Χαιρετισμός στο Ιδρυτιό Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Χαιρετισμός στο Ιδρυτικό Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας


Κάθε καινούργιο πολιτικό ξεκίνημα είναι φορτωμένο ελπίδες. Αλλά συνάμα και προκλήσεις για τον ρόλο που καλείται να παίξει. Κι’ ανησυχίες όμως για τις προοπτικές επιτυχίας και τους κινδύνους που περιμένουν σε κάθε σχεδόν γωνιά. Το εγχείρημα της δημιουργίας ενός φιλελεύθερου κόμματος στην Ελλάδα, του αδάμαστου σχεδόν κρατισμού, της ακινησίας, της εξαπλωμένης και περίπου καθιερωμένης κλεπτοκρατίας αλλά και του πνευματικού και πολιτικού τέλματος, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι δυνατότητες επιτυχίας είναι στο ξεκίνημα λιγότερες από τις πιθανότητες αποτυχίας. Γιατί ο αντίπαλος είναι ριζωμένος σχεδόν παντού. Κρύβεται στην ψυχοσύνθεση των περισσότερων πολιτών που, εντελώς αντιφατικά,  περιμένουν σχεδόν τα πάντα από ένα δημόσιο τομέα που οι ίδιοι κατηγορούν σαν ανίκανο, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο. Κυριαρχεί στις αντιλήψεις της επιχειρηματικής τάξης που μπροστά στις δυσκολίες ενός ανοιχτού και τίμιου ανταγωνισμού  έχει βολευτεί στην νοοτροπία του βολέματος με το «γκουβέρνο» και στην διεκπεραίωση υποθέσεων μέσω γνωριμιών και πελατειακών ρυθμίσεων. Εχει σχεδόν κατακλύσει τις αντιλήψεις μεγάλου μέρους της νεολαίας και της πανεπιστημιακής κοινότητας που δεν βλέπουν τον εαυτό τους σαν φορέα αλλαγών της κοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτικής. Αλλά μάχονται να κρατηθούν στα ίδια επίπεδα μετριότητας, οπισθοδρόμησης και παρακμής που κάποιους βολεύουν και κάποιους άλλους εμπνέουν για ενδεχόμενες μελλοντικές καταξιώσεις δίχως προσπάθεια και κόπο. 

Η κοινωνία χρειάζεται πραγματικά σήμερα μετασχηματισμό. Οχι όμως προς την βόλεψη και την αβελτηρία. Που υποσχέθηκε και έκανε πράξη πριν από χρόνια μιά άλλη εντελώς διαφορετική πολιτική κίνηση. Αλλά προς την κατεύθυνση της αφύπνισης, του ανταγωνισμού, της ανάδειξης των ατομικών χαρισμάτων των πολιτών της χώρας μας, της ανακάλυψης της χαμένης πιά αστικής ηθικής και του σεβασμού αρχών και κανόνων. Δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρά ανοικοδομημένη πολιτεία δίχως τήρηση των νόμων. Η μηδενική ανοχή σε θέματα παραβατικότητας και παρανομίας θα πρέπει να είναι σύνθημα ζωής για να ορθοποδήσει και πάλι ο τόπος. Οι νόμοι, όλοι οι νόμοι, δεν είναι διαπραγματεύσιμοι. Εφαρμόζονται. Αν δεν αρέσουν αλλάζουν. Αλλά δεν μπαίνουν ποτέ στο ντουλάπι της αχρησίας.

Αέρας δυναμισμού και κινητικότητας πρέπει να εισρεύσει στην ελληνική αγορά. Με κατάργηση της γραφειοκρατίας, σε βάρος στο ξεκίνημα ακόμη και κάποιων διαδικασιών αναγκαίων ελέγχων, και δραστικές περικοπές στην άμεση φορολογία. Η καινοτομία πρπει να γίνει στόχος εθνικής επιβίωσης, μαζί με ριζικές αλλαγές στην παιδεία και στην σύνδεσή της με την παραγωγή. Ο μεγαλύτερος εχθρός για την ανάπτυξη της χώρας βρίσκεται μέσα μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Που έμαθε στην βόλεψη και στο «Ωχ αδερφέ»!! Αυτός πρέπει να είναι οι πρώτος στόχος κάθε προσπάθειας εθνικής ανοικοδόμησης.

Οφείλει επίσης να μπεί κάποια τάξη στο ζήτημα της χαώδους πολιτικής μετανάστευσης. Αν υποθέσουμε πως υπάρχει βέβαια κάποια τέτοια!!  Οι ξένοι εργαζόμενοι προσφέρουν στην ανάπτυξη του τόπου. Καμιά φορά πολύ περισσότερα από πολλούς καφενόβιους ντόπιους. Αλλά είναι απαραίτητο να ελέγχουμε πιά ποιοί έρχονται. Αν τους χρειάζεται ο τόπος. Σε ποιούς τομείς θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Κι αν τους αντέχουν τα συστήματα εκπαίδευσης και δημόσιας περίθαλψης. Στην εποχή μας αυτά δεν αποτελούν πλέον λεπτομέρεις. Αλλά συνιστούν την καρδιά μιάς δημόσιας πολιτικής. Οι Αγγλοι Εργατικοί αποφάσισαν να επιβάλουν ένα σύστημα βαθμολογίας (point system) για την αξιολόγηση των προσόντων όσων επιθυμούν να έρθουν και να εργασθούν στη χώρα τους. Κάτι πσρόμοιο θα πρέπει να καθιερώσουμε και εμείς. Ωστε οι μετανάστες να κάνουν ελεγμένα καλό κι όχι κακό στη χώρα.

Ολα αυτά , και πολλά βέβαια άλλα, υψώνουν τείχη στην δημόσια ζωή της χώρας. Και το κύκλωμα ειδικών συμφερόντων και ελεγχόμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης κάνουν την ζωή δύσκολη οποιουδήποτε θα ήθελε να στρέψει τα μάτια της επικαιρότητας μακριά από τις ανοησίες και τις ρηχότατα «βαθυστόχαστες» αναλύσεις των ασχέτων, προς τα πραγματικά προβλήματα και τις υπαρκτές δυσκολίες. Οι φιλελεύθερες φωνές χαλούν τη σούπα της σιωπής, της ακινησίας και της αποβλάκωσης. Γι αυτό και γίνεται κάθε προσπάθεια να πνιγούν. Δεν είναι τυχαίο πως είμαστε η μοναδική χώρα του δυτικού – και όχι μόνο – κόσμου  δίχως μιά φιλελεύθερη πολιτική έκφραση. Μέχρι τώρα βέβαια. Η κίνησή σας θα ταράξει τα νερά. Και ίσως βγάλει κάποιους από τον λήθαργο. Αυτό βέβαια δεν θα κάνει την ζωή σας εύκολη. Να περιμένετε επιθέσεις, ειρωνίες και κατηγορίες.

Δώστε όμως την μάχη. Αξίζει για τον τόπο. Υπάρχουν έλληνες που νιώθουν το πρόβλημα. Δώστε τους το χέρι για να ξεκινήσετε ένα αγώνα ωραίο και συνάμα συνταρακτικό. Καλή επιτυχία!!


Ανδρέας Ανδριανόπουλος
Μόσχα, 24 Απριλίου 2007