Mπορει να κερδισει ο Tραμπ τις εκλογές ;



Το αδιανόητο μπορεί τελικά να συμβεί. Ο Ντόναλντ Τράμπ να κόψει πρώτος το νήμα της Προεδρικής εκλογής στις ΗΠΑ. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τα πως και τα γιατί.

Το βασικότερο ζήτημα είναι βέβαια η αντισυμβατική και ανατρεπτική συμπεριφορά του Τράμπ. Που ταιριάζει απόλυτα με το πνεύμα των καιρών. Με την 'επαναστιτική' δηλ αντίληψη πολλών πολιτών που υποφέρουν από την γενική καταβαράθρωση της οικονομίας και που έχουν παράλληλα μπουχτίσει με την 'πολιτικά ορθή'  συμπεριφορά των ελίτ της πολιτικής και της κοινωνίας.  
Ο λαός αισθανεται οικονομικά και πολιτικά ανασφαλής θεωρώντας τους ακραίους ισλαμιστές υπέυθυνους για τα προβλήματα που σχεδόν καθημερινά αναδύονται. Ο Τράμπ εκφράζει αυτό τον κόσμο με τους υπερβολικούς ισχυρισμούς του και με την αγριότητα καμιά φορά των δηλώσεών του. Αγγίζει όμως χορδές που ξεπερνούν την δημοσιογραφική παραδοσιακή αβρότητα και τα ρεπορτάζ και τις 'γνώμες' εφημερίδων και τηλεοράσεων.

Εκφράζει επίσης την κρυφή επιθυμία της μέσης τάξης των πλειοψηφικά ασήμαντων  λευκών των κεντρικών Πολιτειών της Αμερικής - και όχι μόνο - να τρίψουν στα μούτρα των ελίτ την διάθεσή τους να τους ταπεινώσουν και να τους αποδείξουν πως δεν είναι παντοδύναμοι. Ο αιρετικός σκηνοθέτης Μάικλ Μούρ φέρνει στο  νού την πέρίπτωση της εκλογής του μάλλον άξεστου παλαιστή Τζέσυ Βεντούρα στη θέση του κυβερνήτη της Μινεσσότα στα 1990. Κόντρα στην τότε λογική του κατεστημένου και των Μέσων Ενημέρωσης ο λαός εξέλεξε τον Βεντούρα για να βουλώσει τα στόματα των ελίτ και για να αποδείξει πως δεν γνωρίζουν - και ελέγχουν - τα πάντα!!

Ενας άλλος λόγος είναι η αδυναμία της Κλίντον να κερδίσει τις βασικές Ρεπουμπλικανικές Πολιτείες του Νότου. Κάτι που φάνηκε και στις προκριματικές εκλογές του 2008, που νικήθηκε από τον Ομπάμα, με αποτέλεσμα να χάσει τελικά το χρίσμα για την κούρσα προς τον Λευκό Οίκο. Αν ο Τράμπ περάσει νικηφόρα τις βιομηχανικές Πολιτείες του Βορρά και ορισμένων Μεσοδυτικών περιοχών (Ιλλινόις, Μίσιγκαν, Οχάιο, Ουισκόνσιν και Πενσυλβάνια) των οποίων οι εργάτες έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες από την πολιτική ελεύθερου εμπορίου του Ομπαμα και των Δημοκρατικών τότε οι προοπτικές του γικσα το χρίσμα αυξάνονται θεαματικά.

Αν προσθιέσει κανείς κοντά σε όλα αυτά την αρνητική εικόνα πολύ κόσμου για την Χίλαρυ Κλίντον καθώς και την άρνηση πολλών οπαδών του  Μπέρνυ Σάντερς να ψηφίσουν γι' αυτήν, ότςε το αδιανόητο μπορεί ξαφνικά να γίνει πραγματιότητα. Να καταλάβει δηλ τον Λευκό Οίκο ο Ντόναλντ Τράμπ.

Οπως είναι τα πράγματα σήμερα ο σκληρός πυρήνας της υποστήριξης προς την Χίλαρυ βρίσκεται ανάμεσα στους φανατικούς των παραδοσιακών Δημοκρατικών και στις διάφορες μεινότητες (Μαύροι, Πορτορικάνοι, Μεξικανοί, Ισπανόφωνοι γενικά - με πιθανή εξαίρεση τους Κουβανούς - κινήσεις για δικαιώματα γυναικών και ομοφυλοφύλλων κλπ). Αυτοί όλοι όμως δεν είναι αρεκτοι για να την στείλουν στην Ουάσιγκτον.

