ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Καιρός ήταν να γίνει αντιληπτή αυτή η φοβερή υστέρηση από την ελληνική κοινή γνώμη. Οπως επανειλημμένα έχω σημειώσει το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως δημόσια πρόσωπα και διαμορφωτές της κοινής γνώμης επιμένουν πως τίποτε δεν πρέπει να γίνεται η να προβάλλεται πριν η κοινωνία ωριμάσει για να το αντιμετωπίσει. Το κακό όμως είναι πως μέχρι να ωριμάσει η κοινωνία έχουν συνήθως σαπίσει τα ζητήματα. 

Ετσι και με το λεγόμενο «πολιτικό προσωπικό». Στις ημέρες μας  το χαρακτηριστικότερο προσόν των πολιτικών στελεχών που καταλαμβάνουν βουλευτικές έδρες η κυβερνητικά πόστα είναι η ανάδειξή τους μέσα από την ιεραρχία της κάθε κομματικής παράταξης. Η θητεία στην ΟΝΝΕΔ η την ΠΑΣΚΕ καθώς και το προεδρείο κάποιας κομματικής νομαρχιακής επιτροπής η συνδικαλιστικής οργάνωσης – συνήθως του δημόσιου τομέα - συνθέτουν το πάνθεον των προσόντων που κοσμούν το βιογραφικό τους.

Αυτονόητα, με τις δεδομένες εμπειρίες των στελεχών αυτών, αναπαράγονται οι ίδιες άθλιες κι αδιέξοδες πολιτικές. Με στόχο δεδομένο την «κατάληψη» του κράτους – που αποτελεί την αυτονόητη επιδίωξη της κάθε κομματικής δράσης –  το υπάρχον πολιτικό προσωπικό είναι αδύνατον να απαγκιστρωθεί από την νοοτροπία του κρατισμού που επικρατεί στην ελληνική δημόσια ζωή. Οι διεθνείς εξελίξεις, η θεαματική πρόοδος που έχει συντελεσθεί στην τεχνολογία, το καινούργιο σκηνικό της δυναμικής της οικονομίας περνούν σχεδόν απαρατήρητα και καταδικάζουν τη χώρα σε στασιμότητα και παρακμή.

Υπάρχουν ελπίδες για αλλαγή; Φοβάμαι πως είναι ελάχιστες. Αφού από πουθενά δεν παρατηρείται η παραμικρή ένδειξη κοινωνικής αντίδρασης στο χάλι που επικρατεί. Το σύστημα του σταυρού προτίμησης διαιωνίζει την εξάρτηση της πολιτικής ζωής από τις κομματικές νομενκλατούρες. Μαζί με το ασυμβίβαστο βουλευτικής ιδιότητας και επαγγελματικής δράσης οι πολιτικοί γίνονται ουσιαστικά υπάλληλοι των κομμάτων. Και δεν τολμούν να σκεφτούν ανεξάρτητα. Και να προτείνουν καινούργια πράγματα> Εξω από τα παραδοσιακά κρατικίστικα κομματικά θέσφατα. Διαιωνίζεται λοιπόν η αναπαραγωγή του παρελθόντος με μοναδική διέξοδο από την πολιτική ρουτίνα την παροχολογία και την επιβάρυνση των δημοσίων οικονομικών. Ουδείς όμως διαμαρτύρεται. Και οι φορολογούμενοι σκύβουν το κεφάλι. Με αυτή την κατάσταση, με αυτό το πολιτικό σύστημα και με αυτά τα στελέχη  τα πράγματα δύσκολα θα αλλάξουν.