Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΕ ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΕ ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ
                                                          
Είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ αντιμετωπίζουν την επιλογή προσώπων για διάφορα πολιτικά πόστα. Αμέσως σχεδόν μετά την εκλογή του ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έγινε σχεδόν παγκόσμια πρώτο θέμα επειδή αποφάσισε να χρησιμοποιήσει στην κυβέρνησή του στελέχη προερχόμενα από την Αριστερά. Το ίδιο είχε συμβεί και παλαιότερα όταν ο Αντρέ Μαλρώ είχε διατελέσει Υπουργός Πολιτισμού στην συντηρητική κυβέρνηση του στρατηγού Ντε Γκώλ.

Τα παραδείγματα από την δική μας χώρα είναι ακόμη περισσότερο ενδεικτικά. Οταν ο Κ. Καραμανλής προχώρησε στην περίφημη «διεύρυνσή» του προς το Κέντρο η είσοδος των Θ. Κανελλόπουλου και Κ. Μητσοτάκη στην ΝΔ είχε αποτελέσει είδηση πρώτου μεγέθους, με θετικότατη απήχηση στην κοινή γνώμη. Εξ ΄ίσου θετική ήταν  η αντίδραση των ΜΜΕ και στην περίφημη «Δημοκρατική Συμπαράταξη» που είχε εμπνευσθεί ο Α. Παπανδρέου, για να εντάξει στον χώρο του στελέχη της τότε Αριστεράς. Αντίθετα, η συνεργασία του Γιάννη Μπούτου δεν είχε αντιμετωπισθεί με την ίδια συμπάθεια ενώ η παρουσία του Στ. Μάνου και η δική μου στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ είχε προκαλέσει σημαντικές εσωκομματικές αντιδράσεις και στους δύο πολιτικούς χώρους. 

Γενικά η αξιοποίηση και η συνεργασία με στελέχη του ευρύτερου αριστερού χώρου  από παρατάξεις συντηρητικότερες αποτελεί μέγα θέμα για τους μηχανισμούς επικοινωνίας, ενώ και η κοινωνία γενικότερα τοποθετείται θετικά πάνω σε κάθε σχετικό γεγονός. Το ερώτημα είναι γιατί;

Η Αριστερά παραμένει συνεχώς εξω από το πολιτικό παιχνίδι γιά λόγους πρακτικούς και ψηλαφήσιμους. Δεν είναι κάποιο ουράνιο φαινόμενο που εξαιρεί τα αριστερά κόμματα από την πρόσβαση στο κατώφλι της εξουσίας. Ούτε βέβαια και ο εκλογικός νόμος. Είναι απλά και μόνο η λαική ψήφος. Και το ΠΑΣΟΚ με τον ίδιο εκλογικό νόμο ξεκίνησε, και τελικά κατέληξε να κατακτήσει τους κυβερνητικούς θώκους, Γιατί απλά εξασφάλισε την πλειοψηφία των λαικών προτιμήσεων. Κλείνοντας το μάτι στον κόσμο πως δεν ήταν  δα και «πραγματική» Αριστερά. Είναι φανερό λοιπόν πως ο λαός δεν επιθυμεί τα αριστερά κόμματα να καταλαμβάνουν την εξουσία. Ενώ δεν θα έλεγε όχι σε πετυχημένες τους απομιμήσεις.

Οι αιτίες γι’ αυτό είναι πολλές. Η βασικότερη θα μπορούσε να είναι πως οι αριστερές προτάσεις είναι ξεπερασμένες κι’ αδύναμες να δώσουν λύση σε πιεστικά και γνωστά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Αλλοι πάλι θα μπορούσαν να ισχυρισθούν πως ο λαός δεν εμπιστεύεται τις αντιλήψεις και τις ιδέες της αριστεράς γιατί φοβάται πως μπορούν να προκαλέσουν τελικά αναστάτωση, αναταραχές και σε ακραίες περιπτώσεις – κατά κάποιους – αναστολή η κλονισμό των δημοκρατικών θεσμών. 

Πώς γίνεται τότε και η κοινή γνώμη με συμπάθεια και σχετική ικανοποίηση να βλέπει την αξιοποίηση στελεχών της Αριστεράς σε κυβερνητικές θέσεις κάτω από συντηρητικότερες κυβερνήσεις; Οι ιδέες των προσωπικοτήτων αυτών αφού είναι είτε ξεπερασμένες είτε επικίνδυνες  πως μπολιάζουν θετικά τα όποια συντηρητικότερα κυβερνητικά σχήματα κι’ αφήνουν την κοινωνία ικανοποιημένη;

Στην περίπτωση αυτή η ανάλυση οφείλει να προσεγγίσει την ψυχολογία. Εκτός των περιπτώσεων που οι αριστερές προσωπικότητες  έχουν προσόντα αυτονόητα καλύτερα και χρήσιμα για τον συγκεκριμένο τομέα δουλειάς (λ.χ. στον πολιτισμό και την τέχνη,  όπου η αντίθεση στο σύστημα αυτονόητα καλλιεργεί την κριτική αντίληψη κι εξυψώνει την οξυδέρκεια  του διανοούμενου καλλιτέχνη) σε κάθε άλλο τομέα οι αντιδράσεις της κοινωνίας ίσως να κρύβουν έναν ιδιαίτερο ψυχισμό. Υπάρχει γενικά η εκτίμηση πως οι αντιλήψεις των αριστερών πολιτικών επιλογών είναι μεν στις περισσότερες περιπτώσεις αδιέξοδες κι’ αναποτελεσματικές κρύβουν όμως αυταπόδεικτα καλές προθέσεις κι έναν έντονο αλτρουισμό (αυτό το τελευταίο βέβαια, μετά την τελευταία τετρατετία του ΠΑΣΟΚ, έχει κάπως κλονισθεί). Αν προστεθούν σε αυτά και κάποια συναιθήματα ενοχής για το γεγονός πως η Αριστερά είναι περίπου καταδικασμένη να παραμένει στο περιθώριο της εξουσίας, γίνεται ευκολότερα κατανοητή η θετική απήχηση της συμμετοχής αριστερών στελεχών σε κυβερνητικά σχήματα συντηρητικών κομμάτων και παρατάξεων. 

Το συμπέρασμα είναι πως ευκολότερα προσεγγίζει κάποιος την εξουσία αν στέκεται επικριτικά απέναντί της, παρά αν υπηρετεί με συνέπεια και συνέχεια κάποιες ορθόδοξες και πολυχρησιμοποιημένες πολιτικές αρχές και ιδέες.  Οπως έχει κάποιος αναφέρει, «η αριστερά μπορεί να σε πάει παντού, αρκεί έγκαιρα να την εγκαταλείψεις».