Αν δεν διασπασθούν παραπέρα οι Ρεπουμπλικάνοι  με σοβαρές διαρροές προς τον υποψήφιο των Φιλελευθεριστών (Libertarians), τότε το ενδεχόμενο μιάς εκλογικής νίκης του Τράμπ γίνεται εξαιρετικά πιθανό.    

Πλήρες Άρθρο »

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ


                                       


                                      ΜΌΛΙΣ ΕΚΔΌΘΗΚΑΝ






          ΑΦΗΓΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 

               Μανιφέστο διακυβέρνησης με στήριγμα την      Ελευθερία   






ΑΖΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝ : 
Κυρίαρχος στο Σταυροδρόμι της Ευρασίας 

Γνωριμία με μία από τις σημαντικότερες χώρες της γειτονιάς μας  





Πλήρες Άρθρο »

Η ΤΖΙΧΑΝΤ ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


             
Πάνω από εκατό άτομα την ημέρα, όλοι μουσουλμάνοι και στην συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι άνδρες, συνεχίζουν να διεκπεραιώνονται στις ελληνικές ακτές προερχόμενοι από την Τουρκία. Παρά τα εμπόδια με το κλείσιμο πολλών - κυρίως στο Νότο και στα Βαλκάνια - συνόρων η ροή οπαδών του Ισλάμ προς την Ευρώπη δεν αναχαιτίζεται.

Οι πιέσεις όμως που συνακόλουθα ασκούνται στις Ευρωπαικές κοινωνίες κορυφώνονται. Και όχι μοναχά με τους ποταμούς αίματος που κηλιδώνουν δρόμους, πλατείες και χώρους διασκέδασης και γενικά νεανικής μάζωξης σε σημαντικές ευρωπαικές πόλεις. Είναι και το σύννεφο του φόβου και της ανασφάλειας που σταδιακά κυριεύει τις Δυτικές ψυχές και αντιλήψεις. Η ανεμελειά και η χαρά της ζωής εξανεμίζονται. Οι ευρωπαίοι αρχίζουν να κοιτούν πίσω από τον ώμο τους με καχυποψία. Ουδείς πλέον αισθάνεται ασφαλής κι' αισιόδοξος.

 ΟΙ ευρωπαικές ηγεσίες εν τούτοις αρνούνται να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα. Και να αναγνωρίσουν πως η Ευρώπη υφίσταται μιά  καινούργια εισβολή. Μεθοδευμένη, εκτεταμένη κι' ανηλεή. Οι συνθήκες και το περιβάλλον διαφέρουν πολύ από τα προηγούμενα των μουσουλμανικών επιθέσεων (Αραβικών, Ταταρικών και Οθωμανικών) του Μεσαίωνα και προηγουμένως των βαρβαρικών επελάσεων των σκοτεινών χρόνων.

Τα αποτελέσματα όμως θα είναι ίδια. Αν όχι χειρότερα. Διότι η σημερινή εισβολή είναι περισσότερο αποτελεσματική. Εχει την δυνατότητα να κατακλύσει και να κατακτήσει ουσιαστικά, λόγω της δικής της αδράνειας και παθητικής στάσης, την Ευρώπη. Τότε, οι ειβολείς αποκρούσθηκαν είτε αφομοιώθηκαν από την ισχυρότερη κουλτούρα των κρατών υποδοχής. Σήμερα όμως οι ισλαμικές αξίες είναι επιθετικότερες και οι φορείς τους αποφασισμένοι να κυριαρχήσουν πάνω στις παθητικές ευρωπαικές κοινωνίες.

Οταν οι ευρωπαικές ηγεσίες συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα θα είναι πλέον πάρα πολύ αργά. Οι αξίες της ανοχής και του ανθρωπισμού, που υπαγορεύουν την συμπεριφορά τους, αποτελούν και το αδύνατό τους σημείο. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεις με ανοχή και υποχωρήσεις μιά αντίληψη επιθετικότητας, μισαλλοδοξίας και απόλυτου αυταρχισμού.

