ΧΟΛΕΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ

ΧΟΛΕΡΙΚΟΙ ΚΑΙ  ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ

                                                  

Δεν υπάρχει φαντάζομαι διαφωνία στην διαπίστωση πως οι περισσότεροι σχολιαστές, αναλυτές και, της δημοσιότητας, διανοούμενοι μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν μέσα σε ένα κλίμα ηγεμονίας των ιδεών της Αριστεράς. Τα μαύρα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο, με την δεξιά να χρησιμοποιεί μονοκομματικά την χωροφυλακή και το κράτος και την Αριστερά να ηγεμονεύει στις ιδέες, στον αλτρουισμό και στις πραγματικές η φανταστικές θυσίες, γιγάντωσαν ένα κλίμα αριστεροκρατίας στην πραγματική διανόηση. Εύλογα, κάθε νέος έβλεπε με συμπάθεια αυτές τις ιδέες. Η τις πολεμούσε, λόγω οικογενειακής η ιστορικής παράδοσης, με μνησικακία και παροξυσμό. Δίχως νηφάλια επιχειρήματα και την αναγκαία γνώση. Τοι αποτέλεσμα ήταν η Αριστερά να καθυποτάξει την κοινωνική γνώση και να μονοπωλήσει ουσιαστικά την διάδοση της αλήθειας στην ελληνική κοινωνία.

Συνακόλουθα σήμερα, σε ένα κόσμο που αλλάζει και βομβαρδίζεται πλέον σχεδόν καθημερινά από ευκολοπρόσβατη γνώση, οι ηγήτορες της διανόησης στην Ελλάδα – παιδιά της Αριστερής ηγεμονίας στις ιδέες οι περισσότεροι - να υπεραμύνονται γαντζωμένοι σε ένα ξεπερασμένο πλέον παρελθόν. Και να αντιδρούν μαχητικά, βίαια και συχνά αντιδεοντολογικά. Ανακαλύπτοντας μάλιστα, κάποιοι απ’ αυτούς, κάπως καθυστερημένα και τον ακραίο εθνικισμό. Που τον βαφτίζουν βολικά πατριωτισμό κι αισθάνονται πως ξεμπέρδεψαν. Συμμαχώντας έτσι, με ήσυχη πιά συνείδηση, με κατάμαυρους φασίστες κι επικίνδυνους ρατσιστές. Με άστοχα πάντα επιχειρήματα, με άκαιρους χαρακτηρισμούς και με βιτριολικές εξάρσεις. Εφ’ όσον η πραγματικότητα δεν συνταιριάζει με τις ιδέες τους, αριστερές η εθνικιστικές, επιχειρούν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Και να την εντάξουν στο καλούπι της ξεπερασμένης τους δεοντολογίας.

Ξεπετιούνται λοιπόν σήμερα από τον γραπτό και τον ηλεκτρονικό λόγο λογής σοβαροφανείς ανοησίες, με φραστική βιαιότητα και ακρότητες καμιά φορά,  που δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένμοι να τις υφιστάμεθα μιάς και όλοι αυτοί εξακολουθούν να παριστάνουν ακόμη τους σοβαρούς διανοητές, δημιουργούς και σχολιογράφους. Να προβάλoνται από έντυπα και να γεμίζουν τον τηλεοπτικό αέρα με τις ακαταμάχητα ρυπογόνες μπουρδολογίες τους. Και δυστυχώς δεν μπορούμε να αποφύγουμε πάντα εύκολα, την ηλεκτρονική τουλάχιστον, συγχωρδία των κραυγών τους.

Δύο κατά βάση είναι, τελευταία τουλάχιστον, οι τομείς στους οποίους δοκιμάζονται τα νεύρα μας. Ο ένας έχει να κάνει με την πορεία ενός επελλαύνοντος παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και τις σχετικές, κατά τη γνώμη τους, αντιδράσεις της νεολαίας για την κατάσταση της παιδείας και την εξασφάλιση, στα πλαίσια πάντα αυτής της συγκυρίας, του μέλλοντός της. Και ο δεύτερος βέβαια σχετίζεται με τον υποτιθέμενο αφελληνισμό των κατοίκων αυτής της χώρας που επιχειρεί – ποιός άλλος – η Νέα Τάξη με φορέα το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού!!

