ΝΕΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ – ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ

ΝΕΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ – ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ

                                                 
Βήμα - βήμα η Ελλάδα αρχίζει να μπαίνει στο γεωστρατηγικό χάρτη με την εκμετάλλευση των σημερινά κυρίαρχων εργαλείων πολιτικής. Δηλ. τις οικονομικές αγορές και τους όποιους φυσικούς πόρους.  Επιτέλους έχει αρχίσει να γίνεται συνείδηση πως η στρατηγική θέση της χώρας μετράει όχι απλά επειδή υπάρχει αλλά επειδή κάποιοις αποφάσισε να την εκμεταλλευτεί. Αυτό αρχίζει να γίνεται φανερό με το ενδιαφέρον της Ρωσίας για την χώρα μας, την διέξοδο που βλέπουν μέσω των ελληνικών εδαφών για τα στρατηγικής φύσεως αποθέματά τους σε πετρέλαιο και φυκικό αέριο χώρες της Κεντρικής Ασίας (Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Αζερμπαιτζάν) αλλά και το ενδιαφέρον Αραβικών κεφαλαίων από χώρες του Κόλπου για είσοδο στην ελληνική αγορά. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και την λογική εκτίμηση των Κινέζων πως η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει ένα είδος κόμβου για την διακίνηση των βιομηχανικών τους προιόντων πρός την Ευρώπη, εύκολα αποτιμάται η εξαιρετική συγκυρία που αυτή την ώρα χαρακτηρίζει τα πράγματα για την χώρα μας.

Δεν αρκούν όμως οι επιλογές των ξένων. Και οι δικές τους πρωτοβουλίες προς τους μάλλον έκπληκτους ντόπιους γραφειοκράτες. Χρειάζονται κινήσεις ουσίας και από την δική μας πλευρά. Ωστε οι πρωτοβουλίες αυτές γρήγορα να αξιοποιηθούν. Και ενεργητικά να σχηματισθούν οι υποδομές για την απορρόφησή τους. Το ζήτημα αφορά και σε ουσιαστικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις αλλά και στον τρόπο σκέψης των πολιτικών αρχών της χώρας. Οι ξένοι δεν μπορούν να περιμένουν. Σε μιά εποχή μάλιστα που ο ανταγωνισμός για την προσέλκυση διεθνών επενδύσεων και των κινουμένων κεφαλαίων γίνεται ταχύτατος και σχεδόν εξοντωτικός.

Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη που φέρνει τις Ρωσικές πετρελαικές δυνατότητες κοντύτερα στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, αν γίνει τελικά πράξη, θα οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εμμονή της Μόσχας και στις πιέσεις του Κρεμλίνου. Δεν είναι ένα έργο δίχως δυσκολίες και προβλήματα. Αλλά ακόμη η Ελλάδα εμφανίζεται αδύναμη να συλλάβει τα γεωπολιτικά παιχνίδια που μπροεί να παιχθούν πίσω από την υλοποίηση αυτής της προσπάθειας. Για τους Ρώσους, η ύπαρξη μιάς ακόμη ασφαλούς διεξόδου προς τις διεθνείς πετρελαικές αγορές αποτελεί, ένα ισχυρό όπλο άσκησης γεωπολιτικών πιέσεων σε γειτονικές χώρες για ορθολογικότερη (βλ. περισσότερο συνεργάσιμη) συμπεριφορά. Η Τουρκία θα αναγκασθεί να κάνει λιγότερο θόρυβο για τις πιέσεις που υφίστανται τα Στενά του Βοσπόρου από την διέλευση μεγάλων τάνκερς ενώ η Λευκορωσία θα καταλάβει πως είναι ανάγκη να χαμηλώσει τους τόνους γιατί το μέλλον του αγωγού Ντρούσμπα (Φιλίας) που την εξασφαλίζει πολλαπλά (έσοδα από τέλη και από διύλιση και μεταπώληση σε διεθνείς τιμές μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου) δεν είναι δεδομένο.

