Η οικονομική κρίση δεν οφείλεται στο νεοφιλελευθερισμό και μόνο στους άπληστους Τραπεζίτες. Η κρίση ξεκίνησε από τα στεγαστικά θαλασσοδάνεια των Τραπεζών Φάννυ Μέη και Φρέντυ Μάκ. Που ήσαν δημιουργήματα του αμερικανικού Κογκρέσου, δούλευαν κάτω από την κάλυψη και τις εντολές του και προωθούσαν εκτός πιστωτικών ορίων δάνεια, δίχως εγγυήσεις, πάνω στην λογική εξασφάλισης "φτηνής στέγης". Οι επενδυτικοί τραπεζίτες στη συνέχεια πακετάρισαν τα δάνεια αυτά (με δέλεαρ την κρατική εγγύηση) σε επισφαλή χρηματοοικονομικά προιόντα. Που με την πτώση της αξίας των σπιτιών κατέρρευσαν και οι αξίες των σχετικών ομολόγων.
Απληστοι τραπεζίτες λοιπόν αλλά και άπληστοι πολίτες που έπαιρναν δάνεια δίχως να έχουν την αντίστοιχη οικονομική αντοχή και επαναδανειζόμενοι πάνω στις εικονικές τιμές των σπιτιών αυτών. Και πολιτικές ευθύνες για τις εντολές του κράτους να δίδονται δάνεια δίχως εγγυήσεις (κάτω από την στενή επίβλεψη μάλιστα του Ομοσπονδιακού Γραφείου Εποπτείας της Οικιστικής Επιχειρηματικής Δράσης FOEHO).
Πριν από την κρατική παρέμβαση πάντως η κρίση αφορούσε στις επενδυτικές και οικιστικές τράπεζες. Μετά την παρέμβαση εξαπλώθηκε στα χρηματιστήρια, τις εμπορικές τράπεζες και στην πραγματική οικονομία. Και δυστυχώς, θα υπάρξει συνέχεια. Αυτός είναι ο δημόσιος παρεμβατισμός. Οσο για την εξάπλωση της ευημερίας, ας διαβάσει κάποιος τις στατιστικές του ΟΗΕ για τους πληθυσμούς που ζούσαν στη φτώχεια το 1980 και πόσες εκατοντάδες εκατομμύρια την έχουν ξεπεράσει σήμερα. |