Το αμερικανικό Κογκρέσο στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Κι’ αρνήθηκε στον κ. Πόλσον την πανάκριβη, και με χρήματα των φορολογουμένων μάλιστα, διάσωση των φίλων του της Wall Street. Ο «χρυσός» πρώην investment banker ζητούσε 700 δις. δολάρια για την εξαγορά των χρεών που πολλές επενδυτικές Τράπεζες φόρτωσαν στους μετόχους και τους πελάτες τους. Πανικοβάλλοντας τους πάντες για καινούργιο οικονομικό «κράχ».
Καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Η οικονομική κρίση διαπιστώνεται από δύο βασικά χαρακτηριστικά. Από την δραματική άνοδο των επιτοκίων και από τη θεαματική άνοδο της ανεργίας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η μοναδική κρίση που υπάρχει βρίσκεται στα ταμεία των επενδυτικών τραπεζών. Που πριν δέκα χρόνια δεν ήσαν καν Τράπεζες. Παρά απλοί επενδυτικοί οργανισμοί.
Καμιά σοβαρή παραδοσιακή Τράπεζα δεν βρίσκεται στην δίνη των καταρρεύσεων. Μοναχά τα ιδρύματα των golden boys, που ρίσκαραν τα πάντα, συνθλίβονται σε συνδυασμό με δανειοδοτικούς οργανισμούς που ενίσχυαν τις τάσεις αγορών κατοικιών δίχως να υπάρχουν οι αντικειμενικές οικονομικές προυποθέσεις. Μάλιστα τον χορό των καταρρεύσεων τον έσυραν οι Τράπεζες – δημιουργήματα του Κογκρέσου - Fanny Mae και Freddy Mac, που βρίσκονταν κάτω από αυστηρότατο κρατικό έλεγχο. Το κράτος δεν απείχε αλλά μετείχε ενεργητικά στην πρόκληση της κρίσης. Το κράτος δεν είναι η λύση, αλλά αποτελεί μέρος του προβλήματος.
Κάνει εντύπωση πως στην περίπτωση της ευρωπαικής Τράπεζας Fortis, οι κυβερνήσεις Βελγίου και Ολλανδίας προτιμούν να ξοδέψουν λεφτά των φορολογουμένων παρά να την εξαγοράσουν οι Γάλλοι. Κρίση λοιπόν η οικονομικός εθνικισμός; Κάποιοι επι τέλους ας αποφασίουν... |