Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ

                                  Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ


 Η παιδεία στην Ελλάδα υποφέρει. Αλλά τελικά κανείς δεν τολμά να την ανακουφίσει και ουσιαστικά να την βελτιώσει. Με μικροπροβλέψεις και μικροαλλαγές μετατίθενται οι κρίσιμες για την παιδεία αποφάσεις και διογκώνονται συνακόλουθα οι αδυναμίες. Μετά από τόν μακρύτατο  «διάλογο» και τις αναρίθμητες κινητοποιήσεις της λεγόμενης «πανεπιστημιακής κονότητας» θα περίμενε κανείς η κυβέρνηση να τολμήσει. Και να χώσει βαθιά το μαχαίρι, αντιμετωπίζοντας κατά μέτωπο τα προβλήματα της ασθενούσας ανωτάτης παιδείας.

Αντ΄αυτού όμως μας προέκυψε το κουτσουρεμένο νομοθέτημα που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα. Και που προβληματίζει τον αντικειμενικό παρατηρητή. Κυρίως με τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του. Στο θέμα της αυτοτέλειας των Πανεπιστημίων το Υπουργείο και πάλι κρατάει το πάνω χέρι. Το ζήτημα δεν είναι τα τετραετή προγράμματα που από τα πράγματα δεν τηρούνται και που μεγαλώνουν την γραφειοκρατία. Σε τελευταία ανάλυση με ποιά φόντα και προυποθέσεις η γραφειοκρατία του Υπ. Παιδείας θα είναι σε θέση αντικειμενικά να αξιολογήσει τα προγράμματα των διαφόρων ΑΕΙ; Και πως ακρτιβώς θα παρακολουθεί την υλοποίησή τους;

Η μεγαλύτερη μάλιστα ανοησία είναι πως θα διακόπτεται η χρηματοδότηση, στην περίπτωση που κάποιο ΑΕΙ δεν συμμορφώνεται με τις υποχρεώσεις προγραμματισμού του, με την «φωτεινή» εξαίρεση των πόρων για μισθοδοσία όλου του προσωπικού, την κάλυψη λειτουργικών δαπανών και την φοιτητική μέριμνα. Δηλ. τα ΑΕΙ θα μπορούν να μην υποβάλουν προγράμματα και, με την υπουργιική βούληση, να τρέχουν οι μισθοί και οι άλλες λειτουργικές δαπάνες και όλοι να ...αργούν. Να κάθονται δηλ. , να οργανώνουν «χάπενινγκς» και διαμαρτυρίες, καταλήψεις και όλα τα συναφή με τα λεφτά των φορολογουμένων. Τι ωραία!! Αποτελεί σίγουρα παγκόσμια πρωτοτυπία το κράτος να χρηματοδοτεί εγκεκριμένες (και αμοιβόμενες) απεργίες και στάσεις εργασίας / μαθημάτων!!

Η αυτονομία των δημοσίων πανεπιστημίων, που θα τα έκανε σίγουρα ανταγωνιστικά και με τα καλύτερα ιδιωτικά, εκφράζεται μοναχά με την αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο που τα συνδέει με το Υπουργείο Παιδείας.  Δηλ. να έχουν την δυνατότητα, βάσει μιάς πάγιας και γνωστής εκ των προτέρων χρηματοδόησης, να διαμορφώνουν την γενικότερη πολιτική τους για προσέλκυση πόρων από τον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα, την υποχρέωση να αναπτύξουν σε εύλογο χρόνο βιβλιοθήκες (αποτελεί καθαρά ελληνική ιδιαιτερότητα η ύπαρξη πανεπιστημίων δίχως σοβαρές βιβλιοθήκες!), τον ελεύθερο καθορισμό του αριθμού των φοιτητών που θα δεχθούν καθώς και τα ιδιαίτερά τους ακαδημαικά προσόντα (λ.χ. κανείς να μην έχει απολυτήριο κάτω του 18!!).

Επίσης τα πανεπιστήμια ελεύθερα θα έπρεπε να καθορίζουν τα προσόντα του διδακτικού και ερευνητικού τους προσωπικού (μπορεί να υπάρχουν κορυφές σε κάποιον τομέα δίχως διδακτορικό, με στήριγμα την εμπειρία και το συγγραφικό τους έργο) και ανεξάρτητα να αποφασίζουν αν θα δέχονται φοιτητές στις πρυτανικές (και άλλες) εκλογές.Το να ψηφίζουν, με νόμο του κράτους μάλιστα, όλοι οι φοιτητές στις εκλογές αυτές δεν καταποελμά τον κομματισμό.  Αποδεκατίζει ίσως για λίγο καιρό τους «παράγοντες». Που θα οργανωθούν όμως και πάλι σε άλλες βάσεις για να ελέγξουν τα ΑΕΙ. Τα οποία και θα γίνουν κέντρα ανοιχτών κομματικών συγκρούσεων στη διάρκεια της προετοιμασίας των σχετικών εκλογών.  Οι φοιτητέςς στις περισσότερες χώρες του κόσμου έχουν συμβουλευτική και όχι δεμευτική  γνώμη σε τέτοια καίριας σημασίας ζητήματα...

Οσον αφορά το περίφημο άσυλο, κάθε ΑΕΙ θα έπρεπε να αποφασίζει μόνο.              
Για το αν κάτι τέτοιο θα ισχύει στούς χώρους του, Και με ποιό τρόπο και διάσταση. Κάθε παραβίαση της ακαδημαικής ελευθερίας θα πρέπει να λογίζεται σαν παραβίαση του ασύλου. Και οι υπεύθυνοι να διώκονται. Και κάθε κακουργηματική πράξη να επιτρέπει παρέμβαση των αρχών. Κι όχι μοναχά πράξεις απειλής της ανθρώπινης ζωής. Δηλ. η διακίνηση ναρκωτικών ουσιών και η πώληση όπλων θα επιτρέπεται; Και το «χτίσιμο» των γραφείων καθηγητών; Και οι καταστροφές; Κανονικά οι Σχολές θα έπρεπε μόνες να αποφασίζουν για το αν θα υπάρχει «άσυλο» στους χώρους τους. Kαι οι όποιες καταστροφές να καταλογίζονται στην προσωπική περιουσία των μελών της Συγκλήτου, εφ’ όσον αρνούνται την είσοδο των διωκτικών αρχών.

Με την προυπόθεση βέβαια πως οι διωκτικές αρχές κάνουν  κι αυτές αποτελεσματικά την δουλειά τους. Και δεν κάνουν μεγαλύτερη ζημιά... Αλλά αυτό είναι μιά άλλη – πονεμένη -  ιστορία