H AΡΙΣΤΕΡΑ, Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Καλές είναι οι ιδελογικές μονομανίες αλλά θα πρέπει να τηρούνται κιόλας. Μέσα στον κυκεώνα των ξεσηκωμών για την επικείμενη κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην Ανωτάτη Παιδεία έχει ξεφύγει εντελώς η πραγματικότητα των πολιτικών προκαταλήψεων αυτών που αμφισβητούν την σχετική πρωτοβουλία. Να μην υπάρξουν ιδιωτικά – μη κερδοσκοπικά – ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, κάποιοι επιμένουν. Διότι έτσι, συνεχίζεται η επιχειρηματολογία τους,   υποβαθμίζονται τα δημόσια. Και κινδυνεύουν να περιθωριοποιηθούν. Στερώντας έτσι από τους φτωχότερους έλληνες την ευκαιρία μιάς  ανταγωνιστικής και σωστής μόρφωσης.

Με τις θέσεις αυτές, σχεδόν ολόκληρη η Αριστερά, επιχειρεί να ακυρώσει  την πρωτοβουλία αναθεώρησης του άρθρου 16. και στέλνει κόσμο στους δρόμους για να διαδηλώσουν ενάντια στην αντιλαική αυτή προοπτική. Εδώ όμως υπάρχει μιά σοβαρότατη πολιτική αντίφαση. Που ελάχιστοι φαίνεται να λαμβάνουν υπ΄όψιν. Η Αριστερά εκ παραδόσεως υποστηρίζει, με στήριγμα τις διδασκαλίες του Κάρλ Μάρξ για την οικονομική υποδομή (καπιταλιστικές οικονομικές σχέσεις) που καθορίζει την  πολιτική υπερδομή και την συνακόλουθη πολιτική συνείδηση (αστικό σύστημα με νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης) πως το κράτος δεν είναι παρά ένα εργαλείο στα χέρια του ταξικού εχθρού για την καταπίεση και τον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης. Εφ’ όσον όλα αυτά ισχύουν , και δεν έχω ακούσει κάποιο ελληνικό αριστερό κόμμα να έχει αποκηρύξει τις Μαρξιανές διδασκαλίες,  εξυπακούερται πως και το δημόσιο Πανεπιστήμιο δεν είναι παρά ένα ακόμη όργανο στα χέρια της πλουτοκρατίας που ελέγχει το κράτος. 

Ολόκληρο το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης δεν είναι συνακόλουθα παρά μιά βαθμίδα ακόμη εξαπάτησης του κόσμου των εργαζομένων για την παραπέρα υποδούλωση τους μέσω της πλύσης εγκεφάλου και της νέας ακόμη γενιάς. Θα είναι λοιπόν σχεδόν αδύνατον για τις λαικές τάξεις να συνειδητοποιήσουν την πραγματική τους οικονομική κατάσταση και την κοινωνική τους εξαθλίωση αν τα μέλη τους – και τα πιό φωτεινά μυαλά ανάμεσά τους - υφίστανται τις διδασκαλίες του αστικού κατεστημένου που προφανέστατα θα μεταδίδεται από τα κρατικά πανεπιστήμια. Από τα ιδρύματα δηλαδή ακριβώς εκέινα που αποτελούν όπλα στα χέρια του ισχυρότερου οργάνου του ταξικού εχθρού – που είναι το κράτος.

Μέσα στα πλαίσια αυτών των αντιλήψεων, και του πολιτικού κλίματος που επικρατεί, είναι μάλλον ανορθόδοξο οι αριστερές παρατάξεις να υπεραμύνονται με τέτοιο φανατισμό ενός συστήματος που λογικά θα έπρεπε να απεχθάνονται!! Η δυνατότητα ίδρυσης μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων θα άνοιγε λογικά τον δρόμο στην Αριστερά να πολεμήσει το σύστημα. Ιδρύοντας δικές της πανεπιστημιακές σχολές θα πολεμούσε την «εσφαλμένη συνειδητοποίηση» που τα κρατικά ιδρύματα, εικάζεται - με βάση την θεωρία, επιχειρούν να επιβάλουν πάνω στος φοιτητές τους. Η απελευθέρωση από τις αρπάγες ενός επιθετικού εργαλείου του μέγιστου ταξικού εχθρού, του αστικού κράτους δηλ., θα μπορούσε να είναι γεγονός.

Ο Μαρξισμός της Αριστεράς στην Ελλάδα όμως φαίνεται να έχει πολύ κοντά πόδια. Φθάνει μέχρις εκεί που ορίζει το στενό κομματικό η και οικονομικό ακόμη συμφέρον κάποιων που, φαινομενικά τουλάχιστον, ισχυρίζονται πως τον υπηρετούν. Η που παριστάνουν τους Αριστερούς, ενώ είναι βαθύτατα, όχι τόσο Δεξιοί, όσο, Επιδέξιοι...