ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ & ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ:
Οι Μύθοι της Αριστεράς Συντρίβονται


Ας καθορίσουμε κατ΄αρχήν τους κανόνες του παιχνιδιού. Η Αριστερά στηρίζει ολόκληρες καριέρες πάνω στον ισχυρισμό πως οφείλει ο απλός λαός να πολεμήσει την παγκοσμιοποίηση - και τον πατέρα αυτής, τον νεοφιλελευθερισμό - με βάση την διαπίστωση πως μεγαλώνουν την φτώχεια και τις ανισότητες. Από που ακριβώς προκύπτουν αυτές οι διαπιστώσεις, ουδέποτε φροντίζουν οι καταγγέλοντες να διευκρινίσουν.

Σύμφωναμε μιάσειρά απόπρόσφατεςμελέτες (βλ. λ.χ. Virginia Postrel, “The Rich Get Rich and Poor Get Poorer. Right? Let’s Take Another Look”, The New York Times, 5 Αυγούστου, 2002 και Xavier Sala_i-Martin, “Global Inequality Fades as the Global Economy Grows”, Heritage Foundation / Wall Street Journal, Index of Economic Freedom 2007 και Mary Anastasia O’ Grady, “The Poor Get Richer”, Wall Street Journal, 16 ιανουαρίου, 2007) τααληθινάεπιστημονικάστοιχείαδείχνουνεντελώςδιαφορετικάπράγματα. Ετσι, όχι μόνο η πορεία σε ολόκληρο τον κόσμο για οικονομικά καθεστώτα όλο και περισσότερης ελευθερίας και ανοιχτών αγορών αυξάνεται (άρα μεγαλώνουν οι νεοφιλελεύθερες τάσεις και διευρύνεται η παγκοσμιοποίηση) αλλά, και σαν αποτέλεσμα των τάσεων αυτών, ενισχύονται διογκούμενα τα εισοδήματα των φτωχών όλου του κόσμου.

Δεν γίνεται ο κόσμος ολόκληρος απλά πλουσιότερος, αλλά και η διαφορά ανάμεσα στο κατά κεφαλήν εισόδημα των φτωχών της γής αυτής και του ανάλογου των κατοίκων των πλουσιότερων χωρών μικραίνει. Αν και πράγματι κάποιες χώρες μένουν πίσω (οι περισσότερες από αυτές είναι δικτατορίες, που στηρίζονται σε καθεστώτα οικονομικής ανελευθερίας προπαγανδίζοντας τον κρατικό σοσιαλισμό – ιδιαίτερα στην Αφρική και σε χώρες της Λ. Αμερικής), αν τα πράγματα συσχετισθούν με πληθυσμιακά μεγέθη τα στοιχεία δείχνουν πως οι «ατομικές εισοδηματικές ανισότητες έχουν υποχωρήσει σημαντικότατα στη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών» (XavierSala-i-Martin). Δηλαδή στο διάστημα ακριβώς που εγκαταλείφθηκαν τα διανεμητικά δόγματα του κρατικοπαρεμβατικού Κευνσιανισμού κι’ υιοθετήθηκαν πολιτικές οικονομίας της αγοράς.

Ο βασικός λόγος της μείωσης των ανισοτήτων είναι πως τα εισοδήματα των πολυπληθέστερων αλλά και συνάμα φτωχότερων κρατών της γής (ιδιαίτερα της Κίνας και της Ινδίας, αλλά και άλλων κρατών της Ασίας) συνέκλιναν τα τελευταία χρόνια θεαματικά προς τις οικονομίες των χωρών - μελών του ΟΟΣΑ. Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ η Ινδία και η Κίνα βρίσκονται ακόμη αρκετά μακριά από την εγκατάσταση συστημάτων πλήρους ελευθερίας, εν τούτοις tα θεαματικά βήματα οικονομικής προόδου που πέτυχαν ξεκίνησαν μόλις εγκατέλειψαν τον αδιέξοδο μαρξισμό (Κίνα) και τα πειράματα ενός δύσκαμπτου κρατισμού (Ινδία, επί Νέρου και Ιντίρας Γκάντι). Χαρακτηριστικό μάλιστα στοιχείο όλων των μελετών αυτών είναι πως η μείωση των ανισοτήτων θα ήταν ακόμη περισσότερο εντυπωσιακή αν δεν υπήρχε η καταστρεπτική οικονομική πορεία πολλών χωρών της Αφρικής.

Κάποιοι βέβαι θα μπορούσαν να ισχυρισθούν πως τα αποτελέσματα θα ήσαν χειρότερτα αν κάποιος δεν υπολόγιζε την Κίνα που από μόνη της, με τα 300 περίπου εκατομύρια ανθρώπων που οδήγησε στην μεγαλύτερη οικονομική ευημερία (η φτώχεια στην Κίνα έπεσε από 32%, που ήταν το 1970, σε 3,1% το 2000 !!), τα στατιστικά στοιχεία θα ήσαν διαφορετικά. Μπορεί να είναι κι’ έτσι. Εξ ίσου όμως διαφορετικά θα ήσαν τα στοιχεία αν δεν υπολόγιζε κάποιος και τις ΗΠΑ (που με τα μεγάλα της εισοδήματα διευρύνει το άνοιγμα των ανισοτήτων) η και την Αφρική (που διογκώνει εκρηκτικά την φτώχεια). Η ουσία είναι πως δεν μπορείς να εξαιρέσεις κανέναν. Και τα στοιχεία ομιλούν από μόνα τους.

Η Αριστερά βέβαια θα συνεχίσει το τροπάρι των παραμυθιών της. Ποιός όμως την ακούει πλέον;