Το στοίχημα για την χώρα μας θα είναι να κινηθεί αποτελεσματικά ώστε τα πλεονεκτήματα που εξασφαλίζει η Ρωσία να μεταφρασθούν και σε οφέλη για μας. Δηλαδή, να υπάρξει επαρκές Ρωσικό πετρέλαιο ώστε ο αγωγός να γίνει βιώσιμος και δίχως την ανάγκη μεταφοράς πετρελαίων από το Καζακστάν.  Η χώρα αυτή, οικονομικά δυναμική και με τεράστιες δυνατότητες, θα μπορούσε να αποτελέσει αυτοτελή πηγή ωφελημάτων για την Ελλάδα αν μπορούσαμε να την απεξαρτήσουμε από τον αγωγό Μπ –Αλ.  Η Ρωσία επέμεινε για τον αγωγό αυτόν. Και έχει τις δυνατότητες να τον κάνει βιώσιμο. Μειώνοντας τις επεκτάσεις στο Πριμόρσκ και απεγκλωβίζοντας μεγάλες ποσότητες από τον Ντρουσμπά. Πάντως η Ρωσία αρχίζει και διακρίνει ενδιαφέροντες τομείς για επενδυτική αξιοποίηση στην Ελλάδα. Τα ξενοδοχεία στα νησιά και η αγορά ακινήτων γενικότερα είναι σίγουρο πως ελκύει τον ενδιαφέρον ισχυρών Ρώσων επενδυτών. Οι οποίοι όμως πλέον απαιτούν σοβαρότητα, επαγγελματικούς χειρισμούς και εξαιρετικές υποδομές. Ρωσικό χρήμα ήδη ρέει στην Βρετανία, την Γαλλία και την Ισπανία. Υπάρχει όμως ενδιαφέρον και για την Ελλάδα. Ηδη, η Γκάζπρομ εξετάζει τα δεδομένα για την εξασφάλιση μεγάλων οικιστικών εκτάσεων για τα στελέχη της στην Χαλκιδική!!

Το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν αλλά και το Αζερμπαιτζάν, παρά την προφανή εξάρτηση από την Τουρκία λόγω του αγωγού Μπακού – Τσευχάν (που πραγματοποιήθηκε και λόγω της ακατανόητης αβελτηρίας της δικής μας εξωτερικής πολιτικής) θα μπορούσαν να γίνουν οικονομικοί συνεργάτες της Ελλάδας. Πρώτον, διότι ο αγωγός αερίου (που και οι αμερικανοί στηρίζουν) από την ανατολική Κασπία στην Ιταλία περνάει υποχρεωτικά από ελληνικά εδάφη, αλλά και επειδή τα ελληνικά λιμάνια θα μπορούσαν να παίξουν ρόλο διαμετακομιστικών κέντρων για προιόντα προς και από τις χώρες αυτές. Επιπρόσθετα το Καζακστάν, που κάνει τεράστια ανοίγματα  στις αγορές του και δεν συμπαθεί και ιδιαίτερα την Τουρκία, θα μπορούσε να έρθει κοντύτερα στην χώρα μας σε ζητήματα τεχνολογίας, εξειδίκευσης στελεχών και σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων.

Τα οφέλη από μιά στενότερη συνεγασία με την Κίνα αλλά και την αξιοποίηση του Αραβικού ενδιαφέροντος για την Τραπεζική μας αγορά δεν χρειάζονται να αναφερθούν ιδιαίτερα για να γίνει κατανοητή η σπουδαιότητά τους. Ολα αυτά όμως χρειάζονται καινούργιες υποδομές. Και πραγμνατικές μεταρρυθμίσεις. Κυρίως στην παδεία. Με την ανάγκη να καταλάβλκυην οι διαμ,ρτρόμενοι πως τα πεναπσιτ.ημια δεν έγιναν για τους διδάσκοντες, Ούτε και για τους βολεμένους του σήμερα. Αλλά για τις γενιές του μέλλοντος. Και οι Σχολές δεν ιδρύονται με βάση το πόσες καφετέριες έχει η κάθε πόλη. Που πρέπει να γεμίσουν. Αλλά με βάση τον αριθμό των ανθρώπων που ζούν εκεί και θέλουν να σπουδάσουν.     

Και με διαφορετική βέβαια δημόσια διοίκηση και συνθήκες στην αγορά. Δίχως γραφειοκρατία και απύθμενα χαρτοβασίλεια. Με ελεύθερες εμπορικές σχέσεις, ωράρια και συνθήκες εργασίας. Αν δεν γίνουν όλα αυτά, και όχι κάποια από αυτά, θα παραμείνουμε στο περιθώριο. Ουραγοί των εξελίξεων. Περίγελως των πάλαι ποτέ υπανάπτυκτων γειτόνων...