Σε πρόσφατο κείμενό μου για την Washington Post εξηγούσα πως η κρατική χρηματοδότηση των Τραπεζών Fannie Mae και Freddie Mac ήταν λαθεμένη. Διότι η χρεωκοπία τους έγινε κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του αμερικανικού δημοσίου. Οι φορείς αυτοί λειτουργούσαν κάτω από ιδιαίτερο νομικό καθεστώς και κάτω από την στενή επίβλεψη του κρατικού Office of Federal Housing Enterprise Oversight.
Ο έλεγχος όμως δεν εμπόδισε την κατάρρευση. Η οικονομική στήριξη της Κεντρικής Τράπεζας επίσης δεν σταμάτησε την επέκταση της κρίσης στην Lehman Brothers, στην IAG και σε άλλους οικονομικούς οργανισμούς. Αν οι πολιτικοί φοβούνται πως κινδυνεύουν παγκόσμια και άλλοι φορείς δεν έχουν παρά να τους καλέσουν να στηρίξουν οικονομικά τους κλυδωνιζόμενους οργανισμούς. Κι όχι να ξοδεύουν τις οικονομίες των φορολογουμένων. Δίχως μάλιστα κυρώσεις στους απίστευτους managers που με ασύγγνωστα ρίσκα μεγάλωσαν τα ατομικά τους εισοδήματα αλλά χρεωκόπησαν τους φορείς που διοικούν.
Ο καθηγητής Hyman Minsky έχει διαπιστώσει πως σε χρόνια ευημερίας αυξάνεται το χρηματοπιστωτικό ρίσκο*. Προκαλώντας αστάθεια και κρίσεις. Οι χρηματιστές στην Wall Street συχνά ομιλούν για την επικείμενη «ώρα του Minsky”. Οι κρίσεις λοιπόν δεν είναι απροσδόκητες. Ο πανικός των πολιτικών όμως είναι. O καπιταλισμός αναδημιουργείται μέσα από τις κρίσεις. Διότι όπως είναι το κέρδος καλοδεχούμενο, εξ ίσου φυσιολογική είναι και η χρεωκοπία. Φτάνει το κράτος να μην επιχειρεί τεχνητά να την εμποδίσει. Οδηγώντας σε αδιέξοδα. |