Οι απιθανότητες που εκστομίζονται κατά της παγκοσμιοποίησης και υπέρ των αγωνιζόμενων για ένα καλύτερο αύριο νέων δεν έχουν ούτε όριο ούτε και τελειωμό. Η παγκοσμιοποίηση, σύμφωνα με τους πολέμιούς της,  δεν είναι παρά ένα εφεύρημα κάποιων κέντρων – ποτέ βέβαια αυτά δεν εξειδικεύονται- με στόχο την υποδούλωση των απλών ανθρώπων προς το συμφέρον του μεγάλου κεφαλαίου. «Καπιταλισμός απατεώνων και τυχοδιωκτών» μας καταδυναστεύει, διαπίστωσε πρόσφατα αρθογράφος σοβαρής πρωινής εφημερίδας. Και τον πολεμούν προφανώς οι έντιμοι έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου που απεργούν μεν αλλά δηλώνουν πως δουλεύουν, για να εισπράττουν κανονικά τον μισθό τους !! Οπως κι εκείνοι που καθυβρίζουν την νεοφιλελεύθερη, υποτίθεται, Ευρωπαική Ενωση αλλά στριμώχνονται για να εισπράξουν επιδοτήσεις, ενισχύσεις και χρηματοδοτούμενα επιστημονικά  προγράμματα.

Μετά από τέτοια συνέπεια και “εντιμότητα” τι να πεί κανείς για την ουσία των εναντίον της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού επιχειρημάτων. Κατ’ αρχήν, οι πολιτικές εναντίον των οποίων όλοι αυτοί κινητοποιούνται ούτε νεοφιλελεύθερες είναι ούτε και, δυστυχώς, εισάγουν την χώρα, με αξιώσεις νικητή, στον στίβο της παγκοσμιοποίησης. (Για ποιόν εξ άλλου νεοφιλελευθερισμό μπορούμε να μιλάμε όταν όλο το 2006 δημιουργήθηκαν 49.381 νέες θέσεις μισθωτής εργασίας, από τις οποίες οι 47.288 υπήρξαν διορισμοί στο δημόσιο!!). Δεν είναι παρά άτολμα ημίμετρα για να μπεί κάποια στιγμή τάξη στην «άγρια Δύση» που κυριαρχεί στο ελληνικό πανεπιστημιακό τοπίο. Και οι «αγωνιζόμενοι» νέοι (σε μιά εποχή διαπιστωμένης αποστροφής των νέων προς τα κόμματα, περιέργως, τους εξεγερμένους φαίνεται να εκπροσωπούν αποκαλειστικά κομματικοί νεολαίοι!!) δεν συνεισφέρουν το παραμικρό με τις κινητοποιήσεις τους για να βελτιωθεί το χάλι της παιδείας. Ζητούν απλά να μην αλλάξει τίποτε. Προς όφελος των βολεμένων κι ελάχιστα συνήθως εργαζομένων διδασκόντων. Ενα σύστημα δηλ. που τους ρίχνει απ’ ευθείας  στην εξαθλίωση της ανεργίας, απαιτούν να παραμείνει αλώβητο. Στρέφονται, υποτίθεται, εναντίον του καπιταλισμού της περιθωριοποίησης των απλών εργαζομένων εμμένοντας στην ενίσχυση αυτών των ίδιων των διαδικασιών περιθωριοποίησης...

