται να ανακοπεί αν οι διάφορες, νεόκοπες πολλές από αυτές, κυβερνήσεις δεν αποφασίσουν να αγνοήσουν το λεγόμενο πολικό κόστος και να αναλάβουν πρωτοβουλίες ανανέωσης και ανασυγκρότησης των θεσμικών τους υποδομών. Η φοβία του καινούργιου που διατρέχει από άκρη σε άκρη την ευρωπαική ήπειρο – με ορισμένες βέβαια φωτεινές εξαιρέσεις όπως η Ιρλανδία και η Βρετανία – την οδηγεί σε οπισθοδρόμηση σε κρίσιμες εποχές. Οπως είναι και η σημερινή όπου ο κόσμος ανασυγκροτείται κι ετοιμάζεται να αναδιοργανωθεί πάνω στη βάση εντελώς καινούργιων δεδομένων. Που έχουν να κάνουν βέβαια με την ανάπτυξη ανοιχτών αγορών και συστημάτων προσέλκυσης διεθνών επενδυτικών κεφαλαίων. Για να ξεφύγει κοντολογής η Ευρώπη από την μιζέρια και την παρακμή οφείλει να απεξαρτηθεί από τον εναγκαλισμό του αδιέξοδου κρατισμού. Με τα σημερινά μεγέθη δημόσιας γραφειοκρατίας και παρεμβάσεων στην επιχειρηματική πρακτική η ΕΕ σύντομα θα βρεθεί να υστερεί δραματικά απέναντι σε μεγάλες χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία. Αλλά θα δυσκολεύεται να ανταγωνισθεί και μικρότερες (λ.χ. Καζακστάν, Εμιράτα, Μαλαισία, Νότια Κορέα) με εξαιρετικό όμως δυναμισμό στην οικονομική τους πορεία.

Το ιδιαίτερα αρνητικό μιάς τέτοιας πορείας θα είναι και η σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών λόγω των κοινωνικών εντάσεων που βαθμιαία θα αυξάνονται, Η μεγάλη ανεργία, η αδυναμία αφομοίωσης των μεταναστών, η αύξηση της επιθετικότητας και της παραβατικότητας των νέων αλλά και η απογοήτευση των μεσαίων τάξεων για το μέλλον της κοινωνίας ίσως να οδηγήσει σε κινήσεις ακρότητας για την πολιτική κάλυψη του κοινωνικο-οικονομικού ουσιαστικά ελλείμματος. Είναι χαρακτηριστικό πως τελευταία μάλιστα κάποιες χώρες παίρνουν μέτρα που παραβιάζουν βαθιές ευρωπαικές παραδόσεις. Κλονίζοντας έτσι ουιαστικά  τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Στη Γαλλία ψηφίσθηκε νόμος που μετατρέπει σε ποινικό αδίκημα την έκφραση άποψης ενάντια στο, ιστορικά βέβαια κατοχυρωμένο, γεγονός του ολοκαυτώματος των Εβραίων. Επίσης στη Γαλλία έγιναν προσπάθειες να καταστεί εξ ίσου ποινικό αδίκημα η αμφισβήτηση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Και στην Πολωνία παίρνονται μέτρα ώστε οι πολίτες να αποκηρύσσουν εγγράφως την κομμουνιστική ιδεολογία. Ανεξάρτητα από τις πολιτικές θέσεις η τα πιστεύω του καθενός η ποινικοποίηση της γνώμης η των όποιων πεποιθήσεων των πολιτών αποτελεί διαστροφή των δημοκρατικών αρχών και κίνηση υπονόμευσης των ευρωπαικών παραδόσεων.

Η έκφραση γνώμης υπήρξε πάντα ελεύθερη. Μιά Ευρώπη δυσκίνητη καθ’ όσον αφορά τις αναγκαίες πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις δείχνει έτοιμη να πάρει πρωτοβουλίες περιορισμού ορισμένων ατομικών δικαιωμάτων. Για να καλύψει προφανώς τις   κραυγαλέες της αδυναμίες στον τομέα της χαλύβδωσης της κοινωνικής της συνοχής. Που οδηγείται όμως έτσι τελικά η Ευρώπη;