Το αποτέλεσμα θα είναι να πλημμυρίσει η Δύση από στρατιές μουσουλμάνων και να μετακινηθεί σχεδόν ολόκληρη η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική βορειότερα κατακλύζοντας σημαντικά τμήματα της Δυτικής Ευρώπης. Υπάρχει όμως και το άλλο, εξ΄ίσου δυσάρεστο, ενδεχόμενο. Να πάρουν στα χέρια τους απ' ευθείας οι λαοί της Δύσης την κατάσταση.

Ηδη διαπιστώνουμε σημαντικές αντιπαραθέσεις σε γειτονιές της Γερμανίας, της Βρετανίας και της Γαλλίας ανάμεσα σε ντόπιους εθνικιστές και "ξένους¨ η πολιτογραφημένους μετανάστες. Κυρίως μουσουλμάνους - Αραβες  η Αφρικανούς. Η σταδιακή μεταμόρφωση του εκλογικού σώματος σε ολόκληρη την Ευρωπη και η μετακίνησή του σε περισσότερο ακραίες θέσεις δεν είναι άσχετο με την διόγκωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Ευρώπη αλλά και με την ριζοσπαστικοποίηση των ισλαμιστών. Η βία φέρνει βία και η θρησκευτική αλαζονεία, μαζί με τον φανατισμό, σπέρνει αντίδραση και γεννά όλο και περισσότερο μίσος.

Αναπόφευκτα κινούμεθα για μιά ζωή σε περιβάλλον  ακροτήτων. Τα λαικά στρώματα της Ευρώπης δεν θα σταθούν με απάθεια μπροστά στην υποχωρητική στάση των ηγεσιών τους. Η άνοδος των ξενοφοβικών κομμάτων θα μεγαλώσει και οι κοινωνικές αντιδράσεις μπροστά στην επιθετικότητα των τζιχαντιστών, που κι αυτή θα ενταθεί, θα είναι θεαματικές. Η Ευρώπη όπως την ξέραμε δεν θα υπάρχει πλέον.

Καλό θα είναι να φροντίσουμε για την δική μας κοινωνία και για την διαφύλαξη αρχικά των συνόρων μας. Τους Τούρκους πραξικοπηματίες τους περάσαμε μέσα σε ελάχιστα 24ωρα από δίκη για παράνομη είσοδο στη χώρα μας. Πόσους άλλους έχουμε δικάσει για παρόμοια παραπτώματα; Θα αρχίσει επι τέλους να εφαρμόζεται η νομοθεσία της χώρας απέναντι στους πάντες  (παράνομοι εισβολείς, καταληψίες, βάνδαλοι και τραμπούκοι) με συνέπεια, σταθερότητα και δικαιοσύνη;
Η Δημοκρατία προυποθέτει κανόνες - που ισχύουν για όλους. Μόνο ο Φασισμός επινοεί ρυθμίσεις και μεθοδεύει πρακτικές που εφαρμόζονται μοναχά σε ορισμένους. Να μην κυλίσουμε λοιπόν στον αυταρχισμό με δική μας πρωτοβουλία. Και με  δικαιολογία πως προστατεύουμε δήθεν τους αδύνατους και τους λογής 'ακτιβιστές'.      

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΙ' Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τάσος Ι. Αβραντίνης, Εκπαίδευση: Ελεύθερη Επιλογή η Μιά Γάτα που Γαυγίζει. Εκδ. Athens Review of Books, 2016
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πριν χρόνια, όταν ακόμη έκανα τα πρώτα βήματα της πολιτικής μου διαδρομής και μέσα στην  ορμητική ευπιστία της νιότης πίστευα πως οι άνθρωποι εννοούν κιόλας όσα διακηρύσσουν, ο αείμνηστος Λόρδος Χάρρις του High Cross (Πρόεδρος τότε του Λονδρέζικου Ινστιτούτου Οικονομικών Υποθέσεων - ΙEΑ) με προσγείωσε στην πραγματικότητα: "Η Αριστερά δεν πιστεύει στο βάθος σε όσα λέει. Η ταύτιση των απόψεων της σε πάμπολλα ζητήματα με την αυταρχική κι αντιδημοκρατική Ακρα Δεξιά είναι αποκαλυπτική".

Τα παραδείγματα που μου έφερε ήσαν αναρίθμητα. Κάποια από αυτά χρησιμοποίησα και στο βιβλίο μου Αυτός Είναι ο Φιλελευθερισμός (εκδ. Libro, 1988, σελ. 46-61). Το Εθνικο-Σοσιαλιστικό Κόμμα λχ στη Γερμανία ξεκίνησε σαν Κόμμα των Γερμανών Εργατών. Στο πρόγραμμά του, γραμμένο δια χειρός Αντον Ντρέξλερ και Αντολφ Χίτλερ,  ξεκαθάριζε: "Το Κράτος θα αναλαμβάνει την εξασφάλιση για κάθε πολίτη της δυνατότητας να ζεί άνετα και να κερδίζει τα μέσα για τη συντήρηση του εαυτού του και της οικογένειάς του".

Το Κράτος επίσης, τόνιζε το πρόγραμμα, "θα οριοθετεί τα συμφέροντα της κοινότητας και την ωφέλεια του συνόλου". Μιλούσε επίσης για εθνικοποίηση επιχειρήσεων, συμμετοχή στα κέρδη εμπορικών και μεταποιητικών μονάδων και άλλα πολλά παρόμοιου πολιτικού προσανατολισμού. Αλλά και σαν Καγκελάριος ο Χίτλερ δεν άλλαξε απόψεις και πεποιθήσεις. Επέμενε να κατηγορεί το επιχειρηματικό κέρδος, την όποια οικονομική ανισότητα, την "πλουτοκρατία" και την ανεμπόδιστη οικονομική - και συνακόλουθα πολιτική - ελευθερία (βλ. .R. Trevor - Roper, Hitler's Table Talk. London, 1973, σελ. 19-20, 363-65 και H. Rauschning, Hitler Speaks. Λονδίνο, 1939, σελ. 185).
Είναι επίσης εντυπωσιακό πως οι Ναζί, στη διάρκεια του συμφώνου φιλίας με την ΕΣΣΔ,   προπαγάνδιζαν τα ωφέλη και τις προοπτικές μιάς συνεργασίας με την Σοβιετική Ενωση προτρέποντας μάλιστα τους Βρετανούς να απαιτήσουν από την κυβέρνησή τους "σοσιαλισμό στην πράξη". Ο Γκαίμπελς με την σειρά του υποστήριζε πως η Ρωσία ήτσν θεόσταλτη ουσιαστικά περίπτωση ώστε "να πορευθούν μαζί (με την Γερμανία) προς τον σοσιαλισμό" !! (βλ. σχετ. J. Goebbels, The Second Revolution, Λονδίνο, 1972, σελ. 47 και B. Watson, "Was Hitler a Marxist?" στο Encounter, Δεκέμβριος, 1984, σελ. 22-23).

Στο μικρό του καινούργιο βιβλίο, Εκπαίδευση: Ελεύθερη Επιλογή η μιά γάτα που γαυγίζει, ο Τάσος Αβραντίνης φέρνει στην επιφάνεια άλλη μιά ξεχωριστή, ιδιαίτερη ελληνική, αποκάλυψη. Η αντίθεση της κρατικιστικής Αριστεράς στην ιδέα της δημιουργίας ιδιωτικών Πανεπιστημίων αντιγράφει κατά γράμμα την σχετική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης των Συνταγματαρχών. Ανατρέχοντας στα Πρακτικά του Υπουργικού Συμβουλίου της δικτατορίας, ο Αβραντίνης δείχνει πως τα επιχειρήματα της Αριστεράς κινούνται στό ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με τις απόψεις του Γ. Παπαδόπουλου, του Θεοφ. Παπακωνσταντίνου (Υπουργού Παιδείας της χούντας) και του Αδ. Ανδρουτσόπουλου ( μετέπειτα Πρωθυπουργού της δικτατορίας) (σελ. 97-100).

Το βιβλίο βέβαια δεν εξαντλείται στην ταυτότητα θέσεων άκρας δεξιάς και νεοκομμουνιστικής αριστεράς. Ο Αβραντίνης αναδεικνύει την ουσία της ανωτερότητας της ελεύθερης επιλογής και της ανοιχτής κοινωνίας. Επιμένει πως οι εκτιμήσεις για αποτελεσματικό δημόσιο δίχως κάποιο δυναμικό και αυτόνομο ιδιωτικό τομέα μοιάζουν με τον ισχυρισμό κάποιων - που ανέδειξε ο Μίλτον Φρήντμαν - πως μπορούν να εφεύρουν "μιά γάτα που ...γαυγίζει"!! Στον τομέα της παιδείας ιδιαίτερα γίνεται προφανές πως δίχως ανταγωνισμό και με μόνη την παρουσία μιάς μονοπωλιακής δημόσιας ανωτάτης παιδείας εγκαθίσταται η οπισθοδρόμηση, η πνευμτική αγκύλωση και η γενικότερη παρακμή.
Δίχως ενθάρρυνση των καινοτομιών και ενίσχυση της ατομικής δημιουργικότητας των νέων παιδιών η παιδεία θα τελματώσει και η κοινωνία είναι αδύνατον να προχωρήσει. Σε μιά εξαιρετική πρόσφατη μελέτη του (Creative Schools, Λονδίνο, Penguin, 2015) ο Ken Robinson επιμένει πως για να υπάρξουν σχολεία που στηρίζουν την καινοτομία και τις νέες δημιουργικές ιδέες  οφείλουμε να ξεφύγουμε από την γραφειοκρατική στασιμότητα του ενιαίου προγράμματιος σπουδών και να ψάξουμε να βρούμε τις ατομικές ικανότητες κάθε μαθητή. Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος πως η γραφειοκρατικά δομημένη δημόσια παιδεία μπορεί να προχωρήσει σε παρόμοιους πειραματισμούς και ριψοκίνδυνες αναζητήσεις;

Αυτό που είναι ιδιαίτερα εξοργιστικό στην Ελλάδα είναι το γεγονός πως στην Μέση Παιδεία, που είναι υποχρεωτική, ο ιδιωτικός ανταγωνισμός επιτρέπεται,αλλά και πάλι κάτω από την καταναγκαστική εποπτεία του κράτους. Στην Ανώτατη Εκπαίδευση όμως (Πανεπιστήμια) - που είναι προαιρετική - το κρατικό και δύσκαμπτο κρατικό μονοπώλιο είναι υποχρεωτικό. Εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να δοκιμάζονται νέες ιδέες και πρωτοποριακές πρακτικές είναι αντίθετα η δημόσια γραφειοκρατία που (με απαγορευμένο τον ανταγωνισμό) δίνει τον τόνο και σχεδιάζει - η εγκρίνει - επιστήμες και προγράμματα σπουδών!! Σαν να φοβάται το δημόσιο να αναμετρηθεί με τον ιδιωτικό χώρο και να συγκρίνει αποδόσεις και αποτελέσματα.

Πως είναι δυνατόν όμως έτσι μιά χώρα να ξεπεράσει την ακινησία και την αυστηρή  πνευματική αναπαραγωγή του παρελθόντος; Η δημιουργικότητα  αναπτύσσεται μέσα από την κατάργηση των κανόνων, την έλλειψη άνωθεν ελέγχων και την έκρηξη της ελευθερίας της όποιας ατομικής - κι' ανεμπόδιστης - αναζήτησης. Πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να προκύψει  μέσα από τους διστακτικούς εγκεφάλους μιάς δημοσιουπαλληλίας που νοιάζεται κατά κύριο λόγο για την σιγουριά της καρριέρας και την ασφάλεια της σταθερής μισθοδοσίας;

Στο πρωτοποριακό δημιούργημα του  κορυφαίου διαφημιστή και καινοτόμου Hegarty (On Creativity: There Are No Rules. Thames & Hudson, New York, 2016), ξεχυλίζουν ο δυναμισμός και η αυθορμητικότητα της αντισυμβατικής σκέψης και συμπεριφοράς. Πως είναι ποτέ δυνατόν ένας τέτοιος καταρράκτης ιδεών, αντιλήψεων και δράσεων να είναι ποτέ προιόν κρατικο-δημόσιων διεργασιών, αποφάσεων και πρωτοβουλιών; Από τα πράγματα λοιπόν  ένας ολόκληρος κόσμος δυναμικών αναζητήσεων εξαιρείται από το πλαίσιο ανάπτυξης και δράσης της ελληνικής ανώτατης παιδείας. ΟΙ άλλοι θα παράγουν και θα αναπτύσσονται. Εμείς θα επιχειρούμε να αναπαράγουμε τον εαυτό μας - κι αυτό όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα.

Πέραν λοιπόν της καχυποψίας προς την ιδιωτική πρωτοβουλία και την αντιπάθεια προς τον ανταγωνισμό, άκρα δεξιά και δογματική αριστερά λατρεύουν το δημόσιο και καταλήγουν να υπονομεύουν την πρόοδο. Μέσα από τους φοβικούς τους δογματισμούς έχουν αιχμαλωτίσει την κοινωνία σε ένα αδιέξοδο ακινησίας που πνίγει τις προοπτικές όλων των νέων ανθρώπων. Η εργασία του Τάσου Αβραντίνη αξίζει να διαβασθεί γιατί επισημαίνει με θάρρος τους κινδύνους και υποδεικνύει εφικτές λύσεις.
Πλήρες Άρθρο »

ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ - ΕΚΟΥΑΝΤΟΡ ΚΑΙ ΚΟΛΟΜΒΙΑ: ΚΟΛΑΣΕΙΣ Η ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ?

Takis Michas <michas1848@gmail.com>
From Takis Michas 

Dear friends 


Here are some of my latest news and reflections :

Next week I am departing from the neoliberal anarchy of the city of Medellin (Colombia)  to seek shelter in the cosy womb of the paternalistic authoritarianism  of Cuenca (Ecuador).Had I stayed longer here I would loose the  permanent residency which the regime in Ecuador has honored me with.
 
Medellin posits a devalued currency(peso)  ,impressive growth, dynamism ,innovation and a fantastic climate(eternal Spring)-alongside with armed gangs ,drug trafficking and pollution. Cuenca on the other hand posits a hard currency(dollar) , socialist stagnation, Catholic martyrdom and the  mystic of the Andes -alongside with culture, history and an excellent health service and public cleaning system(much superior to Juncker's Greece but that is not saying much).

Intellectually Colombia is much more interesting-the division of cities/countryside  into areas controlled by armed gangs and at the same time the explosive growth and innovation that the country experiences  challenge the widely held belief  that economic development presupposes the "rule of law " and "sound institutions"-at least not in a centralized form.. At the same time Colombia is a living reminder of the Hobbesian dictum that where the State retreats ,what appears in its place is neither the market(as many neoliberals would hope ) nor eternal love(as the anarchists would insist)  but "ministates "(armed protection rackets)  ready to fill the power vacuum. The late philosopher Rober Nozick would love Colombia!

Unemployment in hard currency socialist  Ecuador has reached the unprecedented levels of 8%-9%.In Colombia all statistics would be wrong because they do not cover the people employed in the two most crucial industries of the country: 
The cultivation marketing and selling of cocaine(Columbia is the biggest producer in the world) and the people employed in the various illegal protection rackets. If those sectors are taken into account I expect that unemployment would hover around 2%.

In Cuenca every youngster aspires to become a civil servant while in Medellin an enterpreneur-but before you get carried away with neoliberal enthusiasm let me remind you that the most profitable line of "enterpreneurship" today in Colombia-especially for the uneducated youth- relates to the two sectors I mentioned above:¨cocaine and protection rackets.And by the way don't for a moment believe the nonsense that emanates from the State Department namely that the poor peasants are being "forced" by "evil" druglords to cultivate coke.They do it on their own free will since they make in a month from coke what they would make in a lifetime, if they cultivated any other "respectable" crop! 

What continues to impress me in Latin America is the tremendous "soft power" exerted by the United States.The dream of every youngster is to travel to New York  or Los Angeles-Berlin or even Madrid don't compute.Many taxi drivers have asked me in all earnestness whether in Greece the official language is English! All new fashion and trends emanate from the US-which however is also undergoing change as the Hispanic element becomes more pronounced.How lucky they are! .Blessed be the country that has as its vision chaotic New York and not bureaucratic  Brussels!  

Another thing which impresses me is the resilience of the people here.In Colombia for example they had for the last 40 years a devastating civil war(now happily coming to an end) which has costed 300000 dead and 6 million internally displaced people( a number bigger than .Syria or Iraq.).In Ecuador only this past year they had a devastating plunge in  income (from the fall in the price of petrol) ,a horrid earthquake which destroyed many coastal cities and eruption of volcanos.

Yet nowhere in these two countries which I know does one hear the self-pitying and complaining one hears in Greece whose self-made problems are nowhere near the disasters and problems which the above two countries face

Your comments as always will be greatly appreciated
Πλήρες Άρθρο »