Στο ζήτημα των περίφημων κουκουλοφόρων (νέο φρούτο αυτό) η εκφραζόμενη σύγχιση είναι περίπου απόλυτη. Για άλλους δεν είναι παρά όργανα των αρχών για την υπονόμευση κάθε αγώνα. Για άλλους πάλι δεν είναι παρά εξοργισμένοι νέοι που εκφράζουν έτσι (με βία δηλ.) την αντίθεσή τους  στην κοινωνία. Ολοι όμως καταφέρονται εναντίον της κρατικής βίας. Δηλ. αποδεκτό είναι να υφίσταται βία το σύστημα από τους αμφισβητίες του. Αλλά δεν είναι επιτρεπτό το σύστημα να αμύνεται. Τέτοιοι «αγώνες» εκ του ασφαλούς αποτελούν σίγουρα ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία !!

Ο φόβος τώρα του αφελληνισμού της ελληνικής κοινωνίας φέρνει κοντά- κοντά αριστερούς αμφισβητίες, παλαιοκομμουνιστές καθεστωτικούς (βολεμένους δηλ. από το σύστημα)  με νεοφασίστες εθνικιστές, καταφοβισμένους συντηρητικούς και θρησκόλητπους μυθολάγνους. Το περίφημο βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καταγράφει ιστορικά γεγονότα καλώντας μαθητές και δασκάλους να ψάξουν σε πηγές, να συζητήσουν και να ανακαλύψουν κρυμμένες πτυχές της ιστορικής αλήθειας. Η επίθεση που δέχεται είναι από όλους εκείνους που δεν δέχονται την καταγραφή της ιστορίας δίχως αξιολογικούς χαρακτηρισμούς. Kι ανάμεσά τους βέβαια, σε ένα ευρύτερο διεθνές πεδίο, η νεοδεξιά του κ. Μπούς στις ΗΠΑ. Αγκαλιά με την λεγόμενη Χριστιανική πλειοψηφία του αμερικανικού Νότου. Το λίκνο ακριβώς δηλ. της λεγόμενης Νέας Τάξης.

Κάποιοι δηλ. θα πρέπει, στα βιβλία της Ιστορίας, να είναι σφαγείς ενώ κάποιοι άλλοι αγγελούδια. Οφείλει να υπάρχει δηλ. απόλυτο καλό και απόλυτο κακό. Μαύρο και άσπρο. Δίχως αυτές τις «απόλυτες αλήθειες», καταλήγει ουσιαστικά το επιχείρημα των τρομοκρατημένων εθνικιστών, τα παιδιά μας θα χάσουν την ταυτότητά τους. Θα χάσουν την αίσθηση της ιστορικής εθνικής μας συνέχειας. Και θα γίνουν τι; (προσθέτω εγώ). Τούρκοι. Αλβανοί η ...Εγγλέζοι; Η ανεδαφικότητα των όποιων φόβων βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το ερώτημα. Μέσα από την φοβία, το αφηγηματικό μίσος και την μετουσίωση των όποιων εθνικών μύθων σε απόλυτη πραγματικότητα σφυρηλατείται η εθνική μας ταυτότητα; Και η αλήθεια που πάει;

Εγώ δηλ. που δεν πιστεύω στην ταύτιση ορθοδοξίας και ελληνικής ταυτότητας είμαι λιγότερο έλληνας από εκείνον που το πιστεύει; Ενας δηλ. που μισεί ιστορικά τον Θεοδόσιο για την καταστροφή της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς  δεν έχει ελληνικό φρόνημα; Και το έχουν οι φανατικοί της Ορθοδοξίας που παρακάμπτουν τον αντι-επαναστατικό ρόλο της επίσημης εκκλησιαστικής ηγεσίας για να χωρέσουν μύθους για κρυφά σχολειά, ιερά λάβαρα και μαρτυρικούς δεσποτάδες (όπως ο Γρηγόριος ο Ε’);

Πρέπει επιτέλους ο τόπος να απαλλαγεί από την τυφλή παρελθοντολαγνία. Είτε αυτή έχει μαρξιστικές είτε εθνικιστικές (κι όχι πατριωτικές) ρίζες. Να δούμε το μέλλον σαν ευκαιρία, κι όχι σαν απειλή. Για να πάψουμε πιά να είμαστε γραφικοί ουραγοί. Και να αποκτήσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο.